ଯଃ ସର୍ଵକାର୍ଯେଷୁ ସଦା ସୁରାଣାମ୍ ଅପୀଶଵିଷ୍ଣ୍ଵମ୍ବୁଜସଂଭଵାନାମ୍ ପୂଜ୍ଯୋ ନମସ୍ଯଃ ପରିଚିନ୍ତନୀଯସ୍ ତଂ ଵିଘ୍ନରାଜଂ ଶରଣଂ ଵ୍ରଜାମଃ
ଯିଏ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଦେବତାମାନେ, ଏଵଂ ଇଶ୍ୱର, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ପଦ୍ମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟ ସଦା ପୂଜା କରନ୍ତି, ନମସ୍କାର କରନ୍ତି ଓ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି, ସେହି ବିଘ୍ନରାଜଙ୍କୁ ଆମେ ଶରଣ ନେଉଛୁ।
ନ ଵିଘ୍ନରାଜେନ ସମୋ ଽସ୍ତି କଶ୍ଚିଦ୍ ଦେଵୋ ମନୋଵାଞ୍ଛିତସଂପ୍ରଦାତା ନିଶ୍ଚିତ୍ଯ ଚୈତତ୍ ତ୍ରିପୁରାନ୍ତକୋ ଽପି ତଂ ପୂଜଯାମ୍ ଆସ ଵଧେ ପୁରାଣାମ୍
ବିଘ୍ନରାଜଙ୍କ ସମାନ କୌଣସି ଦେବତା ନାହାନ୍ତି, ସେ ମନରେ ଚାହିଁଥିବା ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରନ୍ତି। ଏହି କଥା ଜାଣି, ତ୍ରିପୁରାସୁରଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିଥିବା ମହାଦେବ ମଧ୍ୟ ପୂର୍ବରୁ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ।
କରୋତୁ ସୋ ଽସ୍ମାକମ୍ ଅଵିଘ୍ନମ୍ ଅସ୍ମିନ୍ ମହାକ୍ରତୌ ସତ୍ଵରମ୍ ଆମ୍ବିକେଯଃ ଧ୍ଯାତେନ ଯେନାଖିଲଦେହଭାଜାଂ ପୂର୍ଣା ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ମନୋଭିଲାଷାଃ
ଆମ୍ବିକାଙ୍କ ପୁଅ ଏହି ବଡ଼ ଯଜ୍ଞରେ ଆମ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ବିଘ୍ନ ଦୂର କରନ୍ତୁ। ଯେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରାଯାଏ, ସମସ୍ତ ଜୀବର ମନୋକାମନା ପୂରଣ ହୁଏ।
ମହୋତ୍ସଵୋ ଽଭୂଦ୍ ଅଖିଲସ୍ଯ ଦେଵ୍ଯା ଜାତଃ ସୁତଶ୍ ଚିନ୍ତିତମାତ୍ର ଏଵ ଅତୋ ଽଵଦନ୍ ସୁରସଂଘାଃ କୃତାର୍ଥାଃ ସଦ୍ଯୋଜାତଂ ଵିଘ୍ନରାଜଂ ନମନ୍ତଃ
ଦେବୀଙ୍କ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଉଥିବା ସମୟରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ବଡ଼ ଉତ୍ସବ ହେଲା। ତାଙ୍କର ଚିନ୍ତା ହେଉଥିବା ସମୟରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ଦେବମଣ୍ଡଳୀ ନିଜ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପୂରଣ ହେବା ପରେ, ନୂତନ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ବିଘ୍ନରାଜଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ଯୋ ମାତୁର୍ ଉତ୍ସଙ୍ଗଗତୋ ଽଥ ମାତ୍ରା ନିଵାର୍ଯମାଣୋ ଽପି ବଲାଚ୍ ଚ ଚନ୍ଦ୍ରମ୍ ସଂଗୋପଯାମ୍ ଆସ ପିତୁର୍ ଜଟାସୁ ଗଣାଧିନାଥସ୍ଯ ଵିନୋଦ ଏଷଃ
ଯିଏ ମାଆଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରୋକାଯାଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଶକ୍ତିବାନ୍ ଭାବରେ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ତାଙ୍କ ପିତା ମହାଦେବଙ୍କ ଜଟାରେ ଲୁଚାଇଦେଲେ—ଏହି ତାଙ୍କର ଖେଳାଳି ସ୍ୱଭାବ।
ପପୌ ସ୍ତନଂ ମାତୁର୍ ଅଥାପି ତୃପ୍ତୋ ଯୋ ଭ୍ରାତୃମାତ୍ସର୍ଯକଷାଯବୁଦ୍ଧିଃ ଲମ୍ବୋଦରସ୍ ତ୍ଵଂ ଭଵ ଵିଘ୍ନରାଜୋ ଲମ୍ବୋଦରଂ ନାମ ଚକାର ଶଂଭୁଃ
ସେ ମାଆଙ୍କ ଦୁଧ ପିଲେ, ତଥାପି ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉଥିବା ସମୟରେ ଭାଇପାଇଁ ଇର୍ଷ୍ୟା ଭାବ ରଖିଥିଲେ। ହେ ଲମ୍ବୋଦର, ତୁମେ ବିଘ୍ନରାଜ ହେଲ, ଏହି 'ଲମ୍ବୋଦର' ନାମ ତୁମକୁ ଶିଵ ଦେଲେ।
ସଂଵେଷ୍ଟିତୋ ଦେଵଗଣୈର୍ ମହେଶଃ ପ୍ରଵର୍ତତାଂ ନୃତ୍ଯମ୍ ଇତୀତ୍ଯ୍ ଉଵାଚ ସଂତୋଷିତୋ ନୂପୁରରାଵମାତ୍ରାଦ୍ ଗଣେଶ୍ଵରତ୍ଵେ ଽଭିଷିଷେଚ ପୁତ୍ରମ୍
ଦେବମଣ୍ଡଳୀ ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଥିବା ସମୟରେ, ମହେଶ୍ୱର କହିଲେ, 'ନୃତ୍ୟ ଆରମ୍ଭ ହେଉ!' ପାଦପଜ୍ଞର ଶବ୍ଦରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଇ, ସେ ତାଙ୍କ ପୁଅଙ୍କୁ ଗଣନାୟକ ଭାବେ ଅଭିଷେକ କଲେ।
ଯୋ ଵିଘ୍ନପାଶଂ ଚ କରେଣ ବିଭ୍ରତ୍ ସ୍କନ୍ଧେ କୁଠାରଂ ଚ ତଥା ପରେଣ ଅପୂଜିତୋ ଵିଘ୍ନମ୍ ଅଥୋ ଽପି ମାତୁଃ କରୋତି କୋ ଵିଘ୍ନପତେଃ ସମୋ ଽନ୍ଯଃ
ଯିଏ ଏକ ହାତରେ ବିଘ୍ନ ପାଶ ଧରିଛନ୍ତି, ଅନ୍ୟ ହାତରେ କୁଠାର ନେଇ କନ୍ଧରେ ରଖିଛନ୍ତି, ସେ ପୂଜିତ ନହେଲେ ମଧ୍ୟ ମାଆଙ୍କ ପାଇଁ ବିଘ୍ନ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି। ବିଘ୍ନପତିଙ୍କ ସମାନ ଅନ୍ୟ କିଏ ଅଛନ୍ତି?
ଧର୍ମାର୍ଥକାମାଦିଷୁ ପୂର୍ଵପୂଜ୍ଯୋ ଦେଵାସୁରୈଃ ପୂଜ୍ଯତ ଏଵ ନିତ୍ଯମ୍ ଯସ୍ଯାର୍ଚନଂ ନୈଵ ଵିନାଶମ୍ ଅସ୍ତି ତଂ ପୂର୍ଵପୂଜ୍ଯଂ ପ୍ରଥମଂ ନମାମି
ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ଓ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ କାମରେ, ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ପ୍ରଥମେ ଯାହାଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି, ସେ ସଦା ପୂଜ୍ୟ। ଯାହାଙ୍କ ପୂଜା କରିଲେ କେବେ ନାଶ ହୁଏନି, ସେହି ପୂର୍ବପୂଜ୍ୟଙ୍କୁ ପ୍ରଥମେ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଯସ୍ଯାର୍ଚନାତ୍ ପ୍ରାର୍ଥନଯାନୁରୂପାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୁ ସର୍ଵସ୍ଯ ଫଲସ୍ଯ ସିଦ୍ଧିମ୍ ସ୍ଵତନ୍ତ୍ରସାମର୍ଥ୍ଯକୃତାତିଗର୍ଵଂ ଭ୍ରାତୃପ୍ରିଯଂ ତ୍ଵ୍ ଆଖୁରଥଂ ତମ୍ ଈଡେ
ଯାହାଙ୍କ ପୂଜା ଦ୍ୱାରା, ପ୍ରାର୍ଥନା ଅନୁଯାୟୀ ସମସ୍ତ ଫଳ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ, ନିଜ ଶକ୍ତିର ଗର୍ବକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରାଯାଏ—ସେ ଭାଇ, ମୁଷିକ ଚଢ଼ିଥିବା ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ମୁଁ ସ୍ତୁତି କରେ।
ଯୋ ମାତରଂ ସରସୈର୍ ନୃତ୍ଯଗୀତୈସ୍ ତଥାଭିଲାଷୈର୍ ଅଖିଲୈର୍ ଵିନୋଦୈଃ ସଂତୋଷଯାମ୍ ଆସ ତଦାତିତୁଷ୍ଟଂ ତଂ ଶ୍ରୀଗଣେଶଂ ଶରଣଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେ
ଯିଏ ନୃତ୍ୟ, ଗୀତ ଓ ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦଦାୟକ କ୍ରୀଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ମାଆଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କଲେ, ଏଭଳି ତାଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିଥିବା ଶ୍ରୀଗଣେଶଙ୍କ ଶରଣ ନେଉଛି।
ସୁରୋପକାରୈର୍ ଅସୁରୈଶ୍ ଚ ଯୁଦ୍ଧୈଃ ସ୍ତୋତ୍ରୈର୍ ନମସ୍କାରପରୈଶ୍ ଚ ମନ୍ତ୍ରୈଃ ପିତୃପ୍ରସାଦେନ ସଦା ସମୃଦ୍ଧଂ ତଂ ଶ୍ରୀଗଣେଶଂ ଶରଣଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେ
ଦେବମାନେ ସହାୟତା କରି, ଦାନବମାନେ ସହ ଯୁଦ୍ଧ, ସ୍ତୁତି, ପ୍ରଣାମ, ମନ୍ତ୍ର ଓ ପିତାଙ୍କ କୃପା ଦ୍ୱାରା ଯିଏ ସଦା ସମୃଦ୍ଧ, ସେହି ଶ୍ରୀଗଣେଶଙ୍କୁ ମୁଁ ଶରଣ ନେଉଛି।
ଜଯେ ପୁରାଣାମ୍ ଅକରୋତ୍ ପ୍ରତୀପଂ ପିତ୍ରାପି ହର୍ଷାତ୍ ପ୍ରତିପୂଜିତୋ ଯଃ ନିର୍ଵିଘ୍ନତାଂ ଚାପି ପୁନଶ୍ ଚକାର ତସ୍ମୈ ଗଣେଶାଯ ନମସ୍କରୋମି
ଯିଏ ପୁରାତନ ଶତ୍ରୁମାନେ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଖୁସିରେ ପିତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହୋଇଥିଲେ, ପୁନି ନିର୍ବିଘ୍ନତା ଦେଇଥିଲେ, ସେହି ଗଣେଶଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଇତି ସ୍ତୁତଃ ସୁରଗଣୈର୍ ଵିଘ୍ନେଶଃ ପ୍ରାହ ତାନ୍ ପୁନଃ
ଏଭଳି ଦେବମଣ୍ଡଳୀ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତି ପାଇ, ବିଘ୍ନେଶ୍ୱର ପୁନି ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଇତୋ ନିର୍ଵିଘ୍ନତା ସତ୍ତ୍ରେ ମତ୍ତଃ ସ୍ଯାଦ୍ ଅସୁରାରିଣଃ
ମୋ ଦ୍ୱାରା, ଏହି ଦାନବଶତ୍ରୁଙ୍କ ଯଜ୍ଞରେ ନିର୍ବିଘ୍ନତା ହେବ।
ଦେଵସତ୍ତ୍ରେ ନିଵୃତ୍ତେ ତୁ ଗଣେଶଃ ପ୍ରାହ ତାନ୍ ସୁରାନ୍
ଦେବମାନେ ଯଜ୍ଞ ସମାପ୍ତ କରିବା ପରେ, ଗଣେଶ ଦେବମାନଙ୍କୁ କହିଲେ।
ସ୍ତୋତ୍ରେଣାନେନ ଯେ ଭକ୍ତ୍ଯା ମାଂ ସ୍ତୋଷ୍ଯନ୍ତି ଯତଵ୍ରତାଃ ତେଷାଂ ଦାରିଦ୍ର୍ଯଦୁଃଖାନି ନ ଭଵେଯୁଃ କଦାଚନ
ଯେମାନେ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଭକ୍ତି ଓ ନିୟମରେ ମୋତେ ସ୍ତୁତି କରିବେ, ସେମାନଙ୍କ ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ଓ ଦୁଃଖ କେବେ ଆସିବ ନାହିଁ।
ଅତ୍ର ଯେ ଭକ୍ତିତଃ ସ୍ନାନଂ ଦାନଂ କୁର୍ଯୁର୍ ଅତନ୍ଦ୍ରିତାଃ ତେଷାଂ ସର୍ଵାଣି କାର୍ଯାଣି ଭଵେଯୁର୍ ଇତି ମନ୍ଯତାମ୍
ଏଠାରେ ଯେମାନେ ଭକ୍ତି ଓ ଉତ୍ସାହରେ ସ୍ନାନ ଓ ଦାନ କରିବେ, ସେମାନଙ୍କ ସମସ୍ତ କାମ ସଫଳ ହେବ—ଏହିପରି ବିଚାର କରାଯାଉ।
ତଦ୍ଵାକ୍ଯସମକାଲଂ ତୁ ତଥେତ୍ଯ୍ ଊଚୁଃ ସୁରା ଅପି ନିଵୃତ୍ତେ ତୁ ମଖେ ତସ୍ମିନ୍ ସୁରା ଜଗ୍ମୁଃ ସ୍ଵମ୍ ଆଲଯମ୍
ସେହି ସମୟରେ ଦେବତାମାନେ କହିଲେ, 'ଏହିପରି ହେଉ।' ବଳି ଅନୁଷ୍ଠାନ ସମାପ୍ତ ହେଲାପରେ ସେମାନେ ନିଜ ନିଜ ଗୃହକୁ ଫେରିଗଲେ।
ତତଃ ପ୍ରଭୃତି ତତ୍ ତୀର୍ଥମ୍ ଅଵିଘ୍ନମ୍ ଇତି ଗଦ୍ଯତେ ସର୍ଵକାମପ୍ରଦଂ ପୁଂସାଂ ସର୍ଵଵିଘ୍ନଵିନାଶନମ୍
ସେଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ସେଇ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ବିଘ୍ନ ନଥିବା ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଏହା ଲୋକମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ବିଘ୍ନକୁ ଦୂର କରେ।
ଶେଷତୀର୍ଥମ୍ ଇତି ଖ୍ଯାତଂ ସର୍ଵକାମପ୍ରଦାଯକମ୍ ତସ୍ଯ ରୂପଂ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଯନ୍ ମଯା ପରିଭାଷିତମ୍
ଏହାକୁ ଶେଷତୀର୍ଥ ବୋଲି ଜଣାଯାଏ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରେ। ମୁଁ ଏହାର ବିବରଣୀ ଦେଉଛି, ଯେପରି ମୁଁ କହିଥିଲି।
ଶେଷୋ ନାମ ମହାନାଗୋ ରସାତଲପତିଃ ପ୍ରଭୁଃ ସର୍ଵନାଗୈଃ ପରିଵୃତୋ ରସାତଲମ୍ ଅଥାଭ୍ଯଗାତ୍
ଶେଷ ନାମକ ମହାନ ନାଗ, ଯିଏ ରସାତଳର ଅଧିପତି, ସମସ୍ତ ନାଗମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ, ସେ ରସାତଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ରାକ୍ଷସା ଦୈତ୍ଯଦନୁଜାଃ ପ୍ରଵିଷ୍ଟା ଯେ ରସାତଲମ୍ ତୈର୍ ନିରସ୍ତୋ ଭୋଗିପତିର୍ ମାମ୍ ଉଵାଚାଥ ଵିହ୍ଵଲଃ
ଦେମନ, ଯେଉଁମାନେ ଦୈତ୍ୟ ଓ ଦାନବଙ୍କ ସନ୍ତାନ ଏବଂ ରସାତଳକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ନାଗର ମୁଣ୍ଡ ଶେଷଙ୍କୁ ବାହାର କରିଦେଲେ। ତାପରେ, ଶେଷ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ମୋତେ କହିଲେ।
ରସାତଲଂ ତ୍ଵଯା ଦତ୍ତଂ ରାକ୍ଷସାନାଂ ମମାପି ଚ ତେ ମେ ସ୍ଥାନଂ ନ ଦାସ୍ଯନ୍ତି ତସ୍ମାତ୍ ତ୍ଵାଂ ଶରଣଂ ଗତଃ
'ତୁମେ ରସାତଳକୁ ଦେମନମାନେ ଓ ମୋତେ ଦେଇଛ, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ମୋତେ ଥାଏବା ସ୍ଥାନ ଦେବେ ନାହିଁ। ଏହିକାରଣରୁ, ମୁଁ ତୁମ ଶରଣକୁ ଆସିଛି।'
ତତୋ ଽହମ୍ ଅବ୍ରଵଂ ନାଗଂ ଗୌତମୀଂ ଯାହି ପନ୍ନଗ ତତ୍ର ସ୍ତୁତ୍ଵା ମହାଦେଵଂ ଲପ୍ସ୍ଯସେ ତ୍ଵଂ ମନୋରଥମ୍
ତାପରେ ମୁଁ ନାଗକୁ କହିଲି, 'ତୁମେ ଗୌତମୀ ନଦୀକୁ ଯାଅ। ସେଠାରେ ମହାଦେବଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ତୁମ ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ପାଇପାରିବ।'
ନାନ୍ଯୋ ଽସ୍ତି ଲୋକତ୍ରିତଯେ ମନୋରଥସମର୍ପକଃ ମଦ୍ଵାକ୍ଯପ୍ରେରିତୋ ନାଗୋ ଗଙ୍ଗାମ୍ ଆପ୍ଲୁତ୍ଯ ଯତ୍ନତଃ କୃତାଞ୍ଜଲିପୁଟୋ ଭୂତ୍ଵା ତୁଷ୍ଟାଵ ତ୍ରିଦଶେଶ୍ଵରମ୍
ତିନି ଲୋକରେ ଅନ୍ୟ କେହି ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ମୋର କଥା ଶୁଣି ନାଗ, ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଗଙ୍ଗାରେ ସ୍ନାନ କରି, ହାତ ଜୋଡି ତ୍ରିଦଶମାନଙ୍କ ଠାରେ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ।
ନମସ୍ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯନାଥାଯ ଦକ୍ଷଯଜ୍ଞଵିଭେଦିନେ ଆଦିକର୍ତ୍ରେ ନମସ୍ ତୁଭ୍ଯଂ ନମସ୍ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯରୂପିଣେ
ତିନି ଲୋକର ନାଥ, ଦକ୍ଷ ଯଜ୍ଞ ଭଙ୍ଗ କରିଥିବା, ଆଦି ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ତୁମକୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ। ତିନି ଲୋକର ରୂପଧାରୀ, ତୁମକୁ ପୁନି ପ୍ରଣାମ।
ନମଃ ସହସ୍ରଶିରସେ ନମଃ ସଂହାରକାରିଣେ ସୋମସୂର୍ଯାଗ୍ନିରୂପାଯ ଜଲରୂପାଯ ତେ ନମଃ
ହଜାର ମୁଣ୍ଡ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ସଂହାର କରୁଥିବା, ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅଗ୍ନି ଓ ଜଳର ରୂପ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ।
ସର୍ଵଦା ସର୍ଵରୂପାଯ କାଲରୂପାଯ ତେ ନମଃ ପାହି ଶଂକର ସର୍ଵେଶ ପାହି ସୋମେଶ ସର୍ଵଗ ଜଗନ୍ନାଥ ନମସ୍ ତୁଭ୍ଯଂ ଦେହି ମେ ମନସେପ୍ସିତମ୍
ସଦା ସମସ୍ତ ରୂପ ଧାରଣ କରୁଥିବା, କାଳର ରୂପ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ। ଶଙ୍କର, ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର। ସୋମେଶ୍ୱର, ସମସ୍ତ ଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା, ଜଗନ୍ନାଥ, ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ। ମୋ ମନର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କର।
ତତୋ ମହେଶ୍ଵରଃ ପ୍ରୀତଃ ପ୍ରାଦାନ୍ ନାଗେପ୍ସିତାନ୍ ଵରାନ୍ ଵିନାଶାଯ ସୁରାରୀଣାଂ ଦୈତ୍ଯଦାନଵରକ୍ଷସାମ୍
ତାପରେ ମହେଶ୍ୱର ଖୁସି ହୋଇ, ନାଗକୁ ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛିତ ବର ଦେଲେ, ଯାହା ଦେବତାମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ଦୈତ୍ୟ, ଦାନବ ଓ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ନାଶ ପାଇଁ ଥିଲା।