ସ୍ମାରଂ ସ୍ମାରଂ ତତ୍ ତଦ୍ ଇନ୍ଦ୍ରଶ୍ ଚିନ୍ତାସଂତାପଦୁର୍ମନାଃ ତତଃ ସୁରପତିଃ ପ୍ରାହ ଵାଚସ୍ପତିମ୍ ଇଦଂ ଵଚଃ
ଏସବୁ କଥା ପୁନିପୁନି ମନେ ପକାଇ, ଇନ୍ଦ୍ର ଚିନ୍ତା ଓ ଦୁଃଖରେ ଭରି ଯାଇ, ବାଚସ୍ପତିଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ହେତୁନା କେନ ଵାଗୀଶ ଭ୍ରଷ୍ଟରାଜ୍ଯୋ ଭଵାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍ ମଧ୍ଯେ ମଧ୍ଯେ ପଦଭ୍ରଂଶାଦ୍ ଵରଂ ନିଃଶ୍ରୀକତା ନୃଣାମ୍
'କେଉଁ କାରଣରୁ, ହେ ବାଣୀର ଠାକୁର, ମୁଁ ମୋ ରାଜ୍ୟ ହାରାଉଛି? ସମୟ ସମୟରେ ଅପମାନ ଭୋଗୁଛି, ଯାହା ମାନବମାନେ ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଅପସ୍ରୟ।'
ଗହନାଂ କର୍ମଣାଂ ଜୀଵଗତିଂ କୋ ଵେତ୍ତି ତତ୍ତ୍ଵତଃ ରହସ୍ଯଂ ସର୍ଵଭାଵାନାଂ ଜ୍ଞାତୁଂ ନାନ୍ଯଃ ପ୍ରଗଲ୍ଭତେ
'କର୍ମର ଗଭୀର ଗତି ଓ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ଚାଳିଚଳିକୁ କିଏ ସଠିକ୍ ଭାବେ ଜାଣିପାରିବ? ସମସ୍ତ ଭାବର ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ କିଏ ଜାଣିପାରିବ?'
ବୃହସ୍ପତିର୍ ହରିଂ ପ୍ରାହ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ପୃଚ୍ଛ ଗଚ୍ଛ ତମ୍ ସ ତୁ ଜାନାତି ଯଦ୍ ଭୂତଂ ଭଵିଷ୍ଯଚ୍ ଚାପି ଵର୍ତନମ୍
ବୃହସ୍ପତି ହରିଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପଚାର। ସେ ଯାହା ଘଟିଛି, ଘଟିବ ଓ ଏବେ ଘଟୁଛି, ସେ ସବୁ ଜାଣନ୍ତି।'
ସ ତୁ ଵକ୍ଷ୍ଯତି ଯେନେଦଂ ଜାତଂ ତଚ୍ ଚ ମହାମତେ ତାଵ୍ ଆଗତ୍ଯ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞୌ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ମମାନ୍ତିକମ୍ କୃତାଞ୍ଜଲିପୁଟୋ ଭୂତ୍ଵା ମାମ୍ ଊଚତୁର୍ ଇଦଂ ଵଚଃ
ଏହି ସବୁ କିପରି ଘଟିଲା, ସେ କଥା କିଏ କହିବେ, ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ? ଏହା ପରେ, ସେଇ ଦୁଇଜଣ ମହାପ୍ରଜ୍ଞା, ମୋ ପାଖକୁ ଆସି, ହାତ ଜୋଡି ମୋତେ ନମସ୍କାର କରି, ଏହି ଭାବେ କହିଲେ—
ଭଗଵନ୍ କେନ ଦୋଷେଣ ଶଚୀଭର୍ତା ଉଦାରଧୀଃ ରାଜ୍ଯାତ୍ ପ୍ରଭ୍ରଶ୍ଯତେ ନାଥ ସଂଶଯଂ ଛେତ୍ତୁମ୍ ଅର୍ହସି
ହେ ପ୍ରଭୁ, କେଉଁ ଦୋଷରେ ଶଚୀଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ, ଉଦାରମନା ଇନ୍ଦ୍ର, ରାଜ୍ୟରୁ ବଞ୍ଚିତ ହେଲେ? ନାଥ, ଆମର ସନ୍ଦେହ ଦୂର କରିବାକୁ ଆପଣ ଉଚିତ।
ତଦାହମ୍ ଅବ୍ରଵଂ ବ୍ରହ୍ମଂଶ୍ ଚିରଂ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ବୃହସ୍ପତିମ୍ ଖଣ୍ଡଧର୍ମାଖ୍ଯଦୋଷେଣ ତେନ ରାଜ୍ଯପଦାଚ୍ ଚ୍ଯୁତଃ
ତାପରେ ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କହିଲି, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧ୍ୟାନ କରି ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ଏହି ଭାବେ ଉତ୍ତର ଦେଲି: 'ଅଧୂରା କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ନାମକ ଦୋଷରୁ ସେ ରାଜସିଂହାସନରୁ ବଞ୍ଚିତ ହେଇଛନ୍ତି।'
ଦେଶକାଲାଦିଦୋଷେଣ ଶ୍ରଦ୍ଧାମନ୍ତ୍ରଵିପର୍ଯଯାତ୍ ଯଥାଵଦ୍ଦକ୍ଷିଣାଦାନାଦ୍ ଅସଦ୍ଦ୍ରଵ୍ଯପ୍ରଦାନତଃ
ଦେଶ, କାଳ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦୋଷ, ଭକ୍ତି କିମ୍ବା ମନ୍ତ୍ରର ଭୁଲ, ଠିକ୍ଭଳି ଦାନ ନ ଦେବା, କିମ୍ବା ଅଶୁଦ୍ଧ ବସ୍ତୁ ଦାନ କରିବା ଦ୍ୱାରା—
ଦେଵଭୂଦେଵତାଵଜ୍ଞାପାତକାଚ୍ ଚ ଵିଶେଷତଃ ଯତ୍ ଖଣ୍ଡତ୍ଵଂ ସ୍ଵଧର୍ମସ୍ଯ ଦେହିନାମ୍ ଉପଜାଯତେ
ଦେବତା, ପିତୃ ଓ ଦେବୀଦେବତାଙ୍କୁ ଅବମାନନା କରିବାର ଦୋଷରୁ ବିଶେଷ କରି, ଏହିପରି ଅଧୂରା କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଦେହୀଜନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ତେନାତିମାନସସ୍ ତାପଃ ପଦହାନିଶ୍ ଚ ଦୁସ୍ତ୍ଯଜା କୃତୋ ଽପି ଧର୍ମୋ ଽନିଷ୍ଟାଯ ଜାଯତେ କ୍ଷୁବ୍ଧଚେତସା
ଏହି ଦୋଷରୁ ଅତି ଅଭିମାନ, ଦୁଃଖ ଓ ପଦ ହାନି ହୁଏ, ଯାହାକୁ ଛାଡିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟକର। ମନ ଅସ୍ଥିର ଥିଲେ, ଧର୍ମ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ଅନିଷ୍ଟ ଫଳ ମିଳେ।
କାର୍ଯସ୍ଯ ନ ଭଵେତ୍ ସିଦ୍ଧ୍ଯୈ ତସ୍ମାଦ୍ ଅଵ୍ଯାକୁଲାଯ ଚ ଅସଂପୂର୍ଣେ ସ୍ଵଧର୍ମେ ହି କିମ୍ ଅନିଷ୍ଟଂ ନ ଜାଯତେ
କୌଣସି କାମ ଶୁଭ ଫଳ ଦେଇନଥାଏ, ତେଣୁ ମନକୁ ଅସ୍ଥିର କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଅଧୂରା ହେଲେ, କ'ଣ ଦୁଃଖ ଆସେ ନାହିଁ?
ତାଭ୍ଯାଂ ଯତ୍ ପୂର୍ଵଵୃତ୍ତାନ୍ତଂ ତଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଉକ୍ତଂ ମଯାନଘ ଆଯୁଷସ୍ ତୁ ସୁତଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ ଧନ୍ଵନ୍ତରିର୍ ଉଦାରଧୀଃ
ସେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ମୁଁ ପୂର୍ବବୃତ୍ତାନ୍ତ ମଧ୍ୟ କହିଲି: ଆୟୁଷଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଶ୍ରୀମାନ୍ ଧନ୍ୱନ୍ତରି, ଉଦାରମନା ଥିଲେ।
ତମସା ଚ କୃତଂ ଵିଘ୍ନଂ ଵିଷ୍ଣୁନା ତଚ୍ ଚ ନାଶିତମ୍ ପୂର୍ଵଜନ୍ମସୁ ଵୃତ୍ତାନ୍ତମ୍ ଇତ୍ଯାଦି ପରିକୀର୍ତିତମ୍
ତାମସିକ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ବିଘ୍ନ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲା, ଯାହାକୁ ବିଷ୍ଣୁ ନଶ୍ଟ କରିଥିଲେ। ପୂର୍ବଜନ୍ମର ଘଟଣା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କଥା ମଧ୍ୟ କହାଯାଇଥିଲା।
ତଚ୍ ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵିସ୍ମିତୌ ଚୋଭୌ ମାମ୍ ଏଵ ପୁନର୍ ଊଚତୁଃ
ଏହି ସବୁ ଶୁଣି, ସେ ଦୁଇଜଣ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ ଓ ପୁଣିଥରେ ମୋତେ କହିଲେ।
ତଦ୍ଦୋଷପ୍ରତିବନ୍ଧସ୍ ତୁ କେନ ସ୍ଯାତ୍ ସୁରସତ୍ତମ
ହେ ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେଇ ଦୋଷର ଅବରୋଧ କିପରି ଦୂର କରାଯିବ?
ପୁନର୍ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ତାଵ୍ ଅଵଦଂ ଶ୍ରୂଯତାଂ ଦୋଷକାରକମ୍ କାରଣଂ ସର୍ଵସିଦ୍ଧୀନାଂ ଦୁଃଖସଂସାରତାରଣମ୍
ପୁଣି ଧ୍ୟାନ କରି, ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲି: 'ଦୋଷର କାରଣ, ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧିର ମୂଳ ଓ ଦୁଃଖର ସମୁଦ୍ର ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବାର ଉପାୟ ଶୁଣ।'
ଶରଣଂ ତପ୍ତଚିତ୍ତାନାଂ ନିର୍ଵାଣଂ ଜୀଵତାମ୍ ଅପି ଗତ୍ଵା ତୁ ଗୌତମୀଂ ଦେଵୀଂ ସ୍ତୂଯେତାଂ ହରିଶଂକରୌ
ଯେଉଁମାନଙ୍କର ହୃଦୟ ତାପିତ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ଶରଣ, ଜୀବନ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ମଧ୍ୟ ଏହା ମୋକ୍ଷ। ଗୌତମୀ ଦେବୀଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ, ହରି ଓ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତୁ।
ନୋପାଯୋ ଽନ୍ଯୋ ଽସ୍ତି ସଂଶୁଦ୍ଧ୍ଯୈ ତୌ ତାଂ ହିତ୍ଵା ଜଗତ୍ତ୍ରଯେ ତଦୈଵ ଜଗ୍ମତୁର୍ ଉଭୌ ଗୌତମୀଂ ମୁନିସତ୍ତମ ସ୍ନାତୌ କୃତକ୍ଷଣୌ ଚୋଭୌ ଦେଵୌ ତୁଷ୍ଟୁଵତୁର୍ ମୁଦା
ଶୁଦ୍ଧି ପାଇଁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟ ନାହିଁ। ତେଣୁ, ସେ ଦୁଇଜଣ ସବୁକିଛି ଛାଡି, ସେତେବେଳେ ଗୌତମୀଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଉପଯୁକ୍ତ ସମୟରେ ସ୍ନାନ କରି, ଦୁଇ ଦେବତା ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ନମୋ ମତ୍ସ୍ଯାଯ କୂର୍ମାଯ ଵରାହାଯ ନମୋ ନମଃ ନରସିଂହାଯ ଦେଵାଯ ଵାମନାଯ ନମୋ ନମଃ
ମତ୍ସ୍ୟ, କୂର୍ମ, ବରାହଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ପୁନଃ ପୁନଃ ନମସ୍କାର। ନୃସିଂହ ଦେବ, ବାମନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ନମସ୍କାର, ପୁନଃ ପୁନଃ ନମସ୍କାର।
ନମୋ ଽସ୍ତୁ ହଯରୂପାଯ ତ୍ରିଵିକ୍ରମ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ବୁଦ୍ଧରୂପାଯ ରାମରୂପାଯ କଲ୍କିନେ
ହୟଗ୍ରୀବ, ତ୍ରିବିକ୍ରମ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ବୁଦ୍ଧ ରୂପ, ରାମ ରୂପ ଓ କଳ୍କି ରୂପରେ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ଅନନ୍ତାଯାଚ୍ଯୁତାଯେଶ ଜାମଦଗ୍ନ୍ଯାଯ ତେ ନମଃ ଵରୁଣେନ୍ଦ୍ରସ୍ଵରୂପାଯ ଯମରୂପାଯ ତେ ନମଃ
ଅନନ୍ତ, ଅଚ୍ୟୁତ, ଈଶ୍ୱର, ଜାମଦଗ୍ନ୍ୟଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ବରୁଣ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଯମ ରୂପରେ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ପରମେଶାଯ ଦେଵାଯ ନମସ୍ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯରୂପିଣେ ବିଭ୍ରତ୍ସରସ୍ଵତୀଂ ଵକ୍ତ୍ରେ ସର୍ଵଜ୍ଞୋ ଽସି ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ
ପରମେଶ୍ୱର, ଦେବତା, ତିନି ଲୋକର ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା, ମୁଖରେ ସରସ୍ୱତୀକୁ ଧାରଣ କରିଥିବା, ସର୍ବଜ୍ଞ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ଲକ୍ଷ୍ମୀଵାନ୍ ଅସ୍ଯ୍ ଅତୋ ଲକ୍ଷ୍ମୀଂ ବିଭ୍ରଦ୍ ଵକ୍ଷସି ଚାନଘ ବହୁବାହୂରୁପାଦସ୍ ତ୍ଵଂ ବହୁକର୍ଣାକ୍ଷିଶୀର୍ଷକଃ ତ୍ଵାମ୍ ଏଵ ସୁଖିନଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ବହଵଃ ସୁଖିନୋ ଽଭଵନ୍
ହେ ପାପରହିତ, ତୁମେ ଧନ୍ୟତାର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅନୁଭବ କରୁଛ, ତୁମ ଛାତିରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ଧାରଣ କରିଛ। ତୁମର ଅନେକ ବାହୁ, ଜଂଘା, ପାଦ, କାନ, ଆଖି ଓ ମୁଣ୍ଡ ଅଛି। ଅନେକ ଲୋକ ତୁମ ଆନନ୍ଦମୟ ସ୍ୱରୂପକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରି ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ସୁଖୀ ହୋଇଛନ୍ତି।
ତାଵନ୍ ନିଃଶ୍ରୀକତା ପୁଂସାଂ ମାଲିନ୍ଯଂ ଦୈନ୍ଯମ୍ ଏଵ ଵା ଯାଵନ୍ ନ ଯାନ୍ତି ଶରଣଂ ହରେ ତ୍ଵାଂ କରୁଣାର୍ଣଵମ୍
ହେ ହରି, କରୁଣାର ସାଗର, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଲୋକମାନେ ତୁମ ଶରଣକୁ ନଯାନ୍ତି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେମାନେ ଧନ୍ୟତାରୁ ବଞ୍ଚିତ ଓ ଦୁଃଖ କିମ୍ବା ଅଶୁଦ୍ଧିରେ ପୀଡିତ ହୋଇ ରହନ୍ତି।
ସୂକ୍ଷ୍ମଂ ପରଂ ଜୋତିର୍ ଅନନ୍ତରୂପମ୍ ଓଂକାରମାତ୍ରଂ ପ୍ରକୃତେଃ ପରଂ ଯତ୍ ଚିଦ୍ରୂପମ୍ ଆନନ୍ଦମଯଂ ସମସ୍ତମ୍ ଏଵଂ ଵଦନ୍ତୀଶ ମୁମୁକ୍ଷଵସ୍ ତ୍ଵାମ୍
ମୁକ୍ତି ଆଶା କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ କହନ୍ତି—ତୁମେ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ଅସୀମ ଆଲୋକ, ଓଁକାରର ସାର, ପ୍ରକୃତିରୁ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱ, ଚେତନାର ରୂପ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆନନ୍ଦର ମୂର୍ତ୍ତି।
ଆରାଧଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଅତ୍ର ଭଵନ୍ତମ୍ ଈଶଂ ମହାମଖୈଃ ପଞ୍ଚଭିର୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅକାମାଃ ସଂସାରସିନ୍ଧୋଃ ପରମ୍ ଆପ୍ତକାମା ଵିଶନ୍ତି ଦିଵ୍ଯଂ ଭୁଵନଂ ଵପୁସ୍ ତେ
ଏଠାରେ ଯେଉଁମାନେ କୌଣସି ଇଚ୍ଛା ନଥିବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ପଞ୍ଚ ପ୍ରକାର ମହାଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ପୂଜନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରି ସଂସାର ସାଗରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ତୁମ ଦିବ୍ୟ ଲୋକକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି।
ସର୍ଵେଷୁ ସତ୍ତ୍ଵେଷୁ ସମତ୍ଵବୁଦ୍ଧ୍ଯା ସଂଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଷଟ୍ସୂର୍ମିଷୁ ଶାନ୍ତଭାଵାଃ ଜ୍ଞାନେନ ତେ କର୍ମଫଲାନି ହିତ୍ଵା ଧ୍ଯାନେନ ତେ ତ୍ଵାଂ ପ୍ରଵିଶନ୍ତି ଶଂଭୋ
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀପ୍ରତି ସମଦୃଷ୍ଟି ରଖି, ଛଅ ପ୍ରକାର ତରଙ୍ଗକୁ ବୁଝି, ଶାନ୍ତ ମନ ରଖି, ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା କର୍ମର ଫଳକୁ ଛାଡି, ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ହେ ଶମ୍ଭୁ, ସେମାନେ ତୁମେ ମଧ୍ୟରେ ଲୀନ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ନ ଜାତିଧର୍ମାଣି ନ ଵେଦଶାସ୍ତ୍ରଂ ନ ଧ୍ଯାନଯୋଗୋ ନ ସମାଧିଧର୍ମଃ ରୁଦ୍ରଂ ଶିଵଂ ଶଂକରଂ ଶାନ୍ତିଚିତ୍ତଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ଦେଵଂ ସୋମମ୍ ଅହଂ ନମସ୍ଯେ
ନ ଜାତି, ନ କର୍ମ, ନ ବେଦ ଶାସ୍ତ୍ର, ନ ଧ୍ୟାନ, ନ ସମାଧି; ମୁଁ ଭକ୍ତି ସହିତ ରୁଦ୍ର, ଶିବ, ଶଙ୍କର, ଶାନ୍ତମନ ଦେବତା ସୋମଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ।
ମୂର୍ଖୋ ଽପି ଶଂଭୋ ତଵ ପାଦଭକ୍ତ୍ଯା ସମାପ୍ନୁଯାନ୍ ମୁକ୍ତିମଯୀଂ ତନୁଂ ତେ ଜ୍ଞାନେଷୁ ଯଜ୍ଞେଷୁ ତପଃସୁ ଚୈଵ ଧ୍ଯାନେଷୁ ହୋମେଷୁ ମହାଫଲେଷୁ
ହେ ଶମ୍ଭୁ, ଏକ ମୂର୍ଖ ମଧ୍ୟ ତୁମ ପାଦପଦ୍ମରେ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ତୁମ ମୁକ୍ତିମୟ ରୂପକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରେ; ଜ୍ଞାନ, ଯଜ୍ଞ, ତପସ୍ୟା, ଧ୍ୟାନ, ହୋମ ଓ ମହାଫଳରେ ମଧ୍ୟ।
ସଂପନ୍ନମ୍ ଏତତ୍ ଫଲମ୍ ଉତ୍ତମଂ ଯତ୍ ସୋମେଶ୍ଵରେ ଭକ୍ତିର୍ ଅହର୍ନିଶଂ ଯତ୍ ସର୍ଵସ୍ଯ ଜୀଵସ୍ଯ ସଦା ପ୍ରିଯସ୍ଯ ଫଲସ୍ଯ ଦୃଷ୍ଟସ୍ଯ ତଥା ଶ୍ରୁତସ୍ଯ
ଏହି ସର୍ବୋତ୍ତମ ଫଳ ହେଉଛି—ଦିନ ଓ ରାତି ସୋମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଭକ୍ତି, ଯାହା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପାଇଁ ସଦା ପ୍ରିୟ, ଦୃଷ୍ଟ ଓ ଶ୍ରୁତ ଫଳର ସ୍ୱରୂପ।