ଶିରୋମାତ୍ରଂ ତୁ ଯଃ ପଶ୍ଯେତ୍ ସ ଗଚ୍ଛେଦ୍ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ପଦମ୍ ଯତ୍ର ସ୍ଥିତ୍ଵା ସ୍ଵଯଂ ରୁଦ୍ରୋ ଲୂନଵାନ୍ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ଶିରଃ
ଯେଉଁଠି କେବଳ ମୁଣ୍ଡ ଦେଖିଥାଏ, ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ; ଯେଉଁଠି ରୁଦ୍ର ନିଜେ ଦଁଡିଥିଲେ ଓ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଥିଲେ।
ରୁଦ୍ରତୀର୍ଥଂ ତଦ୍ ଏଵ ସ୍ଯାତ୍ ତତ୍ର ସାକ୍ଷାଦ୍ ଦିଵାକରଃ ଦେଵାନାଂ ଚ ସ୍ଵରୂପେଣ ସ୍ଥିତୋ ଯସ୍ମାତ୍ ତଦ୍ ଉତ୍ତମମ୍
ସେଠିକୁ 'ରୁଦ୍ରତୀର୍ଥ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ସେଠି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ, ଦେବତାମାନେ ନିଜ ରୂପରେ ବିଦ୍ୟମାନ, ତେଣୁ ଏହା ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ।
ସୌର୍ଯଂ ତୀର୍ଥଂ ତଦ୍ ଆଖ୍ଯାତଂ ସର୍ଵକ୍ରତୁଫଲପ୍ରଦମ୍ ତତ୍ର ସ୍ନାତ୍ଵା ରଵିଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ସେଠିକୁ 'ସୌର୍ୟ' ତୀର୍ଥ ବୋଲି କହାଯାଏ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ଦେଇଥାଏ; ସେଠି ସ୍ନାନ କରି, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନାହିଁ।
ମହାଦେଵେନ ଯଚ୍ ଛିନ୍ନଂ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ପଞ୍ଚମଂ ଶିରଃ କ୍ଷେତ୍ରେ ଽଵିମୁକ୍ତେ ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ ଦେଵତାନାଂ ହିତଂ କୃତମ୍
ମହାଦେବେ ଯେଉଁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପଞ୍ଚମ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଥିଲେ, ତାହା 'ଅବିମୁକ୍ତ' କ୍ଷେତ୍ରରେ ସ୍ଥାପନ କରାଯାଇ, ଦେବତାମାନେଂକ ଉପକାର ହେଲା।
ବ୍ରହ୍ମତୀର୍ଥେ ଶିରୋମାତ୍ରଂ ଯୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଗୌତମୀତଟେ କ୍ଷେତ୍ରେ ଽଵିମୁକ୍ତେ ତସ୍ଯୈଵ ସ୍ଥାପିତଂ ଯୋ ଽନୁପଶ୍ଯତି କପାଲଂ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ପୁଣ୍ଯଂ ବ୍ରହ୍ମହା ପୂତତାଂ ଵ୍ରଜେତ୍
ଯେଉଁଠି ବ୍ରହ୍ମତୀର୍ଥରେ, ଗୌତମୀ ତୀରେ, ଅବିମୁକ୍ତ କ୍ଷେତ୍ରରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଦେଖେ ଓ କପାଳ ଦେଖେ, ସେ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରେ; ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର ହୁଏ।
ଅଵିଘ୍ନଂ ତୀର୍ଥମ୍ ଆଖ୍ଯାତଂ ସର୍ଵଵିଘ୍ନଵିନାଶନମ୍ ତତ୍ରାପି ଵୃତ୍ତମ୍ ଆଖ୍ଯାସ୍ଯେ ଶୃଣୁ ନାରଦ ଭକ୍ତିତଃ
'ଅବିଘ୍ନ' ତୀର୍ଥ ବୋଲି ଯାହାକୁ କୁହାଯାଏ, ସେଠି ସମସ୍ତ ବାଧା ଦୂର ହୁଏ; ଏଠାରେ ଯାହା ଘଟିଥିଲା, ମୁଁ ଏବେ ଭକ୍ତି ସହିତ କହିବି, ନାରଦ, ଶୁଣ।
ଦେଵସତ୍ତ୍ରେ ପ୍ରଵୃତ୍ତେ ତୁ ଗୌତମ୍ଯାଶ୍ ଚୋତ୍ତରେ ତଟେ ସମାପ୍ତିର୍ ନୈଵ ସତ୍ତ୍ରସ୍ଯ ସଂଜାତା ଵିଘ୍ନଦୋଷତଃ
ଦେବତାଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ଚାଲିଥିଲା, ଗୌତମୀ ନଦୀର ଉତ୍ତର ତୀରେ; ବାଧା ଦୋଷରୁ ଯଜ୍ଞର ସମାପ୍ତି ହେଇପାରିଲା ନାହିଁ।
ତତଃ ସୁରଗଣାଃ ସର୍ଵେ ମାମ୍ ଅଵୋଚନ୍ ହରିଂ ତଦା ତତୋ ଧ୍ଯାନଗତୋ ଽହଂ ତାନ୍ ଅଵୋଚଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ କାରଣମ୍
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ମୋତେ, ହରିଙ୍କୁ, କହିଲେ; ତାପରେ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହୋଇ, କାରଣ ଦେଖି, ମୁଁ ସେମାନେଂକୁ କହିଲି।
ଵିନାଯକକୃତୈର୍ ଵିଘ୍ନୈର୍ ନୈତତ୍ ସତ୍ତ୍ରଂ ସମାପ୍ଯତେ ତସ୍ମାତ୍ ସ୍ତୁଵନ୍ତୁ ତେ ସର୍ଵେ ଆଦିଦେଵଂ ଵିନାଯକମ୍
ବିନାୟକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହୋଇଥିବା ବାଧା ନିମିତ୍ତେ ଏହି ଯଜ୍ଞ ସମାପ୍ତ ହେଇପାରିବ ନାହିଁ; ତେଣୁ ସମସ୍ତେ ଆଦିଦେବ ବିନାୟକଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତୁ।
ତଥେତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ସୁରଗଣାଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ତେ ଗୌତମୀତଟେ ଅସ୍ତୁଵନ୍ ଭକ୍ତିତୋ ଦେଵା ଆଦିଦେଵଂ ଗଣେଶ୍ଵରମ୍
'ଏହିପରି ହେଉ' ବୋଲି କହି, ଦେବତାମାନେ ଗୌତମୀ ତୀରେ ସ୍ନାନ କରି, ଭକ୍ତି ସହିତ ଆଦିଦେବ ଗଣେଶଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଯଃ ସର୍ଵକାର୍ଯେଷୁ ସଦା ସୁରାଣାମ୍ ଅପୀଶଵିଷ୍ଣ୍ଵମ୍ବୁଜସଂଭଵାନାମ୍ ପୂଜ୍ଯୋ ନମସ୍ଯଃ ପରିଚିନ୍ତନୀଯସ୍ ତଂ ଵିଘ୍ନରାଜଂ ଶରଣଂ ଵ୍ରଜାମଃ
ଯିଏ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଦେବତାମାନେ, ଏଵଂ ଇଶ୍ୱର, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ପଦ୍ମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟ ସଦା ପୂଜା କରନ୍ତି, ନମସ୍କାର କରନ୍ତି ଓ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି, ସେହି ବିଘ୍ନରାଜଙ୍କୁ ଆମେ ଶରଣ ନେଉଛୁ।
ନ ଵିଘ୍ନରାଜେନ ସମୋ ଽସ୍ତି କଶ୍ଚିଦ୍ ଦେଵୋ ମନୋଵାଞ୍ଛିତସଂପ୍ରଦାତା ନିଶ୍ଚିତ୍ଯ ଚୈତତ୍ ତ୍ରିପୁରାନ୍ତକୋ ଽପି ତଂ ପୂଜଯାମ୍ ଆସ ଵଧେ ପୁରାଣାମ୍
ବିଘ୍ନରାଜଙ୍କ ସମାନ କୌଣସି ଦେବତା ନାହାନ୍ତି, ସେ ମନରେ ଚାହିଁଥିବା ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରନ୍ତି। ଏହି କଥା ଜାଣି, ତ୍ରିପୁରାସୁରଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିଥିବା ମହାଦେବ ମଧ୍ୟ ପୂର୍ବରୁ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ।
କରୋତୁ ସୋ ଽସ୍ମାକମ୍ ଅଵିଘ୍ନମ୍ ଅସ୍ମିନ୍ ମହାକ୍ରତୌ ସତ୍ଵରମ୍ ଆମ୍ବିକେଯଃ ଧ୍ଯାତେନ ଯେନାଖିଲଦେହଭାଜାଂ ପୂର୍ଣା ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ମନୋଭିଲାଷାଃ
ଆମ୍ବିକାଙ୍କ ପୁଅ ଏହି ବଡ଼ ଯଜ୍ଞରେ ଆମ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ବିଘ୍ନ ଦୂର କରନ୍ତୁ। ଯେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରାଯାଏ, ସମସ୍ତ ଜୀବର ମନୋକାମନା ପୂରଣ ହୁଏ।
ମହୋତ୍ସଵୋ ଽଭୂଦ୍ ଅଖିଲସ୍ଯ ଦେଵ୍ଯା ଜାତଃ ସୁତଶ୍ ଚିନ୍ତିତମାତ୍ର ଏଵ ଅତୋ ଽଵଦନ୍ ସୁରସଂଘାଃ କୃତାର୍ଥାଃ ସଦ୍ଯୋଜାତଂ ଵିଘ୍ନରାଜଂ ନମନ୍ତଃ
ଦେବୀଙ୍କ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଉଥିବା ସମୟରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ବଡ଼ ଉତ୍ସବ ହେଲା। ତାଙ୍କର ଚିନ୍ତା ହେଉଥିବା ସମୟରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ଦେବମଣ୍ଡଳୀ ନିଜ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପୂରଣ ହେବା ପରେ, ନୂତନ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ବିଘ୍ନରାଜଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ଯୋ ମାତୁର୍ ଉତ୍ସଙ୍ଗଗତୋ ଽଥ ମାତ୍ରା ନିଵାର୍ଯମାଣୋ ଽପି ବଲାଚ୍ ଚ ଚନ୍ଦ୍ରମ୍ ସଂଗୋପଯାମ୍ ଆସ ପିତୁର୍ ଜଟାସୁ ଗଣାଧିନାଥସ୍ଯ ଵିନୋଦ ଏଷଃ
ଯିଏ ମାଆଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରୋକାଯାଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଶକ୍ତିବାନ୍ ଭାବରେ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ତାଙ୍କ ପିତା ମହାଦେବଙ୍କ ଜଟାରେ ଲୁଚାଇଦେଲେ—ଏହି ତାଙ୍କର ଖେଳାଳି ସ୍ୱଭାବ।
ପପୌ ସ୍ତନଂ ମାତୁର୍ ଅଥାପି ତୃପ୍ତୋ ଯୋ ଭ୍ରାତୃମାତ୍ସର୍ଯକଷାଯବୁଦ୍ଧିଃ ଲମ୍ବୋଦରସ୍ ତ୍ଵଂ ଭଵ ଵିଘ୍ନରାଜୋ ଲମ୍ବୋଦରଂ ନାମ ଚକାର ଶଂଭୁଃ
ସେ ମାଆଙ୍କ ଦୁଧ ପିଲେ, ତଥାପି ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉଥିବା ସମୟରେ ଭାଇପାଇଁ ଇର୍ଷ୍ୟା ଭାବ ରଖିଥିଲେ। ହେ ଲମ୍ବୋଦର, ତୁମେ ବିଘ୍ନରାଜ ହେଲ, ଏହି 'ଲମ୍ବୋଦର' ନାମ ତୁମକୁ ଶିଵ ଦେଲେ।
ସଂଵେଷ୍ଟିତୋ ଦେଵଗଣୈର୍ ମହେଶଃ ପ୍ରଵର୍ତତାଂ ନୃତ୍ଯମ୍ ଇତୀତ୍ଯ୍ ଉଵାଚ ସଂତୋଷିତୋ ନୂପୁରରାଵମାତ୍ରାଦ୍ ଗଣେଶ୍ଵରତ୍ଵେ ଽଭିଷିଷେଚ ପୁତ୍ରମ୍
ଦେବମଣ୍ଡଳୀ ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଥିବା ସମୟରେ, ମହେଶ୍ୱର କହିଲେ, 'ନୃତ୍ୟ ଆରମ୍ଭ ହେଉ!' ପାଦପଜ୍ଞର ଶବ୍ଦରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଇ, ସେ ତାଙ୍କ ପୁଅଙ୍କୁ ଗଣନାୟକ ଭାବେ ଅଭିଷେକ କଲେ।
ଯୋ ଵିଘ୍ନପାଶଂ ଚ କରେଣ ବିଭ୍ରତ୍ ସ୍କନ୍ଧେ କୁଠାରଂ ଚ ତଥା ପରେଣ ଅପୂଜିତୋ ଵିଘ୍ନମ୍ ଅଥୋ ଽପି ମାତୁଃ କରୋତି କୋ ଵିଘ୍ନପତେଃ ସମୋ ଽନ୍ଯଃ
ଯିଏ ଏକ ହାତରେ ବିଘ୍ନ ପାଶ ଧରିଛନ୍ତି, ଅନ୍ୟ ହାତରେ କୁଠାର ନେଇ କନ୍ଧରେ ରଖିଛନ୍ତି, ସେ ପୂଜିତ ନହେଲେ ମଧ୍ୟ ମାଆଙ୍କ ପାଇଁ ବିଘ୍ନ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି। ବିଘ୍ନପତିଙ୍କ ସମାନ ଅନ୍ୟ କିଏ ଅଛନ୍ତି?
ଧର୍ମାର୍ଥକାମାଦିଷୁ ପୂର୍ଵପୂଜ୍ଯୋ ଦେଵାସୁରୈଃ ପୂଜ୍ଯତ ଏଵ ନିତ୍ଯମ୍ ଯସ୍ଯାର୍ଚନଂ ନୈଵ ଵିନାଶମ୍ ଅସ୍ତି ତଂ ପୂର୍ଵପୂଜ୍ଯଂ ପ୍ରଥମଂ ନମାମି
ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ଓ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ କାମରେ, ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ପ୍ରଥମେ ଯାହାଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି, ସେ ସଦା ପୂଜ୍ୟ। ଯାହାଙ୍କ ପୂଜା କରିଲେ କେବେ ନାଶ ହୁଏନି, ସେହି ପୂର୍ବପୂଜ୍ୟଙ୍କୁ ପ୍ରଥମେ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଯସ୍ଯାର୍ଚନାତ୍ ପ୍ରାର୍ଥନଯାନୁରୂପାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୁ ସର୍ଵସ୍ଯ ଫଲସ୍ଯ ସିଦ୍ଧିମ୍ ସ୍ଵତନ୍ତ୍ରସାମର୍ଥ୍ଯକୃତାତିଗର୍ଵଂ ଭ୍ରାତୃପ୍ରିଯଂ ତ୍ଵ୍ ଆଖୁରଥଂ ତମ୍ ଈଡେ
ଯାହାଙ୍କ ପୂଜା ଦ୍ୱାରା, ପ୍ରାର୍ଥନା ଅନୁଯାୟୀ ସମସ୍ତ ଫଳ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ, ନିଜ ଶକ୍ତିର ଗର୍ବକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରାଯାଏ—ସେ ଭାଇ, ମୁଷିକ ଚଢ଼ିଥିବା ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ମୁଁ ସ୍ତୁତି କରେ।
ଯୋ ମାତରଂ ସରସୈର୍ ନୃତ୍ଯଗୀତୈସ୍ ତଥାଭିଲାଷୈର୍ ଅଖିଲୈର୍ ଵିନୋଦୈଃ ସଂତୋଷଯାମ୍ ଆସ ତଦାତିତୁଷ୍ଟଂ ତଂ ଶ୍ରୀଗଣେଶଂ ଶରଣଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେ
ଯିଏ ନୃତ୍ୟ, ଗୀତ ଓ ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦଦାୟକ କ୍ରୀଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ମାଆଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କଲେ, ଏଭଳି ତାଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିଥିବା ଶ୍ରୀଗଣେଶଙ୍କ ଶରଣ ନେଉଛି।
ସୁରୋପକାରୈର୍ ଅସୁରୈଶ୍ ଚ ଯୁଦ୍ଧୈଃ ସ୍ତୋତ୍ରୈର୍ ନମସ୍କାରପରୈଶ୍ ଚ ମନ୍ତ୍ରୈଃ ପିତୃପ୍ରସାଦେନ ସଦା ସମୃଦ୍ଧଂ ତଂ ଶ୍ରୀଗଣେଶଂ ଶରଣଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେ
ଦେବମାନେ ସହାୟତା କରି, ଦାନବମାନେ ସହ ଯୁଦ୍ଧ, ସ୍ତୁତି, ପ୍ରଣାମ, ମନ୍ତ୍ର ଓ ପିତାଙ୍କ କୃପା ଦ୍ୱାରା ଯିଏ ସଦା ସମୃଦ୍ଧ, ସେହି ଶ୍ରୀଗଣେଶଙ୍କୁ ମୁଁ ଶରଣ ନେଉଛି।
ଜଯେ ପୁରାଣାମ୍ ଅକରୋତ୍ ପ୍ରତୀପଂ ପିତ୍ରାପି ହର୍ଷାତ୍ ପ୍ରତିପୂଜିତୋ ଯଃ ନିର୍ଵିଘ୍ନତାଂ ଚାପି ପୁନଶ୍ ଚକାର ତସ୍ମୈ ଗଣେଶାଯ ନମସ୍କରୋମି
ଯିଏ ପୁରାତନ ଶତ୍ରୁମାନେ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଖୁସିରେ ପିତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହୋଇଥିଲେ, ପୁନି ନିର୍ବିଘ୍ନତା ଦେଇଥିଲେ, ସେହି ଗଣେଶଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଇତି ସ୍ତୁତଃ ସୁରଗଣୈର୍ ଵିଘ୍ନେଶଃ ପ୍ରାହ ତାନ୍ ପୁନଃ
ଏଭଳି ଦେବମଣ୍ଡଳୀ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତି ପାଇ, ବିଘ୍ନେଶ୍ୱର ପୁନି ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଇତୋ ନିର୍ଵିଘ୍ନତା ସତ୍ତ୍ରେ ମତ୍ତଃ ସ୍ଯାଦ୍ ଅସୁରାରିଣଃ
ମୋ ଦ୍ୱାରା, ଏହି ଦାନବଶତ୍ରୁଙ୍କ ଯଜ୍ଞରେ ନିର୍ବିଘ୍ନତା ହେବ।
ଦେଵସତ୍ତ୍ରେ ନିଵୃତ୍ତେ ତୁ ଗଣେଶଃ ପ୍ରାହ ତାନ୍ ସୁରାନ୍
ଦେବମାନେ ଯଜ୍ଞ ସମାପ୍ତ କରିବା ପରେ, ଗଣେଶ ଦେବମାନଙ୍କୁ କହିଲେ।
ସ୍ତୋତ୍ରେଣାନେନ ଯେ ଭକ୍ତ୍ଯା ମାଂ ସ୍ତୋଷ୍ଯନ୍ତି ଯତଵ୍ରତାଃ ତେଷାଂ ଦାରିଦ୍ର୍ଯଦୁଃଖାନି ନ ଭଵେଯୁଃ କଦାଚନ
ଯେମାନେ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଭକ୍ତି ଓ ନିୟମରେ ମୋତେ ସ୍ତୁତି କରିବେ, ସେମାନଙ୍କ ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ଓ ଦୁଃଖ କେବେ ଆସିବ ନାହିଁ।
ଅତ୍ର ଯେ ଭକ୍ତିତଃ ସ୍ନାନଂ ଦାନଂ କୁର୍ଯୁର୍ ଅତନ୍ଦ୍ରିତାଃ ତେଷାଂ ସର୍ଵାଣି କାର୍ଯାଣି ଭଵେଯୁର୍ ଇତି ମନ୍ଯତାମ୍
ଏଠାରେ ଯେମାନେ ଭକ୍ତି ଓ ଉତ୍ସାହରେ ସ୍ନାନ ଓ ଦାନ କରିବେ, ସେମାନଙ୍କ ସମସ୍ତ କାମ ସଫଳ ହେବ—ଏହିପରି ବିଚାର କରାଯାଉ।
ତଦ୍ଵାକ୍ଯସମକାଲଂ ତୁ ତଥେତ୍ଯ୍ ଊଚୁଃ ସୁରା ଅପି ନିଵୃତ୍ତେ ତୁ ମଖେ ତସ୍ମିନ୍ ସୁରା ଜଗ୍ମୁଃ ସ୍ଵମ୍ ଆଲଯମ୍
ସେହି ସମୟରେ ଦେବତାମାନେ କହିଲେ, 'ଏହିପରି ହେଉ।' ବଳି ଅନୁଷ୍ଠାନ ସମାପ୍ତ ହେଲାପରେ ସେମାନେ ନିଜ ନିଜ ଗୃହକୁ ଫେରିଗଲେ।
ତତଃ ପ୍ରଭୃତି ତତ୍ ତୀର୍ଥମ୍ ଅଵିଘ୍ନମ୍ ଇତି ଗଦ୍ଯତେ ସର୍ଵକାମପ୍ରଦଂ ପୁଂସାଂ ସର୍ଵଵିଘ୍ନଵିନାଶନମ୍
ସେଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ସେଇ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ବିଘ୍ନ ନଥିବା ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଏହା ଲୋକମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ବିଘ୍ନକୁ ଦୂର କରେ।