ତେଷୁ ସ୍ନାନମ୍ ଅଥୋ ଦାନଂ ପିତୄଣାଂ ଚୈଵ ତର୍ପଣମ୍ ସର୍ଵଂ ତଦ୍ ଅକ୍ଷଯଂ ଜ୍ଞେଯଂ ଶିଵସ୍ଯ ଵଚନଂ ଯଥା
ସେଠି ସ୍ନାନ, ଦାନ ଓ ପିତୃମାନେଙ୍କୁ ତର୍ପଣ—ଏସବୁ କାମ ଅକ୍ଷୟ ଫଳଦାୟକ ବୋଲି ବୁଝିବା ଉଚିତ, ଯେପରି ଶିବ କହିଛନ୍ତି।
ଯସ୍ ତ୍ଵ୍ ଇଦଂ ଶୃଣୁଯାନ୍ ନିତ୍ଯଂ ସ୍ମରେଦ୍ ଅପି ପଠେତ୍ ତଥା ଆଖ୍ଯାନଂ ମାତୃତୀର୍ଥାନାମ୍ ଆଯୁଷ୍ମାନ୍ ସ ସୁଖୀ ଭଵେତ୍
ଯିଏ ଏହି ମାତୃତୀର୍ଥର କଥା ପ୍ରତିଦିନ ଶୁଣେ, ସ୍ମରଣ କରେ କିମ୍ବା ପାଠ କରେ, ସେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଓ ସୁଖୀ ହୁଏ।
ଇଦମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅପରଂ ତୀର୍ଥଂ ଦେଵାନାମ୍ ଅପି ଦୁର୍ଲଭମ୍ ବ୍ରହ୍ମତୀର୍ଥମ୍ ଇତି ଖ୍ଯାତଂ ଭୁକ୍ତିମୁକ୍ତିପ୍ରଦଂ ନୃଣାମ୍
ଏଠି ଆଉ ଏକ ତୀର୍ଥ ଅଛି, ଯାହାକୁ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ଏହା 'ବ୍ରହ୍ମତୀର୍ଥ' ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ମଣିଷମାନେଙ୍କୁ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ।
ସ୍ଥିତେଷୁ ଦେଵସୈନ୍ଯେଷୁ ପ୍ରଵିଷ୍ଟେଷୁ ରସାତଲମ୍ ଦୈତ୍ଯେଷୁ ଚ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ତଥା ମାତୃଷୁ ତାନ୍ ଅନୁ
ଦେବସେନା ଦୃଢ଼ ରହିଲା, ଦାନବମାନେ ଭୂଗର୍ଭକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମାତୃମାନେ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ପଛରେ ଗଲେ।
ମଦୀଯଂ ପଞ୍ଚମଂ ଵକ୍ତ୍ରଂ ଗର୍ଦଭାକୃତି ଭୀଷଣମ୍ ତଦ୍ ଵକ୍ତ୍ରଂ ଦେଵସୈନ୍ଯେଷୁ ମଯି ତିଷ୍ଠତ୍ଯ୍ ଉଵାଚ ହ
ମୋର ପଞ୍ଚମ ମୁଖ, ଭୟଙ୍କର ଗଧାର ଆକୃତିରେ, ଦେବସେନାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଦଢ଼ିଥିବାବେଳେ କହିଲା।
ହେ ଦୈତ୍ଯାଃ କିଂ ପଲାଯନ୍ତେ ନ ଭଯଂ ଵୋ ଽସ୍ତୁ ସତ୍ଵରମ୍ ଆଗଚ୍ଛନ୍ତୁ ସୁରାନ୍ ସର୍ଵାନ୍ ଭକ୍ଷଯିଷ୍ଯେ କ୍ଷଣାଦ୍ ଇତି
“ହେ ଦାନବମାନେ, କାହିଁକି ପଳାଉଛ? ତୁମେ ଭୟ କରନି। ଶୀଘ୍ର ଆସ, ମୁଁ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଖାଇଦେବି!”
ନିଵାରଯନ୍ତଂ ମାମ୍ ଏଵଂ ଭକ୍ଷଣାଯୋଦ୍ଯତଂ ତଥା ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିବୁଧାଃ ସର୍ଵେ ଵିତ୍ରସ୍ତା ଵିଷ୍ଣୁମ୍ ଅବ୍ରୁଵନ୍
ମୁଁ ଏପରି ଭାବେ ଖାଇବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ଓ ବାଧା ଦେଉଥିବା ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଭୟଭୀତ ହୋଇ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କହିଲେ।
ତ୍ରାହି ଵିଷ୍ଣୋ ଜଗନ୍ନାଥ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଽସ୍ଯ ମୁଖଂ ଲୁନ ଚକ୍ରଧୃଗ୍ ଵିବୁଧାନ୍ ଆହ ଚ୍ଛେଦ୍ମି ଚକ୍ରେଣ ଵୈ ଶିରଃ
“ବଞ୍ଚାନ୍ତୁ, ବିଷ୍ଣୁ, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ନାଥ! ଏହା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ମୁଖ। ଚକ୍ରଧାରୀ, ମୁଁ ଏହାର ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେବି।”
କିଂ ତୁ ତଚ୍ ଛିନ୍ନମ୍ ଏଵେଦଂ ସଂହରେତ୍ ସଚରାଚରମ୍ ମନ୍ତ୍ରଂ ବ୍ରୂମୋ ଽତ୍ର ଵିବୁଧାଃ ଶ୍ରୂଯତାଂ ସର୍ଵମ୍ ଏଵ ହି
“କିନ୍ତୁ ଏହି ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ, ଏହା ସମସ୍ତ ଚଳାଚଳ ଓ ଅଚଳକୁ ନଶ୍ଟ କରିଦେବ। ଏଠି ଏକ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଦରକାର, ଦେବମାନେ, ସମସ୍ତ କଥା ଶୁଣ।
ତ୍ରିନେତ୍ରଃ କଶିରଶ୍ ଛେତ୍ତା ସ ଚ ଧତ୍ତେ ନ ସଂଶଯଃ ମଯା ଚ ଶଂଭୁଃ ସର୍ଵୈଶ୍ ଚ ସ୍ତୁତଃ ପ୍ରୋକ୍ତସ୍ ତଥୈଵ ଚ
“ତିନି ଆଖିଅଛିଯିଏ, ସେଇ ଗଧାମୁଣ୍ଡ କାଟିବେ ଓ ଏହାକୁ ଧରିବେ—ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ମୁଁ, ଶମ୍ଭୁ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ ଓ ଆହ୍ୱାନିତ ହୋଇଛି।
ଯାଗଃ କ୍ଷଣୀ ଦୃଷ୍ଟଫଲେ ଽସମର୍ଥଃ ସ ନୈଵ କର୍ତୁଃ ଫଲତୀତି ମତ୍ଵା ଫଲସ୍ଯ ଦାନେ ପ୍ରତିଭୂର୍ ଜଟୀତି ନିଶ୍ଚିତ୍ଯ ଲୋକଃ ପ୍ରତିକର୍ମ ଯାତଃ
ଯେଉଁ ଯଜ୍ଞ କ୍ଷଣିକ ଓ ଦୃଶ୍ୟ ଫଳ ଦେଉଛି, ସେଥିରେ କର୍ତ୍ତାଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ଶକ୍ତି ନାହିଁ; ଏହା ଫଳ ଦେଉନାହିଁ ବୋଲି ଭାବି, ଲୋକମାନେ ନିଶ୍ଚିତ କଲେ ଯେ ଫଳ ଦେବାର ଦାୟିତ୍ୱ ଜଟିଙ୍କ; ତେଣୁ ସେମାନେ ଅନ୍ୟ କ୍ରିୟାକୁ ଗଲେ।
ତତଃ ସୁରେଶଃ ସଂତୁଷ୍ଟୋ ଦେଵାନାଂ କାର୍ଯସିଦ୍ଧଯେ ଲୋକାନାମ୍ ଉପକାରାର୍ଥଂ ତଥେତ୍ଯ୍ ଆହ ସୁରାନ୍ ପ୍ରତି
ତାପରେ ଦେବତାମାନେଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସିଦ୍ଧି ଓ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଭଲ ପାଇଁ, ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଦେବତାଙ୍କ ନାଥ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ 'ଏମିତି ହେଉ' ବୋଲି କହିଲେ।
ତଦ୍ଵକ୍ତ୍ରଂ ପାପରୂପଂ ଯଦ୍ ଭୀଷଣଂ ଲୋମହର୍ଷଣମ୍ ନିକୃତ୍ଯ ନଖଶସ୍ତ୍ରୈଶ୍ ଚ କ୍ଵ ସ୍ଥାପ୍ଯଂ ଚେତ୍ଯ୍ ଅଥାବ୍ରଵୀତ୍
ସେହି ଭୟଙ୍କର, ଦେଖିଲେ କଣ୍ଟା ଦାଁଡି ହୋଇଯିବା ପାପରୂପ ମୁହଁଟିକୁ ନଖ ଓ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା କାଟିଦେଇ, 'ଏହାକୁ କେଉଁଠି ରଖିବା ଉଚିତ?' ବୋଲି ପଚାରିଲେ।
ତତ୍ରେଲା ଵିବୁଧାନ୍ ଆହ ନାହଂ ଵୋଢୁଂ ଶିରଃ କ୍ଷମା ରସାତଲମ୍ ଅଥୋ ଯାସ୍ଯେ ଉଦଧିଶ୍ ଚାପ୍ଯ୍ ଅଥାବ୍ରଵୀତ୍
ସେଠାରେ ଏଳା ଦେବତାମାନେଂକୁ କହିଲେ, 'ମୁଁ ଏହି ମୁଣ୍ଡକୁ ବହିପାରିବି ନାହିଁ; ମୁଁ ପାତାଳକୁ ଯିବି।' ତାପରେ ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟ କହିଲେ।
ଶୋଷଂ ଯାସ୍ଯେ କ୍ଷଣାଦ୍ ଏଵ ପୁନଶ୍ ଚୋଚୁଃ ଶିଵଂ ସୁରାଃ ତ୍ଵଯୈଵୈତଦ୍ ବ୍ରହ୍ମଶିରୋ ଧାର୍ଯଂ ଲୋକାନୁକମ୍ପଯା
ସମୁଦ୍ର କହିଲେ, 'ମୁଁ ତୁରନ୍ତ ଶୁଖିଯିବି।' ପୁଣି ଦେବତାମାନେ ଶିବଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କ ଉପକାର ପାଇଁ, ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କେବଳ ଆପଣେ ବହିବା ଉଚିତ।'
ଅଚ୍ଛେଦେ ଜଗତାଂ ନାଶଶ୍ ଛେଦେ ଦୋଷଶ୍ ଚ ତାଦୃଶଃ ଏଵଂ ଵିମୃଶ୍ଯ ସୋମେଶୋ ଦଧାର କଶିରସ୍ ତଦା
କାଟିଦେଲେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଶ ହେବ; ନ କାଟିଲେ ଏମିତି ଦୋଷ ରହିଯିବ। ଏଭଳି ଭାବି, ସୋମଙ୍କ ପତି ସେଇ ମୁଣ୍ଡକୁ ବହିଲେ।
ତଦ୍ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦୁଷ୍କରଂ କର୍ମ ଗୌତମୀଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ପାଵନୀମ୍ ଅସ୍ତୁଵଞ୍ ଜଗତାମ୍ ଈଶଂ ପ୍ରଣଯାଦ୍ ଭକ୍ତିତଃ ସୁରାଃ
ସେଇ କଠିନ କାମଟି ଦେଖି, ଦେବତାମାନେ ପବିତ୍ର ଗୌତମୀ ନଦୀକୁ ପହଞ୍ଚି, ସ୍ନେହ ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କ ନାଥଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଦେଵେଷ୍ଵ୍ ଅମିତ୍ରଂ କଶିରୋ ଽତିଭୀମଂ ତାନ୍ ଭକ୍ଷଣାଯୋପଗତଂ ନିକୃତ୍ଯ ନଖାଗ୍ରସୂଚ୍ଯା ଶକଲେନ୍ଦୁମୌଲିସ୍ ତ୍ଯାଗେ ଽପି ଦୋଷାତ୍ କୃପଯାନୁଧତ୍ତେ
ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଅତି ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଖାଇବାକୁ ଆସିଥିଲା; ଚନ୍ଦ୍ରଧାରୀ ତାହାକୁ ନଖର ଆଗରେ କାଟିଦେଲେ, ଛାଡିଦେବାର ଦୋଷ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, କୃପାବଶତଃ ସେଇ ମୁଣ୍ଡକୁ ବହିଲେ।
ତତ୍ର ତେ ଵିବୁଧାଃ ସର୍ଵେ ସ୍ଥିତା ଯେ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଽନ୍ତିକେ ତୁଷ୍ଟୁଵୁର୍ ଵିବୁଧେଶାନଂ କର୍ମ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାତିଦୈଵତମ୍
ସେଠାରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିକଟରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଦେବତା, ସେଇ ଅତିଦିବ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ଦେବତାମାନେଂକ ନାଥଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ତତଃ ପ୍ରଭୃତି ତତ୍ ତୀର୍ଥଂ ବ୍ରହ୍ମତୀର୍ଥମ୍ ଇତି ଶ୍ରୁତମ୍ ଅଦ୍ଯାପି ବ୍ରହ୍ମଣୋ ରୂପଂ ଚତୁର୍ମୁଖମ୍ ଅଵସ୍ଥିତମ୍
ସେଇ ସମୟରୁ, ସେଠି ତୀର୍ଥକୁ 'ବ୍ରହ୍ମତୀର୍ଥ' ବୋଲି ଡାକାଯାଏ; ଆଜିଯାଏଁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଚାରିମୁହଁ ରୂପ ସେଠି ବିଦ୍ୟମାନ ଅଛି।
ଶିରୋମାତ୍ରଂ ତୁ ଯଃ ପଶ୍ଯେତ୍ ସ ଗଚ୍ଛେଦ୍ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ପଦମ୍ ଯତ୍ର ସ୍ଥିତ୍ଵା ସ୍ଵଯଂ ରୁଦ୍ରୋ ଲୂନଵାନ୍ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ଶିରଃ
ଯେଉଁଠି କେବଳ ମୁଣ୍ଡ ଦେଖିଥାଏ, ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ; ଯେଉଁଠି ରୁଦ୍ର ନିଜେ ଦଁଡିଥିଲେ ଓ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଥିଲେ।
ରୁଦ୍ରତୀର୍ଥଂ ତଦ୍ ଏଵ ସ୍ଯାତ୍ ତତ୍ର ସାକ୍ଷାଦ୍ ଦିଵାକରଃ ଦେଵାନାଂ ଚ ସ୍ଵରୂପେଣ ସ୍ଥିତୋ ଯସ୍ମାତ୍ ତଦ୍ ଉତ୍ତମମ୍
ସେଠିକୁ 'ରୁଦ୍ରତୀର୍ଥ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ସେଠି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ, ଦେବତାମାନେ ନିଜ ରୂପରେ ବିଦ୍ୟମାନ, ତେଣୁ ଏହା ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ।
ସୌର୍ଯଂ ତୀର୍ଥଂ ତଦ୍ ଆଖ୍ଯାତଂ ସର୍ଵକ୍ରତୁଫଲପ୍ରଦମ୍ ତତ୍ର ସ୍ନାତ୍ଵା ରଵିଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ସେଠିକୁ 'ସୌର୍ୟ' ତୀର୍ଥ ବୋଲି କହାଯାଏ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ଦେଇଥାଏ; ସେଠି ସ୍ନାନ କରି, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନାହିଁ।
ମହାଦେଵେନ ଯଚ୍ ଛିନ୍ନଂ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ପଞ୍ଚମଂ ଶିରଃ କ୍ଷେତ୍ରେ ଽଵିମୁକ୍ତେ ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ ଦେଵତାନାଂ ହିତଂ କୃତମ୍
ମହାଦେବେ ଯେଉଁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପଞ୍ଚମ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଥିଲେ, ତାହା 'ଅବିମୁକ୍ତ' କ୍ଷେତ୍ରରେ ସ୍ଥାପନ କରାଯାଇ, ଦେବତାମାନେଂକ ଉପକାର ହେଲା।
ବ୍ରହ୍ମତୀର୍ଥେ ଶିରୋମାତ୍ରଂ ଯୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଗୌତମୀତଟେ କ୍ଷେତ୍ରେ ଽଵିମୁକ୍ତେ ତସ୍ଯୈଵ ସ୍ଥାପିତଂ ଯୋ ଽନୁପଶ୍ଯତି କପାଲଂ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ପୁଣ୍ଯଂ ବ୍ରହ୍ମହା ପୂତତାଂ ଵ୍ରଜେତ୍
ଯେଉଁଠି ବ୍ରହ୍ମତୀର୍ଥରେ, ଗୌତମୀ ତୀରେ, ଅବିମୁକ୍ତ କ୍ଷେତ୍ରରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଦେଖେ ଓ କପାଳ ଦେଖେ, ସେ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରେ; ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର ହୁଏ।
ଅଵିଘ୍ନଂ ତୀର୍ଥମ୍ ଆଖ୍ଯାତଂ ସର୍ଵଵିଘ୍ନଵିନାଶନମ୍ ତତ୍ରାପି ଵୃତ୍ତମ୍ ଆଖ୍ଯାସ୍ଯେ ଶୃଣୁ ନାରଦ ଭକ୍ତିତଃ
'ଅବିଘ୍ନ' ତୀର୍ଥ ବୋଲି ଯାହାକୁ କୁହାଯାଏ, ସେଠି ସମସ୍ତ ବାଧା ଦୂର ହୁଏ; ଏଠାରେ ଯାହା ଘଟିଥିଲା, ମୁଁ ଏବେ ଭକ୍ତି ସହିତ କହିବି, ନାରଦ, ଶୁଣ।
ଦେଵସତ୍ତ୍ରେ ପ୍ରଵୃତ୍ତେ ତୁ ଗୌତମ୍ଯାଶ୍ ଚୋତ୍ତରେ ତଟେ ସମାପ୍ତିର୍ ନୈଵ ସତ୍ତ୍ରସ୍ଯ ସଂଜାତା ଵିଘ୍ନଦୋଷତଃ
ଦେବତାଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ଚାଲିଥିଲା, ଗୌତମୀ ନଦୀର ଉତ୍ତର ତୀରେ; ବାଧା ଦୋଷରୁ ଯଜ୍ଞର ସମାପ୍ତି ହେଇପାରିଲା ନାହିଁ।
ତତଃ ସୁରଗଣାଃ ସର୍ଵେ ମାମ୍ ଅଵୋଚନ୍ ହରିଂ ତଦା ତତୋ ଧ୍ଯାନଗତୋ ଽହଂ ତାନ୍ ଅଵୋଚଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ କାରଣମ୍
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ମୋତେ, ହରିଙ୍କୁ, କହିଲେ; ତାପରେ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହୋଇ, କାରଣ ଦେଖି, ମୁଁ ସେମାନେଂକୁ କହିଲି।
ଵିନାଯକକୃତୈର୍ ଵିଘ୍ନୈର୍ ନୈତତ୍ ସତ୍ତ୍ରଂ ସମାପ୍ଯତେ ତସ୍ମାତ୍ ସ୍ତୁଵନ୍ତୁ ତେ ସର୍ଵେ ଆଦିଦେଵଂ ଵିନାଯକମ୍
ବିନାୟକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହୋଇଥିବା ବାଧା ନିମିତ୍ତେ ଏହି ଯଜ୍ଞ ସମାପ୍ତ ହେଇପାରିବ ନାହିଁ; ତେଣୁ ସମସ୍ତେ ଆଦିଦେବ ବିନାୟକଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତୁ।
ତଥେତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ସୁରଗଣାଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ତେ ଗୌତମୀତଟେ ଅସ୍ତୁଵନ୍ ଭକ୍ତିତୋ ଦେଵା ଆଦିଦେଵଂ ଗଣେଶ୍ଵରମ୍
'ଏହିପରି ହେଉ' ବୋଲି କହି, ଦେବତାମାନେ ଗୌତମୀ ତୀରେ ସ୍ନାନ କରି, ଭକ୍ତି ସହିତ ଆଦିଦେବ ଗଣେଶଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।