ନମାମ୍ଯ୍ ଅଜାଦୀଶପୁରଂଦରାଦି ସୁରାସୁରୈର୍ ଅର୍ଚିତପାଦପଦ୍ମମ୍ ନମାମି ଦେଵୀମୁଖଵାଦନାନାମ୍ ଈକ୍ଷାର୍ଥମ୍ ଅକ୍ଷିତ୍ରିତଯଂ ଯ ଐଚ୍ଛତ୍
ଯାଁଠି ଅଜାଦୀଶ, ପୁରନ୍ଦର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବ-ଦାନବମାନେ ଯାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମକୁ ପୂଜନ୍ତି, ସେଉଁଠି ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ଦେବୀମାନେ ମୁହଁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଯିଏ ଅକ୍ଷୟ ତିନି ଆଖି ଚାହିଲେ, ସେଉଁଠି ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ପଞ୍ଚାମୃତୈର୍ ଗନ୍ଧସୁଧୂପଦୀପୈର୍ ଵିଚିତ୍ରପୁଷ୍ପୈର୍ ଵିଵିଧୈଶ୍ ଚ ମନ୍ତ୍ରୈଃ ଅନ୍ନପ୍ରକାରୈଃ ସକଲୋପଚାରୈଃ ସଂପୂଜିତଂ ସୋମମ୍ ଅହଂ ନମାମି
ପଞ୍ଚ ଅମୃତ, ସୁଗନ୍ଧ ଚନ୍ଦନ, ଧୂପ, ଦୀପ, ବିଭିନ୍ନ ସୁନ୍ଦର ଫୁଲ, ନାନା ପ୍ରକାର ମନ୍ତ୍ର, ଭୋଗ ଓ ସମସ୍ତ ପୂଜା ଉପଚାର ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସୋମଙ୍କୁ ପୂଜାଯାଏ, ସେଉଁଠି ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ତତଃ ସ ଭଗଵାନ୍ ଆହ ରାମଂ ଶଂଭୁଃ ସଲକ୍ଷ୍ମଣମ୍ ଵରାନ୍ ଵୃଣୀଷ୍ଵ ଭଦ୍ରଂ ତେ ରାମଃ ପ୍ରାହ ଵୃଷଧ୍ଵଜମ୍
ତାପରେ ଭଗବାନ ଶମ୍ଭୁ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହିତ ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ତୁମେ ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହଁ, ଚୟନ କର। ଭଲ ହେଉ।' ତାପରେ ରାମ ରୃଷଭଧ୍ୱଜଙ୍କୁ କହିଲେ।
ସ୍ତୋତ୍ରେଣାନେନ ଯେ ଭକ୍ତ୍ଯା ତୋଷ୍ଯନ୍ତି ତ୍ଵାଂ ସୁରୋତ୍ତମ ତେଷାଂ ସର୍ଵାଣି କାର୍ଯାଣି ସିଦ୍ଧିଂ ଯାନ୍ତୁ ମହେଶ୍ଵର
ହେ ମହାଦେବ, ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ଭକ୍ତି ସହିତ ଯେଉଁମାନେ ତୁମକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ କାମନା ସଫଳ ହେଉ।
ଯେଷାଂ ଚ ପିତରଃ ଶଂଭୋ ପତିତା ନରକାର୍ଣଵେ ତେଷାଂ ପିଣ୍ଡାଦିଦାନେନ ପୂତା ଯାନ୍ତୁ ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପମ୍
ଯେଉଁମାନଙ୍କର ପିତୃମାନେ, ହେ ଶମ୍ଭୁ, ନରକ ସମୁଦ୍ରକୁ ପଡ଼ିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ପିଣ୍ଡ ଓ ଅନ୍ୟ ଦାନ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର କରି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପହଁଚାଇବେ।
ଜନ୍ମପ୍ରଭୃତି ପାପାନି ମନୋଵାକ୍କାଯିକଂ ତ୍ଵ୍ ଅଘମ୍ ଅତ୍ର ତୁ ସ୍ନାନମାତ୍ରେଣ ତତ୍ ସଦ୍ଯୋ ନାଶମ୍ ଆପ୍ନୁଯାତ୍
ଜନ୍ମରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ମନ, କଥା, କାୟା ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ପାପ ହୋଇଥାଏ, ଏଠାରେ କେବଳ ସ୍ନାନ କରିଲେ ସେଗୁଡ଼ିକ ସତ୍ୱରେ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ଅତ୍ର ଯେ ଭକ୍ତିତଃ ଶଂଭୋ ଦଦତ୍ଯ୍ ଅର୍ଥିଭ୍ଯ ଅଣ୍ଵ୍ ଅପି ସର୍ଵଂ ତଦ୍ ଅକ୍ଷଯଂ ଶଂଭୋ ଦାତୄଣାଂ ଫଲକୃଦ୍ ଭଵେତ୍
ଏଠାରେ, ହେ ଶମ୍ଭୁ, ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଆବଶ୍ୟକ ଲୋକଙ୍କୁ ଅତି ସାନା ଜିନିଷ ମଧ୍ୟ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେ ସମସ୍ତ ଦାନ ଅକ୍ଷୟ ହୁଏ ଓ ଦାତାଙ୍କୁ ଫଳ ଦେଇଥାଏ।
ଏଵମ୍ ଅସ୍ତ୍ଵ୍ ଇତି ତଂ ରାମଂ ଶଂକରୋ ହୃଷିତୋ ଽବ୍ରଵୀତ୍ ଗତେ ତସ୍ମିନ୍ ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠେ ରାମୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅନୁଚରୈଃ ସହ
'ଏମିତି ହେଉ' ବୋଲି ଆନନ୍ଦିତ ଶଙ୍କର ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ। ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବ ଚାଲିଗଲେ, ରାମ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ସହଚରମାନେ ସହିତ ଚାଲିଗଲେ।
ଗୌତମୀ ଯତ୍ର ଚୋତ୍ପନ୍ନା ଶନୈସ୍ ତଂ ଦେଶମ୍ ଅଭ୍ଯଗାତ୍ ତତଃ ପ୍ରଭୃତି ତତ୍ ତୀର୍ଥଂ ରାମତୀର୍ଥମ୍ ଉଦାହୃତମ୍
ଯେଉଁଠି ଗୌତମୀ ନଦୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲା, ରାମ ଶେଯ୍ଯେ ଶେଯ୍ଯେ ସେଠାକୁ ପହଁଚିଲେ। ସେଠାରୁ ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ 'ରାମତୀର୍ଥ' ଭାବେ ପରିଚିତ ହେଲା।
ଦଯାଲୋର୍ ଅପତତ୍ ତତ୍ର ଲକ୍ଷ୍ମଣସ୍ଯ କରାଚ୍ ଛରଃ ତଦ୍ ବାଣତୀର୍ଥମ୍ ଅଭଵତ୍ ସର୍ଵାପଦ୍ଵିନିଵାରଣମ୍
ସେଠାରେ, କରୁଣାବଶତଃ, ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ହାତରୁ ଏକ ଶର ପଡ଼ିଗଲା; ସେଠି 'ବାଣତୀର୍ଥ' ହେଲା, ଯାହା ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଦୂର କରେ।
ଯତ୍ର ସୌମିତ୍ରିଣା ସ୍ନାନଂ ଶଂକରସ୍ଯାର୍ଚନଂ କୃତମ୍ ତତ୍ ତୀର୍ଥଂ ଲକ୍ଷ୍ମଣଂ ଜାତଂ ତଥା ସୀତାସମୁଦ୍ଭଵମ୍
ଯେଉଁଠି ସୁମିତ୍ରାନନ୍ଦନ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସ୍ନାନ କରି ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପୂଜିଥିଲେ, ସେଠି 'ଲକ୍ଷ୍ମଣତୀର୍ଥ' ହେଲା, ଏବଂ ସେଠି ସୀତାଙ୍କ ଉଦ୍ଭବ ସ୍ଥାନ ମଧ୍ୟ।
ନାନାଵିଧାଶେଷପାପସଂଘନିର୍ମୂଲନକ୍ଷମମ୍ ଯଦ୍ ଅଙ୍ଘ୍ରିସଂଗାଦ୍ ଅଭଵଦ୍ ଗଙ୍ଗା ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯପାଵନୀ
ଯାହାଙ୍କ ପାଦ ସ୍ପର୍ଶରେ ଗଙ୍ଗା ନାନା ପ୍ରକାର ଅସଂଖ୍ୟ ପାପ ମୂଳୁହାରି କରି, ତିନି ଲୋକକୁ ପବିତ୍ର କରିଥିଲେ।
ସ ଯତ୍ର ସ୍ନାନମ୍ ଅକରୋତ୍ ତଦ୍ ଵୈଶିଷ୍ଟ୍ଯଂ କିମ୍ ଉଚ୍ଯତେ ତଦ୍ ରାମତୀର୍ଥସଦୃଶଂ ତୀର୍ଥଂ କ୍ଵାପି ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ଯେଉଁଠି ସେ ସ୍ନାନ କଲେ—ତାର ମହତ୍ତ୍ୱ କଣ କହିବି? ରାମତୀର୍ଥ ସମାନ ତୀର୍ଥ କେଉଁଠି ମିଳିବ ନାହିଁ।
ପୁତ୍ରତୀର୍ଥମ୍ ଇତି ଖ୍ଯାତଂ ପୁଣ୍ଯତୀର୍ଥଂ ତଦ୍ ଉଚ୍ଯତେ ସର୍ଵାନ୍ କାମାନ୍ ଅଵାପ୍ନୋତି ଯନ୍ମହିମ୍ନଃ ଶ୍ରୁତେର୍ ଅପି
'ପୁତ୍ରତୀର୍ଥ' ଭାବେ ପରିଚିତ, ଏହି ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥକୁ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର କୁହାଯାଏ। ଏହାର ମହିମାରେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ।
ତସ୍ଯ ସ୍ଵରୂପଂ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଶୃଣୁ ଯତ୍ନେନ ନାରଦ ଦିତେଃ ପୁତ୍ରାଶ୍ ଚ ଦନୁଜାଃ ପରିକ୍ଷୀଣା ଯଦାଭଵନ୍ ଅଦିତେସ୍ ତୁ ସୁତା ଜ୍ଯେଷ୍ଠାଃ ସର୍ଵଭାଵେନ ନାରଦ
ମୁଁ ତାହାର ସ୍ୱରୂପ ବିବରଣ କରିବି, ନାରଦ, ଆପଣ ଧ୍ୟାନ ଦେଇ ଶୁଣନ୍ତୁ। ଯେତେବେଳେ ଦିତିଙ୍କର ପୁଅମାନେ, ଦାନବମାନେ, ଦୁର୍ବଳ ହେଇଗଲେ ଏବଂ ଅଦିତିଙ୍କର ପୁଅମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ବଡ଼, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଉନ୍ନତି କଲେ, ନାରଦ—
କ୍ଷୀଣାଃ ସୁତା ଆଵଯୋର୍ ଏଵ ଭଦ୍ରେ କିଂ କୁର୍ମହେ କର୍ମ ଲୋକେ ଗରୀଯଃ ପଶ୍ଯାଦିତେର୍ ଵଂଶମ୍ ଅଭିନ୍ନମ୍ ଉତ୍ତମଂ ସୌରାଜ୍ଯଯୁକ୍ତଂ ଯଶସା ଜଯଶ୍ରିଯା
ମୋର ପୁଅମାନେ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି, ବନ୍ଧୁ, ଏହି ଦୁନିଆରେ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ମନାଯାଏ। ଅଦିତିଙ୍କର ଅଟୁଟ, ଉତ୍ତମ ବଂଶକୁ ଦେଖ, ସେଠାରେ ରାଜ୍ୟ, ଖ୍ୟାତି ଓ ବିଜୟର ମହିମା ରହିଛି।
ଜିତାରିମ୍ ଅଭ୍ଯୁନ୍ନତକୀର୍ତିଧର୍ମଂ ମଚ୍ଚିତ୍ତସଂହର୍ଷଵିନାଶଦକ୍ଷମ୍ ସମାନଭର୍ତୃତ୍ଵସମାନଧର୍ମେ ସମାନଗୋତ୍ରେ ଽପି ସମାନରୂପେ
ସେମାନେ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଜିତିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଖ୍ୟାତି ଓ ଧର୍ମ ଉଚ୍ଚ, ସେମାନେ ମୋ ହୃଦୟର ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବାରେ ପାରଙ୍ଗତ; ଆମେ ସମାନ ସ୍ୱାମୀ, ସମାନ ଆଚରଣ, ସମାନ ବଂଶ ଓ ଦେହରେ ମଧ୍ୟ ସମାନ ହେଲେ—
ନ ଜୀଵଯେଯଂ ଶ୍ରିଯମ୍ ଉନ୍ନତିଂ ଚ ଜୀର୍ଣାସ୍ମି ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତ୍ଵ୍ ଅଦିତିପ୍ରସୂତାନ୍ କାମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଵସ୍ଥାମ୍ ଅନୁଯାମି ଦୁଃସ୍ଥା ଽଦିତେର୍ ଵିଲୋକ୍ଯାଥ ପରାଂ ସମୃଦ୍ଧିମ୍
ମୁଁ ସେମାନଙ୍କର ଶ୍ରୀ ଓ ଉନ୍ନତିକୁ ଦେଖି ସହିପାରୁନି; ଅଦିତିଙ୍କର ପୁଅମାନେକୁ ଦେଖି ମୁଁ ଅତି କ୍ଳାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି। ଅଦିତିଙ୍କର ବିଶେଷ ସମୃଦ୍ଧି ଦେଖି, ମୁଁ ଏକ ଦୁଃଖଦ ଅବସ୍ଥାକୁ ଅନୁସରଣ କରୁଛି।
ଏଵଂ ବ୍ରୁଵାଣାମ୍ ଅତିଦୀନଵକ୍ତ୍ରାଂ ଵିନିଶ୍ଵସନ୍ତୀଂ ପରମେଷ୍ଠିପୁତ୍ରଃ କୃତାଭିପୂଜୋ ଵିଗତଶ୍ରମସ୍ ତାଂ ସ ସାନ୍ତ୍ଵଯନ୍ନ୍ ଆହ ମନୋଭିରାମାମ୍
ଏଭଳି ଅତି ଦୁଃଖିତ ମୁହଁରେ କହୁଥିବା, ଗଭୀର ନିଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ୁଥିବା ଦିତିଙ୍କୁ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ପୁଅ, ଯିଏ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିଥିଲେ ଏବଂ କ୍ଳାନ୍ତିହୀନ ଥିଲେ, ସେ ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ଶବ୍ଦରେ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ।
ଖେଦୋ ନ କାର୍ଯଃ ସମଭୀପ୍ସିତଂ ଯତ୍ ତତ୍ ପ୍ରାପ୍ଯତେ ପୁଣ୍ଯତ ଏଵ ଭଦ୍ରେ ତତ୍ସାଧନଂ ଵେତ୍ତି ମହାନୁଭାଵଃ ପ୍ରଜାପତିସ୍ ତେ ସ ତୁ ଵକ୍ଷ୍ଯତୀତି
ଦୁଃଖ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ବନ୍ଧୁ; ଯାହା ଆମେ ଚାହୁଁ, ସେ କେବଳ ପୁଣ୍ୟରେ ମିଳେ। ଏହାର ଉପାୟ ମହାନ ଆତ୍ମା ପ୍ରଜାପତି ଜାଣନ୍ତି; ସେ ତୁମକୁ କହିବେ।
ସାଧ୍ଵ୍ଯ୍ ଏତତ୍ ସର୍ଵଭାଵେନ ପ୍ରଶ୍ରଯାଵନତା ସତୀ
ସେ, ଶୁଭ୍ର ଓ ନମ୍ର ଭାବରେ, ସମସ୍ତ ହୃଦୟରୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ଏଵଂ ବ୍ରୁଵାଣାଂ ଚ ଦିତିଂ ଦନୁଃ ପ୍ରୋଵାଚ ନାରଦ
ଏଭଳି କହୁଥିବା ଦିତିଙ୍କୁ ଦନୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, ନାରଦ।
ଭର୍ତାରଂ କଶ୍ଯପଂ ଭଦ୍ରେ ତୋଷଯସ୍ଵ ନିଜୈର୍ ଗୁଣୈଃ ତୁଷ୍ଟୋ ଯଦି ଭଵେଦ୍ ଭର୍ତା ତତଃ କାମାନ୍ ଅଵାପ୍ସ୍ଯସି
ବନ୍ଧୁ, ତୁମର ନିଜ ଗୁଣରେ ତୁମ ସ୍ୱାମୀ କଶ୍ୟପଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କର; ସ୍ୱାମୀ ଯଦି ପ୍ରସନ୍ନ ହେବେ, ତେବେ ତୁମ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେବ।
ତଥେତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ସର୍ଵଭାଵୈସ୍ ତୋଷଯାମ୍ ଆସ କଶ୍ଯପମ୍ ଦିତିଂ ପ୍ରୋଵାଚ ଭଗଵାନ୍ କଶ୍ଯପୋ ଽଥ ପ୍ରଜାପତିଃ
‘ଏହିପରି ହେଉ’ ବୋଲି କହି, ସେ ସମସ୍ତ ହୃଦୟରୁ କଶ୍ୟପଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କଲେ। ତାପରେ ପୂଜ୍ୟ ପ୍ରଜାପତି କଶ୍ୟପ ଦିତିଙ୍କୁ କହିଲେ।
କିଂ ଦଦାମି ଵଦାଭୀଷ୍ଟଂ ଦିତେ ଵରଯ ସୁଵ୍ରତେ
ମୁଁ କଣ ଦେଉ? ତୁମ ଇଚ୍ଛା କହ, ଦିତି, ଚୟନ କର, ଶୁଭ୍ରଚରିତ୍ରା।
ଦିତିର୍ ଅପ୍ଯ୍ ଆହ ଭର୍ତାରଂ ପୁତ୍ରଂ ବହୁଗୁଣାନ୍ଵିତମ୍ ଜେତାରଂ ସର୍ଵଲୋକାନାଂ ସର୍ଵଲୋକନମସ୍କୃତମ୍
ଦିତି ମଧ୍ୟ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ଅନେକ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ, ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଜିତିପାରିବା, ସମସ୍ତ ଜୀବର ଆଦର ଲାଭ କରିଥିବା ପୁଅ ଦିଅନ୍ତୁ।'
ଯେନ ଜାତେନ ଲୋକେ ଽସ୍ମିନ୍ ଭଵେଯଂ ଵୀରପୁତ୍ରିଣୀ ତଂ ଵରେଯଂ ସୁରପିତର୍ ଇତ୍ଯ୍ ଆହ ଵିନଯାନ୍ଵିତା
'ଯାହାଙ୍କ ଜନ୍ମ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଲୋକରେ ମୁଁ ବୀର ପୁଅର ମାଆ ହେବି—ଏପରି ଏକ ଵର ମୁଁ ଚାହେଁ, ଦେବତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ,' ବିନୟ ଭରି କହିଲେ।
ଉପଦେକ୍ଷ୍ଯେ ଵ୍ରତଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଦ୍ଵାଦଶାବ୍ଦଫଲପ୍ରଦମ୍ ତତ ଆଗତ୍ଯ ତେ ଗର୍ଭମ୍ ଆଧାସ୍ଯେ ଯନ୍ ମନୋଗତମ୍ ନିଷ୍ପାପତାଯାଂ ଜାତାଯାଂ ସିଧ୍ଯନ୍ତି ହି ମନୋରଥାଃ
ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରତ କହିଦେବି, ଯାହା ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷର ଫଳ ଦିଏ। ତାପରେ ମୁଁ ଆସି ତୁମ ମନର ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ଗର୍ଭ ଦେଇଦେବି। ଯେଉଁଠି ଅପରାଧ ନାହିଁ, ସେଠି ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ।
ଭର୍ତୃଵାକ୍ଯାଦ୍ ଦିତିଃ ପ୍ରୀତା ତଂ ନମସ୍ଯାଯତେକ୍ଷଣା ଉପଦିଷ୍ଟଂ ଵ୍ରତଂ ଚକ୍ରେ ଭର୍ତ୍ରାଦିଷ୍ଟଂ ଯଥାଵିଧି
ସ୍ୱାମୀଙ୍କର କଥାରେ ଖୁସି ହୋଇ, ଦିତି, ବଡ଼ ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା, ସ୍ୱାମୀ ଯେପରି ନିୟମ କହିଥିଲେ, ସେପରି ବ୍ରତ କଲେ।
ତୀର୍ଥସେଵାପାତ୍ରଦାନଵ୍ରତଚର୍ଯାଦିଵର୍ଜିତାଃ କଥମ୍ ଆସାଦଯିଷ୍ଯନ୍ତି ପ୍ରାଣିନୋ ଽତ୍ର ମନୋରଥାନ୍
ଯେମାନେ ତୀର୍ଥସେବା, ଯୋଗ୍ୟଙ୍କୁ ଦାନ ଓ ବ୍ରତାଚରଣ ଆଦିକୁ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରନ୍ତିନାହିଁ, ସେମାନେ କିପରି ଏଠାରେ ନିଜ ମନର ଇଚ୍ଛା ପାଇପାରିବେ?