ତଥେତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ତଦାତ୍ରେଯୋ ଗଙ୍ଗାଂ ଗତ୍ଵା ଶୁଚିର୍ ଯତଃ କୃତାଞ୍ଜଲିପୁଟୋ ଭୂତ୍ଵା ଭକ୍ତ୍ଯା ତୁଷ୍ଟାଵ ଶଂକରମ୍
'ଏହିପରି ହେଉ', ବୋଲି ଦତ୍ତ ଗଙ୍ଗାକୁ ଗଲେ, ଶୁଦ୍ଧ ଓ ନିୟମିତ ହୋଇ, ହାତ ଯୋଡି ଭକ୍ତିରେ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ।
ସଂସାରକୂପେ ପତିତୋ ଽସ୍ମି ଦୈଵାନ୍ ମୋହେନ ଗୁପ୍ତୋ ଭଵଦୁଃଖପଙ୍କେ ଅଜ୍ଞାନନାମ୍ନା ତମସାଵୃତୋ ଽହଂ ପରଂ ନ ଵିନ୍ଦାମି ସୁରାଧିନାଥ
ମୁଁ ସଂସାରର କୂଆରେ ପଡ଼ିଛି, ଭାଗ୍ୟର ମାୟାରେ ଢାକାଯାଇଛି, ଦୁଃଖର କାଦରେ ଡୁବିଛି, 'ଅଜ୍ଞାନ' ନାମକ ଅନ୍ଧକାରରେ ଆବୃତ; ହେ ଦେବମାନଙ୍କର ନାଥ, ମୁଁ ପରମତତ୍ତ୍ୱକୁ ଦେଖିପାରୁନି।
ଭିନ୍ନସ୍ ତ୍ରିଶୂଲେନ ବଲୀଯସାହଂ ପାପେନ ଚିନ୍ତାକ୍ଷୁରପାଟିତଶ୍ ଚ ତପ୍ତୋ ଽସ୍ମି ପଞ୍ଚେନ୍ଦ୍ରିଯତୀଵ୍ରତାପୈଃ ଶ୍ରାନ୍ତୋ ଽସ୍ମି ସଂତାରଯ ସୋମନାଥ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତ୍ରିଶୂଳରେ ଆଘାତ ପାଇଛି, ପାପର ଚିନ୍ତାର ଧାରରେ ହୃଦୟ ଭାଗିଯାଇଛି, ପାଞ୍ଚ ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ତୀବ୍ର ଦୁଃଖରେ ପୁରିଯାଇଛି, ଏବଂ ମୁଁ ଅତି କ୍ଲାନ୍ତ। ହେ ସୋମନାଥ, ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କର।
ବଦ୍ଧୋ ଽସ୍ମି ଦାରିଦ୍ର୍ଯମଯୈଶ୍ ଚ ବନ୍ଧୈର୍ ହତୋ ଽସ୍ମି ରୋଗାନଲତୀଵ୍ରତାପୈଃ କ୍ରାନ୍ତୋ ଽସ୍ମ୍ଯ୍ ଅହଂ ମୃତ୍ଯୁଭୁଜଂଗମେନ ଭୀତୋ ଭୃଶଂ କିଂ କରଵାଣି ଶଂଭୋ
ଦାରିଦ୍ର୍ୟର ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ବନ୍ଧା ହୋଇଛି, ରୋଗର ଜ୍ୱାଳାରେ ଦଗ୍ଧ ହେଉଛି, ମୃତ୍ୟୁର ସାପ ମୋତେ ଆବର୍ତ୍ତିଛି, ମୁଁ ଭୟରେ ଅତି ଉତ୍କଣ୍ଠିତ। ହେ ଶମ୍ଭୁ, ମୁଁ କଣ କରିବି?
ଭଵାଭଵାଭ୍ଯାମ୍ ଅତିପୀଡିତୋ ଽହଂ ତୃଷ୍ଣାକ୍ଷୁଧାଭ୍ଯାଂ ଚ ରଜସ୍ତମୋଭ୍ଯାମ୍ ଈଦୃକ୍ଷଯା ଜରଯା ଚାଭିଭୂତଃ ପଶ୍ଯାଵସ୍ଥାଂ କୃପଯା ମେ ଽଦ୍ଯ ନାଥ
ଭବ ଓ ଅଭବ ଦୁଇଠାରେ ମୁଁ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଦୁଃଖିତ, ତୃଷ୍ଣା ଓ ଭୋକରେ ଅତି କ୍ଷୁଦ୍ର, ରଜ ଓ ତମ ଗୁଣରେ ଆବୃତ, ଶରୀର ଭଙ୍ଗୁରତା ଓ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାରେ ଦମିଯାଇଛି। ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆଜି ଦୟାକରି ମୋ ଅବସ୍ଥାକୁ ଦେଖ।
କାମେନ କୋପେନ ଚ ମତ୍ସରେଣ ଦମ୍ଭେନ ଦର୍ପାଦିଭିର୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅନେକୈଃ ଏକୈକଶଃ କଷ୍ଟଗତୋ ଽସ୍ମି ଵିଦ୍ଧସ୍ ତ୍ଵଂ ନାଥଵଦ୍ ଵାରଯ ନାଥ ଶତ୍ରୂନ୍
କାମ, କ୍ରୋଧ, ଇର୍ଷ୍ୟା, ଢୋଙ୍ଗ, ଅଭିମାନ ଓ ଅନେକ ଅନ୍ୟ ଦୁଷ୍ଟ ଭାବରେ ମୁଁ ଏକ ଏକ କରି ଅତି ଦୁଃଖରେ ବିଧ୍ଧ ହୋଇଛି। ହେ ପ୍ରଭୁ, ରକ୍ଷକ ଭଳି ମୋ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଦୂର କର।
କସ୍ଯାପି କଶ୍ଚିତ୍ ପତିତସ୍ଯ ପୁଂସୋ ଦୁଃଖପ୍ରଣୋଦୀ ଭଵତୀତି ସତ୍ଯମ୍ ଵିନା ଭଵନ୍ତଂ ମମ ସୋମନାଥ କୁତ୍ରାପି କାରୁଣ୍ଯଵଚୋ ଽପି ନାସ୍ତି
ପତିତ ମଣିଷ ପାଇଁ କେହି ଦୁଃଖ ଦୂର କରେ, ଏହା ସତ୍ୟ। କିନ୍ତୁ ହେ ସୋମନାଥ, ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି ମୋ ପାଇଁ କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ଦୟାର ଏକ ଶବ୍ଦ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
ତାଵତ୍ ସ କୋପୋ ଭଯମୋହଦୁଃଖାନ୍ଯ୍ ଅଜ୍ଞାନଦାରିଦ୍ର୍ଯରୁଜସ୍ ତଥୈଵ କାମାଦଯୋ ମୃତ୍ଯୁର୍ ଅପୀହ ଯାଵନ୍ ନମଃ ଶିଵାଯେତି ନ ଵଚ୍ମି ଵାକ୍ଯମ୍
ମୁଁ 'ନମଃ ଶିବାୟ' ବୋଲି ନ କହିଲେ, କ୍ରୋଧ, ଭୟ, ମୋହ, ଦୁଃଖ, ଅଜ୍ଞାନ, ଦାରିଦ୍ର୍ୟ, ରୋଗ, କାମ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ଏଠାରେ ରହିଥାଏ।
ନ ମେ ଽସ୍ତି ଧର୍ମୋ ନ ଚ ମେ ଽସ୍ତି ଭକ୍ତିର୍ ନାହଂ ଵିଵେକୀ କରୁଣା କୁତୋ ମେ ଦାତାସି ତେନାଶୁ ଶରଣ୍ଯ ଚିତ୍ତେ ନିଧେହି ସୋମେତି ପଦଂ ମଦୀଯେ
ମୋ ପାଖରେ ଧର୍ମ ନାହିଁ, ଭକ୍ତି ମଧ୍ୟ ନାହିଁ, ମୁଁ ବୁଦ୍ଧିମାନ ନୁହେଁ, ଦୟା କେଉଁଠୁ ଆସିବ? ଏହିଠାରୁ, ହେ ଶରଣ୍ୟ, ଦୟାକରି ଶୀଘ୍ର 'ସୋମ' ଶବ୍ଦକୁ ମୋ ହୃଦୟରେ ବସା।
ଯାଚେ ନ ଚାହଂ ସୁରଭୂପତିତ୍ଵଂ ହୃତ୍ପଦ୍ମମଧ୍ଯେ ମମ ସୋମନାଥ ଶ୍ରୀସୋମପାଦାମ୍ବୁଜସଂନିଧାନଂ ଯାଚେ ଵିଚାର୍ଯୈଵ ଚ ତତ୍ କୁରୁଷ୍ଵ
ମୁଁ ଦେବତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ଚାହେଁ ନାହିଁ। ହେ ସୋମନାଥ, ମୋ ହୃଦୟର ପଦ୍ମମଧ୍ୟରେ ତୁମ ଶୁଭ୍ର ପଦପଦ୍ମର ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ମାଗୁଛି। ଏହି ଅନୁରୋଧକୁ ଭାବି ଦିଅ।
ଯଥା ତଵାହଂ ଵିଦିତୋ ଽସ୍ମି ପାପସ୍ ତଥାପି ଵିଜ୍ଞାପନମ୍ ଆଶୃଣୁଷ୍ଵ ସଂଶ୍ରୂଯତେ ଯତ୍ର ଵଚଃ ଶିଵେତି ତତ୍ର ସ୍ଥିତିଃ ସ୍ଯାନ୍ ମମ ସୋମନାଥ
ମୁଁ ପାପୀ ବୋଲି ତୁମେ ଜାଣ, ତଥାପି ମୋ ଅନୁରୋଧ ଶୁଣ। ଯେଉଁଠି 'ଶିବ' ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଯାଏ, ସେଠି, ହେ ସୋମନାଥ, ମୋର ବାସ ହେଉ।
ଗୌରୀପତେ ଶଂକର ସୋମନାଥ ଵିଶ୍ଵେଶ କାରୁଣ୍ଯନିଧେ ଽଖିଲାତ୍ମନ୍ ସଂସ୍ତୂଯତେ ଯତ୍ର ସଦେତି ତତ୍ର କେଷାମ୍ ଅପି ସ୍ଯାତ୍ କୃତିନାଂ ନିଵାସଃ
ହେ ଗୌରୀପତି, ଶଙ୍କର, ସୋମନାଥ, ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱର, ଦୟାର ସାଗର, ସମସ୍ତଙ୍କର ଆତ୍ମା, ଯେଉଁଠି ତୁମକୁ 'ସତ୍ୟ' ବୋଲି ସ୍ତୁତି କରାଯାଏ, ସେଠି ଭଲ ଲୋକମାନଙ୍କର ବାସ ହେଉ।
ଇତ୍ଯ୍ ଆତ୍ରେଯସ୍ତୁତିଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୁତୋଷ ଭଗଵାନ୍ ହରଃ ଵରଦୋ ଽସ୍ମୀତି ତଂ ପ୍ରାହ ଯୋଗିନଂ ଵିଶ୍ଵକୃଦ୍ ଭଵଃ
ଏଭଳି ଆତ୍ରେୟଙ୍କର ସ୍ତୁତି ଶୁଣି, ଭଗବାନ ହର ଖୁସି ହେଲେ ଏବଂ ସେଉଁଠି ଯୋଗୀଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ମୁଁ ଦାତା, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା'।
ଆତ୍ମଜ୍ଞାନଂ ଚ ମୁକ୍ତିଂ ଚ ଭୁକ୍ତିଂ ଚ ଵିପୁଲାଂ ତ୍ଵଯି ତୀର୍ଥସ୍ଯାପି ଚ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଵରୋ ଽଯଂ ତ୍ରିଦଶାର୍ଚିତ
ତୁମକୁ ଆତ୍ମଜ୍ଞାନ, ମୁକ୍ତି, ବିପୁଳ ଭୋଗ ଓ ତୀର୍ଥର ମହିମା ଦିଆଯାଉଛି; ଏହି ବର ଦେବତାମାନେ ପୂଜନ କରନ୍ତି।
ଏଵମ୍ ଅସ୍ତ୍ଵ୍ ଇତି ତଂ ଶଂଭୁର୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ଚାନ୍ତରଧୀଯତ ତତଃ ପ୍ରଭୃତି ତତ୍ ତୀର୍ଥମ୍ ଆତ୍ମତୀର୍ଥଂ ଵିଦୁର୍ ବୁଧାଃ ତତ୍ର ସ୍ନାନେନ ଦାନେନ ମୁକ୍ତିଃ ସ୍ଯାଦ୍ ଇହ ନାରଦ
‘ଏହିପରି ହେଉ’ ବୋଲି ଶମ୍ଭୁ କହି ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ସେଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ସେଇ ତୀର୍ଥକୁ 'ଆତ୍ମତୀର୍ଥ' ବୋଲି ଜାଣନ୍ତି। ସେଠାରେ ସ୍ନାନ ଓ ଦାନ କଲେ ଏଠି ମୁକ୍ତି ମିଳେ, ହେ ନାରଦ।
ଅଶ୍ଵତ୍ଥତୀର୍ଥମ୍ ଆଖ୍ଯାତଂ ପିପ୍ପଲଂ ଚ ତତଃ ପରମ୍ ଉତ୍ତରେ ମନ୍ଦତୀର୍ଥଂ ତୁ ତତ୍ର ଵ୍ଯୁଷ୍ଟିମ୍ ଇତଃ ଶୃଣୁ
ଅଶ୍ୱତ୍ଥତୀର୍ଥ ବିଷୟରେ କୁହାଗଲା, ତାପରେ ପିପ୍ପଳ ତୀର୍ଥ। ଏବେ ଉତ୍ତର ଦିଗର ମନ୍ଦତୀର୍ଥ ଓ ତାହାର ମହିମା ବିଷୟରେ ଶୁଣ।
ପୁରା ତ୍ଵ୍ ଅଗସ୍ତ୍ଯୋ ଭଗଵାନ୍ ଦକ୍ଷିଣାଶାପତିଃ ପ୍ରଭୁଃ ଦେଵୈସ୍ ତୁ ପ୍ରେରିତଃ ପୂର୍ଵଂ ଵିନ୍ଧ୍ଯସ୍ଯ ପ୍ରାର୍ଥନଂ ପ୍ରତି
ପୂର୍ବେ ଭଗବାନ ଅଗସ୍ତ୍ୟ, ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗର ନାଥ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଆଦେଶରେ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତର ଅନୁରୋଧ ପୂରଣ ପାଇଁ ଯାଇଥିଲେ।
ସ ଶନୈର୍ ଵିନ୍ଧ୍ଯମ୍ ଅଭ୍ଯାଗାତ୍ ସହସ୍ରମୁନିଭିର୍ ଵୃତଃ ତମ୍ ଆଗତ୍ଯ ନଗଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ବହୁଵୃକ୍ଷସମାକୁଲମ୍
ସେ ଶାନ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତକୁ ଯାଉଥିଲେ, ହଜାର ମୁନିଙ୍କ ସହିତ ଘିରିଥିଲେ। ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚି, ବହୁ ଗଛରେ ଆବୃତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପର୍ବତକୁ ଦେଖିଲେ।
ସ୍ପର୍ଧିନଂ ମେରୁଭାନୁଭ୍ଯାଂ ଵିନ୍ଧ୍ଯଂ ଶୃଙ୍ଗଶତୈର୍ ଵୃତମ୍ ଅତ୍ଯୁନ୍ନତଂ ନଗଂ ଧୀରୋ ଲୋପାମୁଦ୍ରାପତିର୍ ମୁନିଃ
ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତ ଶତଶଖା ଶୃଙ୍ଗରେ ଶୋଭିତ, ମେରୁ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହ ମୁକାବିଲା କରୁଥିଲା। ଲୋପାମୁଦ୍ରାଙ୍କ ପତି ଧୃଢ଼ ମୁନି ସେ ଉଚ୍ଚ ପର୍ବତକୁ ଦେଖିଲେ।
କୃତାତିଥ୍ଯୋ ଦ୍ଵିଜୈଃ ସାର୍ଧଂ ପ୍ରଶସ୍ଯ ଚ ନଗଂ ପୁନଃ ଇଦମ୍ ଆହ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ଦେଵକାର୍ଯାର୍ଥସିଦ୍ଧଯେ
ଦ୍ୱିଜମାନେ ଆତିଥ୍ୟ ଦେଇଥିଲେ, ପର୍ବତକୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ। ତାପରେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତାଙ୍କ କାମ ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଅହଂ ଯାମି ନଗଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୁନିଭିସ୍ ତତ୍ତ୍ଵଦର୍ଶିଭିଃ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାଂ କରୋମୀତି ଦକ୍ଷିଣାଶାଂ ଵ୍ରଜାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍
ହେ ପର୍ବତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଜାଣିଥିବା ମୁନିମାନେ ସହିତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ଯାତ୍ରା କରିବାକୁ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଯାଉଛି।
ଦେହି ମାର୍ଗଂ ନଗପତେ ଆତିଥ୍ଯଂ ଦେହି ଯାଚତେ ଯାଵଦ୍ ଆଗମନଂ ମେ ସ୍ଯାତ୍ ସ୍ଥାତଵ୍ଯଂ ତାଵଦ୍ ଏଵ ହି
ହେ ପର୍ବତପତି, ମୋତେ ଏଠାରେ ଯିବା ପାଇଁ ଏକ ପଥ ଦିଅ, ଏବଂ ଆତିଥ୍ୟ ଦିଅ। ମୁଁ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଫେରିନାସି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏଠି ରହିବାକୁ ଦରକାର।
ନାନ୍ଯଥା ଭଵିତଵ୍ଯଂ ତେ ତଥେତ୍ଯ୍ ଆହ ନଗୋତ୍ତମଃ ଆକ୍ରାମନ୍ ଦକ୍ଷିଣାମ୍ ଆଶାଂ ତୈର୍ ଵୃତୋ ମୁନିଭିର୍ ମୁନିଃ
ତୁମ ପାଇଁ ଏହା ଅନ୍ୟଥା ହେବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ—ଏହିପରି କହିଲେ ସେ ପର୍ବତଶ୍ରେଷ୍ଠ। ତାପରେ ମୁନିମାନେ ସହିତ ସେ ମୁନି ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ।
ଶନୈଃ ସ ଗୌତମୀମ୍ ଆଗାତ୍ ସତ୍ତ୍ରଯାଗାଯ ଦୀକ୍ଷିତଃ ଯାଵତ୍ ସଂଵତ୍ସରଂ ସତ୍ତ୍ରମ୍ ଅକରୋଦ୍ ଋଷିଭିର୍ ଵୃତଃ
ସେ ଧୀରେ ଧୀରେ ଗୌତମୀ ନଦୀ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଦୀକ୍ଷିତ ହୋଇଥିଲେ। ଏକ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଋଷିମାନେ ସହିତ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ।
କୈଟଭସ୍ଯ ସୁତୌ ପାପୌ ରାକ୍ଷସୌ ଧର୍ମକଣ୍ଟକୌ ଅଶ୍ଵତ୍ଥଃ ପିପ୍ପଲଶ୍ ଚେତି ଵିଖ୍ଯାତୌ ତ୍ରିଦଶାଲଯେ
କୈଟଭଙ୍କ ଦୁଇ ଦୁଷ୍ଟ ପୁଅ, ଧର୍ମକୁ ବାଧା ଦେଇଥିବା ଦେଉଳୀ, ଅଶ୍ୱତ୍ଥ ଓ ପିପ୍ପଳ ନାମରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଗୃହରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ଅଶ୍ଵତ୍ଥୋ ଽଶ୍ଵତ୍ଥରୂପେଣ ପିପ୍ପଲୋ ବ୍ରହ୍ମରୂପଧୃକ୍ ତାଵ୍ ଉଭାଵ୍ ଅନ୍ତରଂ ପ୍ରେପ୍ସୂ ଯଜ୍ଞଵିଧ୍ଵଂସନାଯ ତୁ
ଅଶ୍ୱତ୍ଥ ଗଛର ରୂପ ଧାରଣ କଲେ, ପିପ୍ପଳ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପ ନେଲେ; ଦୁହେଁ ଯଜ୍ଞକୁ ଭଙ୍ଗ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ।
କୁରୁତାଂ କାଙ୍କ୍ଷିତଂ ରୂପଂ ଦାନଵୌ ପାପଚେତସୌ ଅଶ୍ଵତ୍ଥୋ ଵୃକ୍ଷରୂପେଣ ପିପ୍ପଲୋ ବ୍ରାହ୍ମଣାକୃତିଃ
ସେଇ ଦୁଇ ଦାନବ, ମନରେ ଦୁଷ୍ଟ, ଇଚ୍ଛିତ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ: ଅଶ୍ୱତ୍ଥ ଗଛ ହେଲେ, ପିପ୍ପଳ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭାବେ ଆସିଲେ।
ଉଭୌ ତୌ ବ୍ରାହ୍ମଣାନ୍ ନିତ୍ଯଂ ପୀଡଯେତାଂ ତପୋଧନ ଆଲଭନ୍ତେ ଚ ଯେ ଽଶ୍ଵତ୍ଥଂ ତାଂସ୍ ତାନ୍ ଅଶ୍ନାତ୍ଯ୍ ଅସୌ ତରୁଃ
ସେ ଦୁଇଁଜଣ ନିତ୍ୟ ତପସ୍ୟାଶୀଳ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଉଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଅଶ୍ୱତ୍ଥ ଗଛକୁ ଛୁଉଥିଲେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ଖାଇଯାଉଥିଲା।
ପିପ୍ପଲଃ ସାମଗୋ ଭୂତ୍ଵା ଶିଷ୍ଯାନ୍ ଅଶ୍ନାତି ରାକ୍ଷସଃ ତସ୍ମାଦ୍ ଅଦ୍ଯାପି ଵିପ୍ରେଷୁ ସାମଗୋ ଽତୀଵ ନିଷ୍କୃପଃ
ପିପ୍ପଳ ସାମବେଦ ଗାୟକ ହୋଇ, ରାକ୍ଷସ ଭାବେ ନିଜ ଶିଷ୍ୟମାନେକୁ ଖାଇଯାଉଥିଲେ; ଏହିକାରଣରୁ ଆଜିଯାଏ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସାମଗ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠୋର।
କ୍ଷୀଯମାଣାନ୍ ଦ୍ଵିଜାନ୍ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମୁନଯୋ ରାକ୍ଷସାଵ୍ ଇମୌ ଇତି ବୁଦ୍ଧ୍ଵା ମହାପ୍ରାଜ୍ଞା ଦକ୍ଷିଣଂ ତୀରମ୍ ଆଶ୍ରିତମ୍
ଦ୍ୱିଜମାନେ କ୍ଷୀଣ ହେଉଥିବାକୁ ଦେଖି, ମୁନିମାନେ ବୁଝିଲେ ଏହି ଦୁଇଁଜଣ ରାକ୍ଷସ; ତେଣୁ ତାହା ଜାଣି, ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ୍ ମୁନିମାନେ ଦକ୍ଷିଣ ପାରକୁ ଆଶ୍ରୟ କଲେ।