ବ୍ରହ୍ମଵାଦୀ ପରାକ୍ରାନ୍ତଃ ଶତ୍ରୁଭିର୍ ଯୁଧି ଦୁର୍ଦମଃ ଆହର୍ତା ଚାଗ୍ନିହୋତ୍ରସ୍ଯ ଯଜ୍ଞାନାଂ ଚ ମହୀପତିଃ
ସେ ବ୍ରହ୍ମବାଦୀ ଥିଲେ, ଅପାର ସାହସ ଓ ବଳରେ ଅଜୟ, ଶତ୍ରୁମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କୁ ହରାଇପାରିନଥିଲେ। ସେ ନିୟମିତ ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର କରୁଥିଲେ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଯଜ୍ଞର ମାଲିକ ଥିଲେ, ରାଜା।
ସତ୍ଯଵାଦୀ ପୁଣ୍ଯମତିଃ ସମ୍ଯକ୍ସଂଵୃତମୈଥୁନଃ ଅତୀଵ ତ୍ରିଷୁ ଲୋକେଷୁ ଯଶସାପ୍ରତିମଃ ସଦା
ସେ ସତ୍ୟ କହୁଥିଲେ, ନିତ୍ୟ ଧର୍ମପରାୟଣ ଏବଂ ଶୁଭ ମନ ଥିଲା, ଜୀବନରେ ସଂଯମ ରଖିଥିଲେ, ତିନି ଲୋକରେ ତାଙ୍କର କୀର୍ତ୍ତି ସଦା ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଥିଲା।
ତଂ ବ୍ରହ୍ମଵାଦିନଂ ଶାନ୍ତଂ ଧର୍ମଜ୍ଞଂ ସତ୍ଯଵାଦିନମ୍ ଉର୍ଵଶୀ ଵରଯାମ୍ ଆସ ହିତ୍ଵା ମାନଂ ଯଶସ୍ଵିନୀ
ଏହି ଶାନ୍ତ, ବ୍ରହ୍ମବିଦ୍ୟାର ଉପଦେଷ୍ଟା, ଧର୍ମକୁ ଜାଣିଥିବା ଏବଂ ସତ୍ୟବାଦୀ ରାଜାଙ୍କୁ, ମହାନ ଯଶସ୍ବିନୀ ଉର୍ବଶୀ ତାଙ୍କ ଗର୍ବକୁ ଛାଡ଼ି ବରଣ କରିଥିଲେ।
ତଯା ସହାଵସଦ୍ ରାଜା ଦଶ ଵର୍ଷାଣି ପଞ୍ଚ ଚ ଷଟ୍ ପଞ୍ଚ ସପ୍ତ ଚାଷ୍ଟୌ ଚ ଦଶ ଚାଷ୍ଟୌ ଚ ଭୋ ଦ୍ଵିଜାଃ
ସେ ରାଜା ଉର୍ବଶୀଙ୍କ ସହ ଦଶ ବର୍ଷ, ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ, ଛଅ ବର୍ଷ, ପୁଣି ପାଞ୍ଚ, ସାତ, ଆଠ, ଦଶ ଏବଂ ପୁଣି ଆଠ ବର୍ଷ ରହିଥିଲେ, ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ।
ଵନେ ଚୈତ୍ରରଥେ ରମ୍ଯେ ତଥା ମନ୍ଦାକିନୀତଟେ ଅଲକାଯାଂ ଵିଶାଲାଯାଂ ନନ୍ଦନେ ଚ ଵନୋତ୍ତମେ
ସେ ଚୈତ୍ରରଥର ଶୋଭାମୟ ଅରଣ୍ୟରେ, ମନ୍ଦାକିନୀ ନଦୀର କୂଳରେ, ବିଶାଳ ଅଳକାନଗରରେ ଏବଂ ଉତ୍ତମ ନନ୍ଦନବନରେ ବସିଥିଲେ।
ଉତ୍ତରାନ୍ ସ କୁରୂନ୍ ପ୍ରାପ୍ଯ ମନୋରମଫଲଦ୍ରୁମାନ୍ ଗନ୍ଧମାଦନପାଦେଷୁ ମେରୁଶୃଙ୍ଗେ ତଥୋତ୍ତରେ
ସେ ଉତ୍ତର କୁରୁ ଦେଶକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ମନୋହର ଫଳ ଗଛ ଥିଲା, ଗନ୍ଧମାଦନ ପାହାଡ଼ର ପାଦଦେଶରେ ଏବଂ ମେରୁ ପର୍ବତର ଉତ୍ତର ଶିଖରରେ ବସିଥିଲେ।
ଏତେଷୁ ଵନମୁଖ୍ଯେଷୁ ସୁରୈର୍ ଆଚରିତେଷୁ ଚ ଉର୍ଵଶ୍ଯା ସହିତୋ ରାଜା ରେମେ ପରମଯା ମୁଦା
ଏହି ସବୁ ମୁଖ୍ୟ ଅରଣ୍ୟରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଦେବତାମାନେ ଆସୁଥିଲେ, ରାଜା ଉର୍ବଶୀଙ୍କ ସହ ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ରହିଥିଲେ।
ଦେଶେ ପୁଣ୍ଯତମେ ଚୈଵ ମହର୍ଷିଭିର୍ ଅଭିଷ୍ଟୁତେ ରାଜ୍ଯଂ ସ କାରଯାମ୍ ଆସ ପ୍ରଯାଗେ ପୃଥିଵୀପତିଃ
ଯେଉଁ ପବିତ୍ର ଦେଶକୁ ମହାର୍ଷିମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ, ସେଠାରେ ପୃଥିବୀର ମାଲିକ ରାଜା ପ୍ରୟାଗରେ ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ।
ଏଵଂପ୍ରଭାଵୋ ରାଜାସୀଦ୍ ଐଲସ୍ ତୁ ନରସତ୍ତମଃ ଉତ୍ତରେ ଜାହ୍ନଵୀତୀରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠାନେ ମହାଯଶାଃ
ଏଭଳି ମହିମା ଥିଲା ଇଲାଙ୍କ ବଂଶଜ ଏହି ମହାନ ରାଜାଙ୍କର, ଯିଏ ଉତ୍ତର ଜାହ୍ନବୀ କୂଳରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠାନରେ ବସିଥିଲେ।
ଐଲପୁତ୍ରା ବଭୂଵୁସ୍ ତେ ସପ୍ତ ଦେଵସୁତୋପମାଃ ଗନ୍ଧର୍ଵଲୋକେ ଵିଦିତା ଆଯୁର୍ ଧୀମାନ୍ ଅମାଵସୁଃ
ତାଙ୍କର ସାତିଜଣ ପୁଅ ଥିଲେ, ସମସ୍ତେ ଦେବପୁତ୍ରଙ୍କ ପରି, ଗନ୍ଧର୍ବଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ: ଆୟୁ, ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ ଅମାବସୁ।
ଵିଶ୍ଵାଯୁଶ୍ ଚୈଵ ଧର୍ମାତ୍ମା ଶ୍ରୁତାଯୁଶ୍ ଚ ତଥାପରଃ ଦୃଢାଯୁଶ୍ ଚ ଵନାଯୁଶ୍ ଚ ବହ୍ଵାଯୁଶ୍ ଚୋର୍ଵଶୀସୁତାଃ
ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବିଶ୍ୱାୟୁ, ଶ୍ରୁତାୟୁ, ଦୃଢ଼ାୟୁ, ବନାୟୁ ଏବଂ ବହ୍ୱାୟୁ—ଏହି ସମସ୍ତେ ଉର୍ବଶୀଙ୍କ ପୁଅ।
ଅମାଵସୋସ୍ ତୁ ଦାଯାଦୋ ଭୀମୋ ରାଜାଥ ରାଜରାଟ୍ ଶ୍ରୀମାନ୍ ଭୀମସ୍ଯ ଦାଯାଦୋ ରାଜାସୀତ୍ କାଞ୍ଚନପ୍ରଭଃ
ଅମାବସୁଙ୍କ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ଭୀମ ରାଜା ହେଲେ, ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଭୀମଙ୍କ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ହେଲେ ଶ୍ରୀମାନ କାଞ୍ଚନପ୍ରଭ।
ଵିଦ୍ଵାଂସ୍ ତୁ କାଞ୍ଚନସ୍ଯାପି ସୁହୋତ୍ରୋ ଽଭୂନ୍ ମହାବଲଃ ସୁହୋତ୍ରସ୍ଯାଭଵଜ୍ ଜହ୍ନୁଃ କେଶିନ୍ଯା ଗର୍ଭସଂଭଵଃ
କାଞ୍ଚନଙ୍କ ପୁଅ ହେଲେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ପ୍ରବଳ ସୁହୋତ୍ର। ସୁହୋତ୍ରଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ କେଶିନୀ ଦ୍ୱାରା ଜହ୍ନୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଆଜହ୍ରେ ଯୋ ମହତ୍ ସତ୍ତ୍ରଂ ସର୍ପମେଧଂ ମହାମଖମ୍ ପତିଲୋଭେନ ଯଂ ଗଙ୍ଗା ପତିତ୍ଵେନ ସସାର ହ
ସେ ଏକ ବଡ଼ ଯଜ୍ଞ, ସର୍ପମେଧ ନାମକ ମହାଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ। ପତିଙ୍କୁ ପାଇବା ଆଶାରେ ଗଙ୍ଗା ନାରୀ ରୂପେ ପ୍ରବାହିତ ହେଲେ।
ନେଚ୍ଛତଃ ପ୍ଲାଵଯାମ୍ ଆସ ତସ୍ଯ ଗଙ୍ଗା ତଦା ସଦଃ ସ ତଯା ପ୍ଲାଵିତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଯଜ୍ଞଵାଟଂ ସମନ୍ତତଃ
ସେ ଚାହାଁନଥିଲେ ବି, ତା ସମୟରେ ଗଙ୍ଗା ତାଙ୍କର ଯଜ୍ଞଶାଳାକୁ ବୁଡ଼ାଇଦେଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ଯଜ୍ଞସ୍ଥଳ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଜଳରେ ବୁଡ଼ିଯିବା ଦେଖିଲେ।
ସୌହୋତ୍ରିର୍ ଅଶପଦ୍ ଗଙ୍ଗାଂ କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ରାଜା ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ ଏଷ ତେ ଵିଫଲଂ ଯତ୍ନଂ ପିବନ୍ନ୍ ଅମ୍ଭଃ କରୋମ୍ଯ୍ ଅହମ୍
ସୁହୋତ୍ର ରାଜା କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଗଙ୍ଗାକୁ ଶାପ ଦେଲେ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ: 'ମୁଁ ତୁମର ଉଦ୍ୟମକୁ ବ୍ୟର୍ଥ କରିଦେବି, ତୁମର ଜଳ ପିଇଯିବି।'
ଅସ୍ଯ ଗଙ୍ଗେ ଽଵଲେପସ୍ଯ ସଦ୍ଯଃ ଫଲମ୍ ଅଵାପ୍ନୁହି ଜହ୍ନୁରାଜର୍ଷିଣା ପୀତାଂ ଗଙ୍ଗାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମହର୍ଷଯଃ
'ଏହି ଅହଂକାର ପାଇଁ, ହେ ଗଙ୍ଗା, ତୁମେ ତୁରନ୍ତ ତାହାର ଫଳ ଭୋଗ କର।' ଯେତେବେଳେ ମହାର୍ଷିମାନେ ଦେଖିଲେ ଯେ ରାଜା ଜହ୍ନୁ ଗଙ୍ଗାକୁ ପିଇଯାଇଛନ୍ତି,
ଉପନିନ୍ଯୁର୍ ମହାଭାଗାଂ ଦୁହିତୃତ୍ଵେନ ଜାହ୍ନଵୀମ୍ ଯୁଵନାଶ୍ଵସ୍ଯ ପୁତ୍ରୀଂ ତୁ କାଵେରୀଂ ଜହ୍ନୁର୍ ଆଵହତ୍
ସେମାନେ ଶୁଭ ଜାହ୍ନବୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କର କନ୍ୟା ଭାବେ ଦେଇଲେ। ଏବଂ ଯୁବନାଶ୍ୱଙ୍କ କନ୍ୟା କାବେରୀଙ୍କୁ ଜହ୍ନୁ ବରଣ କଲେ।
ଯୁଵନାଶ୍ଵସ୍ଯ ଶାପେନ ଗଙ୍ଗାର୍ଧେନ ଵିନିର୍ଗତା କାଵେରୀଂ ସରିତାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠାଂ ଜହ୍ନୋର୍ ଭାର୍ଯାମ୍ ଅନିନ୍ଦିତାମ୍
ଯୁବନାଶ୍ୱଙ୍କର ଶାପରେ ଗଙ୍ଗା ମଧ୍ୟରେ ରୁକିଯାଇ, ସେ କାଭେରୀ ନଦୀକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯାହା ଜହ୍ନୁଙ୍କର ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଏବଂ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ନଦୀ।
ଜହ୍ନୁସ୍ ତୁ ଦଯିତଂ ପୁତ୍ରଂ ସୁନଦ୍ଯଂ ନାମ ଧାର୍ମିକମ୍ କାଵେର୍ଯାଂ ଜନଯାମ୍ ଆସ ଅଜକସ୍ ତସ୍ଯ ଚାତ୍ମଜଃ
ଜହ୍ନୁ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଏବଂ ଧର୍ମିକ ଭାର୍ଯ୍ୟା କାଭେରୀଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ସୁନନ୍ଦ ନାମକ ଧର୍ମାତ୍ମା ପୁଅଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ସେହି ସୁନନ୍ଦଙ୍କର ପୁଅ ଥିଲେ ଅଜକ।
ଅଜକସ୍ଯ ତୁ ଦାଯାଦୋ ବଲାକାଶ୍ଵୋ ମହୀପତିଃ ବଭୂଵ ମୃଗଯାଶୀଲଃ କୁଶସ୍ ତସ୍ଯାତ୍ମଜୋ ଽଭଵତ୍
ଅଜକଙ୍କର ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ବଲାକାଶ୍ୱ ନାମକ ରାଜା ହେଲେ, ଯିଏ ଶିକାରକୁ ଭଲପାଉଥିଲେ; ତାଙ୍କର ପୁଅ ହେଉଛନ୍ତି କୁଶ।
କୁଶପୁତ୍ରା ବଭୂଵୁର୍ ହି ଚତ୍ଵାରୋ ଦେଵଵର୍ଚସଃ କୁଶିକଃ କୁଶନାଭଶ୍ ଚ କୁଶାମ୍ବୋ ମୂର୍ତିମାଂସ୍ ତଥା
କୁଶଙ୍କର ଚାରିଜଣ ଦେବତା ସମ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ପୁଅ ଥିଲେ: କୁଶିକ, କୁଶନାଭ, କୁଶାମ୍ବ ଏବଂ ମୂର୍ତ୍ତିମାନ।
ବଲ୍ଲଵୈଃ ସହ ସଂଵୃଦ୍ଧୋ ରାଜା ଵନଚରଃ ସଦା କୁଶିକସ୍ ତୁ ତପସ୍ ତେପେ ପୁତ୍ରମ୍ ଇନ୍ଦ୍ରସମଂ ପ୍ରଭୁଃ
କୁଶିକ ଗୋପାଳମାନେ ସହିତ ବନରେ ବଢ଼ିଥିଲେ ଏବଂ ସଦା ବନରେ ବାସ କରୁଥିଲେ; ସେ ଇନ୍ଦ୍ର ସମ ପୁଅ ପାଇଁ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ।
ଲଭେଯମ୍ ଇତି ତଂ ଶକ୍ରସ୍ ତ୍ରାସାଦ୍ ଅଭ୍ଯେତ୍ଯ ଜଜ୍ଞିଵାନ୍ ପୂର୍ଣେ ଵର୍ଷସହସ୍ରେ ଵୈ ତତଃ ଶକ୍ରୋ ହ୍ଯ୍ ଅପଶ୍ଯତ
‘ମୁଁ ଏପରି ପୁଅ ପାଉଁ’ ବୋଲି ଚିନ୍ତା କରି, ଭୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ; ହଜାର ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଅତ୍ଯୁଗ୍ରତପସଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସହସ୍ରାକ୍ଷଃ ପୁରଂଦରଃ ସମର୍ଥଃ ପୁତ୍ରଜନନେ ସ୍ଵଯମ୍ ଏଵାସ୍ଯ ଶାଶ୍ଵତଃ
ତାଙ୍କର ଅତି ଦୁର୍ଲଭ ତପସ୍ୟା ଦେଖି, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର ସ୍ୱୟଂ ତାଙ୍କୁ ପୁଅ ଦେବାର ଶକ୍ତି ଥିବା ନିତ୍ୟ ସହାୟକ ହେଲେ।
ପୁତ୍ରାର୍ଥଂ କଲ୍ପଯାମ୍ ଆସ ଦେଵେନ୍ଦ୍ରଃ ସୁରସତ୍ତମଃ ସ ଗାଧିର୍ ଅଭଵଦ୍ ରାଜା ମଘଵାନ୍ କୌଶିକଃ ସ୍ଵଯମ୍
ପୁଅ ପାଇଁ ଦେବମାନ୍ୟ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଇନ୍ଦ୍ର ସ୍ୱୟଂ ପୁଅ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେବାକୁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ; ଏଭଳି ମଘବାନ୍ ସ୍ୱୟଂ କୁଶିକଙ୍କ ପୁଅ ଗାଧି ରାଜା ହେଲେ।
ପୌରା ଯସ୍ଯାଭଵଦ୍ ଭାର୍ଯା ଗାଧିସ୍ ତସ୍ଯାମ୍ ଅଜାଯତ ଗାଧେଃ କନ୍ଯା ମହାଭାଗା ନାମ୍ନା ସତ୍ଯଵତୀ ଶୁଭା
ଗାଧିଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ଥିଲେ ପୌରା; ତାଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ଗାଧି ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଗାଧିଙ୍କର ଅତି ଭାଗ୍ୟଶାଳି ଝିଅ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ସତ୍ୟବତୀ, ଯିଏ ଅତି ମଙ୍ଗଳମୟ।
ତାଂ ଗାଧିଃ କାଵ୍ଯପୁତ୍ରାଯ ଋଚୀକାଯ ଦଦୌ ପ୍ରଭୁଃ ତସ୍ଯାଃ ପ୍ରୀତଃ ସ ଵୈ ଭର୍ତା ଭାର୍ଗଵୋ ଭୃଗୁନନ୍ଦନଃ
ଗାଧି ସତ୍ୟବତୀଙ୍କୁ କାବ୍ୟଙ୍କ ପୁଅ ଋଚୀକଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ; ତାଙ୍କର ପତି ଭାର୍ଗବ ଭୃଗୁବଂଶୀ ଋଚୀକ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ପୁତ୍ରାର୍ଥଂ ସାଧଯାମ୍ ଆସ ଚରୁଂ ଗାଧେସ୍ ତଥୈଵ ଚ ଉଵାଚାହୂଯ ତାଂ ଭାର୍ଯାମ୍ ଋଚୀକୋ ଭାର୍ଗଵସ୍ ତଦା
ପୁଅ ପାଇଁ ଇଚ୍ଛା କରି, ଋଚୀକ ଗାଧିଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏକ ହବିଷ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ; ତାପରେ ତାଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟାକୁ ଡାକି, ଭାର୍ଗବ ଋଚୀକ କହିଲେ।
ଉପଯୋଜ୍ଯଶ୍ ଚରୁର୍ ଅଯଂ ତ୍ଵଯା ମାତ୍ରା ସ୍ଵଯଂ ଶୁଭେ ତସ୍ଯାଂ ଜନିଷ୍ଯତେ ପୁତ୍ରୋ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ କ୍ଷତ୍ରିଯର୍ଷଭଃ
‘ଓ ଶୁଭେ, ତୁମେ ଏହି ହବିଷ୍ୟ ନିଜେ ଏବଂ ତୁମ ମାଆ ସହିତ ଗ୍ରହଣ କର; ତୁମ ଗର୍ଭରୁ ଏକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେବ।’