ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଭଵନଂ ଗତ୍ଵା ତସ୍ମୈ ସର୍ଵଂ ନ୍ଯଵେଦଯତ୍ କିଂ ମେ କୃତ୍ଯମ୍ ଇତି ପ୍ରାହ ମଯଂ ମାଯାଵିନଂ ହରିଃ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଭବନକୁ ଯାଇ, ମୟା ସମସ୍ତ କଥା ତାଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ। ହରି ମୟା ମାୟାବୀଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: 'ମୁଁ କଣ କରିବି?'
ହରଯେ ଚ ମଯୋ ମାଯାଂ ପ୍ରାଦାତ୍ ପ୍ରୀତ୍ଯା ତଥା ହରିଃ ପ୍ରାପ୍ତଃ ସଂପ୍ରୀତିମାନ୍ ଆହ କିଂ କୃତ୍ଯଂ ମଯ ତଦ୍ ଵଦ
ମୟା ପ୍ରେମରେ ହରିଙ୍କୁ ନିଜ ମାୟା ଦେଲେ। ହରି ଖୁସି ହୋଇ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: 'ମୟା, ମୁଁ କଣ କରିବି? କହ।'
ଅଗସ୍ତ୍ଯସ୍ଯାଶ୍ରମଂ ଗଚ୍ଛ ତତ୍ରାସ୍ତେ ଗର୍ଭିଣୀ ଦିତିଃ ତସ୍ଯାଃ ଶୁଶ୍ରୂଷଣଂ କୁର୍ଵନ୍ନ୍ ଆସ୍ସ୍ଵ ତତ୍ର କିଯନ୍ତି ଚ
ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଯାଅ; ସେଠି ଗର୍ଭବତୀ ଦିତି ଅଛନ୍ତି। ସେଠି ତାଙ୍କୁ ସେବା କରି, କିଛି ଦିନ ରୁହ।
ଅହାନି ମଘଵଂସ୍ ତସ୍ଯା ଗର୍ଭମ୍ ଆଵିଶ୍ଯ ଵଜ୍ରଧୃକ୍ ଵର୍ଧମାନଂ ଚ ତଂ ଛିନ୍ଧି ଯାଵଦ୍ ଵଶ୍ଯୋ ଽଥଵା ମୃତିମ୍ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ତାଵଦ୍ ଵଜ୍ରେଣ ତତୋ ନ ଭଵିତା ରିପୁଃ
ମଘବାନ୍, ତାଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ବଜ୍ରଧାରଣ କରି, ଗର୍ଭ ଆସ୍ତେ-ଆସ୍ତେ ବଢ଼ୁଥିବା ଦିନେ ତାହାକୁ କାଟ। ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବଜ୍ରରେ ମାର, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାହା ଅନୁଗତ କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁ ହାସଲ କରିନାହିଁ; ତାପରେ ଶତ୍ରୁ ରହିବେ ନାହିଁ।
ତଥେତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ମଯଂ ପୂଜ୍ଯ ମଘଵାନ୍ ଏକ ଏଵ ହି ଵିନୀତଵତ୍ ତଦା ପ୍ରାଯାଦ୍ ଦିତିଂ ମାତରମ୍ ଅଞ୍ଜସା ଶୁଶ୍ରୂଷମାଣସ୍ ତାଂ ଦେଵୀଂ ଶକ୍ରୋ ଦୈତେଯମାତରମ୍ ସା ନ ଜାନାତି ତଚ୍ ଚିତ୍ତଂ ଶକ୍ରସ୍ଯ ଦ୍ଵିଷତୋ ଦିତିଃ
'ଏମିତି ହେଉ,' କହି, ମଘବାନ୍ ମୟାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି, ଏକା ନମ୍ରତାରେ ଦିତିଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। ଦୈତ୍ୟମାତା ଦିତିଙ୍କୁ ଦେବୀ ଭାବେ ସେବା କଲେ; ଦିତି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶତ୍ରୁତା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଜାଣିନଥିଲେ।
ଗର୍ଭେ ସ୍ଥିତଂ ତୁ ଯଦ୍ ଭୂତଂ ଦେଵେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଵିଚେଷ୍ଟିତମ୍ ଅମୋଘଂ ତନ୍ ମୁନେସ୍ ତେଜଃ କଶ୍ଯପସ୍ଯ ଦୁରାସଦମ୍
ଗର୍ଭରେ ଯେଉଁ ଭୂତ ଥିଲା, ଦେବେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟରେ, ମୁନି କଶ୍ୟପଙ୍କ ଶକ୍ତି ଅପରାଜିତ ଓ ଅଫଳ ହେଉନଥିଲା।
ତତଃ ପ୍ରଗୃହ୍ଯ କୁଲିଶଂ ସହସ୍ରାକ୍ଷଃ ପୁରଂଦରଃ ଅନ୍ତଃପ୍ରଵେଶକାମୋ ଽସୌ ବହୁକାଲଂ ସମାଵସନ୍
ତାପରେ, ବଜ୍ର ଧରି, ସହସ୍ରାକ୍ଷ ପୁରନ୍ଦର ଗର୍ଭ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଚାହିଲେ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ତାହାଠାରେ ରହିଲେ।
ସଂଧ୍ଯୋଦକ୍ଶୀର୍ଷନିଦ୍ରାଂ ତାମ୍ ଅଵେକ୍ଷ୍ଯ କୁଲିଶାଯୁଧଃ ଇଦମ୍ ଅନ୍ତରମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ଦିତ୍ଯାଃ କୁକ୍ଷିଂ ସମାଵିଶତ୍
ସେଉଁଠି ଦିତି ସନ୍ଧ୍ୟା ବେଳେ ମୁଣ୍ଡ ଧୋଇ ଶୁଇ ଥିବା ବେଳେ, ବଜ୍ରଧାରୀ ଦେଖି, 'ଏହି ସମୟ' କହି, ଦିତିଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଅନ୍ତର୍ଵର୍ତି ଚ ଯଦ୍ ଭୂତମ୍ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଧୃତାଯୁଧମ୍ ହନ୍ତୁକାମଂ ତଦୋଵାଚ ପୁନଃ ପୁନର୍ ଅଭୀତଵତ୍
ଅନ୍ତର୍ଯାମୀ ଯେଉଁ ଜଣେ ଭିତରେ ଥିଲେ, ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ହସ୍ତିଆସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି ମୋତେ ମାରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ଦେଖି, ପୁନିପୁନି ଭୟହୀନ ଭାବରେ କହିଲେ।
କିଂ ମାଂ ନ ରକ୍ଷସେ ଵଜ୍ରିନ୍ ଭ୍ରାତରଂ ତ୍ଵଂ ଜିଘାଂସସି ନାରଣେ ମାରଣାଦ୍ ଅନ୍ଯତ୍ ପାତକଂ ଵିଦ୍ଯତେ ମହତ୍
ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ, ତୁମେ ମୋତେ କାହିଁକି ରକ୍ଷା କରୁନାହାଁ? ତୁମେ ନିଜ ଭାଇକୁ ମାରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ। ଯୁଦ୍ଧରେ ମାରିବା ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦୁଷ୍କର୍ମ ନାହିଁ।
ଋତେ ଯୁଦ୍ଧାନ୍ ମହାବାହୋ ଶକ୍ର ଯୁଧ୍ଯସ୍ଵ ନିର୍ଗତେ ମଯି ତସ୍ମାନ୍ ନୈତଦ୍ ଏଵଂ ତଵ ଯୁକ୍ତଂ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ଛାଡ଼ି, ହେ ଶକ୍ର, ତୁମେ ମୋତେ ମାତ୍ର ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ଏଠାରୁ ବାହାରିଯିବି। ତେଣୁ ଏପରି କାମ ତୁମ ପାଇଁ ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ଶତକ୍ରତୁଃ ସହସ୍ରାକ୍ଷଃ ଶଚୀଭର୍ତା ପୁରଂଦରଃ ଵଜ୍ରପାଣିଃ ସୁରେନ୍ଦ୍ରସ୍ ତ୍ଵଂ ତେ ନ ଯୁକ୍ତଂ ଭଵେତ୍ ପ୍ରଭୋ
ତୁମେ ଶତକ୍ରତୁ, ସହସ୍ରନୟନ, ଶଚୀଙ୍କ ପତି, ପୁରନ୍ଦର, ବଜ୍ରପାଣି, ଦେବମାନ୍ୟ, ଏପରି କାମ ତୁମ ପାଇଁ ଉଚିତ ନୁହେଁ, ହେ ପ୍ରଭୁ।
ଅଥଵା ଯୁଦ୍ଧକାମସ୍ ତ୍ଵଂ ମମ ନିଷ୍କ୍ରମଣଂ ଯଥା ତଥା କୁରୁ ମହାବାହୋ ମାର୍ଗାଦ୍ ଅସ୍ମାଦ୍ ଅପାସର
ନହେଲେ, ଯଦି ତୁମର ଯୁଦ୍ଧର ଇଚ୍ଛା ଅଛି, ହେ ମହାବାହୁ, ମୋର ବାହାରିବା ପାଇଁ ଯେପରି ଚାହଁ, ସେପରି ବ୍ୟବସ୍ଥା କର; ଏହି ପଥରୁ ମୋତେ ସରାଇଦେ।
କୁମାର୍ଗେ ନ ପ୍ରଵର୍ତନ୍ତେ ମହାନ୍ତୋ ଽପି ଵିପଦ୍ଗତାଃ ଅଵିଦ୍ଯଶ୍ ଚାପ୍ଯ୍ ଅଶସ୍ତ୍ରଶ୍ ଚ ନୈଵ ଚାଯୁଧସଂଗ୍ରହଃ
ବଡ଼ ବଡ଼ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ସଙ୍କଟରେ ଥିଲେ ଭୁଲ ପଥରେ ଚାଲନ୍ତିନାହାଁ; ଅଜ୍ଞାନୀ ଓ ନିରସ୍ତ୍ର ଲୋକଙ୍କୁ କେବେ ଯୁଦ୍ଧ କରାଯିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ତ୍ଵଂ ଵିଦ୍ଯାଵାନ୍ ଵଜ୍ରପାଣେ ମାଂ ନିଘ୍ନନ୍ କିଂ ନ ଲଜ୍ଜସେ କୁର୍ଵନ୍ତି ଗର୍ହିତଂ କର୍ମ ନ କୁଲୀନାଃ କଦାଚନ
ତୁମେ ଶିକ୍ଷାପ୍ରାପ୍ତ, ହେ ବଜ୍ରପାଣି, ମୋତେ ମାରିବାରେ ତୁମେ ଲଜ୍ଜା ଅନୁଭବ କରୁନାହାଁ? ଉତ୍ତମ ଲୋକମାନେ କେବେ ନିନ୍ଦନୀୟ କାମ କରନ୍ତିନାହାଁ।
ହତ୍ଵା ଵା କିଂ ତୁ ଜାଯେତ ଯଶୋ ଵା ପୁଣ୍ଯମ୍ ଏଵ ଵା ଵଧ୍ଯନ୍ତେ ଭ୍ରାତରଃ କାମାଦ୍ ଗର୍ଭସ୍ଥାଃ କିଂ ନୁ ପୌରୁଷମ୍
ମାରିଦେବାରୁ କିଛି ଯଶ କିମ୍ବା ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ କି? ଇଚ୍ଛାବଶତଃ ଗର୍ଭସ୍ଥ ଭାଇମାନେ ମାରାଯିବାରେ କଣ ପୁରୁଷତ୍ୱ ଅଛି?
ଯଦି ଵା ଯୁଦ୍ଧଭକ୍ତିସ୍ ତେ ମଯି ଭ୍ରାତର୍ ଅସଂଶଯମ୍ ତତୋ ମୁଷ୍ଟିଂ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ଵଜ୍ରିଣେ ଽସୌ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ
ଯଦି ତୁମର ଯୁଦ୍ଧ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମୋ ପ୍ରତି ଅଛି, ହେ ଭାଇ, ତେବେ ମୁଁ ହାତ ଉଠାଇ ତୁମ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଢ଼ିଆ ଅଛି, ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ।
ବାଲଘାତୀ ବ୍ରହ୍ମଘାତୀ ତଥା ଵିଶ୍ଵାସଘାତକଃ ଏଵଂଭୂତଂ ଫଲଂ ଶକ୍ର କସ୍ମାନ୍ ମାଂ ହନ୍ତୁମ୍ ଉଦ୍ଯତଃ
ଶିଶୁ ହନ୍ତା, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନ୍ତା, ବିଶ୍ୱାସ ଭଙ୍ଗ କରିଥିବା ଲୋକ—ଏମିତି କାମ କରିଲେ ତାହାର ଫଳ ମିଳେ। ଏପରି କାମ କରିବାକୁ ହେ ଶକ୍ର, ତୁମେ କାହିଁକି ଉଦ୍ୟତ ହେଲେ?
ଯସ୍ଯାଜ୍ଞଯା ସର୍ଵମ୍ ଇଦଂ ଵର୍ତତେ ସଚରାଚରମ୍ ସ ହନ୍ତା ବାଲକଂ ମାଂ ଵୈ କିଂ ଯଶଃ କିଂ ତୁ ପୌରୁଷମ୍
ଯାହାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ସମସ୍ତ ଚରାଚର ବିଶ୍ୱ ଚାଲିଛି, ସେ ମୋତେ ଏମିତି ଶିଶୁକୁ ମାରିଦେବେ। ଏଥିରେ କଣ ଯଶ କିମ୍ବା ପୁରୁଷତ୍ୱ ଅଛି?
ଏଵଂ ବ୍ରୁଵନ୍ତଂ ତଂ ଗର୍ଭଂ ଚିଚ୍ଛେଦ କୁଲିଶେନ ସଃ କ୍ରୋଧାନ୍ଧାନାଂ ଲୋଭିନାଂ ଚ ନ ଘୃଣା କ୍ଵାପି ଵିଦ୍ଯତେ
ଏଭଳି କହୁଥିବାବେଳେ, ଇନ୍ଦ୍ର ବଜ୍ରଦ୍ୱାରା ଗର୍ଭକୁ କାଟିଦେଲେ; କ୍ରୋଧ ଓ ଲୋଭରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇଥିବା ଲୋକମାନେ କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ କୌଣସି ଦୟା ଦେଖାନ୍ତିନାହାଁ।
ନ ମମାର ତତୋ ଦୁଃଖାଦ୍ ଆହୁସ୍ ତେ ଭ୍ରାତରୋ ଵଯମ୍ ପୁନଶ୍ ଚିଚ୍ଛେଦ ତାନ୍ ଖଣ୍ଡାନ୍ ମା ଵଧୀର୍ ଇତି ଚାବ୍ରୁଵନ୍
ସେ ଦୁଃଖରେ ମରିଲେ ନାହିଁ; ତାଙ୍କର ଭାଇମାନେ କହିଲେ, 'ଆମେ ଆଉ ବଞ୍ଚିଛୁ।' ଇନ୍ଦ୍ର ପୁନି ସେମାନଙ୍କୁ କାଟିଦେଲେ, ସେମାନେ କହିଲେ, 'ଆମକୁ ମାରନିଅ।'
ଵିଶ୍ଵସ୍ତାନ୍ ମାତୃଗର୍ଭସ୍ଥାନ୍ ନିଜଭ୍ରାତୄଞ୍ ଶତକ୍ରତୋ ଦ୍ଵେଷଵିଧ୍ଵସ୍ତବୁଦ୍ଧୀନାଂ ନ ଚିତ୍ତେ କରୁଣାକଣଃ
ଘୃଣାରେ ମନ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର ନିଜ ଭାଇମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ମାଆର ଗର୍ଭରେ ଥିଲେ ଓ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କିଛି ଦୟା ଅନୁଭବ କଲେ ନାହିଁ।
ଏଵଂ ତୁ ଖଣ୍ଡିତଂ ଖଣ୍ଡଂ ହସ୍ତପାଦାଦିଜୀଵଵତ୍ ନିର୍ଵିକାରଂ ତତୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସପ୍ତସପ୍ତ ସୁଵିସ୍ମିତଃ
ଏଭଳି ଗର୍ଭକୁ ଖଣ୍ଡ ଖଣ୍ଡ କରାଗଲା, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଖଣ୍ଡରେ ହାତ, ପାଦ ଓ ଅନ୍ୟ ଅଙ୍ଗ ସହିତ ଜୀବନ ଥିଲା; ଏହାକୁ ସପ୍ତ ସପ୍ତ ଦେଖି ଇନ୍ଦ୍ର ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ୟ ହେଲେ।
ଏକଵଦ୍ ବହୁରୂପାଣି ଗର୍ଭସ୍ଥାନି ଶୁଭାନି ଚ ରୁଦନ୍ତି ବହୁରୂପାଣି ମା ରୁତେତ୍ଯ୍ ଅବ୍ରଵୀଦ୍ ଧରିଃ
ଏକ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେଇ ଗର୍ଭସ୍ଥ ଶିଶୁମାନେ ବହୁ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ, ଶୁଭ୍ର ଓ ସୁନ୍ଦର ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ବହୁ ରୂପରେ କାନ୍ଦୁଥିଲେ; ହରି କହିଲେ, 'କାନ୍ଦନିଅ।'
ତତସ୍ ତେ ମରୁତୋ ଜାତା ବଲଵନ୍ତୋ ମହୌଜସଃ ଗର୍ଭସ୍ଥା ଏଵ ତେ ଽନ୍ଯୋନ୍ଯମ୍ ଊଚୁଃ ଶକ୍ରଂ ଗତଭ୍ରମାଃ
ତାପରେ ସେମାନେ ମରୁତ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ବଳଶାଳୀ ଓ ଅତିଶୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ; ଗର୍ଭସ୍ଥ ଅବସ୍ଥାରେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ଏକାଉଁଠି ଅନ୍ୟକୁ କଥା କହି, ଭ୍ରମ ଦୂର କରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ।
ଅଗସ୍ତ୍ଯଂ ମୁନିଶାର୍ଦୂଲଂ ମାତା ଯସ୍ଯାଶ୍ରମେ ସ୍ଥିତା ଅସ୍ମତ୍ପିତା ତଵ ଭ୍ରାତା ସଖ୍ଯଂ ତେ ବହୁ ମନ୍ଯତେ
ଯେଉଁ ମାଆ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ମୁନିଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ରହୁଛନ୍ତି, ଯିଏ ଆମର ପିତା ଓ ତୁମର ଭାଇ, ସେ ତୁମ ସାଙ୍ଗତ୍ୟକୁ ବହୁତ ମୂଲ୍ୟ ଦେଉଛନ୍ତି।
ଅସ୍ମାନ୍ ଉପରି ସସ୍ନେହଂ ମନସ୍ ତେ ଵିଦ୍ମହେ ମୁନେ ନ ଯତ୍ କରୋତି ଶ୍ଵପଚଃ ପ୍ରଵୃତ୍ତସ୍ ତତ୍ର ଵଜ୍ରଧୃକ୍
ହେ ମୁନି, ଆମେ ଜାଣୁଛୁ ଆପଣଙ୍କର ମନ ଆମପ୍ରତି ଦୟାଳୁ ଅଛି; ଯେପରି ଏକ ଅଛୁତ କରେ, ଏପରି କାମ ଇନ୍ଦ୍ର କେବେ କରନ୍ତିନାହିଁ।
ଇତ୍ଯ୍ ଏତଦ୍ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଅଗସ୍ତ୍ଯୋ ଽଗାତ୍ ସସଂଭ୍ରମଃ ଦିତିଂ ସଂବୋଧଯାମ୍ ଆସ ଵ୍ଯଥିତାଂ ଗର୍ଭଵେଦନାତ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଭୟ ଓ ଉତ୍କଣ୍ଠାରେ ଚାଲିଗଲେ ଏବଂ ଗର୍ଭବେଦନାରେ ପୀଡିତ ଦିତିଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ବନା ଦେଲେ।
ତତ୍ରାଗସ୍ତ୍ଯଃ ଶଚୀକାନ୍ତମ୍ ଅଶପତ୍ କୁପିତୋ ଭୃଶମ୍
ସେଠାରେ, ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଭୟଙ୍କର ରାଗରେ ଶଚୀଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ।
ସଂଗ୍ରାମେ ରିପଵଃ ପୃଷ୍ଠଂ ପଶ୍ଯେଯୁସ୍ ତେ ସଦା ହରେ ଜୀଵତାମ୍ ଏଵ ମରଣମ୍ ଏତଦ୍ ଏଵ ହି ମାନିନାମ୍ ପୃଷ୍ଠଂ ପଲାଯମାନାନାଂ ଯତ୍ ପଶ୍ଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଅହିତା ରଣେ
ହେ ହରି, ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମ ଶତ୍ରୁମାନେ ସବୁବେଳେ ତୁମ ପିଠି ଦେଖନ୍ତୁ; ଗର୍ବିତମାନେ ପାଇଁ ଏହା ଜୀବନ୍ତ ମୃତ୍ୟୁ, କାରଣ ଯେତେବେଳେ ଶତ୍ରୁମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ପଳାଉଥିବାଙ୍କର ପିଠି ଦେଖନ୍ତି, ସେଠି ଲୋକମାନେ ଲଜ୍ଜିତ ହୁଅନ୍ତି।