ଶ୍ରୂଯତେ ସର୍ଵଶାସ୍ତ୍ରେଷୁ ଯଦ୍ ରାମ ଶୃଣୁ ଯତ୍ନତଃ ଯଦନ୍ନଃ ପୁରୁଷୋ ରାଜଂସ୍ ତଦନ୍ନାସ୍ ତସ୍ଯ ଦେଵତାଃ
ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳେ, ରାମ, ସାବଧାନ ହୋଇ ଶୁଣ । ଯେଉଁ ଖାଦ୍ୟ ଏକ ଲୋକ ଖାଏ, ରାଜା, ସେଇ ଖାଦ୍ୟ ତାଙ୍କ ପୂର୍ବଜ ଦେବତାମାନେ ଖାନ୍ତି ।
ପିଣ୍ଡେ ନିପତିତେ ଭୂମୌ ନାପଶ୍ଯତ୍ ପିତରଂ ତଦା ଶଵଂ ଚ ପତିତଂ ଯତ୍ର ଶଵତୀର୍ଥମ୍ ଅନୁତ୍ତମମ୍
ପିଣ୍ଡ ଭୂମିରେ ପଡିଲାବେଳେ, ସେ ପିତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ଯେଉଁଠି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶବ ତୀର୍ଥ ଅଛି, ସେଠି ଶବ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ ।
ମହାପାତକସଂଘାତଵିଘାତକୃଦ୍ ଅନୁସ୍ମୃତିଃ ତତ୍ରାଗଚ୍ଛଂଲ୍ ଲୋକପାଲା ରୁଦ୍ରାଦିତ୍ଯାସ୍ ତଥାଶ୍ଵିନୌ
ବଡ଼ ଅପରାଧ ନାଶ କରିବା ଶ୍ମୃତି ସେଠାରେ ଆସିଗଲା । ଲୋକପାଳ, ରୁଦ୍ର, ଆଦିତ୍ୟ ଓ ଅଶ୍ୱିନୀ ଦେବତାମାନେ ଆସିଲେ ।
ସ୍ଵଂ ସ୍ଵଂ ଵିମାନମ୍ ଆରୂଢାସ୍ ତେଷାଂ ମଧ୍ଯେ ଽତିଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଵିମାନଵରମ୍ ଆରୂଢଃ ସ୍ତୂଯମାନଶ୍ ଚ କିଂନରୈଃ
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦେବତା ନିଜ ନିଜ ଦିବ୍ୟ ଯାନରେ ବସିଲେ । ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେବତା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯାନରେ ବସିଲେ, କିନ୍ନରମାନେ ସେଉଁଠି ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ ।
ଆଦିତ୍ଯସଦୃଶାକାରସ୍ ତେଷାଂ ମଧ୍ଯେ ବଭୌ ପିତା ତମ୍ ଅଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ୍ଵପିତରଂ ଦେଵାନ୍ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିମାନିନଃ
ତାଙ୍କ ପିତା ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିଲେ । ନିଜ ପିତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଦେବତାମାନେ ଦିବ୍ୟ ଯାନରେ ଦେଖିଲେ ।
କୃତାଞ୍ଜଲିପୁଟୋ ରାମଃ ପିତା ମେ କ୍ଵେତ୍ଯ୍ ଅଭାଷତ ଇତି ଦିଵ୍ଯାଭଵଦ୍ ଵାଣୀ ରାମଂ ସଂବୋଧ୍ଯ ସୀତଯା
ରାମ ହାତ ଜୋଡି ଭକ୍ତିରେ କହିଲେ: 'ମୋର ପିତା କେଉଁଠି ?' ତାପରେ ଦିବ୍ୟ ସ୍ୱର ସୀତା ମାଧ୍ୟମରେ ରାମଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲା ।
ତିସୃଭିର୍ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଭିର୍ ମୁକ୍ତୋ ଦଶରଥୋ ନୃପଃ ଵୃତଂ ପଶ୍ଯ ସୁରୈସ୍ ତାତ ଦେଵା ଅପ୍ଯ୍ ଊଚିରେ ଚ ତମ୍
ତିନିଟି ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାରୁ ମୁକ୍ତ ଦଶରଥ ରାଜା ଦେବତାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରି ଅଛନ୍ତି । 'ଦେଖ, ପୁତ୍ର,' ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଉଁଠି କହିଲେ ।
ଧନ୍ଯୋ ଽସି କୃତକୃତ୍ଯୋ ଽସି ରାମ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଗତଃ ପିତା ନାନାନିରଯସଂଘାତାତ୍ ପୂର୍ଵଜାନ୍ ଉଦ୍ଧରେତ୍ ତୁ ଯଃ
ତୁମେ ଧନ୍ୟ, କାର୍ଯ୍ୟସାଧିତ ହେଲା । ରାମ, ତୁମ ପିତା ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇଛନ୍ତି । ଯେଉଁଠି ଅନେକ ନରକରୁ ପୂର୍ବଜମାନେ ଉଦ୍ଧାର କରାଯାଏ, ସେ ଲୋକ ପ୍ରଶଂସିତ ।
ସ ଧନ୍ଯୋ ଽଲଂକୃତଂ ତେନ କୃତିନା ଭୁଵନତ୍ରଯମ୍ ଏନଂ ପଶ୍ଯ ମହାବାହୋ ମୁକ୍ତପାପଂ ରଵିପ୍ରଭମ୍
ସେ ଧନ୍ୟ, ସେଇ କର୍ମରେ ଶୋଭିତ, ମହାବାହୁ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖ, ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ, ତିନି ଭୁବନରେ ପ୍ରଶଂସିତ।
ସର୍ଵସଂପତ୍ତିଯୁକ୍ତୋ ଽପି ପାପୀ ଦଗ୍ଧଦ୍ରୁମୋପମଃ ନିଷ୍କିଂଚନୋ ଽପି ସୁକୃତୀ ଦୃଶ୍ଯତେ ଚନ୍ଦ୍ରମୌଲିଵତ୍
ସମସ୍ତ ଧନ-ସମ୍ପଦ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯଦି କେହି ପାପୀ, ସେ ଜଳିଯାଇଥିବା ଗଛ ପରି; କିନ୍ତୁ ଧନ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯଦି କେହି ପୁଣ୍ୟବାନ, ସେ ଚନ୍ଦ୍ରଶିରୋମଣି ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଏ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାବ୍ରଵୀତ୍ ସୁତଂ ରାଜା ଆଶୀର୍ଭିର୍ ଅଭିନନ୍ଦ୍ଯ ଚ
ଏହା ଦେଖି ରାଜା ତାଙ୍କର ପୁଅକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ଶୁଭକାମନା ସହିତ କହିଲେ।
କୃତକୃତ୍ଯୋ ଽସି ଭଦ୍ରଂ ତେ ତାରିତୋ ଽହଂ ତ୍ଵଯାନଘ ଧନ୍ଯଃ ସ ପୁତ୍ରୋ ଲୋକେ ଽସ୍ମିନ୍ ପିତୄଣାଂ ଯସ୍ ତୁ ତାରକଃ
ତୁମେ ତୁମର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ସଫଳ କରିଛ; ତୁମ ପାଇଁ ମୋର ଭଲ ହେଉ। ହେ ନିର୍ମଳ, ତୁମେ ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କରିଛ। ଏହି ଲୋକରେ, ଯିଏ ପିତାମାନେଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରେ, ସେଇ ପୁଅ ଧନ୍ୟ।
ତତଃ ସୁରଗଣାଃ ପ୍ରୋଚୁର୍ ଦେଵାନାଂ କାର୍ଯସିଦ୍ଧଯେ ରାମଂ ଚ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଗଚ୍ଛ ତାତ ଯଥାସୁଖମ୍ ତତସ୍ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ରାମସ୍ ତାନ୍ ଅବ୍ରଵୀତ୍ ସୁରାନ୍
ତାପରେ ଦେବମାନେ ଦେବତାଙ୍କର କାମ ସଫଳ ପାଇଁ କହିଲେ: 'ହେ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାମ, ତୁମେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଯାଅ।' ସେଇ କଥା ଶୁଣି ରାମ ଦେବମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଗୁରୌ ପିତରି ମେ ଦେଵାଃ କିଂ କୃତ୍ଯମ୍ ଅଵଶିଷ୍ଯତେ
'ମୋର ଗୁରୁ ଏବଂ ପିତା ଥିବାବେଳେ, ଦେବମାନେ, ଆଉ କଣ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଅବଶିଷ୍ଟ ଅଛି?'
ନଦୀ ନ ଗଙ୍ଗଯା ତୁଲ୍ଯା ନ ତ୍ଵଯା ସଦୃଶଃ ସୁତଃ ନ ଶିଵେନ ସମୋ ଦେଵୋ ନ ତାରେଣ ସମୋ ମନୁଃ
କୌଣସି ନଦୀ ଗଙ୍ଗା ସମାନ ନୁହେଁ; କୌଣସି ପୁଅ ତୁମ ସମାନ ନୁହେଁ; କୌଣସି ଦେବତା ଶିବ ସମାନ ନୁହେଁ; କୌଣସି ମଣିଷ ଉଦ୍ଧାରକ ସମାନ ନୁହେଁ।
ତ୍ଵଯା ରାମ ଗୁରୂଣାଂ ଚ କାର୍ଯଂ ସର୍ଵମ୍ ଅନୁଷ୍ଠିତମ୍ ତାରିତାଃ ପିତରୋ ରାମ ତ୍ଵଯା ପୁତ୍ରେଣ ମାନଦ ଗଚ୍ଛନ୍ତୁ ସର୍ଵେ ସ୍ଵସ୍ଥାନଂ ତ୍ଵଂ ଚ ଗଚ୍ଛ ଯଥାସୁଖମ୍
ହେ ରାମ, ତୁମେ ଗୁରୁମାନେଙ୍କ ପ୍ରତି ସମସ୍ତ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପୂରଣ କରିଛ; ହେ ମାନଦାତା, ତୁମ ପିତୃମାନେ ତୁମେ ପୁଅ ଭାବେ ଉଦ୍ଧାର କରିଛ। ସମସ୍ତେ ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଉନ୍ତୁ, ଏବଂ ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଇଚ୍ଛାମତେ ଯାଅ।
ତଦ୍ ଦେଵଵଚନାଦ୍ ଧୃଷ୍ଟଃ ସୀତଯା ଲକ୍ଷ୍ମଣାଗ୍ରଜଃ ତଦ୍ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଗଙ୍ଗାମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଵିସ୍ମିତୋ ଵାକ୍ଯମ୍ ଅବ୍ରଵୀତ୍
ଦେବମାନେଙ୍କର କଥାରେ ଆତ୍ମବଳ ପାଇ, ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କର ଭାଇ ରାମ, ସୀତା ସହିତ ଗଙ୍ଗାର ମହିମା ଦେଖି, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଅହୋ ଗଙ୍ଗାପ୍ରଭାଵୋ ଽଯଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯେ ନୋପମୀଯତେ ଵଯଂ ଧନ୍ଯା ଯତୋ ଗଙ୍ଗା ଦୃଷ୍ଟାସ୍ମାଭିସ୍ ତ୍ରିପାଵନୀ
ହାଁ, ଏହି ଗଙ୍ଗାର ଶକ୍ତି ଅପୂର୍ବ—ତିନି ଭୁବନରେ ଏହା ସମାନ କିଛି ନାହିଁ। ଆମେ ଧନ୍ୟ, କାରଣ ଆମେ ତିନି ଭୁବନକୁ ପବିତ୍ର କରୁଥିବା ଗଙ୍ଗାକୁ ଦେଖିଛୁ।
ହର୍ଷେଣ ମହତା ଯୁକ୍ତୋ ଦେଵଂ ସ୍ଥାପ୍ଯ ମହେଶ୍ଵରମ୍ ତଂ ଷୋଡଶଭିର୍ ଈଶାନମ୍ ଉପଚାରୈଃ ପ୍ରଯତ୍ନତଃ
ବଡ଼ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଯାଇ, ସେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କଲେ, ଏବଂ ଏହି ଭଗବାନ୍କୁ ଷୋଡ଼ଶ ଉପଚାରରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କଲେ।
ସଂପୂଜ୍ଯାଵରଣୈର୍ ଯୁକ୍ତଂ ଷଟ୍ତ୍ରିଂଶତ୍କଲମ୍ ଈଶ୍ଵରମ୍ କୃତାଞ୍ଜଲିପୁଟୋ ଭୂତ୍ଵା ରାମସ୍ ତୁଷ୍ଟାଵ ଶଂକରମ୍
ଆବରଣ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଏବଂ ଛଅତିରିଶି ଶକ୍ତି ଥିବା ଭଗବାନ୍କୁ ପୂଜା କରି, ରାମ ହସ୍ତ ଯୋଡ଼ି ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ନମାମି ଶଂଭୁଂ ପୁରୁଷଂ ପୁରାଣଂ ନମାମି ସର୍ଵଜ୍ଞମ୍ ଅପାରଭାଵମ୍ ନମାମି ରୁଦ୍ରଂ ପ୍ରଭୁମ୍ ଅକ୍ଷଯଂ ତଂ ନମାମି ଶର୍ଵଂ ଶିରସା ନମାମି
ମୁଁ ପୁରାତନ ପୁରୁଷ ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେଁ। ସର୍ବଜ୍ଞ, ସୀମାହୀନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେଁ। ଅକ୍ଷୟ ପ୍ରଭୁ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେଁ। ମୁଁ ଶିର ନମାଇ ଶର୍ବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେଁ।
ନମାମି ଦେଵଂ ପରମ୍ ଅଵ୍ଯଯଂ ତମ୍ ଉମାପତିଂ ଲୋକଗୁରୁଂ ନମାମି ନମାମି ଦାରିଦ୍ର୍ଯଵିଦାରଣଂ ତଂ ନମାମି ରୋଗାପହରଂ ନମାମି
ମୁଁ ପରମ ଅବିନାଶୀ ଦେବ, ଉମାପତି, ଲୋକଗୁରୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେଁ। ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ନାଶ କରୁଥିବା, ରୋଗ ଦୂର କରୁଥିବା ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେଁ।
ନମାମି କଲ୍ଯାଣମ୍ ଅଚିନ୍ତ୍ଯରୂପଂ ନମାମି ଵିଶ୍ଵୋଦ୍ଭଵବୀଜରୂପମ୍ ନମାମି ଵିଶ୍ଵସ୍ଥିତିକାରଣଂ ତଂ ନମାମି ସଂହାରକରଂ ନମାମି
ମୁଁ ଅଚିନ୍ତ୍ୟ ରୂପ ଶୁଭଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେଁ। ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ବୀଜ ରୂପ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେଁ। ସମସ୍ତ ଜଗତର ଅସ୍ତିତ୍ୱର କାରଣ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେଁ। ସଂହାର କରୁଥିବା ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେଁ।
ନମାମି ଗୌରୀପ୍ରିଯମ୍ ଅଵ୍ଯଯଂ ତଂ ନମାମି ନିତ୍ଯଂ କ୍ଷରମ୍ ଅକ୍ଷରଂ ତମ୍ ନମାମି ଚିଦ୍ରୂପମ୍ ଅମେଯଭାଵଂ ତ୍ରିଲୋଚନଂ ତଂ ଶିରସା ନମାମି
ମୁଁ ଗୌରୀଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଅବିନାଶୀ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେଁ। ସଦା ନିତ୍ୟ, କ୍ଷର ଓ ଅକ୍ଷର ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେଁ। ଚେତନାର ମୂର୍ତ୍ତି, ଅପରିମିତ ଭାବ ଓ ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ଶିର ନମାଇ ନମସ୍କାର କରେଁ।
ନମାମି କାରୁଣ୍ଯକରଂ ଭଵସ୍ଯ ଭଯଂକରଂ ଵାପି ସଦା ନମାମି ନମାମି ଦାତାରମ୍ ଅଭୀପ୍ସିତାନାଂ ନମାମି ସୋମେଶମ୍ ଉମେଶମ୍ ଆଦୌ
ମୁଁ କୃପା କରୁଥିବା ଏବଂ ସଂସାରକୁ ଭୟ ଦେଉଥିବା ତାଙ୍କୁ ସଦା ନମସ୍କାର କରେଁ। ଆକାଂକ୍ଷିତ ଦାନ କରୁଥିବା, ସୋମଙ୍କ ପତି, ଉମାଙ୍କ ପତି ଆଦି ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେଁ।
ନମାମି ଵେଦତ୍ରଯଲୋଚନଂ ତଂ ନମାମି ମୂର୍ତିତ୍ରଯଵର୍ଜିତଂ ତମ୍ ନମାମି ପୁଣ୍ଯଂ ସଦସଦ୍ଵ୍ଯତୀତଂ ନମାମି ତଂ ପାପହରଂ ନମାମି
ମୁଁ ତିନି ବେଦର ନୟନ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେଁ। ତିନି ମୂର୍ତ୍ତିରୁ ଅତିତ ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେଁ। ପବିତ୍ର, ସତ୍-ଅସତ୍ ଉପରେ ଅତିତ ଏବଂ ପାପ ହରୁଥିବା ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେଁ।
ନମାମି ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ହିତେ ରତଂ ତଂ ନମାମି ରୂପାଣି ବହୂନି ଧତ୍ତେ ଯୋ ଵିଶ୍ଵଗୋପ୍ତା ସଦସତ୍ପ୍ରଣେତା ନମାମି ତଂ ଵିଶ୍ଵପତିଂ ନମାମି
ମୁଁ ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କ ଭଲ ପାଇ ଯିଏ ଲାଗି ରହିଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ମୋର ଶିର ନମାଏ। ଯିଏ ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସତ୍ୟ-ଅସତ୍ୟର ଆରମ୍ଭକାରୀ, ସେଇ ଜଗତ୍ପତିଙ୍କୁ ମୁଁ ପୁନି ପୁନି ନମସ୍କାର କରେ।
ଯଜ୍ଞେଶ୍ଵରଂ ସଂପ୍ରତି ହଵ୍ଯକଵ୍ଯଂ ତଥା ଗତିଂ ଲୋକସଦାଶିଵୋ ଯଃ ଆରାଧିତୋ ଯଶ୍ ଚ ଦଦାତି ସର୍ଵଂ ନମାମି ଦାନପ୍ରିଯମ୍ ଇଷ୍ଟଦେଵମ୍
ଯଜ୍ଞର ଠାକୁର, ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ହବ୍ୟ କବ୍ୟ ଯିଏ, ଯିଏ ସମସ୍ତଙ୍କ ପଥ, ସମସ୍ତ ଲୋକର ଶିବ, ଯିଏ ପୂଜିତ ଓ ସମସ୍ତ ଦେଇଥିବା, ଦାନକୁ ପ୍ରେମ କରୁଥିବା, ପ୍ରିୟ ଠାକୁରଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ନମାମି ସୋମେଶ୍ଵରମ୍ ଅସ୍ଵତନ୍ତ୍ରମ୍ ଉମାପତିଂ ତଂ ଵିଜଯଂ ନମାମି ନମାମି ଵିଘ୍ନେଶ୍ଵରନନ୍ଦିନାଥଂ ପୁତ୍ରପ୍ରିଯଂ ତଂ ଶିରସା ନମାମି
ମୁଁ ସୋମଙ୍କ ଠାକୁର, ନିଜେ ନିଜେ ସ୍ୱାଧୀନ ନୁହଁନ୍ତି, ଉମାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ, ବିଜୟୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ। ବିଘ୍ନଙ୍କ ଠାକୁର, ନନ୍ଦିନାଥ, ପୁଅ ପ୍ରିୟ, ସେଉଁଠି ମୁଁ ମୋର ମୁଣ୍ଡ ନମାଏ।
ନମାମି ଦେଵଂ ଭଵଦୁଃଖଶୋକ ଵିନାଶନଂ ଚନ୍ଦ୍ରଧରଂ ନମାମି ନମାମି ଗଙ୍ଗାଧରମ୍ ଈଶମ୍ ଈଡ୍ଯମ୍ ଉମାଧଵଂ ଦେଵଵରଂ ନମାମି
ମୁଁ ଏହି ଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ, ଯିଏ ଜନ୍ମ ଦୁଃଖ ଓ ଶୋକ ଦୂର କରନ୍ତି, ଚନ୍ଦ୍ରଧାରୀଙ୍କୁ ମୁଁ ନମାଏ। ଗଙ୍ଗାଧର, ପୂଜ୍ୟ, ଉମାଙ୍କ ପତି, ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।