ଯଥା ତଵାହଂ ଵିଦିତୋ ଽସ୍ମି ପାପସ୍ ତଥାପି ଵିଜ୍ଞାପନମ୍ ଆଶୃଣୁଷ୍ଵ ସଂଶ୍ରୂଯତେ ଯତ୍ର ଵଚଃ ଶିଵେତି ତତ୍ର ସ୍ଥିତିଃ ସ୍ଯାନ୍ ମମ ସୋମନାଥ
ମୁଁ ପାପୀ ବୋଲି ତୁମେ ଜାଣ, ତଥାପି ମୋ ଅନୁରୋଧ ଶୁଣ। ଯେଉଁଠି 'ଶିବ' ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଯାଏ, ସେଠି, ହେ ସୋମନାଥ, ମୋର ବାସ ହେଉ।
ଗୌରୀପତେ ଶଂକର ସୋମନାଥ ଵିଶ୍ଵେଶ କାରୁଣ୍ଯନିଧେ ଽଖିଲାତ୍ମନ୍ ସଂସ୍ତୂଯତେ ଯତ୍ର ସଦେତି ତତ୍ର କେଷାମ୍ ଅପି ସ୍ଯାତ୍ କୃତିନାଂ ନିଵାସଃ
ହେ ଗୌରୀପତି, ଶଙ୍କର, ସୋମନାଥ, ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱର, ଦୟାର ସାଗର, ସମସ୍ତଙ୍କର ଆତ୍ମା, ଯେଉଁଠି ତୁମକୁ 'ସତ୍ୟ' ବୋଲି ସ୍ତୁତି କରାଯାଏ, ସେଠି ଭଲ ଲୋକମାନଙ୍କର ବାସ ହେଉ।
ଇତ୍ଯ୍ ଆତ୍ରେଯସ୍ତୁତିଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୁତୋଷ ଭଗଵାନ୍ ହରଃ ଵରଦୋ ଽସ୍ମୀତି ତଂ ପ୍ରାହ ଯୋଗିନଂ ଵିଶ୍ଵକୃଦ୍ ଭଵଃ
ଏଭଳି ଆତ୍ରେୟଙ୍କର ସ୍ତୁତି ଶୁଣି, ଭଗବାନ ହର ଖୁସି ହେଲେ ଏବଂ ସେଉଁଠି ଯୋଗୀଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ମୁଁ ଦାତା, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା'।
ଆତ୍ମଜ୍ଞାନଂ ଚ ମୁକ୍ତିଂ ଚ ଭୁକ୍ତିଂ ଚ ଵିପୁଲାଂ ତ୍ଵଯି ତୀର୍ଥସ୍ଯାପି ଚ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଵରୋ ଽଯଂ ତ୍ରିଦଶାର୍ଚିତ
ତୁମକୁ ଆତ୍ମଜ୍ଞାନ, ମୁକ୍ତି, ବିପୁଳ ଭୋଗ ଓ ତୀର୍ଥର ମହିମା ଦିଆଯାଉଛି; ଏହି ବର ଦେବତାମାନେ ପୂଜନ କରନ୍ତି।
ଏଵମ୍ ଅସ୍ତ୍ଵ୍ ଇତି ତଂ ଶଂଭୁର୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ଚାନ୍ତରଧୀଯତ ତତଃ ପ୍ରଭୃତି ତତ୍ ତୀର୍ଥମ୍ ଆତ୍ମତୀର୍ଥଂ ଵିଦୁର୍ ବୁଧାଃ ତତ୍ର ସ୍ନାନେନ ଦାନେନ ମୁକ୍ତିଃ ସ୍ଯାଦ୍ ଇହ ନାରଦ
‘ଏହିପରି ହେଉ’ ବୋଲି ଶମ୍ଭୁ କହି ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ସେଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ସେଇ ତୀର୍ଥକୁ 'ଆତ୍ମତୀର୍ଥ' ବୋଲି ଜାଣନ୍ତି। ସେଠାରେ ସ୍ନାନ ଓ ଦାନ କଲେ ଏଠି ମୁକ୍ତି ମିଳେ, ହେ ନାରଦ।
ଅଶ୍ଵତ୍ଥତୀର୍ଥମ୍ ଆଖ୍ଯାତଂ ପିପ୍ପଲଂ ଚ ତତଃ ପରମ୍ ଉତ୍ତରେ ମନ୍ଦତୀର୍ଥଂ ତୁ ତତ୍ର ଵ୍ଯୁଷ୍ଟିମ୍ ଇତଃ ଶୃଣୁ
ଅଶ୍ୱତ୍ଥତୀର୍ଥ ବିଷୟରେ କୁହାଗଲା, ତାପରେ ପିପ୍ପଳ ତୀର୍ଥ। ଏବେ ଉତ୍ତର ଦିଗର ମନ୍ଦତୀର୍ଥ ଓ ତାହାର ମହିମା ବିଷୟରେ ଶୁଣ।
ପୁରା ତ୍ଵ୍ ଅଗସ୍ତ୍ଯୋ ଭଗଵାନ୍ ଦକ୍ଷିଣାଶାପତିଃ ପ୍ରଭୁଃ ଦେଵୈସ୍ ତୁ ପ୍ରେରିତଃ ପୂର୍ଵଂ ଵିନ୍ଧ୍ଯସ୍ଯ ପ୍ରାର୍ଥନଂ ପ୍ରତି
ପୂର୍ବେ ଭଗବାନ ଅଗସ୍ତ୍ୟ, ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗର ନାଥ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଆଦେଶରେ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତର ଅନୁରୋଧ ପୂରଣ ପାଇଁ ଯାଇଥିଲେ।
ସ ଶନୈର୍ ଵିନ୍ଧ୍ଯମ୍ ଅଭ୍ଯାଗାତ୍ ସହସ୍ରମୁନିଭିର୍ ଵୃତଃ ତମ୍ ଆଗତ୍ଯ ନଗଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ବହୁଵୃକ୍ଷସମାକୁଲମ୍
ସେ ଶାନ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତକୁ ଯାଉଥିଲେ, ହଜାର ମୁନିଙ୍କ ସହିତ ଘିରିଥିଲେ। ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚି, ବହୁ ଗଛରେ ଆବୃତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପର୍ବତକୁ ଦେଖିଲେ।
ସ୍ପର୍ଧିନଂ ମେରୁଭାନୁଭ୍ଯାଂ ଵିନ୍ଧ୍ଯଂ ଶୃଙ୍ଗଶତୈର୍ ଵୃତମ୍ ଅତ୍ଯୁନ୍ନତଂ ନଗଂ ଧୀରୋ ଲୋପାମୁଦ୍ରାପତିର୍ ମୁନିଃ
ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତ ଶତଶଖା ଶୃଙ୍ଗରେ ଶୋଭିତ, ମେରୁ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହ ମୁକାବିଲା କରୁଥିଲା। ଲୋପାମୁଦ୍ରାଙ୍କ ପତି ଧୃଢ଼ ମୁନି ସେ ଉଚ୍ଚ ପର୍ବତକୁ ଦେଖିଲେ।
କୃତାତିଥ୍ଯୋ ଦ୍ଵିଜୈଃ ସାର୍ଧଂ ପ୍ରଶସ୍ଯ ଚ ନଗଂ ପୁନଃ ଇଦମ୍ ଆହ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ଦେଵକାର୍ଯାର୍ଥସିଦ୍ଧଯେ
ଦ୍ୱିଜମାନେ ଆତିଥ୍ୟ ଦେଇଥିଲେ, ପର୍ବତକୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ। ତାପରେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତାଙ୍କ କାମ ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଅହଂ ଯାମି ନଗଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୁନିଭିସ୍ ତତ୍ତ୍ଵଦର୍ଶିଭିଃ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାଂ କରୋମୀତି ଦକ୍ଷିଣାଶାଂ ଵ୍ରଜାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍
ହେ ପର୍ବତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଜାଣିଥିବା ମୁନିମାନେ ସହିତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ଯାତ୍ରା କରିବାକୁ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଯାଉଛି।
ଦେହି ମାର୍ଗଂ ନଗପତେ ଆତିଥ୍ଯଂ ଦେହି ଯାଚତେ ଯାଵଦ୍ ଆଗମନଂ ମେ ସ୍ଯାତ୍ ସ୍ଥାତଵ୍ଯଂ ତାଵଦ୍ ଏଵ ହି
ହେ ପର୍ବତପତି, ମୋତେ ଏଠାରେ ଯିବା ପାଇଁ ଏକ ପଥ ଦିଅ, ଏବଂ ଆତିଥ୍ୟ ଦିଅ। ମୁଁ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଫେରିନାସି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏଠି ରହିବାକୁ ଦରକାର।
ନାନ୍ଯଥା ଭଵିତଵ୍ଯଂ ତେ ତଥେତ୍ଯ୍ ଆହ ନଗୋତ୍ତମଃ ଆକ୍ରାମନ୍ ଦକ୍ଷିଣାମ୍ ଆଶାଂ ତୈର୍ ଵୃତୋ ମୁନିଭିର୍ ମୁନିଃ
ତୁମ ପାଇଁ ଏହା ଅନ୍ୟଥା ହେବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ—ଏହିପରି କହିଲେ ସେ ପର୍ବତଶ୍ରେଷ୍ଠ। ତାପରେ ମୁନିମାନେ ସହିତ ସେ ମୁନି ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ।
ଶନୈଃ ସ ଗୌତମୀମ୍ ଆଗାତ୍ ସତ୍ତ୍ରଯାଗାଯ ଦୀକ୍ଷିତଃ ଯାଵତ୍ ସଂଵତ୍ସରଂ ସତ୍ତ୍ରମ୍ ଅକରୋଦ୍ ଋଷିଭିର୍ ଵୃତଃ
ସେ ଧୀରେ ଧୀରେ ଗୌତମୀ ନଦୀ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଦୀକ୍ଷିତ ହୋଇଥିଲେ। ଏକ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଋଷିମାନେ ସହିତ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ।
କୈଟଭସ୍ଯ ସୁତୌ ପାପୌ ରାକ୍ଷସୌ ଧର୍ମକଣ୍ଟକୌ ଅଶ୍ଵତ୍ଥଃ ପିପ୍ପଲଶ୍ ଚେତି ଵିଖ୍ଯାତୌ ତ୍ରିଦଶାଲଯେ
କୈଟଭଙ୍କ ଦୁଇ ଦୁଷ୍ଟ ପୁଅ, ଧର୍ମକୁ ବାଧା ଦେଇଥିବା ଦେଉଳୀ, ଅଶ୍ୱତ୍ଥ ଓ ପିପ୍ପଳ ନାମରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଗୃହରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ଅଶ୍ଵତ୍ଥୋ ଽଶ୍ଵତ୍ଥରୂପେଣ ପିପ୍ପଲୋ ବ୍ରହ୍ମରୂପଧୃକ୍ ତାଵ୍ ଉଭାଵ୍ ଅନ୍ତରଂ ପ୍ରେପ୍ସୂ ଯଜ୍ଞଵିଧ୍ଵଂସନାଯ ତୁ
ଅଶ୍ୱତ୍ଥ ଗଛର ରୂପ ଧାରଣ କଲେ, ପିପ୍ପଳ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପ ନେଲେ; ଦୁହେଁ ଯଜ୍ଞକୁ ଭଙ୍ଗ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ।
କୁରୁତାଂ କାଙ୍କ୍ଷିତଂ ରୂପଂ ଦାନଵୌ ପାପଚେତସୌ ଅଶ୍ଵତ୍ଥୋ ଵୃକ୍ଷରୂପେଣ ପିପ୍ପଲୋ ବ୍ରାହ୍ମଣାକୃତିଃ
ସେଇ ଦୁଇ ଦାନବ, ମନରେ ଦୁଷ୍ଟ, ଇଚ୍ଛିତ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ: ଅଶ୍ୱତ୍ଥ ଗଛ ହେଲେ, ପିପ୍ପଳ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭାବେ ଆସିଲେ।
ଉଭୌ ତୌ ବ୍ରାହ୍ମଣାନ୍ ନିତ୍ଯଂ ପୀଡଯେତାଂ ତପୋଧନ ଆଲଭନ୍ତେ ଚ ଯେ ଽଶ୍ଵତ୍ଥଂ ତାଂସ୍ ତାନ୍ ଅଶ୍ନାତ୍ଯ୍ ଅସୌ ତରୁଃ
ସେ ଦୁଇଁଜଣ ନିତ୍ୟ ତପସ୍ୟାଶୀଳ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଉଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଅଶ୍ୱତ୍ଥ ଗଛକୁ ଛୁଉଥିଲେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ଖାଇଯାଉଥିଲା।
ପିପ୍ପଲଃ ସାମଗୋ ଭୂତ୍ଵା ଶିଷ୍ଯାନ୍ ଅଶ୍ନାତି ରାକ୍ଷସଃ ତସ୍ମାଦ୍ ଅଦ୍ଯାପି ଵିପ୍ରେଷୁ ସାମଗୋ ଽତୀଵ ନିଷ୍କୃପଃ
ପିପ୍ପଳ ସାମବେଦ ଗାୟକ ହୋଇ, ରାକ୍ଷସ ଭାବେ ନିଜ ଶିଷ୍ୟମାନେକୁ ଖାଇଯାଉଥିଲେ; ଏହିକାରଣରୁ ଆଜିଯାଏ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସାମଗ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠୋର।
କ୍ଷୀଯମାଣାନ୍ ଦ୍ଵିଜାନ୍ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମୁନଯୋ ରାକ୍ଷସାଵ୍ ଇମୌ ଇତି ବୁଦ୍ଧ୍ଵା ମହାପ୍ରାଜ୍ଞା ଦକ୍ଷିଣଂ ତୀରମ୍ ଆଶ୍ରିତମ୍
ଦ୍ୱିଜମାନେ କ୍ଷୀଣ ହେଉଥିବାକୁ ଦେଖି, ମୁନିମାନେ ବୁଝିଲେ ଏହି ଦୁଇଁଜଣ ରାକ୍ଷସ; ତେଣୁ ତାହା ଜାଣି, ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ୍ ମୁନିମାନେ ଦକ୍ଷିଣ ପାରକୁ ଆଶ୍ରୟ କଲେ।
ସୌରିଂ ଶନୈଶ୍ଚରଂ ମନ୍ଦଂ ତପସ୍ଯନ୍ତଂ ଧୃତଵ୍ରତମ୍ ଗତ୍ଵା ମୁନିଗଣାଃ ସର୍ଵେ ରକ୍ଷଃକର୍ମ ନ୍ଯଵେଦଯନ୍
ସମସ୍ତ ମୁନିମାନେ ଶନିଦେବଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ, ଯିଏ ଧୃଢ଼ ନିୟମରେ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ବିଷୟରେ ଜଣାଇଲେ।
ସୌରିର୍ ମୁନିଗଣାନ୍ ଆହ ପୂର୍ଣେ ତପସି ମେ ଦ୍ଵିଜାଃ ରାକ୍ଷସୌ ହନ୍ମ୍ଯ୍ ଅପୂର୍ଣେ ତୁ ତପସ୍ଯ୍ ଅକ୍ଷମ ଏଵ ହି
ଶନିଦେବ ମୁନିମାନଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ମୋର ତପସ୍ୟା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ, ମୁଁ ରାକ୍ଷସମାନେକୁ ମାରିଦେବି; ଯଦି ତପସ୍ୟା ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ରହିଯାଏ, ମୁଁ ସମର୍ଥ ନୁହେଁ।'
ପୁନଃ ପ୍ରୋଚୁର୍ ମୁନିଗଣା ଦାସ୍ଯାମସ୍ ତେ ତପୋ ମହତ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତୋ ବ୍ରାହ୍ମଣୈଃ ସୌରିଃ କୃତମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଆହ ତାନ୍ ଅପି
ପୁଣି ମୁନିମାନେ କହିଲେ: 'ଆମେ ତୁମକୁ ବଡ଼ ତପସ୍ୟା ଦେବୁ।' ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏପରି କହିବା ପରେ, ଶନିଦେବ ସେମାନେକୁ କହିଲେ, 'ଏହା ହୋଇଗଲା।'
ସୌରିର୍ ବ୍ରାହ୍ମଣଵେଷେଣ ପ୍ରାଯାଦ୍ ଅଶ୍ଵତ୍ଥରୂପିଣମ୍ ରାକ୍ଷସଂ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଭୂତ୍ଵା ପ୍ରଦକ୍ଷିଣମ୍ ଅଥାକରୋତ୍
ଶନିଦେବ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଅଶ୍ୱତ୍ଥ ଗଛ ଭାବେ ଥିବା ରାକ୍ଷସଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ; ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭାବେ ସେ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କଲେ।
ପ୍ରଦକ୍ଷିଣଂ ତୁ କୁର୍ଵାଣଂ ମେନେ ବ୍ରାହ୍ମଣମ୍ ଏଵ ତମ୍ ନିତ୍ଯଵଦ୍ ରାକ୍ଷସଃ ପାପୋ ଭକ୍ଷଯାମ୍ ଆସ ମାଯଯା
ସେ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରୁଥିବା ବେଳେ, ସେ ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସ ଏପରି ଭାବିଲେ ଯେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅଟୁଟ ଭାବରେ ଆସିଛି, ଏବଂ ମାୟାରେ ତାଙ୍କୁ ଖାଇବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ତସ୍ଯ କାଯଂ ସମାଵିଶ୍ଯ ଚକ୍ଷୁଷାନ୍ତ୍ରାଣ୍ଯ୍ ଅପଶ୍ଯତ ଦୃଷ୍ଟଃ ସ ରାକ୍ଷସଃ ପାପୋ ମନ୍ଦେନ ରଵିସୂନୁନା
ତାଙ୍କ ଦେହକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଚକ୍ଷୁ ଓ ଆନ୍ତ୍ର ଦେଖିଲେ; ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସକୁ ମନ୍ଦ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପୁଅ, ଦେଖିଲେ।
ଭସ୍ମୀଭୂତଃ କ୍ଷଣେନୈଵ ଗିରିର୍ ଵଜ୍ରହତୋ ଯଥା ଅଶ୍ଵତ୍ଥଂ ଭସ୍ମସାତ୍ କୃତ୍ଵା ଅନ୍ଯଂ ବ୍ରାହ୍ମଣରୂପିଣମ୍
କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ସେ ପାହାଡ଼କୁ ବଜ୍ର ଲାଗିଥିବା ପରି ଭସ୍ମ ହୋଇଗଲା; ଅଶ୍ୱତ୍ଥକୁ ଭସ୍ମ କରି, ସେ ଅନ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ଠାରେ ଗଲେ।
ରାକ୍ଷସଂ ପାପନିଲଯମ୍ ଏକ ଏଵ ତମ୍ ଅଭ୍ଯଗାତ୍ ଅଧୀଯାନୋ ଵିପ୍ର ଇଵ ଶିଷ୍ଯରୂପୋ ଵିନୀତଵତ୍
ସେ ଏକାକି ଦୁଷ୍ଟତାର ଆଶ୍ରୟ ଥିବା ରାକ୍ଷସଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ, ଯିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭାବେ ପାଠ ପଢ଼ୁଥିଲେ, ଶିଷ୍ୟ ଭାବରେ ନମ୍ର ହୋଇ।
ପିପ୍ପଲଃ ପୂର୍ଵଵଚ୍ ଚାପି ଭକ୍ଷଯାମ୍ ଆସ ଭାନୁଜମ୍ ସ ଭକ୍ଷିତଃ ପୂର୍ଵଵଚ୍ ଚ କୁକ୍ଷାଵ୍ ଅନ୍ତ୍ରାଣ୍ଯ୍ ଅଵୈକ୍ଷତ
ପିପ୍ପଳ ଗଛ ପୂର୍ବବତ୍ ଭଳି ସୂର୍ୟପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଖାଇଲା; ଏବଂ ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ଖାଇଥିଲା, ସେହିପରି ଏଥିରେ ମଧ୍ୟ ତାହାର ପେଟ ଭିତରେ ଆନ୍ତ୍ର ଦେଖିଲା।
ତେନାଲୋକିତମାତ୍ରୋ ଽସୌ ରାକ୍ଷସୋ ଭସ୍ମସାଦ୍ ଅଭୂତ୍ ଉଭୌ ହତ୍ଵା ଭାନୁସୁତଃ କିଂ କୃତ୍ଯଂ ମେ ଵଦନ୍ତ୍ଵ୍ ଅଥ
ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାମାତ୍ରରେ ସେ ରାକ୍ଷସ ଝାସା ହୋଇଗଲା; ଦୁହିଁଜଣଙ୍କୁ ମାରିଦେଇ ସୂର୍ୟପୁତ୍ର କହିଲେ, 'ଏବେ ମୋତେ କଣ କରିବାକୁ କହିବେ?'