ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାବ୍ରଵୀତ୍ ସୁତଂ ରାଜା ଆଶୀର୍ଭିର୍ ଅଭିନନ୍ଦ୍ଯ ଚ
ଏହା ଦେଖି ରାଜା ତାଙ୍କର ପୁଅକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ଶୁଭକାମନା ସହିତ କହିଲେ।
କୃତକୃତ୍ଯୋ ଽସି ଭଦ୍ରଂ ତେ ତାରିତୋ ଽହଂ ତ୍ଵଯାନଘ ଧନ୍ଯଃ ସ ପୁତ୍ରୋ ଲୋକେ ଽସ୍ମିନ୍ ପିତୄଣାଂ ଯସ୍ ତୁ ତାରକଃ
ତୁମେ ତୁମର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ସଫଳ କରିଛ; ତୁମ ପାଇଁ ମୋର ଭଲ ହେଉ। ହେ ନିର୍ମଳ, ତୁମେ ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କରିଛ। ଏହି ଲୋକରେ, ଯିଏ ପିତାମାନେଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରେ, ସେଇ ପୁଅ ଧନ୍ୟ।
ତତଃ ସୁରଗଣାଃ ପ୍ରୋଚୁର୍ ଦେଵାନାଂ କାର୍ଯସିଦ୍ଧଯେ ରାମଂ ଚ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଗଚ୍ଛ ତାତ ଯଥାସୁଖମ୍ ତତସ୍ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ରାମସ୍ ତାନ୍ ଅବ୍ରଵୀତ୍ ସୁରାନ୍
ତାପରେ ଦେବମାନେ ଦେବତାଙ୍କର କାମ ସଫଳ ପାଇଁ କହିଲେ: 'ହେ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାମ, ତୁମେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଯାଅ।' ସେଇ କଥା ଶୁଣି ରାମ ଦେବମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଗୁରୌ ପିତରି ମେ ଦେଵାଃ କିଂ କୃତ୍ଯମ୍ ଅଵଶିଷ୍ଯତେ
'ମୋର ଗୁରୁ ଏବଂ ପିତା ଥିବାବେଳେ, ଦେବମାନେ, ଆଉ କଣ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଅବଶିଷ୍ଟ ଅଛି?'
ନଦୀ ନ ଗଙ୍ଗଯା ତୁଲ୍ଯା ନ ତ୍ଵଯା ସଦୃଶଃ ସୁତଃ ନ ଶିଵେନ ସମୋ ଦେଵୋ ନ ତାରେଣ ସମୋ ମନୁଃ
କୌଣସି ନଦୀ ଗଙ୍ଗା ସମାନ ନୁହେଁ; କୌଣସି ପୁଅ ତୁମ ସମାନ ନୁହେଁ; କୌଣସି ଦେବତା ଶିବ ସମାନ ନୁହେଁ; କୌଣସି ମଣିଷ ଉଦ୍ଧାରକ ସମାନ ନୁହେଁ।
ତ୍ଵଯା ରାମ ଗୁରୂଣାଂ ଚ କାର୍ଯଂ ସର୍ଵମ୍ ଅନୁଷ୍ଠିତମ୍ ତାରିତାଃ ପିତରୋ ରାମ ତ୍ଵଯା ପୁତ୍ରେଣ ମାନଦ ଗଚ୍ଛନ୍ତୁ ସର୍ଵେ ସ୍ଵସ୍ଥାନଂ ତ୍ଵଂ ଚ ଗଚ୍ଛ ଯଥାସୁଖମ୍
ହେ ରାମ, ତୁମେ ଗୁରୁମାନେଙ୍କ ପ୍ରତି ସମସ୍ତ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପୂରଣ କରିଛ; ହେ ମାନଦାତା, ତୁମ ପିତୃମାନେ ତୁମେ ପୁଅ ଭାବେ ଉଦ୍ଧାର କରିଛ। ସମସ୍ତେ ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଉନ୍ତୁ, ଏବଂ ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଇଚ୍ଛାମତେ ଯାଅ।
ତଦ୍ ଦେଵଵଚନାଦ୍ ଧୃଷ୍ଟଃ ସୀତଯା ଲକ୍ଷ୍ମଣାଗ୍ରଜଃ ତଦ୍ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଗଙ୍ଗାମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଵିସ୍ମିତୋ ଵାକ୍ଯମ୍ ଅବ୍ରଵୀତ୍
ଦେବମାନେଙ୍କର କଥାରେ ଆତ୍ମବଳ ପାଇ, ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କର ଭାଇ ରାମ, ସୀତା ସହିତ ଗଙ୍ଗାର ମହିମା ଦେଖି, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଅହୋ ଗଙ୍ଗାପ୍ରଭାଵୋ ଽଯଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯେ ନୋପମୀଯତେ ଵଯଂ ଧନ୍ଯା ଯତୋ ଗଙ୍ଗା ଦୃଷ୍ଟାସ୍ମାଭିସ୍ ତ୍ରିପାଵନୀ
ହାଁ, ଏହି ଗଙ୍ଗାର ଶକ୍ତି ଅପୂର୍ବ—ତିନି ଭୁବନରେ ଏହା ସମାନ କିଛି ନାହିଁ। ଆମେ ଧନ୍ୟ, କାରଣ ଆମେ ତିନି ଭୁବନକୁ ପବିତ୍ର କରୁଥିବା ଗଙ୍ଗାକୁ ଦେଖିଛୁ।
ହର୍ଷେଣ ମହତା ଯୁକ୍ତୋ ଦେଵଂ ସ୍ଥାପ୍ଯ ମହେଶ୍ଵରମ୍ ତଂ ଷୋଡଶଭିର୍ ଈଶାନମ୍ ଉପଚାରୈଃ ପ୍ରଯତ୍ନତଃ
ବଡ଼ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଯାଇ, ସେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କଲେ, ଏବଂ ଏହି ଭଗବାନ୍କୁ ଷୋଡ଼ଶ ଉପଚାରରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କଲେ।
ସଂପୂଜ୍ଯାଵରଣୈର୍ ଯୁକ୍ତଂ ଷଟ୍ତ୍ରିଂଶତ୍କଲମ୍ ଈଶ୍ଵରମ୍ କୃତାଞ୍ଜଲିପୁଟୋ ଭୂତ୍ଵା ରାମସ୍ ତୁଷ୍ଟାଵ ଶଂକରମ୍
ଆବରଣ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଏବଂ ଛଅତିରିଶି ଶକ୍ତି ଥିବା ଭଗବାନ୍କୁ ପୂଜା କରି, ରାମ ହସ୍ତ ଯୋଡ଼ି ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ନମାମି ଶଂଭୁଂ ପୁରୁଷଂ ପୁରାଣଂ ନମାମି ସର୍ଵଜ୍ଞମ୍ ଅପାରଭାଵମ୍ ନମାମି ରୁଦ୍ରଂ ପ୍ରଭୁମ୍ ଅକ୍ଷଯଂ ତଂ ନମାମି ଶର୍ଵଂ ଶିରସା ନମାମି
ମୁଁ ପୁରାତନ ପୁରୁଷ ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେଁ। ସର୍ବଜ୍ଞ, ସୀମାହୀନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେଁ। ଅକ୍ଷୟ ପ୍ରଭୁ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେଁ। ମୁଁ ଶିର ନମାଇ ଶର୍ବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେଁ।
ନମାମି ଦେଵଂ ପରମ୍ ଅଵ୍ଯଯଂ ତମ୍ ଉମାପତିଂ ଲୋକଗୁରୁଂ ନମାମି ନମାମି ଦାରିଦ୍ର୍ଯଵିଦାରଣଂ ତଂ ନମାମି ରୋଗାପହରଂ ନମାମି
ମୁଁ ପରମ ଅବିନାଶୀ ଦେବ, ଉମାପତି, ଲୋକଗୁରୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେଁ। ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ନାଶ କରୁଥିବା, ରୋଗ ଦୂର କରୁଥିବା ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେଁ।
ନମାମି କଲ୍ଯାଣମ୍ ଅଚିନ୍ତ୍ଯରୂପଂ ନମାମି ଵିଶ୍ଵୋଦ୍ଭଵବୀଜରୂପମ୍ ନମାମି ଵିଶ୍ଵସ୍ଥିତିକାରଣଂ ତଂ ନମାମି ସଂହାରକରଂ ନମାମି
ମୁଁ ଅଚିନ୍ତ୍ୟ ରୂପ ଶୁଭଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେଁ। ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ବୀଜ ରୂପ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେଁ। ସମସ୍ତ ଜଗତର ଅସ୍ତିତ୍ୱର କାରଣ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେଁ। ସଂହାର କରୁଥିବା ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେଁ।
ନମାମି ଗୌରୀପ୍ରିଯମ୍ ଅଵ୍ଯଯଂ ତଂ ନମାମି ନିତ୍ଯଂ କ୍ଷରମ୍ ଅକ୍ଷରଂ ତମ୍ ନମାମି ଚିଦ୍ରୂପମ୍ ଅମେଯଭାଵଂ ତ୍ରିଲୋଚନଂ ତଂ ଶିରସା ନମାମି
ମୁଁ ଗୌରୀଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଅବିନାଶୀ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେଁ। ସଦା ନିତ୍ୟ, କ୍ଷର ଓ ଅକ୍ଷର ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେଁ। ଚେତନାର ମୂର୍ତ୍ତି, ଅପରିମିତ ଭାବ ଓ ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ଶିର ନମାଇ ନମସ୍କାର କରେଁ।
ନମାମି କାରୁଣ୍ଯକରଂ ଭଵସ୍ଯ ଭଯଂକରଂ ଵାପି ସଦା ନମାମି ନମାମି ଦାତାରମ୍ ଅଭୀପ୍ସିତାନାଂ ନମାମି ସୋମେଶମ୍ ଉମେଶମ୍ ଆଦୌ
ମୁଁ କୃପା କରୁଥିବା ଏବଂ ସଂସାରକୁ ଭୟ ଦେଉଥିବା ତାଙ୍କୁ ସଦା ନମସ୍କାର କରେଁ। ଆକାଂକ୍ଷିତ ଦାନ କରୁଥିବା, ସୋମଙ୍କ ପତି, ଉମାଙ୍କ ପତି ଆଦି ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେଁ।
ନମାମି ଵେଦତ୍ରଯଲୋଚନଂ ତଂ ନମାମି ମୂର୍ତିତ୍ରଯଵର୍ଜିତଂ ତମ୍ ନମାମି ପୁଣ୍ଯଂ ସଦସଦ୍ଵ୍ଯତୀତଂ ନମାମି ତଂ ପାପହରଂ ନମାମି
ମୁଁ ତିନି ବେଦର ନୟନ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେଁ। ତିନି ମୂର୍ତ୍ତିରୁ ଅତିତ ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେଁ। ପବିତ୍ର, ସତ୍-ଅସତ୍ ଉପରେ ଅତିତ ଏବଂ ପାପ ହରୁଥିବା ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେଁ।
ନମାମି ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ହିତେ ରତଂ ତଂ ନମାମି ରୂପାଣି ବହୂନି ଧତ୍ତେ ଯୋ ଵିଶ୍ଵଗୋପ୍ତା ସଦସତ୍ପ୍ରଣେତା ନମାମି ତଂ ଵିଶ୍ଵପତିଂ ନମାମି
ମୁଁ ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କ ଭଲ ପାଇ ଯିଏ ଲାଗି ରହିଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ମୋର ଶିର ନମାଏ। ଯିଏ ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସତ୍ୟ-ଅସତ୍ୟର ଆରମ୍ଭକାରୀ, ସେଇ ଜଗତ୍ପତିଙ୍କୁ ମୁଁ ପୁନି ପୁନି ନମସ୍କାର କରେ।
ଯଜ୍ଞେଶ୍ଵରଂ ସଂପ୍ରତି ହଵ୍ଯକଵ୍ଯଂ ତଥା ଗତିଂ ଲୋକସଦାଶିଵୋ ଯଃ ଆରାଧିତୋ ଯଶ୍ ଚ ଦଦାତି ସର୍ଵଂ ନମାମି ଦାନପ୍ରିଯମ୍ ଇଷ୍ଟଦେଵମ୍
ଯଜ୍ଞର ଠାକୁର, ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ହବ୍ୟ କବ୍ୟ ଯିଏ, ଯିଏ ସମସ୍ତଙ୍କ ପଥ, ସମସ୍ତ ଲୋକର ଶିବ, ଯିଏ ପୂଜିତ ଓ ସମସ୍ତ ଦେଇଥିବା, ଦାନକୁ ପ୍ରେମ କରୁଥିବା, ପ୍ରିୟ ଠାକୁରଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ନମାମି ସୋମେଶ୍ଵରମ୍ ଅସ୍ଵତନ୍ତ୍ରମ୍ ଉମାପତିଂ ତଂ ଵିଜଯଂ ନମାମି ନମାମି ଵିଘ୍ନେଶ୍ଵରନନ୍ଦିନାଥଂ ପୁତ୍ରପ୍ରିଯଂ ତଂ ଶିରସା ନମାମି
ମୁଁ ସୋମଙ୍କ ଠାକୁର, ନିଜେ ନିଜେ ସ୍ୱାଧୀନ ନୁହଁନ୍ତି, ଉମାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ, ବିଜୟୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ। ବିଘ୍ନଙ୍କ ଠାକୁର, ନନ୍ଦିନାଥ, ପୁଅ ପ୍ରିୟ, ସେଉଁଠି ମୁଁ ମୋର ମୁଣ୍ଡ ନମାଏ।
ନମାମି ଦେଵଂ ଭଵଦୁଃଖଶୋକ ଵିନାଶନଂ ଚନ୍ଦ୍ରଧରଂ ନମାମି ନମାମି ଗଙ୍ଗାଧରମ୍ ଈଶମ୍ ଈଡ୍ଯମ୍ ଉମାଧଵଂ ଦେଵଵରଂ ନମାମି
ମୁଁ ଏହି ଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ, ଯିଏ ଜନ୍ମ ଦୁଃଖ ଓ ଶୋକ ଦୂର କରନ୍ତି, ଚନ୍ଦ୍ରଧାରୀଙ୍କୁ ମୁଁ ନମାଏ। ଗଙ୍ଗାଧର, ପୂଜ୍ୟ, ଉମାଙ୍କ ପତି, ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ନମାମ୍ଯ୍ ଅଜାଦୀଶପୁରଂଦରାଦି ସୁରାସୁରୈର୍ ଅର୍ଚିତପାଦପଦ୍ମମ୍ ନମାମି ଦେଵୀମୁଖଵାଦନାନାମ୍ ଈକ୍ଷାର୍ଥମ୍ ଅକ୍ଷିତ୍ରିତଯଂ ଯ ଐଚ୍ଛତ୍
ଯାଁଠି ଅଜାଦୀଶ, ପୁରନ୍ଦର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବ-ଦାନବମାନେ ଯାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମକୁ ପୂଜନ୍ତି, ସେଉଁଠି ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ଦେବୀମାନେ ମୁହଁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଯିଏ ଅକ୍ଷୟ ତିନି ଆଖି ଚାହିଲେ, ସେଉଁଠି ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ପଞ୍ଚାମୃତୈର୍ ଗନ୍ଧସୁଧୂପଦୀପୈର୍ ଵିଚିତ୍ରପୁଷ୍ପୈର୍ ଵିଵିଧୈଶ୍ ଚ ମନ୍ତ୍ରୈଃ ଅନ୍ନପ୍ରକାରୈଃ ସକଲୋପଚାରୈଃ ସଂପୂଜିତଂ ସୋମମ୍ ଅହଂ ନମାମି
ପଞ୍ଚ ଅମୃତ, ସୁଗନ୍ଧ ଚନ୍ଦନ, ଧୂପ, ଦୀପ, ବିଭିନ୍ନ ସୁନ୍ଦର ଫୁଲ, ନାନା ପ୍ରକାର ମନ୍ତ୍ର, ଭୋଗ ଓ ସମସ୍ତ ପୂଜା ଉପଚାର ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସୋମଙ୍କୁ ପୂଜାଯାଏ, ସେଉଁଠି ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ତତଃ ସ ଭଗଵାନ୍ ଆହ ରାମଂ ଶଂଭୁଃ ସଲକ୍ଷ୍ମଣମ୍ ଵରାନ୍ ଵୃଣୀଷ୍ଵ ଭଦ୍ରଂ ତେ ରାମଃ ପ୍ରାହ ଵୃଷଧ୍ଵଜମ୍
ତାପରେ ଭଗବାନ ଶମ୍ଭୁ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହିତ ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ତୁମେ ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହଁ, ଚୟନ କର। ଭଲ ହେଉ।' ତାପରେ ରାମ ରୃଷଭଧ୍ୱଜଙ୍କୁ କହିଲେ।
ସ୍ତୋତ୍ରେଣାନେନ ଯେ ଭକ୍ତ୍ଯା ତୋଷ୍ଯନ୍ତି ତ୍ଵାଂ ସୁରୋତ୍ତମ ତେଷାଂ ସର୍ଵାଣି କାର୍ଯାଣି ସିଦ୍ଧିଂ ଯାନ୍ତୁ ମହେଶ୍ଵର
ହେ ମହାଦେବ, ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ଭକ୍ତି ସହିତ ଯେଉଁମାନେ ତୁମକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ କାମନା ସଫଳ ହେଉ।
ଯେଷାଂ ଚ ପିତରଃ ଶଂଭୋ ପତିତା ନରକାର୍ଣଵେ ତେଷାଂ ପିଣ୍ଡାଦିଦାନେନ ପୂତା ଯାନ୍ତୁ ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପମ୍
ଯେଉଁମାନଙ୍କର ପିତୃମାନେ, ହେ ଶମ୍ଭୁ, ନରକ ସମୁଦ୍ରକୁ ପଡ଼ିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ପିଣ୍ଡ ଓ ଅନ୍ୟ ଦାନ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର କରି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପହଁଚାଇବେ।
ଜନ୍ମପ୍ରଭୃତି ପାପାନି ମନୋଵାକ୍କାଯିକଂ ତ୍ଵ୍ ଅଘମ୍ ଅତ୍ର ତୁ ସ୍ନାନମାତ୍ରେଣ ତତ୍ ସଦ୍ଯୋ ନାଶମ୍ ଆପ୍ନୁଯାତ୍
ଜନ୍ମରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ମନ, କଥା, କାୟା ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ପାପ ହୋଇଥାଏ, ଏଠାରେ କେବଳ ସ୍ନାନ କରିଲେ ସେଗୁଡ଼ିକ ସତ୍ୱରେ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ଅତ୍ର ଯେ ଭକ୍ତିତଃ ଶଂଭୋ ଦଦତ୍ଯ୍ ଅର୍ଥିଭ୍ଯ ଅଣ୍ଵ୍ ଅପି ସର୍ଵଂ ତଦ୍ ଅକ୍ଷଯଂ ଶଂଭୋ ଦାତୄଣାଂ ଫଲକୃଦ୍ ଭଵେତ୍
ଏଠାରେ, ହେ ଶମ୍ଭୁ, ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଆବଶ୍ୟକ ଲୋକଙ୍କୁ ଅତି ସାନା ଜିନିଷ ମଧ୍ୟ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେ ସମସ୍ତ ଦାନ ଅକ୍ଷୟ ହୁଏ ଓ ଦାତାଙ୍କୁ ଫଳ ଦେଇଥାଏ।
ଏଵମ୍ ଅସ୍ତ୍ଵ୍ ଇତି ତଂ ରାମଂ ଶଂକରୋ ହୃଷିତୋ ଽବ୍ରଵୀତ୍ ଗତେ ତସ୍ମିନ୍ ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠେ ରାମୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅନୁଚରୈଃ ସହ
'ଏମିତି ହେଉ' ବୋଲି ଆନନ୍ଦିତ ଶଙ୍କର ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ। ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବ ଚାଲିଗଲେ, ରାମ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ସହଚରମାନେ ସହିତ ଚାଲିଗଲେ।
ଗୌତମୀ ଯତ୍ର ଚୋତ୍ପନ୍ନା ଶନୈସ୍ ତଂ ଦେଶମ୍ ଅଭ୍ଯଗାତ୍ ତତଃ ପ୍ରଭୃତି ତତ୍ ତୀର୍ଥଂ ରାମତୀର୍ଥମ୍ ଉଦାହୃତମ୍
ଯେଉଁଠି ଗୌତମୀ ନଦୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲା, ରାମ ଶେଯ୍ଯେ ଶେଯ୍ଯେ ସେଠାକୁ ପହଁଚିଲେ। ସେଠାରୁ ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ 'ରାମତୀର୍ଥ' ଭାବେ ପରିଚିତ ହେଲା।
ଦଯାଲୋର୍ ଅପତତ୍ ତତ୍ର ଲକ୍ଷ୍ମଣସ୍ଯ କରାଚ୍ ଛରଃ ତଦ୍ ବାଣତୀର୍ଥମ୍ ଅଭଵତ୍ ସର୍ଵାପଦ୍ଵିନିଵାରଣମ୍
ସେଠାରେ, କରୁଣାବଶତଃ, ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ହାତରୁ ଏକ ଶର ପଡ଼ିଗଲା; ସେଠି 'ବାଣତୀର୍ଥ' ହେଲା, ଯାହା ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଦୂର କରେ।