ନମାମି ଶଂଭୁଂ ପୁରୁଷଂ ପୁରାଣଂ ନମାମି ସର୍ଵଜ୍ଞମ୍ ଅପାରଭାଵମ୍ ନମାମି ରୁଦ୍ରଂ ପ୍ରଭୁମ୍ ଅକ୍ଷଯଂ ତଂ ନମାମି ଶର୍ଵଂ ଶିରସା ନମାମି
ମୁଁ ପୁରାତନ ପୁରୁଷ ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେଁ। ସର୍ବଜ୍ଞ, ସୀମାହୀନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେଁ। ଅକ୍ଷୟ ପ୍ରଭୁ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେଁ। ମୁଁ ଶିର ନମାଇ ଶର୍ବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେଁ।
ନମାମି ଦେଵଂ ପରମ୍ ଅଵ୍ଯଯଂ ତମ୍ ଉମାପତିଂ ଲୋକଗୁରୁଂ ନମାମି ନମାମି ଦାରିଦ୍ର୍ଯଵିଦାରଣଂ ତଂ ନମାମି ରୋଗାପହରଂ ନମାମି
ମୁଁ ପରମ ଅବିନାଶୀ ଦେବ, ଉମାପତି, ଲୋକଗୁରୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେଁ। ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ନାଶ କରୁଥିବା, ରୋଗ ଦୂର କରୁଥିବା ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେଁ।
ନମାମି କଲ୍ଯାଣମ୍ ଅଚିନ୍ତ୍ଯରୂପଂ ନମାମି ଵିଶ୍ଵୋଦ୍ଭଵବୀଜରୂପମ୍ ନମାମି ଵିଶ୍ଵସ୍ଥିତିକାରଣଂ ତଂ ନମାମି ସଂହାରକରଂ ନମାମି
ମୁଁ ଅଚିନ୍ତ୍ୟ ରୂପ ଶୁଭଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେଁ। ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ବୀଜ ରୂପ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେଁ। ସମସ୍ତ ଜଗତର ଅସ୍ତିତ୍ୱର କାରଣ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେଁ। ସଂହାର କରୁଥିବା ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେଁ।
ନମାମି ଗୌରୀପ୍ରିଯମ୍ ଅଵ୍ଯଯଂ ତଂ ନମାମି ନିତ୍ଯଂ କ୍ଷରମ୍ ଅକ୍ଷରଂ ତମ୍ ନମାମି ଚିଦ୍ରୂପମ୍ ଅମେଯଭାଵଂ ତ୍ରିଲୋଚନଂ ତଂ ଶିରସା ନମାମି
ମୁଁ ଗୌରୀଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଅବିନାଶୀ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେଁ। ସଦା ନିତ୍ୟ, କ୍ଷର ଓ ଅକ୍ଷର ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେଁ। ଚେତନାର ମୂର୍ତ୍ତି, ଅପରିମିତ ଭାବ ଓ ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ଶିର ନମାଇ ନମସ୍କାର କରେଁ।
ନମାମି କାରୁଣ୍ଯକରଂ ଭଵସ୍ଯ ଭଯଂକରଂ ଵାପି ସଦା ନମାମି ନମାମି ଦାତାରମ୍ ଅଭୀପ୍ସିତାନାଂ ନମାମି ସୋମେଶମ୍ ଉମେଶମ୍ ଆଦୌ
ମୁଁ କୃପା କରୁଥିବା ଏବଂ ସଂସାରକୁ ଭୟ ଦେଉଥିବା ତାଙ୍କୁ ସଦା ନମସ୍କାର କରେଁ। ଆକାଂକ୍ଷିତ ଦାନ କରୁଥିବା, ସୋମଙ୍କ ପତି, ଉମାଙ୍କ ପତି ଆଦି ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେଁ।
ନମାମି ଵେଦତ୍ରଯଲୋଚନଂ ତଂ ନମାମି ମୂର୍ତିତ୍ରଯଵର୍ଜିତଂ ତମ୍ ନମାମି ପୁଣ୍ଯଂ ସଦସଦ୍ଵ୍ଯତୀତଂ ନମାମି ତଂ ପାପହରଂ ନମାମି
ମୁଁ ତିନି ବେଦର ନୟନ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେଁ। ତିନି ମୂର୍ତ୍ତିରୁ ଅତିତ ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେଁ। ପବିତ୍ର, ସତ୍-ଅସତ୍ ଉପରେ ଅତିତ ଏବଂ ପାପ ହରୁଥିବା ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେଁ।
ନମାମି ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ହିତେ ରତଂ ତଂ ନମାମି ରୂପାଣି ବହୂନି ଧତ୍ତେ ଯୋ ଵିଶ୍ଵଗୋପ୍ତା ସଦସତ୍ପ୍ରଣେତା ନମାମି ତଂ ଵିଶ୍ଵପତିଂ ନମାମି
ମୁଁ ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କ ଭଲ ପାଇ ଯିଏ ଲାଗି ରହିଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ମୋର ଶିର ନମାଏ। ଯିଏ ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସତ୍ୟ-ଅସତ୍ୟର ଆରମ୍ଭକାରୀ, ସେଇ ଜଗତ୍ପତିଙ୍କୁ ମୁଁ ପୁନି ପୁନି ନମସ୍କାର କରେ।
ଯଜ୍ଞେଶ୍ଵରଂ ସଂପ୍ରତି ହଵ୍ଯକଵ୍ଯଂ ତଥା ଗତିଂ ଲୋକସଦାଶିଵୋ ଯଃ ଆରାଧିତୋ ଯଶ୍ ଚ ଦଦାତି ସର୍ଵଂ ନମାମି ଦାନପ୍ରିଯମ୍ ଇଷ୍ଟଦେଵମ୍
ଯଜ୍ଞର ଠାକୁର, ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ହବ୍ୟ କବ୍ୟ ଯିଏ, ଯିଏ ସମସ୍ତଙ୍କ ପଥ, ସମସ୍ତ ଲୋକର ଶିବ, ଯିଏ ପୂଜିତ ଓ ସମସ୍ତ ଦେଇଥିବା, ଦାନକୁ ପ୍ରେମ କରୁଥିବା, ପ୍ରିୟ ଠାକୁରଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ନମାମି ସୋମେଶ୍ଵରମ୍ ଅସ୍ଵତନ୍ତ୍ରମ୍ ଉମାପତିଂ ତଂ ଵିଜଯଂ ନମାମି ନମାମି ଵିଘ୍ନେଶ୍ଵରନନ୍ଦିନାଥଂ ପୁତ୍ରପ୍ରିଯଂ ତଂ ଶିରସା ନମାମି
ମୁଁ ସୋମଙ୍କ ଠାକୁର, ନିଜେ ନିଜେ ସ୍ୱାଧୀନ ନୁହଁନ୍ତି, ଉମାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ, ବିଜୟୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ। ବିଘ୍ନଙ୍କ ଠାକୁର, ନନ୍ଦିନାଥ, ପୁଅ ପ୍ରିୟ, ସେଉଁଠି ମୁଁ ମୋର ମୁଣ୍ଡ ନମାଏ।
ନମାମି ଦେଵଂ ଭଵଦୁଃଖଶୋକ ଵିନାଶନଂ ଚନ୍ଦ୍ରଧରଂ ନମାମି ନମାମି ଗଙ୍ଗାଧରମ୍ ଈଶମ୍ ଈଡ୍ଯମ୍ ଉମାଧଵଂ ଦେଵଵରଂ ନମାମି
ମୁଁ ଏହି ଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ, ଯିଏ ଜନ୍ମ ଦୁଃଖ ଓ ଶୋକ ଦୂର କରନ୍ତି, ଚନ୍ଦ୍ରଧାରୀଙ୍କୁ ମୁଁ ନମାଏ। ଗଙ୍ଗାଧର, ପୂଜ୍ୟ, ଉମାଙ୍କ ପତି, ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ନମାମ୍ଯ୍ ଅଜାଦୀଶପୁରଂଦରାଦି ସୁରାସୁରୈର୍ ଅର୍ଚିତପାଦପଦ୍ମମ୍ ନମାମି ଦେଵୀମୁଖଵାଦନାନାମ୍ ଈକ୍ଷାର୍ଥମ୍ ଅକ୍ଷିତ୍ରିତଯଂ ଯ ଐଚ୍ଛତ୍
ଯାଁଠି ଅଜାଦୀଶ, ପୁରନ୍ଦର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବ-ଦାନବମାନେ ଯାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମକୁ ପୂଜନ୍ତି, ସେଉଁଠି ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ଦେବୀମାନେ ମୁହଁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଯିଏ ଅକ୍ଷୟ ତିନି ଆଖି ଚାହିଲେ, ସେଉଁଠି ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ପଞ୍ଚାମୃତୈର୍ ଗନ୍ଧସୁଧୂପଦୀପୈର୍ ଵିଚିତ୍ରପୁଷ୍ପୈର୍ ଵିଵିଧୈଶ୍ ଚ ମନ୍ତ୍ରୈଃ ଅନ୍ନପ୍ରକାରୈଃ ସକଲୋପଚାରୈଃ ସଂପୂଜିତଂ ସୋମମ୍ ଅହଂ ନମାମି
ପଞ୍ଚ ଅମୃତ, ସୁଗନ୍ଧ ଚନ୍ଦନ, ଧୂପ, ଦୀପ, ବିଭିନ୍ନ ସୁନ୍ଦର ଫୁଲ, ନାନା ପ୍ରକାର ମନ୍ତ୍ର, ଭୋଗ ଓ ସମସ୍ତ ପୂଜା ଉପଚାର ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସୋମଙ୍କୁ ପୂଜାଯାଏ, ସେଉଁଠି ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ତତଃ ସ ଭଗଵାନ୍ ଆହ ରାମଂ ଶଂଭୁଃ ସଲକ୍ଷ୍ମଣମ୍ ଵରାନ୍ ଵୃଣୀଷ୍ଵ ଭଦ୍ରଂ ତେ ରାମଃ ପ୍ରାହ ଵୃଷଧ୍ଵଜମ୍
ତାପରେ ଭଗବାନ ଶମ୍ଭୁ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହିତ ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ତୁମେ ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହଁ, ଚୟନ କର। ଭଲ ହେଉ।' ତାପରେ ରାମ ରୃଷଭଧ୍ୱଜଙ୍କୁ କହିଲେ।
ସ୍ତୋତ୍ରେଣାନେନ ଯେ ଭକ୍ତ୍ଯା ତୋଷ୍ଯନ୍ତି ତ୍ଵାଂ ସୁରୋତ୍ତମ ତେଷାଂ ସର୍ଵାଣି କାର୍ଯାଣି ସିଦ୍ଧିଂ ଯାନ୍ତୁ ମହେଶ୍ଵର
ହେ ମହାଦେବ, ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ଭକ୍ତି ସହିତ ଯେଉଁମାନେ ତୁମକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ କାମନା ସଫଳ ହେଉ।
ଯେଷାଂ ଚ ପିତରଃ ଶଂଭୋ ପତିତା ନରକାର୍ଣଵେ ତେଷାଂ ପିଣ୍ଡାଦିଦାନେନ ପୂତା ଯାନ୍ତୁ ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପମ୍
ଯେଉଁମାନଙ୍କର ପିତୃମାନେ, ହେ ଶମ୍ଭୁ, ନରକ ସମୁଦ୍ରକୁ ପଡ଼ିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ପିଣ୍ଡ ଓ ଅନ୍ୟ ଦାନ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର କରି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପହଁଚାଇବେ।
ଜନ୍ମପ୍ରଭୃତି ପାପାନି ମନୋଵାକ୍କାଯିକଂ ତ୍ଵ୍ ଅଘମ୍ ଅତ୍ର ତୁ ସ୍ନାନମାତ୍ରେଣ ତତ୍ ସଦ୍ଯୋ ନାଶମ୍ ଆପ୍ନୁଯାତ୍
ଜନ୍ମରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ମନ, କଥା, କାୟା ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ପାପ ହୋଇଥାଏ, ଏଠାରେ କେବଳ ସ୍ନାନ କରିଲେ ସେଗୁଡ଼ିକ ସତ୍ୱରେ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ଅତ୍ର ଯେ ଭକ୍ତିତଃ ଶଂଭୋ ଦଦତ୍ଯ୍ ଅର୍ଥିଭ୍ଯ ଅଣ୍ଵ୍ ଅପି ସର୍ଵଂ ତଦ୍ ଅକ୍ଷଯଂ ଶଂଭୋ ଦାତୄଣାଂ ଫଲକୃଦ୍ ଭଵେତ୍
ଏଠାରେ, ହେ ଶମ୍ଭୁ, ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଆବଶ୍ୟକ ଲୋକଙ୍କୁ ଅତି ସାନା ଜିନିଷ ମଧ୍ୟ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେ ସମସ୍ତ ଦାନ ଅକ୍ଷୟ ହୁଏ ଓ ଦାତାଙ୍କୁ ଫଳ ଦେଇଥାଏ।
ଏଵମ୍ ଅସ୍ତ୍ଵ୍ ଇତି ତଂ ରାମଂ ଶଂକରୋ ହୃଷିତୋ ଽବ୍ରଵୀତ୍ ଗତେ ତସ୍ମିନ୍ ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠେ ରାମୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅନୁଚରୈଃ ସହ
'ଏମିତି ହେଉ' ବୋଲି ଆନନ୍ଦିତ ଶଙ୍କର ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ। ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବ ଚାଲିଗଲେ, ରାମ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ସହଚରମାନେ ସହିତ ଚାଲିଗଲେ।
ଗୌତମୀ ଯତ୍ର ଚୋତ୍ପନ୍ନା ଶନୈସ୍ ତଂ ଦେଶମ୍ ଅଭ୍ଯଗାତ୍ ତତଃ ପ୍ରଭୃତି ତତ୍ ତୀର୍ଥଂ ରାମତୀର୍ଥମ୍ ଉଦାହୃତମ୍
ଯେଉଁଠି ଗୌତମୀ ନଦୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲା, ରାମ ଶେଯ୍ଯେ ଶେଯ୍ଯେ ସେଠାକୁ ପହଁଚିଲେ। ସେଠାରୁ ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ 'ରାମତୀର୍ଥ' ଭାବେ ପରିଚିତ ହେଲା।
ଦଯାଲୋର୍ ଅପତତ୍ ତତ୍ର ଲକ୍ଷ୍ମଣସ୍ଯ କରାଚ୍ ଛରଃ ତଦ୍ ବାଣତୀର୍ଥମ୍ ଅଭଵତ୍ ସର୍ଵାପଦ୍ଵିନିଵାରଣମ୍
ସେଠାରେ, କରୁଣାବଶତଃ, ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ହାତରୁ ଏକ ଶର ପଡ଼ିଗଲା; ସେଠି 'ବାଣତୀର୍ଥ' ହେଲା, ଯାହା ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଦୂର କରେ।
ଯତ୍ର ସୌମିତ୍ରିଣା ସ୍ନାନଂ ଶଂକରସ୍ଯାର୍ଚନଂ କୃତମ୍ ତତ୍ ତୀର୍ଥଂ ଲକ୍ଷ୍ମଣଂ ଜାତଂ ତଥା ସୀତାସମୁଦ୍ଭଵମ୍
ଯେଉଁଠି ସୁମିତ୍ରାନନ୍ଦନ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସ୍ନାନ କରି ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପୂଜିଥିଲେ, ସେଠି 'ଲକ୍ଷ୍ମଣତୀର୍ଥ' ହେଲା, ଏବଂ ସେଠି ସୀତାଙ୍କ ଉଦ୍ଭବ ସ୍ଥାନ ମଧ୍ୟ।
ନାନାଵିଧାଶେଷପାପସଂଘନିର୍ମୂଲନକ୍ଷମମ୍ ଯଦ୍ ଅଙ୍ଘ୍ରିସଂଗାଦ୍ ଅଭଵଦ୍ ଗଙ୍ଗା ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯପାଵନୀ
ଯାହାଙ୍କ ପାଦ ସ୍ପର୍ଶରେ ଗଙ୍ଗା ନାନା ପ୍ରକାର ଅସଂଖ୍ୟ ପାପ ମୂଳୁହାରି କରି, ତିନି ଲୋକକୁ ପବିତ୍ର କରିଥିଲେ।
ସ ଯତ୍ର ସ୍ନାନମ୍ ଅକରୋତ୍ ତଦ୍ ଵୈଶିଷ୍ଟ୍ଯଂ କିମ୍ ଉଚ୍ଯତେ ତଦ୍ ରାମତୀର୍ଥସଦୃଶଂ ତୀର୍ଥଂ କ୍ଵାପି ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ଯେଉଁଠି ସେ ସ୍ନାନ କଲେ—ତାର ମହତ୍ତ୍ୱ କଣ କହିବି? ରାମତୀର୍ଥ ସମାନ ତୀର୍ଥ କେଉଁଠି ମିଳିବ ନାହିଁ।
ପୁତ୍ରତୀର୍ଥମ୍ ଇତି ଖ୍ଯାତଂ ପୁଣ୍ଯତୀର୍ଥଂ ତଦ୍ ଉଚ୍ଯତେ ସର୍ଵାନ୍ କାମାନ୍ ଅଵାପ୍ନୋତି ଯନ୍ମହିମ୍ନଃ ଶ୍ରୁତେର୍ ଅପି
'ପୁତ୍ରତୀର୍ଥ' ଭାବେ ପରିଚିତ, ଏହି ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥକୁ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର କୁହାଯାଏ। ଏହାର ମହିମାରେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ।
ତସ୍ଯ ସ୍ଵରୂପଂ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଶୃଣୁ ଯତ୍ନେନ ନାରଦ ଦିତେଃ ପୁତ୍ରାଶ୍ ଚ ଦନୁଜାଃ ପରିକ୍ଷୀଣା ଯଦାଭଵନ୍ ଅଦିତେସ୍ ତୁ ସୁତା ଜ୍ଯେଷ୍ଠାଃ ସର୍ଵଭାଵେନ ନାରଦ
ମୁଁ ତାହାର ସ୍ୱରୂପ ବିବରଣ କରିବି, ନାରଦ, ଆପଣ ଧ୍ୟାନ ଦେଇ ଶୁଣନ୍ତୁ। ଯେତେବେଳେ ଦିତିଙ୍କର ପୁଅମାନେ, ଦାନବମାନେ, ଦୁର୍ବଳ ହେଇଗଲେ ଏବଂ ଅଦିତିଙ୍କର ପୁଅମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ବଡ଼, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଉନ୍ନତି କଲେ, ନାରଦ—
କ୍ଷୀଣାଃ ସୁତା ଆଵଯୋର୍ ଏଵ ଭଦ୍ରେ କିଂ କୁର୍ମହେ କର୍ମ ଲୋକେ ଗରୀଯଃ ପଶ୍ଯାଦିତେର୍ ଵଂଶମ୍ ଅଭିନ୍ନମ୍ ଉତ୍ତମଂ ସୌରାଜ୍ଯଯୁକ୍ତଂ ଯଶସା ଜଯଶ୍ରିଯା
ମୋର ପୁଅମାନେ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି, ବନ୍ଧୁ, ଏହି ଦୁନିଆରେ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ମନାଯାଏ। ଅଦିତିଙ୍କର ଅଟୁଟ, ଉତ୍ତମ ବଂଶକୁ ଦେଖ, ସେଠାରେ ରାଜ୍ୟ, ଖ୍ୟାତି ଓ ବିଜୟର ମହିମା ରହିଛି।
ଜିତାରିମ୍ ଅଭ୍ଯୁନ୍ନତକୀର୍ତିଧର୍ମଂ ମଚ୍ଚିତ୍ତସଂହର୍ଷଵିନାଶଦକ୍ଷମ୍ ସମାନଭର୍ତୃତ୍ଵସମାନଧର୍ମେ ସମାନଗୋତ୍ରେ ଽପି ସମାନରୂପେ
ସେମାନେ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଜିତିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଖ୍ୟାତି ଓ ଧର୍ମ ଉଚ୍ଚ, ସେମାନେ ମୋ ହୃଦୟର ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବାରେ ପାରଙ୍ଗତ; ଆମେ ସମାନ ସ୍ୱାମୀ, ସମାନ ଆଚରଣ, ସମାନ ବଂଶ ଓ ଦେହରେ ମଧ୍ୟ ସମାନ ହେଲେ—
ନ ଜୀଵଯେଯଂ ଶ୍ରିଯମ୍ ଉନ୍ନତିଂ ଚ ଜୀର୍ଣାସ୍ମି ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତ୍ଵ୍ ଅଦିତିପ୍ରସୂତାନ୍ କାମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଵସ୍ଥାମ୍ ଅନୁଯାମି ଦୁଃସ୍ଥା ଽଦିତେର୍ ଵିଲୋକ୍ଯାଥ ପରାଂ ସମୃଦ୍ଧିମ୍
ମୁଁ ସେମାନଙ୍କର ଶ୍ରୀ ଓ ଉନ୍ନତିକୁ ଦେଖି ସହିପାରୁନି; ଅଦିତିଙ୍କର ପୁଅମାନେକୁ ଦେଖି ମୁଁ ଅତି କ୍ଳାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି। ଅଦିତିଙ୍କର ବିଶେଷ ସମୃଦ୍ଧି ଦେଖି, ମୁଁ ଏକ ଦୁଃଖଦ ଅବସ୍ଥାକୁ ଅନୁସରଣ କରୁଛି।
ଏଵଂ ବ୍ରୁଵାଣାମ୍ ଅତିଦୀନଵକ୍ତ୍ରାଂ ଵିନିଶ୍ଵସନ୍ତୀଂ ପରମେଷ୍ଠିପୁତ୍ରଃ କୃତାଭିପୂଜୋ ଵିଗତଶ୍ରମସ୍ ତାଂ ସ ସାନ୍ତ୍ଵଯନ୍ନ୍ ଆହ ମନୋଭିରାମାମ୍
ଏଭଳି ଅତି ଦୁଃଖିତ ମୁହଁରେ କହୁଥିବା, ଗଭୀର ନିଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ୁଥିବା ଦିତିଙ୍କୁ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ପୁଅ, ଯିଏ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିଥିଲେ ଏବଂ କ୍ଳାନ୍ତିହୀନ ଥିଲେ, ସେ ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ଶବ୍ଦରେ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ।
ଖେଦୋ ନ କାର୍ଯଃ ସମଭୀପ୍ସିତଂ ଯତ୍ ତତ୍ ପ୍ରାପ୍ଯତେ ପୁଣ୍ଯତ ଏଵ ଭଦ୍ରେ ତତ୍ସାଧନଂ ଵେତ୍ତି ମହାନୁଭାଵଃ ପ୍ରଜାପତିସ୍ ତେ ସ ତୁ ଵକ୍ଷ୍ଯତୀତି
ଦୁଃଖ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ବନ୍ଧୁ; ଯାହା ଆମେ ଚାହୁଁ, ସେ କେବଳ ପୁଣ୍ୟରେ ମିଳେ। ଏହାର ଉପାୟ ମହାନ ଆତ୍ମା ପ୍ରଜାପତି ଜାଣନ୍ତି; ସେ ତୁମକୁ କହିବେ।