ତପସ୍ଯନ୍ତଂ ତମୋ ନାମ ବଲଵାନ୍ ଅସୁରୋ ମୁନେ ଗଙ୍ଗାତୀରଂ ସମାଶ୍ରିତ୍ଯ ରାଜା ଧନ୍ଵନ୍ତରିର୍ ଯତଃ
ମୁନି, ଧନ୍ୱନ୍ତରି ରାଜା ଗଙ୍ଗା ତଟରେ ତପସ୍ୟା କରୁଥିବାବେଳେ, ତମୋ ନାମକ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅସୁର ସେଠି ଆଶ୍ରୟ ନେଲା।
ଜପହୋମରତୋ ନିତ୍ଯଂ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନପରାଯଣଃ ତଂ ରିପୁଂ ନାଶଯାମୀତି ତମଃ ପ୍ରାଯାଦ୍ ଅଥାର୍ଣଵାତ୍
ଧନ୍ୱନ୍ତରି ସଦା ଜପ ଓ ହୋମରେ ଲିନ, ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନରେ ଏକାଗ୍ର; 'ମୁଁ ଏହି ଶତ୍ରୁକୁ ନଶ୍ଟ କରିବି' ଭାବି, ତମ ଅସୁର ସମୁଦ୍ରରୁ ବାହାରିଗଲା।
ନାଶିତୋ ବହୁଶୋ ଽନେନ ରାଜ୍ଞା ବଲଵତା ତ୍ଵ୍ ଅହମ୍ ତଂ ରିପୁଂ ନାଶଯାମୀତି ତମଃ ପ୍ରାଯାଦ୍ ଅଥାର୍ଣଵାତ୍
ମୁଁ ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା, ଏହାକୁ ବହୁଥର ନଶ୍ଟ କରିଛି; 'ମୁଁ ଏହି ଶତ୍ରୁକୁ ନଶ୍ଟ କରିବି' ଭାବି, ତମ ଅସୁର ସମୁଦ୍ରରୁ ବାହାରିଗଲା।
ମାଯଯା ପ୍ରମଦାରୂପଂ କୃତ୍ଵା ରାଜାନମ୍ ଅଭ୍ଯଗାତ୍ ନୃତ୍ଯଗୀତଵତୀ ସୁଭ୍ରୂର୍ ହସନ୍ତୀ ଚାରୁଦର୍ଶନା
ମାୟା ଦ୍ୱାରା ନାରୀର ରୂପ ନେଇ, ସେ ରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲା; ସେ ସୁନ୍ଦର ଭୃକୁଟି, ନୃତ୍ୟ ଓ ଗୀତ କରି, ହସୁଥିବା ଏବଂ ଆକର୍ଷକ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚାରୁସର୍ଵାଙ୍ଗୀଂ ବହୁକାଲଂ ନଯାନ୍ଵିତାମ୍ ଶାନ୍ତାମ୍ ଅନୁଵ୍ରତାଂ ଭକ୍ତାଂ କୃପଯା ଚାବ୍ରଵୀନ୍ ନୃପଃ
ସେ ସୁନ୍ଦର ଅଙ୍ଗବଳୀ ନାରୀକୁ ଦେଖି, ଯିଏ ବହୁ ସମୟ ଧରି ସେଠି ରହିଥିଲା, ଶାନ୍ତ, ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଓ ଭକ୍ତିଶୀଳ, ରାଜା ଦୟାଭାବରେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
କାସି ତ୍ଵଂ କସ୍ଯ ହେତୋର୍ ଵା ଵର୍ତସେ ଗହନେ ଵନେ କଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ହର୍ଷସୀଵ ତ୍ଵଂ ଵଦ କଲ୍ଯାଣି ପୃଚ୍ଛତେ
ତୁମେ କିଏ? କାହିଁକି ଏହି ଘନ ଜଙ୍ଗଲରେ ରହୁଛ? କାହାକୁ ଦେଖି ଏତେ ଖୁସି ହେଉଛ? ମୁଁ ପଚାରୁଛି, ମୋତେ କହ, ଶୁଭେ।
ପ୍ରମଦା ଚାପି ତଦ୍ଵାକ୍ଯଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ରାଜାନମ୍ ଅବ୍ରଵୀତ୍
ସେ ନାରୀ ରାଜାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲା।
ତ୍ଵଯି ତିଷ୍ଠତି କୋ ଲୋକେ ହେତୁର୍ ହର୍ଷସ୍ଯ ମେ ଭଵେତ୍ ଅହମ୍ ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଯା ଲକ୍ଷ୍ମୀସ୍ ତ୍ଵାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କାମସଂଭୃତମ୍
ତୁମେ ଥିବାବେଳେ, ଏହି ସଂସାରରେ ମୋର ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାରଣ ଅଛି କି? ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶ୍ରୀ, ତୁମକୁ ଦେଖି ମୋର ମନେ ଆକାଂକ୍ଷା ଜନ୍ମିଛି।
ହର୍ଷାଚ୍ ଚରାମି ପୁରତୋ ରାଜଂସ୍ ତଵ ପୁନଃ ପୁନଃ ଅଗଣ୍ଯପୁଣ୍ଯଵିରହାଦ୍ ଅହଂ ସର୍ଵସ୍ଯ ଦୁର୍ଲଭା
ମୁଁ ଆନନ୍ଦରେ ପୁନିପୁନି ତୁମର ସାମ୍ନାରେ ଚଳିଯାଏ, ରାଜା, କିନ୍ତୁ ଅସଂଖ୍ୟ ପୁଣ୍ୟର ଅଭାବରୁ ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁର୍ଲଭ।
ଏତଦ୍ ଵଚୋ ନିଶମ୍ଯାଶୁ ତପସ୍ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ସୁଦୁଷ୍କରମ୍ ତାମ୍ ଏଵ ମନସା ଧ୍ଯାଯଂସ୍ ତନ୍ନିଷ୍ଠସ୍ ତତ୍ପରାଯଣଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି ବଡ଼ କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ ତପସ୍ୟାକୁ ଛାଡ଼ି, ସେ ମନରେ ସେଉଁଠିକୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ସେଠିରେ ନିଷ୍ଠା ଓ ଭକ୍ତି ରଖିଲେ।
ତଦେକଶରଣୋ ରାଜା ବଭୂଵ ସ ଯଦା ତମଃ ଅନ୍ତର୍ଧାନଂ ଗତୋ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ନାଶଯିତ୍ଵା ତପୋ ବୃହତ୍
ତାପରେ ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଏକମାତ୍ର ଆଶ୍ରୟ କଲେ; ଯେତେବେଳେ ସେ ଅନ୍ଧକାରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ବ୍ରହ୍ମନ୍, ସେ ତାଙ୍କର ବଡ଼ ତପସ୍ୟା ନଷ୍ଟ କରି ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନ୍ ଅନ୍ତରେ ଽହଂ ଵୈ ଵରାନ୍ ଦାତୁଂ ସମଭ୍ଯଗାମ୍ ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିହ୍ଵଲୀଭୂତଂ ତପୋଭ୍ରଷ୍ଟଂ ଯଥା ମୃତମ୍
ଏହି ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ନିଜେ ବର ଦେବାକୁ ଆସିଲି; ତାଙ୍କୁ ଅସ୍ଥିର ଓ ତପସ୍ୟାରୁ ଖସି ପଡ଼ିଥିବା, ମୃତ ଭଳି ଦେଖିଲି।
ତମ୍ ଆଶ୍ଵାସ୍ଯାଥ ଵିଵିଧୈର୍ ହେତୁଭିର୍ ନୃପସତ୍ତମମ୍ ତଵ ଶତ୍ରୁସ୍ ତମୋ ନାମ କୃତ୍ଵା ତାଂ ତପସଶ୍ ଚ୍ଯୁତିମ୍
ତାପରେ ବିଭିନ୍ନ କାରଣ ଦେଇ ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜାଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଲି, ତୁମ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ 'ତମ' ନାମ ଦେଇ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାର ଅବସାନ କରାଇଲି।
ଚରିତାର୍ଥୋ ଗତୋ ରାଜନ୍ ନ ତ୍ଵଂ ଶୋଚିତୁମ୍ ଅର୍ହସି ଆନନ୍ଦଯନ୍ତି ପ୍ରମଦାସ୍ ତାପଯନ୍ତି ଚ ମାନଵମ୍
ତାଙ୍କର କାମ ସଫଳ ହୋଇଗଲା, ରାଜା, ତୁମେ ଦୁଃଖ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ନାରୀମାନେ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିବା ସହିତ ଦୁଃଖ ମଧ୍ୟ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ସର୍ଵା ଏଵ ଵିଶେଷେଣ କିମ୍ ଉ ମାଯାମଯୀ ତୁ ସା ତତଃ କୃତାଞ୍ଜଲୀ ରାଜା ମାମ୍ ଆହ ଵିଗତଭ୍ରମଃ
ସମସ୍ତ ନାରୀ ଏହିପରି କରନ୍ତି, ବିଶେଷକରି ସେଉଁଠି ଯିଏ ମାୟାର ତିଆରି; ତାପରେ ରାଜା ହାତ ଜୋଡ଼ି ମୋତେ କହିଲେ, ଭ୍ରମ ଦୂର ହୋଇଗଲା।
କିଂ କରୋମି କଥଂ ବ୍ରହ୍ମଂସ୍ ତପସଃ ପାରମ୍ ଆପ୍ନୁଯାମ୍
ମୁଁ କଣ କରିବି, କିପରି ମୁଁ ତପସ୍ୟାର ସିମାକୁ ପହଞ୍ଚିପାରିବି, ବ୍ରହ୍ମନ୍?
ତତସ୍ ତସ୍ଯୋତ୍ତରଂ ପ୍ରାଦାଂ ଦେଵଦେଵଂ ଜନାର୍ଦନମ୍ ସ୍ତୁହି ସର୍ଵପ୍ରଯତ୍ନେନ ତତଃ ସିଦ୍ଧିମ୍ ଅଵାପ୍ସ୍ଯସି
ତାପରେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଏହି ଉତ୍ତର ଦେଲି: ସମସ୍ତ ଚେଷ୍ଟାରେ ଦେବଦେବ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କର; ତାହାପରେ ତୁମେ ସଫଳତା ପାଇବ।
ସ ହ୍ଯ୍ ଅଶେଷଜଗତ୍ସ୍ରଷ୍ଟା ଵେଦଵେଦ୍ଯଃ ପୁରାତନଃ ସର୍ଵାର୍ଥସିଦ୍ଧିଦଃ ପୁଂସାଂ ନାନ୍ଯୋ ଽସ୍ତି ଭୁଵନତ୍ରଯେ
କାରଣ ସେଇ ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପୁରାତନ, ବେଦରେ ଜଣାଯିବା, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥିବା; ତିନି ଜଗତରେ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କେହି ନାହାନ୍ତି।
ସ ଜଗାମ ନଗଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ହିମଵନ୍ତଂ ନୃପୋତ୍ତମଃ କୃତାଞ୍ଜଲିପୁଟୋ ଭୂତ୍ଵା ଵିଷ୍ଣୁଂ ତୁଷ୍ଟାଵ ଭକ୍ତିତଃ
ତାପରେ ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ହିମାଲୟ ପର୍ବତକୁ ଗଲେ; ହାତ ଜୋଡ଼ି ଭକ୍ତି ସହିତ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଜଯ ଵିଷ୍ଣୋ ଜଯାଚିନ୍ତ୍ଯ ଜଯ ଜିଷ୍ଣୋ ଜଯାଚ୍ଯୁତ ଜଯ ଗୋପାଲ ଲକ୍ଷ୍ମୀଶ ଜଯ କୃଷ୍ଣ ଜଗନ୍ମଯ
ବିଷ୍ଣୁ, ତୁମକୁ ଜୟ! ଅଚିନ୍ତ୍ୟ, ତୁମକୁ ଜୟ! ବିଜୟୀ, ତୁମକୁ ଜୟ! ଅଚ୍ୟୁତ, ତୁମକୁ ଜୟ! ଗୋପାଳ, ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ନାଥ, ତୁମକୁ ଜୟ! କୃଷ୍ଣ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆକାର, ତୁମକୁ ଜୟ!
ଜଯ ଭୂତପତେ ନାଥ ଜଯ ପନ୍ନଗଶାଯିନେ ଜଯ ସର୍ଵଗ ଗୋଵିନ୍ଦ ଜଯ ଵିଶ୍ଵକୃତେ ନମଃ
ଭୂତମାନଙ୍କ ନାଥ, ତୁମକୁ ଜୟ! ସର୍ପ ଉପରେ ଶୟନ କରୁଥିବା, ତୁମକୁ ଜୟ! ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ଗୋବିନ୍ଦ, ତୁମକୁ ଜୟ! ବିଶ୍ୱର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ତୁମକୁ ଜୟ! ନମସ୍କାର!
ଜଯ ଵିଶ୍ଵଭୁଜେ ଦେଵ ଜଯ ଵିଶ୍ଵଧୃତେ ନମଃ ଜଯେଶ ସଦସତ୍ ତ୍ଵଂ ଵୈ ଜଯ ମାଧଵ ଧର୍ମିଣେ
ବିଶ୍ୱକୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଦେବ, ତୁମକୁ ଜୟ! ବିଶ୍ୱର ପୋଷକ, ତୁମକୁ ଜୟ! ବିଜୟର ନାଥ, ତୁମେ ସତ ଓ ଅସତ, ତୁମକୁ ଜୟ! ଧର୍ମିକ ମାଧବ, ତୁମକୁ ଜୟ!
ଜଯ କାମଦ କାମ ତ୍ଵଂ ଜଯ ରାମ ଗୁଣାର୍ଣଵ ଜଯ ପୁଷ୍ଟିଦ ପୁଷ୍ଟୀଶ ଜଯ କଲ୍ଯାଣଦାଯିନେ
ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା, ତୁମେ ଇଚ୍ଛା ହେଉଛ; ରାମ, ଗୁଣର ସାଗର, ତୁମକୁ ଜୟ! ପୋଷଣ ଦେଇଥିବା, ପୋଷ୍ଟିର ନାଥ, ତୁମକୁ ଜୟ! ଶୁଭ ଦେଇଥିବା, ତୁମକୁ ଜୟ!
ଜଯ ଭୂତପ ଭୂତେଶ ଜଯ ମାନଵିଧାଯିନେ ଜଯ କର୍ମଦ କର୍ମ ତ୍ଵଂ ଜଯ ପୀତାମ୍ବରଚ୍ଛଦ
ଭୂତମାନଙ୍କ ନାଥ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ନାଥ, ତୁମକୁ ଜୟ! ମଣିଷ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ତୁମକୁ ଜୟ! କର୍ମ ଦେଇଥିବା, ତୁମେ କର୍ମ ହେଉଛ, ତୁମକୁ ଜୟ! ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିବା, ତୁମକୁ ଜୟ!
ଜଯ ସର୍ଵେଶ ସର୍ଵସ୍ ତ୍ଵଂ ଜଯ ମଙ୍ଗଲରୂପିଣେ ଜଯ ସତ୍ତ୍ଵାଧିନାଥାଯ ଜଯ ଵେଦଵିଦେ ନମଃ
ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ, ତୁମେ ସମସ୍ତ, ତୁମକୁ ଜୟ! ମଙ୍ଗଳର ଆକାର, ତୁମକୁ ଜୟ! ସତ୍ତ୍ୱର ନାଥ, ତୁମକୁ ଜୟ! ବେଦ ଜଣା ଥିବା, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର!
ଜଯ ଜନ୍ମଦ ଜନ୍ମିସ୍ଥ ପରମାତ୍ମନ୍ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ ଜଯ ମୁକ୍ତିଦ ମୁକ୍ତିସ୍ ତ୍ଵଂ ଜଯ ଭୁକ୍ତିଦ କେଶଵ
ଜନ୍ମର କାରଣ, ଜନ୍ମରେ ବସିଥିବା, ପରମାତ୍ମା, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର! ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥିବା, ତୁମେ ମୋକ୍ଷ ହେଉଛ, ତୁମକୁ ଜୟ! ଭୋଗ ଦେଇଥିବା, କେଶବ, ତୁମକୁ ଜୟ!
ଜଯ ଲୋକଦ ଲୋକେଶ ଜଯ ପାପଵିନାଶନ ଜଯ ଵତ୍ସଲ ଭକ୍ତାନାଂ ଜଯ ଚକ୍ରଧୃତେ ନମଃ
ଜୟ ହେଉ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଠାକୁର! ଜୟ ହେଉ, ପାପକୁ ନଶ୍ଟ କରୁଥିବା! ଜୟ ହେଉ, ଭକ୍ତମାନେ ପ୍ରତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ସ୍ନେହଶୀଳ! ଚକ୍ରଧାରୀ ପ୍ରଭୁ, ତୁମକୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ଜଯ ମାନଦ ମାନସ୍ ତ୍ଵଂ ଜଯ ଲୋକନମସ୍କୃତ ଜଯ ଧର୍ମଦ ଧର୍ମସ୍ ତ୍ଵଂ ଜଯ ସଂସାରପାରଗ
ଜୟ ହେଉ, ମାନ ଦେବାରେ ସମର୍ଥ, ମନ ହେବାରେ ତୁମେ! ଜୟ ହେଉ, ସମସ୍ତ ଜଗତ ଯାହାକୁ ପ୍ରଣାମ କରେ! ଜୟ ହେଉ, ଧର୍ମ ଦେବାରେ ସମର୍ଥ, ଧର୍ମ ହେବାରେ ତୁମେ! ଜୟ ହେଉ, ସଂସାର ଦୁଃଖରୁ ପାର କରାଇବାରେ ତୁମେ।
ଜଯ ଅନ୍ନଦ ଅନ୍ନଂ ତ୍ଵଂ ଜଯ ଵାଚସ୍ପତେ ନମଃ ଜଯ ଶକ୍ତିଦ ଶକ୍ତିସ୍ ତ୍ଵଂ ଜଯ ଜୈତ୍ରଵରପ୍ରଦ
ଜୟ ହେଉ, ଅନ୍ନ ଦେବାରେ ସମର୍ଥ, ଅନ୍ନ ହେବାରେ ତୁମେ! ଜୟ ହେଉ, ବାଣୀର ଠାକୁର, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଜୟ ହେଉ, ଶକ୍ତି ଦେବାରେ ସମର୍ଥ, ଶକ୍ତି ହେବାରେ ତୁମେ! ଜୟ ହେଉ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବିଜୟ ଓ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାରେ ତୁମେ।
ଜଯ ଯଜ୍ଞଦ ଯଜ୍ଞସ୍ ତ୍ଵଂ ଜଯ ପଦ୍ମଦଲେକ୍ଷଣ ଜଯ ଦାନଦ ଦାନଂ ତ୍ଵଂ ଜଯ କୈଟଭସୂଦନ
ଜୟ ହେଉ, ଯଜ୍ଞ ଦେବାରେ ସମର୍ଥ, ଯଜ୍ଞ ହେବାରେ ତୁମେ! ଜୟ ହେଉ, କମଳ ନୟନ! ଜୟ ହେଉ, ଦାନ ଦେବାରେ ସମର୍ଥ, ଦାନ ହେବାରେ ତୁମେ! ଜୟ ହେଉ, କୈଟଭ ନାଶକ।