ଜଯ କୀର୍ତିଦ କୀର୍ତିସ୍ ତ୍ଵଂ ଜଯ ମୂର୍ତିଦ ମୂର୍ତିଧୃକ୍ ଜଯ ସୌଖ୍ଯଦ ସୌଖ୍ଯାତ୍ମଞ୍ ଜଯ ପାଵନପାଵନ
ଜୟ ହେଉ, କୀର୍ତ୍ତି ଦେବାରେ ସମର୍ଥ, କୀର୍ତ୍ତି ହେବାରେ ତୁମେ! ଜୟ ହେଉ, ରୂପ ଦେବାରେ ସମର୍ଥ, ସମସ୍ତ ରୂପ ଧାରଣ କରୁଥିବା! ଜୟ ହେଉ, ସୁଖ ଦେବାରେ ସମର୍ଥ, ସୁଖର ମୂଳ ତୁମେ! ଜୟ ହେଉ, ପବିତ୍ରଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର କରୁଥିବା।
ଜଯ ଶାନ୍ତିଦ ଶାନ୍ତିସ୍ ତ୍ଵଂ ଜଯ ଶଂକରସଂଭଵ ଜଯ ପାନଦ ପାନସ୍ ତ୍ଵଂ ଜଯ ଜ୍ଯୋତିଃସ୍ଵରୂପିଣେ
ଜୟ ହେଉ, ଶାନ୍ତି ଦେବାରେ ସମର୍ଥ, ଶାନ୍ତି ହେବାରେ ତୁମେ! ଜୟ ହେଉ, ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିବା! ଜୟ ହେଉ, ପାନୀୟ ଦେବାରେ ସମର୍ଥ, ପାନୀୟ ହେବାରେ ତୁମେ! ଜୟ ହେଉ, ଜ୍ୟୋତିର ଆକୃତି ଧାରଣ କରୁଥିବା।
ଜଯ ଵାମନ ଵିତ୍ତେଶ ଜଯ ଧୂମପତାକିନେ ଜଯ ସର୍ଵସ୍ଯ ଜଗତୋ ଦାତୃମୂର୍ତେ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ
ଜୟ ହେଉ, ବାମନ ରୂପୀ, ଧନର ଠାକୁର! ଜୟ ହେଉ, ଧୂଆଁ ଝଣ୍ଡା ଧାରଣ କରୁଥିବା! ଜୟ ହେଉ, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଦେଇଥିବା, ଦାତା ଆକୃତିକୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ତ୍ଵମ୍ ଏଵ ଲୋକତ୍ରଯଵର୍ତିଜୀଵ ନିକାଯସଂକ୍ଲେଶଵିନାଶଦକ୍ଷ ଶ୍ରୀପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷ କୃପାନିଧେ ତ୍ଵଂ ନିଧେହି ପାଣିଂ ମମ ମୂର୍ଧ୍ନି ଵିଷ୍ଣୋ
ତୁମେ ଏକମାତ୍ର, ତିନି ଲୋକରେ ଚଳିଥିବା ଆତ୍ମା, ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ଦୁଃଖ ନଶ୍ଟ କରିବାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଶ୍ରୀକମଳନୟନ, କୃପାର ସାଗର! ମୋ ମୁଣ୍ଡରେ ତୁମର ହାତ ରଖ, ହେ ବିଷ୍ଣୁ।
ଏଵଂ ସ୍ତୁଵନ୍ତଂ ଭଗଵାଞ୍ ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଗଦାଧରଃ ଵରେଣ ଚ୍ଛନ୍ଦଯାମ୍ ଆସ ସର୍ଵକାମସମୃଦ୍ଧିଦଃ
ଏଭଳି ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିବାବେଳେ, ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀ ଭଗବାନ୍ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବା ପାଇଁ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।
ଧନ୍ଵନ୍ତରିଃ ପ୍ରୀତମନା ଵରଦାନେନ ଚକ୍ରିଣଃ ଵରଦାନାଯ ଦେଵେଶଂ ଗୋଵିନ୍ଦଂ ସଂସ୍ଥିତଂ ପୁରଃ
ଧନ୍ବନ୍ତରି, ଚକ୍ରଧାରୀ ଠାକୁରଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ଆଶୀର୍ବାଦ ନେବା ପାଇଁ ଦେବମାନ୍ୟ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ତମ୍ ଆହ ନୃପତିଃ ପ୍ରହ୍ଵଃ ସୁରରାଜ୍ଯଂ ମମେପ୍ସିତମ୍ ତଚ୍ ଚ ଦତ୍ତଂ ତ୍ଵଯା ଵିଷ୍ଣୋ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଽସ୍ମି କୃତକୃତ୍ଯତାମ୍
ସେ ରାଜା, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, କହିଲେ: 'ମୁଁ ଦେବତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ଚାହେଁ।' ଏହା ତୁମେ ଦେଇଛ, ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ମୋର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ ହୋଇଗଲା।
ସ୍ତୁତଃ ସଂପୂଜିତୋ ଵିଷ୍ଣୁସ୍ ତତ୍ରୈଵାନ୍ତରଧୀଯତ ତଥୈଵ ତ୍ରିଦଶେଶତ୍ଵମ୍ ଅଵାପ ନୃପତିଃ କ୍ରମାତ୍
ପ୍ରଶଂସିତ ଓ ପୂଜିତ ହେବା ପରେ, ବିଷ୍ଣୁ ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ଏଭଳି ଭାବରେ, ସେ ରାଜା କ୍ରମେ ଦେବତାଙ୍କ ମୁଖ୍ୟତ୍ୱ ପାଇଲେ।
ପ୍ରାଗର୍ଜିତାନେକକର୍ମପରିପାକଵଶାତ୍ ତତଃ ତ୍ରିଃକୃତ୍ଵୋ ନାଶମ୍ ଅଗମତ୍ ସହସ୍ରାକ୍ଷଃ ସ୍ଵକାତ୍ ପଦାତ୍
ପୂର୍ବ ଜନ୍ମର ଅନେକ କର୍ମର ଫଳରେ, ସହସ୍ରାକ୍ଷ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ଅସନ୍ନ ଅସନ୍ନ ଅବସ୍ଥାରୁ ତିନିଥର ହାରାଇଥିଲେ।
ନହୁଷାଦ୍ ଵୃତ୍ରହତ୍ଯାଯାଃ ସିନ୍ଧୁସେନଵଧାତ୍ ତତଃ ଅହଲ୍ଯାଯାଂ ଚ ଗମନାଦ୍ ଯେନ କେନ ଚ ହେତୁନା
ନହୁଷ ଦ୍ୱାରା, ବୃତ୍ର ବଧ କରିବାରୁ, ସିନ୍ଧୁସେନ ମାରିବାରୁ, ଅହଲ୍ୟା ସହ ଯୋଗ ହେବାରୁ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କାରଣରୁ।
ସ୍ମାରଂ ସ୍ମାରଂ ତତ୍ ତଦ୍ ଇନ୍ଦ୍ରଶ୍ ଚିନ୍ତାସଂତାପଦୁର୍ମନାଃ ତତଃ ସୁରପତିଃ ପ୍ରାହ ଵାଚସ୍ପତିମ୍ ଇଦଂ ଵଚଃ
ଏସବୁ କଥା ପୁନିପୁନି ମନେ ପକାଇ, ଇନ୍ଦ୍ର ଚିନ୍ତା ଓ ଦୁଃଖରେ ଭରି ଯାଇ, ବାଚସ୍ପତିଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ହେତୁନା କେନ ଵାଗୀଶ ଭ୍ରଷ୍ଟରାଜ୍ଯୋ ଭଵାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍ ମଧ୍ଯେ ମଧ୍ଯେ ପଦଭ୍ରଂଶାଦ୍ ଵରଂ ନିଃଶ୍ରୀକତା ନୃଣାମ୍
'କେଉଁ କାରଣରୁ, ହେ ବାଣୀର ଠାକୁର, ମୁଁ ମୋ ରାଜ୍ୟ ହାରାଉଛି? ସମୟ ସମୟରେ ଅପମାନ ଭୋଗୁଛି, ଯାହା ମାନବମାନେ ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଅପସ୍ରୟ।'
ଗହନାଂ କର୍ମଣାଂ ଜୀଵଗତିଂ କୋ ଵେତ୍ତି ତତ୍ତ୍ଵତଃ ରହସ୍ଯଂ ସର୍ଵଭାଵାନାଂ ଜ୍ଞାତୁଂ ନାନ୍ଯଃ ପ୍ରଗଲ୍ଭତେ
'କର୍ମର ଗଭୀର ଗତି ଓ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ଚାଳିଚଳିକୁ କିଏ ସଠିକ୍ ଭାବେ ଜାଣିପାରିବ? ସମସ୍ତ ଭାବର ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ କିଏ ଜାଣିପାରିବ?'
ବୃହସ୍ପତିର୍ ହରିଂ ପ୍ରାହ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ପୃଚ୍ଛ ଗଚ୍ଛ ତମ୍ ସ ତୁ ଜାନାତି ଯଦ୍ ଭୂତଂ ଭଵିଷ୍ଯଚ୍ ଚାପି ଵର୍ତନମ୍
ବୃହସ୍ପତି ହରିଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପଚାର। ସେ ଯାହା ଘଟିଛି, ଘଟିବ ଓ ଏବେ ଘଟୁଛି, ସେ ସବୁ ଜାଣନ୍ତି।'
ସ ତୁ ଵକ୍ଷ୍ଯତି ଯେନେଦଂ ଜାତଂ ତଚ୍ ଚ ମହାମତେ ତାଵ୍ ଆଗତ୍ଯ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞୌ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ମମାନ୍ତିକମ୍ କୃତାଞ୍ଜଲିପୁଟୋ ଭୂତ୍ଵା ମାମ୍ ଊଚତୁର୍ ଇଦଂ ଵଚଃ
ଏହି ସବୁ କିପରି ଘଟିଲା, ସେ କଥା କିଏ କହିବେ, ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ? ଏହା ପରେ, ସେଇ ଦୁଇଜଣ ମହାପ୍ରଜ୍ଞା, ମୋ ପାଖକୁ ଆସି, ହାତ ଜୋଡି ମୋତେ ନମସ୍କାର କରି, ଏହି ଭାବେ କହିଲେ—
ଭଗଵନ୍ କେନ ଦୋଷେଣ ଶଚୀଭର୍ତା ଉଦାରଧୀଃ ରାଜ୍ଯାତ୍ ପ୍ରଭ୍ରଶ୍ଯତେ ନାଥ ସଂଶଯଂ ଛେତ୍ତୁମ୍ ଅର୍ହସି
ହେ ପ୍ରଭୁ, କେଉଁ ଦୋଷରେ ଶଚୀଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ, ଉଦାରମନା ଇନ୍ଦ୍ର, ରାଜ୍ୟରୁ ବଞ୍ଚିତ ହେଲେ? ନାଥ, ଆମର ସନ୍ଦେହ ଦୂର କରିବାକୁ ଆପଣ ଉଚିତ।
ତଦାହମ୍ ଅବ୍ରଵଂ ବ୍ରହ୍ମଂଶ୍ ଚିରଂ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ବୃହସ୍ପତିମ୍ ଖଣ୍ଡଧର୍ମାଖ୍ଯଦୋଷେଣ ତେନ ରାଜ୍ଯପଦାଚ୍ ଚ୍ଯୁତଃ
ତାପରେ ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କହିଲି, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧ୍ୟାନ କରି ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ଏହି ଭାବେ ଉତ୍ତର ଦେଲି: 'ଅଧୂରା କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ନାମକ ଦୋଷରୁ ସେ ରାଜସିଂହାସନରୁ ବଞ୍ଚିତ ହେଇଛନ୍ତି।'
ଦେଶକାଲାଦିଦୋଷେଣ ଶ୍ରଦ୍ଧାମନ୍ତ୍ରଵିପର୍ଯଯାତ୍ ଯଥାଵଦ୍ଦକ୍ଷିଣାଦାନାଦ୍ ଅସଦ୍ଦ୍ରଵ୍ଯପ୍ରଦାନତଃ
ଦେଶ, କାଳ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦୋଷ, ଭକ୍ତି କିମ୍ବା ମନ୍ତ୍ରର ଭୁଲ, ଠିକ୍ଭଳି ଦାନ ନ ଦେବା, କିମ୍ବା ଅଶୁଦ୍ଧ ବସ୍ତୁ ଦାନ କରିବା ଦ୍ୱାରା—
ଦେଵଭୂଦେଵତାଵଜ୍ଞାପାତକାଚ୍ ଚ ଵିଶେଷତଃ ଯତ୍ ଖଣ୍ଡତ୍ଵଂ ସ୍ଵଧର୍ମସ୍ଯ ଦେହିନାମ୍ ଉପଜାଯତେ
ଦେବତା, ପିତୃ ଓ ଦେବୀଦେବତାଙ୍କୁ ଅବମାନନା କରିବାର ଦୋଷରୁ ବିଶେଷ କରି, ଏହିପରି ଅଧୂରା କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଦେହୀଜନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ତେନାତିମାନସସ୍ ତାପଃ ପଦହାନିଶ୍ ଚ ଦୁସ୍ତ୍ଯଜା କୃତୋ ଽପି ଧର୍ମୋ ଽନିଷ୍ଟାଯ ଜାଯତେ କ୍ଷୁବ୍ଧଚେତସା
ଏହି ଦୋଷରୁ ଅତି ଅଭିମାନ, ଦୁଃଖ ଓ ପଦ ହାନି ହୁଏ, ଯାହାକୁ ଛାଡିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟକର। ମନ ଅସ୍ଥିର ଥିଲେ, ଧର୍ମ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ଅନିଷ୍ଟ ଫଳ ମିଳେ।
କାର୍ଯସ୍ଯ ନ ଭଵେତ୍ ସିଦ୍ଧ୍ଯୈ ତସ୍ମାଦ୍ ଅଵ୍ଯାକୁଲାଯ ଚ ଅସଂପୂର୍ଣେ ସ୍ଵଧର୍ମେ ହି କିମ୍ ଅନିଷ୍ଟଂ ନ ଜାଯତେ
କୌଣସି କାମ ଶୁଭ ଫଳ ଦେଇନଥାଏ, ତେଣୁ ମନକୁ ଅସ୍ଥିର କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଅଧୂରା ହେଲେ, କ'ଣ ଦୁଃଖ ଆସେ ନାହିଁ?
ତାଭ୍ଯାଂ ଯତ୍ ପୂର୍ଵଵୃତ୍ତାନ୍ତଂ ତଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଉକ୍ତଂ ମଯାନଘ ଆଯୁଷସ୍ ତୁ ସୁତଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ ଧନ୍ଵନ୍ତରିର୍ ଉଦାରଧୀଃ
ସେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ମୁଁ ପୂର୍ବବୃତ୍ତାନ୍ତ ମଧ୍ୟ କହିଲି: ଆୟୁଷଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଶ୍ରୀମାନ୍ ଧନ୍ୱନ୍ତରି, ଉଦାରମନା ଥିଲେ।
ତମସା ଚ କୃତଂ ଵିଘ୍ନଂ ଵିଷ୍ଣୁନା ତଚ୍ ଚ ନାଶିତମ୍ ପୂର୍ଵଜନ୍ମସୁ ଵୃତ୍ତାନ୍ତମ୍ ଇତ୍ଯାଦି ପରିକୀର୍ତିତମ୍
ତାମସିକ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ବିଘ୍ନ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲା, ଯାହାକୁ ବିଷ୍ଣୁ ନଶ୍ଟ କରିଥିଲେ। ପୂର୍ବଜନ୍ମର ଘଟଣା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କଥା ମଧ୍ୟ କହାଯାଇଥିଲା।
ତଚ୍ ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵିସ୍ମିତୌ ଚୋଭୌ ମାମ୍ ଏଵ ପୁନର୍ ଊଚତୁଃ
ଏହି ସବୁ ଶୁଣି, ସେ ଦୁଇଜଣ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ ଓ ପୁଣିଥରେ ମୋତେ କହିଲେ।
ତଦ୍ଦୋଷପ୍ରତିବନ୍ଧସ୍ ତୁ କେନ ସ୍ଯାତ୍ ସୁରସତ୍ତମ
ହେ ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେଇ ଦୋଷର ଅବରୋଧ କିପରି ଦୂର କରାଯିବ?
ପୁନର୍ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ତାଵ୍ ଅଵଦଂ ଶ୍ରୂଯତାଂ ଦୋଷକାରକମ୍ କାରଣଂ ସର୍ଵସିଦ୍ଧୀନାଂ ଦୁଃଖସଂସାରତାରଣମ୍
ପୁଣି ଧ୍ୟାନ କରି, ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲି: 'ଦୋଷର କାରଣ, ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧିର ମୂଳ ଓ ଦୁଃଖର ସମୁଦ୍ର ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବାର ଉପାୟ ଶୁଣ।'
ଶରଣଂ ତପ୍ତଚିତ୍ତାନାଂ ନିର୍ଵାଣଂ ଜୀଵତାମ୍ ଅପି ଗତ୍ଵା ତୁ ଗୌତମୀଂ ଦେଵୀଂ ସ୍ତୂଯେତାଂ ହରିଶଂକରୌ
ଯେଉଁମାନଙ୍କର ହୃଦୟ ତାପିତ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ଶରଣ, ଜୀବନ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ମଧ୍ୟ ଏହା ମୋକ୍ଷ। ଗୌତମୀ ଦେବୀଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ, ହରି ଓ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତୁ।
ନୋପାଯୋ ଽନ୍ଯୋ ଽସ୍ତି ସଂଶୁଦ୍ଧ୍ଯୈ ତୌ ତାଂ ହିତ୍ଵା ଜଗତ୍ତ୍ରଯେ ତଦୈଵ ଜଗ୍ମତୁର୍ ଉଭୌ ଗୌତମୀଂ ମୁନିସତ୍ତମ ସ୍ନାତୌ କୃତକ୍ଷଣୌ ଚୋଭୌ ଦେଵୌ ତୁଷ୍ଟୁଵତୁର୍ ମୁଦା
ଶୁଦ୍ଧି ପାଇଁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟ ନାହିଁ। ତେଣୁ, ସେ ଦୁଇଜଣ ସବୁକିଛି ଛାଡି, ସେତେବେଳେ ଗୌତମୀଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଉପଯୁକ୍ତ ସମୟରେ ସ୍ନାନ କରି, ଦୁଇ ଦେବତା ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ନମୋ ମତ୍ସ୍ଯାଯ କୂର୍ମାଯ ଵରାହାଯ ନମୋ ନମଃ ନରସିଂହାଯ ଦେଵାଯ ଵାମନାଯ ନମୋ ନମଃ
ମତ୍ସ୍ୟ, କୂର୍ମ, ବରାହଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ପୁନଃ ପୁନଃ ନମସ୍କାର। ନୃସିଂହ ଦେବ, ବାମନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ନମସ୍କାର, ପୁନଃ ପୁନଃ ନମସ୍କାର।
ନମୋ ଽସ୍ତୁ ହଯରୂପାଯ ତ୍ରିଵିକ୍ରମ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ବୁଦ୍ଧରୂପାଯ ରାମରୂପାଯ କଲ୍କିନେ
ହୟଗ୍ରୀବ, ତ୍ରିବିକ୍ରମ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ବୁଦ୍ଧ ରୂପ, ରାମ ରୂପ ଓ କଳ୍କି ରୂପରେ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।