ଯାଗଃ କ୍ଷଣୀ ଦୃଷ୍ଟଫଲେ ଽସମର୍ଥଃ ସ ନୈଵ କର୍ତୁଃ ଫଲତୀତି ମତ୍ଵା ଫଲସ୍ଯ ଦାନେ ପ୍ରତିଭୂର୍ ଜଟୀତି ନିଶ୍ଚିତ୍ଯ ଲୋକଃ ପ୍ରତିକର୍ମ ଯାତଃ
ଯେଉଁ ଯଜ୍ଞ କ୍ଷଣିକ ଓ ଦୃଶ୍ୟ ଫଳ ଦେଉଛି, ସେଥିରେ କର୍ତ୍ତାଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ଶକ୍ତି ନାହିଁ; ଏହା ଫଳ ଦେଉନାହିଁ ବୋଲି ଭାବି, ଲୋକମାନେ ନିଶ୍ଚିତ କଲେ ଯେ ଫଳ ଦେବାର ଦାୟିତ୍ୱ ଜଟିଙ୍କ; ତେଣୁ ସେମାନେ ଅନ୍ୟ କ୍ରିୟାକୁ ଗଲେ।
ତତଃ ସୁରେଶଃ ସଂତୁଷ୍ଟୋ ଦେଵାନାଂ କାର୍ଯସିଦ୍ଧଯେ ଲୋକାନାମ୍ ଉପକାରାର୍ଥଂ ତଥେତ୍ଯ୍ ଆହ ସୁରାନ୍ ପ୍ରତି
ତାପରେ ଦେବତାମାନେଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସିଦ୍ଧି ଓ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଭଲ ପାଇଁ, ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଦେବତାଙ୍କ ନାଥ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ 'ଏମିତି ହେଉ' ବୋଲି କହିଲେ।
ତଦ୍ଵକ୍ତ୍ରଂ ପାପରୂପଂ ଯଦ୍ ଭୀଷଣଂ ଲୋମହର୍ଷଣମ୍ ନିକୃତ୍ଯ ନଖଶସ୍ତ୍ରୈଶ୍ ଚ କ୍ଵ ସ୍ଥାପ୍ଯଂ ଚେତ୍ଯ୍ ଅଥାବ୍ରଵୀତ୍
ସେହି ଭୟଙ୍କର, ଦେଖିଲେ କଣ୍ଟା ଦାଁଡି ହୋଇଯିବା ପାପରୂପ ମୁହଁଟିକୁ ନଖ ଓ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା କାଟିଦେଇ, 'ଏହାକୁ କେଉଁଠି ରଖିବା ଉଚିତ?' ବୋଲି ପଚାରିଲେ।
ତତ୍ରେଲା ଵିବୁଧାନ୍ ଆହ ନାହଂ ଵୋଢୁଂ ଶିରଃ କ୍ଷମା ରସାତଲମ୍ ଅଥୋ ଯାସ୍ଯେ ଉଦଧିଶ୍ ଚାପ୍ଯ୍ ଅଥାବ୍ରଵୀତ୍
ସେଠାରେ ଏଳା ଦେବତାମାନେଂକୁ କହିଲେ, 'ମୁଁ ଏହି ମୁଣ୍ଡକୁ ବହିପାରିବି ନାହିଁ; ମୁଁ ପାତାଳକୁ ଯିବି।' ତାପରେ ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟ କହିଲେ।
ଶୋଷଂ ଯାସ୍ଯେ କ୍ଷଣାଦ୍ ଏଵ ପୁନଶ୍ ଚୋଚୁଃ ଶିଵଂ ସୁରାଃ ତ୍ଵଯୈଵୈତଦ୍ ବ୍ରହ୍ମଶିରୋ ଧାର୍ଯଂ ଲୋକାନୁକମ୍ପଯା
ସମୁଦ୍ର କହିଲେ, 'ମୁଁ ତୁରନ୍ତ ଶୁଖିଯିବି।' ପୁଣି ଦେବତାମାନେ ଶିବଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କ ଉପକାର ପାଇଁ, ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କେବଳ ଆପଣେ ବହିବା ଉଚିତ।'
ଅଚ୍ଛେଦେ ଜଗତାଂ ନାଶଶ୍ ଛେଦେ ଦୋଷଶ୍ ଚ ତାଦୃଶଃ ଏଵଂ ଵିମୃଶ୍ଯ ସୋମେଶୋ ଦଧାର କଶିରସ୍ ତଦା
କାଟିଦେଲେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଶ ହେବ; ନ କାଟିଲେ ଏମିତି ଦୋଷ ରହିଯିବ। ଏଭଳି ଭାବି, ସୋମଙ୍କ ପତି ସେଇ ମୁଣ୍ଡକୁ ବହିଲେ।
ତଦ୍ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦୁଷ୍କରଂ କର୍ମ ଗୌତମୀଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ପାଵନୀମ୍ ଅସ୍ତୁଵଞ୍ ଜଗତାମ୍ ଈଶଂ ପ୍ରଣଯାଦ୍ ଭକ୍ତିତଃ ସୁରାଃ
ସେଇ କଠିନ କାମଟି ଦେଖି, ଦେବତାମାନେ ପବିତ୍ର ଗୌତମୀ ନଦୀକୁ ପହଞ୍ଚି, ସ୍ନେହ ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କ ନାଥଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଦେଵେଷ୍ଵ୍ ଅମିତ୍ରଂ କଶିରୋ ଽତିଭୀମଂ ତାନ୍ ଭକ୍ଷଣାଯୋପଗତଂ ନିକୃତ୍ଯ ନଖାଗ୍ରସୂଚ୍ଯା ଶକଲେନ୍ଦୁମୌଲିସ୍ ତ୍ଯାଗେ ଽପି ଦୋଷାତ୍ କୃପଯାନୁଧତ୍ତେ
ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଅତି ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଖାଇବାକୁ ଆସିଥିଲା; ଚନ୍ଦ୍ରଧାରୀ ତାହାକୁ ନଖର ଆଗରେ କାଟିଦେଲେ, ଛାଡିଦେବାର ଦୋଷ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, କୃପାବଶତଃ ସେଇ ମୁଣ୍ଡକୁ ବହିଲେ।
ତତ୍ର ତେ ଵିବୁଧାଃ ସର୍ଵେ ସ୍ଥିତା ଯେ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଽନ୍ତିକେ ତୁଷ୍ଟୁଵୁର୍ ଵିବୁଧେଶାନଂ କର୍ମ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାତିଦୈଵତମ୍
ସେଠାରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିକଟରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଦେବତା, ସେଇ ଅତିଦିବ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ଦେବତାମାନେଂକ ନାଥଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ତତଃ ପ୍ରଭୃତି ତତ୍ ତୀର୍ଥଂ ବ୍ରହ୍ମତୀର୍ଥମ୍ ଇତି ଶ୍ରୁତମ୍ ଅଦ୍ଯାପି ବ୍ରହ୍ମଣୋ ରୂପଂ ଚତୁର୍ମୁଖମ୍ ଅଵସ୍ଥିତମ୍
ସେଇ ସମୟରୁ, ସେଠି ତୀର୍ଥକୁ 'ବ୍ରହ୍ମତୀର୍ଥ' ବୋଲି ଡାକାଯାଏ; ଆଜିଯାଏଁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଚାରିମୁହଁ ରୂପ ସେଠି ବିଦ୍ୟମାନ ଅଛି।
ଶିରୋମାତ୍ରଂ ତୁ ଯଃ ପଶ୍ଯେତ୍ ସ ଗଚ୍ଛେଦ୍ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ପଦମ୍ ଯତ୍ର ସ୍ଥିତ୍ଵା ସ୍ଵଯଂ ରୁଦ୍ରୋ ଲୂନଵାନ୍ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ଶିରଃ
ଯେଉଁଠି କେବଳ ମୁଣ୍ଡ ଦେଖିଥାଏ, ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ; ଯେଉଁଠି ରୁଦ୍ର ନିଜେ ଦଁଡିଥିଲେ ଓ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଥିଲେ।
ରୁଦ୍ରତୀର୍ଥଂ ତଦ୍ ଏଵ ସ୍ଯାତ୍ ତତ୍ର ସାକ୍ଷାଦ୍ ଦିଵାକରଃ ଦେଵାନାଂ ଚ ସ୍ଵରୂପେଣ ସ୍ଥିତୋ ଯସ୍ମାତ୍ ତଦ୍ ଉତ୍ତମମ୍
ସେଠିକୁ 'ରୁଦ୍ରତୀର୍ଥ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ସେଠି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ, ଦେବତାମାନେ ନିଜ ରୂପରେ ବିଦ୍ୟମାନ, ତେଣୁ ଏହା ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ।
ସୌର୍ଯଂ ତୀର୍ଥଂ ତଦ୍ ଆଖ୍ଯାତଂ ସର୍ଵକ୍ରତୁଫଲପ୍ରଦମ୍ ତତ୍ର ସ୍ନାତ୍ଵା ରଵିଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ସେଠିକୁ 'ସୌର୍ୟ' ତୀର୍ଥ ବୋଲି କହାଯାଏ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ଦେଇଥାଏ; ସେଠି ସ୍ନାନ କରି, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନାହିଁ।
ମହାଦେଵେନ ଯଚ୍ ଛିନ୍ନଂ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ପଞ୍ଚମଂ ଶିରଃ କ୍ଷେତ୍ରେ ଽଵିମୁକ୍ତେ ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ ଦେଵତାନାଂ ହିତଂ କୃତମ୍
ମହାଦେବେ ଯେଉଁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପଞ୍ଚମ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଥିଲେ, ତାହା 'ଅବିମୁକ୍ତ' କ୍ଷେତ୍ରରେ ସ୍ଥାପନ କରାଯାଇ, ଦେବତାମାନେଂକ ଉପକାର ହେଲା।
ବ୍ରହ୍ମତୀର୍ଥେ ଶିରୋମାତ୍ରଂ ଯୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଗୌତମୀତଟେ କ୍ଷେତ୍ରେ ଽଵିମୁକ୍ତେ ତସ୍ଯୈଵ ସ୍ଥାପିତଂ ଯୋ ଽନୁପଶ୍ଯତି କପାଲଂ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ପୁଣ୍ଯଂ ବ୍ରହ୍ମହା ପୂତତାଂ ଵ୍ରଜେତ୍
ଯେଉଁଠି ବ୍ରହ୍ମତୀର୍ଥରେ, ଗୌତମୀ ତୀରେ, ଅବିମୁକ୍ତ କ୍ଷେତ୍ରରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଦେଖେ ଓ କପାଳ ଦେଖେ, ସେ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରେ; ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର ହୁଏ।
ଅଵିଘ୍ନଂ ତୀର୍ଥମ୍ ଆଖ୍ଯାତଂ ସର୍ଵଵିଘ୍ନଵିନାଶନମ୍ ତତ୍ରାପି ଵୃତ୍ତମ୍ ଆଖ୍ଯାସ୍ଯେ ଶୃଣୁ ନାରଦ ଭକ୍ତିତଃ
'ଅବିଘ୍ନ' ତୀର୍ଥ ବୋଲି ଯାହାକୁ କୁହାଯାଏ, ସେଠି ସମସ୍ତ ବାଧା ଦୂର ହୁଏ; ଏଠାରେ ଯାହା ଘଟିଥିଲା, ମୁଁ ଏବେ ଭକ୍ତି ସହିତ କହିବି, ନାରଦ, ଶୁଣ।
ଦେଵସତ୍ତ୍ରେ ପ୍ରଵୃତ୍ତେ ତୁ ଗୌତମ୍ଯାଶ୍ ଚୋତ୍ତରେ ତଟେ ସମାପ୍ତିର୍ ନୈଵ ସତ୍ତ୍ରସ୍ଯ ସଂଜାତା ଵିଘ୍ନଦୋଷତଃ
ଦେବତାଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ଚାଲିଥିଲା, ଗୌତମୀ ନଦୀର ଉତ୍ତର ତୀରେ; ବାଧା ଦୋଷରୁ ଯଜ୍ଞର ସମାପ୍ତି ହେଇପାରିଲା ନାହିଁ।
ତତଃ ସୁରଗଣାଃ ସର୍ଵେ ମାମ୍ ଅଵୋଚନ୍ ହରିଂ ତଦା ତତୋ ଧ୍ଯାନଗତୋ ଽହଂ ତାନ୍ ଅଵୋଚଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ କାରଣମ୍
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ମୋତେ, ହରିଙ୍କୁ, କହିଲେ; ତାପରେ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହୋଇ, କାରଣ ଦେଖି, ମୁଁ ସେମାନେଂକୁ କହିଲି।
ଵିନାଯକକୃତୈର୍ ଵିଘ୍ନୈର୍ ନୈତତ୍ ସତ୍ତ୍ରଂ ସମାପ୍ଯତେ ତସ୍ମାତ୍ ସ୍ତୁଵନ୍ତୁ ତେ ସର୍ଵେ ଆଦିଦେଵଂ ଵିନାଯକମ୍
ବିନାୟକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହୋଇଥିବା ବାଧା ନିମିତ୍ତେ ଏହି ଯଜ୍ଞ ସମାପ୍ତ ହେଇପାରିବ ନାହିଁ; ତେଣୁ ସମସ୍ତେ ଆଦିଦେବ ବିନାୟକଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତୁ।
ତଥେତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ସୁରଗଣାଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ତେ ଗୌତମୀତଟେ ଅସ୍ତୁଵନ୍ ଭକ୍ତିତୋ ଦେଵା ଆଦିଦେଵଂ ଗଣେଶ୍ଵରମ୍
'ଏହିପରି ହେଉ' ବୋଲି କହି, ଦେବତାମାନେ ଗୌତମୀ ତୀରେ ସ୍ନାନ କରି, ଭକ୍ତି ସହିତ ଆଦିଦେବ ଗଣେଶଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଯଃ ସର୍ଵକାର୍ଯେଷୁ ସଦା ସୁରାଣାମ୍ ଅପୀଶଵିଷ୍ଣ୍ଵମ୍ବୁଜସଂଭଵାନାମ୍ ପୂଜ୍ଯୋ ନମସ୍ଯଃ ପରିଚିନ୍ତନୀଯସ୍ ତଂ ଵିଘ୍ନରାଜଂ ଶରଣଂ ଵ୍ରଜାମଃ
ଯିଏ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଦେବତାମାନେ, ଏଵଂ ଇଶ୍ୱର, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ପଦ୍ମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟ ସଦା ପୂଜା କରନ୍ତି, ନମସ୍କାର କରନ୍ତି ଓ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି, ସେହି ବିଘ୍ନରାଜଙ୍କୁ ଆମେ ଶରଣ ନେଉଛୁ।
ନ ଵିଘ୍ନରାଜେନ ସମୋ ଽସ୍ତି କଶ୍ଚିଦ୍ ଦେଵୋ ମନୋଵାଞ୍ଛିତସଂପ୍ରଦାତା ନିଶ୍ଚିତ୍ଯ ଚୈତତ୍ ତ୍ରିପୁରାନ୍ତକୋ ଽପି ତଂ ପୂଜଯାମ୍ ଆସ ଵଧେ ପୁରାଣାମ୍
ବିଘ୍ନରାଜଙ୍କ ସମାନ କୌଣସି ଦେବତା ନାହାନ୍ତି, ସେ ମନରେ ଚାହିଁଥିବା ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରନ୍ତି। ଏହି କଥା ଜାଣି, ତ୍ରିପୁରାସୁରଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିଥିବା ମହାଦେବ ମଧ୍ୟ ପୂର୍ବରୁ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ।
କରୋତୁ ସୋ ଽସ୍ମାକମ୍ ଅଵିଘ୍ନମ୍ ଅସ୍ମିନ୍ ମହାକ୍ରତୌ ସତ୍ଵରମ୍ ଆମ୍ବିକେଯଃ ଧ୍ଯାତେନ ଯେନାଖିଲଦେହଭାଜାଂ ପୂର୍ଣା ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ମନୋଭିଲାଷାଃ
ଆମ୍ବିକାଙ୍କ ପୁଅ ଏହି ବଡ଼ ଯଜ୍ଞରେ ଆମ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ବିଘ୍ନ ଦୂର କରନ୍ତୁ। ଯେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରାଯାଏ, ସମସ୍ତ ଜୀବର ମନୋକାମନା ପୂରଣ ହୁଏ।
ମହୋତ୍ସଵୋ ଽଭୂଦ୍ ଅଖିଲସ୍ଯ ଦେଵ୍ଯା ଜାତଃ ସୁତଶ୍ ଚିନ୍ତିତମାତ୍ର ଏଵ ଅତୋ ଽଵଦନ୍ ସୁରସଂଘାଃ କୃତାର୍ଥାଃ ସଦ୍ଯୋଜାତଂ ଵିଘ୍ନରାଜଂ ନମନ୍ତଃ
ଦେବୀଙ୍କ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଉଥିବା ସମୟରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ବଡ଼ ଉତ୍ସବ ହେଲା। ତାଙ୍କର ଚିନ୍ତା ହେଉଥିବା ସମୟରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ଦେବମଣ୍ଡଳୀ ନିଜ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପୂରଣ ହେବା ପରେ, ନୂତନ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ବିଘ୍ନରାଜଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ଯୋ ମାତୁର୍ ଉତ୍ସଙ୍ଗଗତୋ ଽଥ ମାତ୍ରା ନିଵାର୍ଯମାଣୋ ଽପି ବଲାଚ୍ ଚ ଚନ୍ଦ୍ରମ୍ ସଂଗୋପଯାମ୍ ଆସ ପିତୁର୍ ଜଟାସୁ ଗଣାଧିନାଥସ୍ଯ ଵିନୋଦ ଏଷଃ
ଯିଏ ମାଆଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରୋକାଯାଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଶକ୍ତିବାନ୍ ଭାବରେ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ତାଙ୍କ ପିତା ମହାଦେବଙ୍କ ଜଟାରେ ଲୁଚାଇଦେଲେ—ଏହି ତାଙ୍କର ଖେଳାଳି ସ୍ୱଭାବ।
ପପୌ ସ୍ତନଂ ମାତୁର୍ ଅଥାପି ତୃପ୍ତୋ ଯୋ ଭ୍ରାତୃମାତ୍ସର୍ଯକଷାଯବୁଦ୍ଧିଃ ଲମ୍ବୋଦରସ୍ ତ୍ଵଂ ଭଵ ଵିଘ୍ନରାଜୋ ଲମ୍ବୋଦରଂ ନାମ ଚକାର ଶଂଭୁଃ
ସେ ମାଆଙ୍କ ଦୁଧ ପିଲେ, ତଥାପି ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉଥିବା ସମୟରେ ଭାଇପାଇଁ ଇର୍ଷ୍ୟା ଭାବ ରଖିଥିଲେ। ହେ ଲମ୍ବୋଦର, ତୁମେ ବିଘ୍ନରାଜ ହେଲ, ଏହି 'ଲମ୍ବୋଦର' ନାମ ତୁମକୁ ଶିଵ ଦେଲେ।
ସଂଵେଷ୍ଟିତୋ ଦେଵଗଣୈର୍ ମହେଶଃ ପ୍ରଵର୍ତତାଂ ନୃତ୍ଯମ୍ ଇତୀତ୍ଯ୍ ଉଵାଚ ସଂତୋଷିତୋ ନୂପୁରରାଵମାତ୍ରାଦ୍ ଗଣେଶ୍ଵରତ୍ଵେ ଽଭିଷିଷେଚ ପୁତ୍ରମ୍
ଦେବମଣ୍ଡଳୀ ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଥିବା ସମୟରେ, ମହେଶ୍ୱର କହିଲେ, 'ନୃତ୍ୟ ଆରମ୍ଭ ହେଉ!' ପାଦପଜ୍ଞର ଶବ୍ଦରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଇ, ସେ ତାଙ୍କ ପୁଅଙ୍କୁ ଗଣନାୟକ ଭାବେ ଅଭିଷେକ କଲେ।
ଯୋ ଵିଘ୍ନପାଶଂ ଚ କରେଣ ବିଭ୍ରତ୍ ସ୍କନ୍ଧେ କୁଠାରଂ ଚ ତଥା ପରେଣ ଅପୂଜିତୋ ଵିଘ୍ନମ୍ ଅଥୋ ଽପି ମାତୁଃ କରୋତି କୋ ଵିଘ୍ନପତେଃ ସମୋ ଽନ୍ଯଃ
ଯିଏ ଏକ ହାତରେ ବିଘ୍ନ ପାଶ ଧରିଛନ୍ତି, ଅନ୍ୟ ହାତରେ କୁଠାର ନେଇ କନ୍ଧରେ ରଖିଛନ୍ତି, ସେ ପୂଜିତ ନହେଲେ ମଧ୍ୟ ମାଆଙ୍କ ପାଇଁ ବିଘ୍ନ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି। ବିଘ୍ନପତିଙ୍କ ସମାନ ଅନ୍ୟ କିଏ ଅଛନ୍ତି?
ଧର୍ମାର୍ଥକାମାଦିଷୁ ପୂର୍ଵପୂଜ୍ଯୋ ଦେଵାସୁରୈଃ ପୂଜ୍ଯତ ଏଵ ନିତ୍ଯମ୍ ଯସ୍ଯାର୍ଚନଂ ନୈଵ ଵିନାଶମ୍ ଅସ୍ତି ତଂ ପୂର୍ଵପୂଜ୍ଯଂ ପ୍ରଥମଂ ନମାମି
ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ଓ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ କାମରେ, ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ପ୍ରଥମେ ଯାହାଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି, ସେ ସଦା ପୂଜ୍ୟ। ଯାହାଙ୍କ ପୂଜା କରିଲେ କେବେ ନାଶ ହୁଏନି, ସେହି ପୂର୍ବପୂଜ୍ୟଙ୍କୁ ପ୍ରଥମେ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଯସ୍ଯାର୍ଚନାତ୍ ପ୍ରାର୍ଥନଯାନୁରୂପାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୁ ସର୍ଵସ୍ଯ ଫଲସ୍ଯ ସିଦ୍ଧିମ୍ ସ୍ଵତନ୍ତ୍ରସାମର୍ଥ୍ଯକୃତାତିଗର୍ଵଂ ଭ୍ରାତୃପ୍ରିଯଂ ତ୍ଵ୍ ଆଖୁରଥଂ ତମ୍ ଈଡେ
ଯାହାଙ୍କ ପୂଜା ଦ୍ୱାରା, ପ୍ରାର୍ଥନା ଅନୁଯାୟୀ ସମସ୍ତ ଫଳ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ, ନିଜ ଶକ୍ତିର ଗର୍ବକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରାଯାଏ—ସେ ଭାଇ, ମୁଷିକ ଚଢ଼ିଥିବା ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ମୁଁ ସ୍ତୁତି କରେ।