ଅନନ୍ତାଯାଚ୍ଯୁତାଯେଶ ଜାମଦଗ୍ନ୍ଯାଯ ତେ ନମଃ ଵରୁଣେନ୍ଦ୍ରସ୍ଵରୂପାଯ ଯମରୂପାଯ ତେ ନମଃ
ଅନନ୍ତ, ଅଚ୍ୟୁତ, ଈଶ୍ୱର, ଜାମଦଗ୍ନ୍ୟଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ବରୁଣ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଯମ ରୂପରେ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ପରମେଶାଯ ଦେଵାଯ ନମସ୍ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯରୂପିଣେ ବିଭ୍ରତ୍ସରସ୍ଵତୀଂ ଵକ୍ତ୍ରେ ସର୍ଵଜ୍ଞୋ ଽସି ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ
ପରମେଶ୍ୱର, ଦେବତା, ତିନି ଲୋକର ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା, ମୁଖରେ ସରସ୍ୱତୀକୁ ଧାରଣ କରିଥିବା, ସର୍ବଜ୍ଞ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ଲକ୍ଷ୍ମୀଵାନ୍ ଅସ୍ଯ୍ ଅତୋ ଲକ୍ଷ୍ମୀଂ ବିଭ୍ରଦ୍ ଵକ୍ଷସି ଚାନଘ ବହୁବାହୂରୁପାଦସ୍ ତ୍ଵଂ ବହୁକର୍ଣାକ୍ଷିଶୀର୍ଷକଃ ତ୍ଵାମ୍ ଏଵ ସୁଖିନଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ବହଵଃ ସୁଖିନୋ ଽଭଵନ୍
ହେ ପାପରହିତ, ତୁମେ ଧନ୍ୟତାର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅନୁଭବ କରୁଛ, ତୁମ ଛାତିରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ଧାରଣ କରିଛ। ତୁମର ଅନେକ ବାହୁ, ଜଂଘା, ପାଦ, କାନ, ଆଖି ଓ ମୁଣ୍ଡ ଅଛି। ଅନେକ ଲୋକ ତୁମ ଆନନ୍ଦମୟ ସ୍ୱରୂପକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରି ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ସୁଖୀ ହୋଇଛନ୍ତି।
ତାଵନ୍ ନିଃଶ୍ରୀକତା ପୁଂସାଂ ମାଲିନ୍ଯଂ ଦୈନ୍ଯମ୍ ଏଵ ଵା ଯାଵନ୍ ନ ଯାନ୍ତି ଶରଣଂ ହରେ ତ୍ଵାଂ କରୁଣାର୍ଣଵମ୍
ହେ ହରି, କରୁଣାର ସାଗର, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଲୋକମାନେ ତୁମ ଶରଣକୁ ନଯାନ୍ତି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେମାନେ ଧନ୍ୟତାରୁ ବଞ୍ଚିତ ଓ ଦୁଃଖ କିମ୍ବା ଅଶୁଦ୍ଧିରେ ପୀଡିତ ହୋଇ ରହନ୍ତି।
ସୂକ୍ଷ୍ମଂ ପରଂ ଜୋତିର୍ ଅନନ୍ତରୂପମ୍ ଓଂକାରମାତ୍ରଂ ପ୍ରକୃତେଃ ପରଂ ଯତ୍ ଚିଦ୍ରୂପମ୍ ଆନନ୍ଦମଯଂ ସମସ୍ତମ୍ ଏଵଂ ଵଦନ୍ତୀଶ ମୁମୁକ୍ଷଵସ୍ ତ୍ଵାମ୍
ମୁକ୍ତି ଆଶା କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ କହନ୍ତି—ତୁମେ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ଅସୀମ ଆଲୋକ, ଓଁକାରର ସାର, ପ୍ରକୃତିରୁ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱ, ଚେତନାର ରୂପ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆନନ୍ଦର ମୂର୍ତ୍ତି।
ଆରାଧଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଅତ୍ର ଭଵନ୍ତମ୍ ଈଶଂ ମହାମଖୈଃ ପଞ୍ଚଭିର୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅକାମାଃ ସଂସାରସିନ୍ଧୋଃ ପରମ୍ ଆପ୍ତକାମା ଵିଶନ୍ତି ଦିଵ୍ଯଂ ଭୁଵନଂ ଵପୁସ୍ ତେ
ଏଠାରେ ଯେଉଁମାନେ କୌଣସି ଇଚ୍ଛା ନଥିବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ପଞ୍ଚ ପ୍ରକାର ମହାଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ପୂଜନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରି ସଂସାର ସାଗରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ତୁମ ଦିବ୍ୟ ଲୋକକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି।
ସର୍ଵେଷୁ ସତ୍ତ୍ଵେଷୁ ସମତ୍ଵବୁଦ୍ଧ୍ଯା ସଂଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଷଟ୍ସୂର୍ମିଷୁ ଶାନ୍ତଭାଵାଃ ଜ୍ଞାନେନ ତେ କର୍ମଫଲାନି ହିତ୍ଵା ଧ୍ଯାନେନ ତେ ତ୍ଵାଂ ପ୍ରଵିଶନ୍ତି ଶଂଭୋ
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀପ୍ରତି ସମଦୃଷ୍ଟି ରଖି, ଛଅ ପ୍ରକାର ତରଙ୍ଗକୁ ବୁଝି, ଶାନ୍ତ ମନ ରଖି, ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା କର୍ମର ଫଳକୁ ଛାଡି, ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ହେ ଶମ୍ଭୁ, ସେମାନେ ତୁମେ ମଧ୍ୟରେ ଲୀନ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ନ ଜାତିଧର୍ମାଣି ନ ଵେଦଶାସ୍ତ୍ରଂ ନ ଧ୍ଯାନଯୋଗୋ ନ ସମାଧିଧର୍ମଃ ରୁଦ୍ରଂ ଶିଵଂ ଶଂକରଂ ଶାନ୍ତିଚିତ୍ତଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ଦେଵଂ ସୋମମ୍ ଅହଂ ନମସ୍ଯେ
ନ ଜାତି, ନ କର୍ମ, ନ ବେଦ ଶାସ୍ତ୍ର, ନ ଧ୍ୟାନ, ନ ସମାଧି; ମୁଁ ଭକ୍ତି ସହିତ ରୁଦ୍ର, ଶିବ, ଶଙ୍କର, ଶାନ୍ତମନ ଦେବତା ସୋମଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ।
ମୂର୍ଖୋ ଽପି ଶଂଭୋ ତଵ ପାଦଭକ୍ତ୍ଯା ସମାପ୍ନୁଯାନ୍ ମୁକ୍ତିମଯୀଂ ତନୁଂ ତେ ଜ୍ଞାନେଷୁ ଯଜ୍ଞେଷୁ ତପଃସୁ ଚୈଵ ଧ୍ଯାନେଷୁ ହୋମେଷୁ ମହାଫଲେଷୁ
ହେ ଶମ୍ଭୁ, ଏକ ମୂର୍ଖ ମଧ୍ୟ ତୁମ ପାଦପଦ୍ମରେ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ତୁମ ମୁକ୍ତିମୟ ରୂପକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରେ; ଜ୍ଞାନ, ଯଜ୍ଞ, ତପସ୍ୟା, ଧ୍ୟାନ, ହୋମ ଓ ମହାଫଳରେ ମଧ୍ୟ।
ସଂପନ୍ନମ୍ ଏତତ୍ ଫଲମ୍ ଉତ୍ତମଂ ଯତ୍ ସୋମେଶ୍ଵରେ ଭକ୍ତିର୍ ଅହର୍ନିଶଂ ଯତ୍ ସର୍ଵସ୍ଯ ଜୀଵସ୍ଯ ସଦା ପ୍ରିଯସ୍ଯ ଫଲସ୍ଯ ଦୃଷ୍ଟସ୍ଯ ତଥା ଶ୍ରୁତସ୍ଯ
ଏହି ସର୍ବୋତ୍ତମ ଫଳ ହେଉଛି—ଦିନ ଓ ରାତି ସୋମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଭକ୍ତି, ଯାହା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପାଇଁ ସଦା ପ୍ରିୟ, ଦୃଷ୍ଟ ଓ ଶ୍ରୁତ ଫଳର ସ୍ୱରୂପ।
ସ୍ଵର୍ଗସ୍ଯ ମୋକ୍ଷସ୍ଯ ଜଗନ୍ନିଵାସ ସୋପାନପଙ୍କ୍ତିସ୍ ତଵ ଭକ୍ତିର୍ ଏଷା ତ୍ଵତ୍ପାଦସଂପ୍ରାପ୍ତିଫଲାପ୍ତଯେ ତୁ ସୋପାନପଙ୍କ୍ତିଂ ନ ଵଦନ୍ତି ଧୀରାଃ
ହେ ଜଗତର ନିବାସ, ତୁମ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ହେଉଛି ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ ସିଢ଼ି, ତୁମ ପାଦପଦ୍ମ ପ୍ରାପ୍ତିର ଫଳ ପାଇଁ ଏହା ସିଢ଼ି ଭାବେ ଅଛି; କିନ୍ତୁ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ଏହାକୁ କେବଳ ସିଢ଼ି ବୋଲି କହନ୍ତି ନାହିଁ।
ତସ୍ମାଦ୍ ଦଯାଲୋ ମମ ଭକ୍ତିର୍ ଅସ୍ତୁ ନୈଵାସ୍ତ୍ଯ୍ ଉପାଯସ୍ ତଵ ରୂପସେଵା ଆତ୍ମୀଯମ୍ ଆଲୋକ୍ଯ ମହତ୍ତ୍ଵମ୍ ଈଶ ପାପେଷୁ ଚାସ୍ମାସୁ କୁରୁ ପ୍ରସାଦମ୍
ସେଥିପାଇଁ, ହେ ଦୟାଳୁ, ମୋର ତୁମ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ହେଉ। ତୁମ ରୂପର ସେବା ପାଇଁ କୌଣସି ଉପାୟ ନାହିଁ। ହେ ଈଶ୍ୱର, ତୁମ ନିଜର ମହତ୍ତ୍ୱ ଦେଖି, ଆମ ପାପୀମାନେ ପ୍ରତି ମଧ୍ୟ କୃପା କର।
ସ୍ଥୂଲଂ ଚ ସୂକ୍ଷ୍ମଂ ତ୍ଵମ୍ ଅନାଦି ନିତ୍ଯଂ ପିତା ଚ ମାତା ଯଦ୍ ଅସଚ୍ ଚ ସଚ୍ ଚ ଏଵଂ ସ୍ତୁତୋ ଯଃ ଶ୍ରୁତିଭିଃ ପୁରାଣୈର୍ ନମାମି ସୋମେଶ୍ଵରମ୍ ଈଶିତାରମ୍
ତୁମେ ସ୍ଥୂଳ ଓ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଆଦିହୀନ ଓ ନିତ୍ୟ, ପିତା ଓ ମାତା, ଅସତ୍ ଓ ସତ୍—ସମସ୍ତ ତୁମେ। ବେଦ ଓ ପୁରାଣ ଯେପରି ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛନ୍ତି, ସେହିପରି ମୁଁ ସୋମେଶ୍ୱର, ନାୟକଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ।
ତତଃ ପ୍ରୀତୌ ହରିହରାଵ୍ ଊଚତୁସ୍ ତ୍ରିଦଶେଶ୍ଵରୌ
ତାପରେ, ଖୁସି ହୋଇ, ହରି ଓ ହର, ଦୁଇଜଣ ଦେବତାଙ୍କ ନାୟକ କଥା କହିଲେ।
ଵ୍ରିଯତାଂ ଯନ୍ ମନୋଭୀଷ୍ଟଂ ଯଦ୍ ଵରଂ ଚାତିଦୁର୍ଲଭମ୍
ତୁମ ମନରେ ଯାହା ଇଚ୍ଛା, ଯେଉଁ ଭଲ ଦୁର୍ଲଭ ବର ଚାହଁ, ଅନୁରୋଧ କର।
ଇନ୍ଦ୍ରଃ ପ୍ରାହ ସୁରେଶାନଂ ମଦ୍ରାଜ୍ଯଂ ତୁ ପୁନଃ ପୁନଃ ଜାଯତେ ଭ୍ରଶ୍ଯତେ ଚୈଵ ତତ୍ ପାପମ୍ ଉପଶାମ୍ଯତାମ୍
ଇନ୍ଦ୍ର ଦେବତାଙ୍କ ନାୟକଙ୍କୁ କହିଲେ: ମୋର ରାଜ୍ୟ ପୁନିପୁନି ମିଳେ ଓ ହାରାଯାଏ; ସେଇ ଅସୁବିଧା ଶେଷ ହେଉ।
ଯଥା ସ୍ଥିରୋ ଽହଂ ରାଜ୍ଯେ ସ୍ଯାଂ ସର୍ଵଂ ସ୍ଯାନ୍ ନିଶ୍ଚଲଂ ମମ ସୁପ୍ରୀତୌ ଯଦି ଦେଵେଶୌ ସର୍ଵଂ ସ୍ଯାନ୍ ନିଶ୍ଚଲଂ ସଦା
ମୁଁ ମୋର ରାଜ୍ୟରେ ଦୃଢ଼ ହେଉ, ମୋ ସମସ୍ତ କିଛି ଅଚଳ ରହୁ। ଯଦି ଦେବତାଙ୍କ ନାୟକମାନେ ସତ୍ୟରେ ଖୁସି, ତେବେ ସବୁ ସମୟରେ ସମସ୍ତ କିଛି ଅଚଳ ରହୁ।
ତଥେତି ହରିଵାକ୍ଯଂ ତାଵ୍ ଅଭିନନ୍ଦ୍ଯେଦମ୍ ଊଚତୁଃ ପରଂ ପ୍ରସାଦମ୍ ଆପନ୍ନୌ ତାଵ୍ ଆଲୋକ୍ଯ ସ୍ମିତାନନୌ
'ତଥା' ବୋଲି ହରିଙ୍କ କଥାକୁ ସ୍ୱୀକାର କରି, ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଏହି କଥା କହିଲେ। ହସୁଥିବା ମୁହଁ ଦେଖି, ସେମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ କୃପା ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ।
ନିରପାଯନିରାଧାରନିର୍ଵିକାରସ୍ଵରୂପିଣୌ ଶରଣ୍ଯୌ ସର୍ଵଲୋକାନାଂ ଭୁକ୍ତିମୁକ୍ତିପ୍ରଦାଵ୍ ଉଭୌ
ଯେଉଁ ଦୁଇଜଣଙ୍କର ସ୍ୱରୂପ କେବେ ବିନାଶ ନାହିଁ, ଆଧାର ନାହିଁ, ପରିବର୍ତ୍ତନ ନାହିଁ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଶରଣ, ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥିବା।
ତ୍ରିଦୈଵତ୍ଯଂ ମହାତୀର୍ଥଂ ଗୌତମୀ ଵାଞ୍ଛିତପ୍ରଦା ତସ୍ଯାମ୍ ଅନେନ ମନ୍ତ୍ରେଣ କୁରୁତାଂ ସ୍ନାନମ୍ ଆଦରାତ୍
ତିନି ଦେବତା, ମହାତୀର୍ଥ, ଗୌତମୀ ନଦୀ, ଆକାଂକ୍ଷା ପୂରଣ କରେ—ସେଠାରେ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ।
ଅଭିଷେକଂ ମହେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ମଙ୍ଗଲାଯ ବୃହସ୍ପତିଃ କରୋତୁ ସଂସ୍ମରନ୍ନ୍ ଆଵାଂ ସଂପଦାଂ ସ୍ଥୈର୍ଯସିଦ୍ଧଯେ
ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅଭିଷେକ ଶୁଭ ହେବା ପାଇଁ ବୃହସ୍ପତି ଆମ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ମନେ ରଖି ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରୁନ୍ତୁ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ସମ୍ପଦରେ ସ୍ଥିରତା ଆସିବ।
ଇହ ଜନ୍ମନି ପୂର୍ଵସ୍ମିନ୍ ଯତ୍ କିଂଚିତ୍ ସୁକୃତଂ କୃତମ୍ ତତ୍ ସର୍ଵଂ ପୂର୍ଣତାମ୍ ଏତୁ ଗୋଦାଵରି ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ
ଏହି ଜନ୍ମ କିମ୍ବା ପୂର୍ବ ଜନ୍ମରେ ଯେଉଁ ସଭଳ କର୍ମ କରାଯାଇଛି, ସେ ସମସ୍ତ କର୍ମ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉ। ହେ ଗୋଦାବରୀ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ଏଵଂ ସ୍ମୃତ୍ଵା ତୁ ଯଃ କଶ୍ଚିଦ୍ ଗୌତମ୍ଯାଂ ସ୍ନାନମ୍ ଆଚରେତ୍ ଆଵାଭ୍ଯାଂ ତୁ ପ୍ରସାଦେନ ଧର୍ମଃ ସଂପୂର୍ଣତାମ୍ ଇଯାତ୍ ପୂର୍ଵଜନ୍ମକୃତାଦ୍ ଦୋଷାତ୍ ସ ମୁକ୍ତଃ ପୁଣ୍ଯଵାନ୍ ଭଵେତ୍
ଏଭଳି ମନେ କରି ଯେଉଁଠି ଗୌତମୀ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରେ, ଆମ ଦୟାରେ ସେ ଧର୍ମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ପାଏ, ପୂର୍ବଜନ୍ମର ଦୋଷରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ ଏବଂ ପୁଣ୍ୟବାନ ହୁଏ।
ତଥେତି ଚକ୍ରତୁଃ ପ୍ରୀତୌ ସୁରେନ୍ଦ୍ରଧିଷଣୌ ତତଃ ମହାଭିଷେକମ୍ ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଚକାର ଦ୍ଯୁସଦାଂ ଗୁରୁଃ
ଏଭଳି ସମ୍ମତି ଦେଇ, ଖୁସି ହୋଇ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବୃହସ୍ପତି ମିଶି ମହାଭିଷେକ କରିଥିଲେ, ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ଗୁରୁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ।
ତେନାଭୂଦ୍ ଯା ନଦୀ ପୁଣ୍ଯା ମଙ୍ଗଲେତ୍ଯ୍ ଉଦିତା ତୁ ସା ତଯା ଚ ସଂଗମଃ ପୁଣ୍ଯୋ ଗଙ୍ଗାଯାଃ ଶୁଭଦସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅସୌ
ଏହି କାରଣରୁ ଯେ ନଦୀ ପୁଣ୍ୟ ହୋଇଥିଲା, ସେଠାକୁ 'ମଙ୍ଗଳା' ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏବଂ ତାଙ୍କ ସଙ୍ଗମ ଗଙ୍ଗା ସମାନ ଶୁଭ ଓ ପବିତ୍ର।
ଇନ୍ଦ୍ରେଣ ସଂସ୍ତୁତୋ ଵିଷ୍ଣୁଃ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷୋ ଽଭୂଜ୍ ଜଗନ୍ମଯଃ ତ୍ରିଲୋକସଂମିତାଂ ଶକ୍ରୋ ଭୂମିଂ ଲେଭେ ଜଗତ୍ପତେଃ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରଶଂସାରେ ବିଷ୍ଣୁ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଆକାର ଧାରଣ କରି, ସାକ୍ଷାତ୍ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ଶକ୍ର, ବିଶ୍ୱପତିଙ୍କୁ ଠାରୁ ତିନି ଲୋକ ସମାନ ଭୂମି ପାଇଲେ।
ତନ୍ନାମ୍ନା ଚାପି ଵିଖ୍ଯାତୋ ଗୋଵିନ୍ଦ ଇତି ତତ୍ର ଚ ତ୍ରିଲୋକସଂମିତା ଲବ୍ଧା ତେନ ଗୌର୍ ଵଜ୍ରଧାରିଣା
ସେଠାରେ ସେ 'ଗୋବିନ୍ଦ' ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଏବଂ ବଜ୍ରଧାରୀ ଦ୍ୱାରା ତିନି ଲୋକ ସମାନ ଭୂମି ଲାଭ ହେଲା।
ଦତ୍ତା ଚ ହରିଣା ତତ୍ର ଗୋଵିନ୍ଦସ୍ ତଦ୍ ଅଭୂଦ୍ ଧରିଃ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯରାଜ୍ଯଂ ଯତ୍ ପ୍ରାପ୍ତଂ ହରିଣା ଚ ହରେର୍ ମୁନେ
ସେଠାରେ ହରି ଦେଇଥିଲେ, ଗୋବିନ୍ଦ ହରି ହେଲେ। ତିନି ଲୋକର ରାଜ୍ୟ ହରିଙ୍କୁ ହରି ଦ୍ୱାରା ମିଳିଲା, ହେ ମୁନି।
ନିଶ୍ଚଲଂ ଯେନ ସଂଜାତଂ ଦେଵଦେଵାନ୍ ମହେଶ୍ଵରାତ୍ ବୃହସ୍ପତିର୍ ଦେଵଗୁରୁର୍ ଯତ୍ରାସ୍ତୌଷୀନ୍ ମହେଶ୍ଵରମ୍
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସ୍ଥିରତା ଆସିଥିଲା, ସେ ଦେବଦେବ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ, ସେଠାରେ ବୃହସ୍ପତି ଦେବଗୁରୁ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ।
ରାଜ୍ଯସ୍ଯ ସ୍ଥିରଭାଵାଯ ଦେଵେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ ସିଦ୍ଧେଶ୍ଵରସ୍ ତତ୍ର ଦେଵୋ ଲିଙ୍ଗଂ ତୁ ତ୍ରିଦଶାର୍ଚିତମ୍
ଦେବେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରାଜ୍ୟର ସ୍ଥିରତା ପାଇଁ, ସେଠାରେ ସିଦ୍ଧେଶ୍ୱର ଦେବ, ଯିଏ ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ, ଲିଙ୍ଗ ଆକାରରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।