ପ୍ରୋଚୁର୍ ମହେଶ୍ଵରଂ ସର୍ଵାଃ ଖାଦାମସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅସୁରାନ୍ ଇତି ତତଃ ପ୍ରୋଵାଚ ଭଗଵାନ୍ ସର୍ଵୈଃ ସୁରଗଣୈର୍ ଵୃତଃ
ସେଇ ସମସ୍ତ ମାଆମାନେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଆମେ ଅସୁରମାନେକୁ ଖାଇଦେବା', ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଘେରି ରହିଥିବା ଭଗବାନ କହିଲେ।
ସ୍ଵର୍ଗାଦ୍ ଭୁଵମ୍ ଅନୁପ୍ରାପ୍ତା ରାକ୍ଷସାସ୍ ତେ ରସାତଲମ୍ ଅନୁପ୍ରାପ୍ତାସ୍ ତତଃ ସର୍ଵାଃ ଶୃଣ୍ଵନ୍ତୁ ମମ ଭାଷିତମ୍
'ଯେଉଁ ରାକ୍ଷସମାନେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଭୂମିକୁ ଆସିଛନ୍ତି, ଓ ଯେଉଁମାନେ ପାତାଳକୁ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି—ସମସ୍ତେ ଏବେ ମୋର କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ।'
ଯତ୍ର ଯତ୍ର ଦ୍ଵିଷୋ ଯାନ୍ତି ତତ୍ର ଗଚ୍ଛନ୍ତୁ ମାତରଃ ରସାତଲମ୍ ଅନୁପ୍ରାପ୍ତା ଇଦାନୀଂ ମଦ୍ଭଯାଦ୍ ଦ୍ଵିଷଃ ଭଵତ୍ଯୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅନୁଗଚ୍ଛନ୍ତୁ ରସାତଲମ୍ ଅନୁ ଦ୍ଵିଷଃ
'ଶତ୍ରୁମାନେ ଯେଉଁଠାକୁ ଯିବେ, ମାଆମାନେ ସେଠାକୁ ଯିଅନ୍ତୁ; ଯେଉଁମାନେ ମୋ ଭୟରେ ପାତାଳକୁ ଗଲେ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଶତ୍ରୁମାନେ ସହିତ ପାତାଳକୁ ଯାଅ।'
ତାଶ୍ ଚ ଜଗ୍ମୁର୍ ଭୁଵଂ ଭିତ୍ତ୍ଵା ଯତ୍ର ତେ ଦୈତ୍ଯଦାନଵାଃ ତାନ୍ ହତ୍ଵା ମାତରଃ ସର୍ଵାନ୍ ଦେଵାରୀନ୍ ଅତିଭୀଷଣାନ୍
ତାପରେ ସେଇ ମାଆମାନେ ଭୂମିକୁ ଭେଦି, ଯେଉଁଠାରେ ଦାଇତ୍ୟ ଓ ଦାନବମାନେ ଥିଲେ, ସେଠାକୁ ଗଲେ; ସମସ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଦେବଶତ୍ରୁମାନେକୁ ମାରି, ମାଆମାନେ ସେମାନେକୁ ନଶ୍ଟ କଲେ।
ପୁନର୍ ଦେଵାନ୍ ଉପାଜଗ୍ମୁଃ ପଥା ତେନୈଵ ମାତରଃ ଗତାଶ୍ ଚ ମାତରୋ ଯାଵଦ୍ ଯାଵଚ୍ ଚ ପୁନର୍ ଆଗତାଃ
ପୁନି ଦେବତାମାନେ ଆସିଲେ, ସେଇ ପଥରେ ମାତୃମାନେ ଚାଲିଗଲେ; ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ଯାଇଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ପୁନି ଫେରିଆସିଥିଲେ।
ତାଵଦ୍ ଦେଵାଃ ସ୍ଥିତା ଆସନ୍ ଗୌତମୀତୀରମ୍ ଆଶ୍ରିତାଃ ପ୍ରସ୍ଥାନାତ୍ ତତ୍ର ମାତୄଣାଂ ସୁରାଣାଂ ଚ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତେଃ
ଦେବତାମାନେ ଗୌତମୀ ନଦୀକୂଳରେ ଅଶ୍ରୟ ନେଇ ରହିଥିଲେ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମାତୃମାନେ ଓ ଦେବତାମାନେ ସେଠାରୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରିନଥିଲେ।
ପ୍ରତିଷ୍ଠାନଂ ତୁ ତତ୍ କ୍ଷେତ୍ରଂ ପୁଣ୍ଯଂ ଵିଜଯଵର୍ଧନମ୍ ମାତୄଣାଂ ଯତ୍ର ଚୋତ୍ପତ୍ତିର୍ ମାତୃତୀର୍ଥଂ ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍
ସେଠାରେ ଯେଉଁଠି ପ୍ରସ୍ଥାନ ହେଲା, ସେଠି ଏକ ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ର, ଯେଉଁଠି ଜୟ ବଢ଼େ, ମାତୃମାନେ ଯେଉଁଠି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ; ପ୍ରତ୍ୟେକ ମାତୃଙ୍କର ତୀର୍ଥ ଅଲଗା ଅଛି।
ତତ୍ର ତତ୍ର ବିଲାନ୍ଯ୍ ଆସନ୍ ରସାତଲଗତାନି ଚ ସୁରାସ୍ ତାଭ୍ଯୋ ଵରାନ୍ ପ୍ରୋଚୁର୍ ଲୋକେ ପୂଜାଂ ଯଥା ଶିଵଃ
ସେଠି ବିଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନରେ ଭୂଗର୍ଭକୁ ଯିବା ଗହ୍ୱର ଥିଲା; ଦେବତାମାନେ ମାତୃମାନେଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ, ସଂସାରରେ ଶିବଙ୍କ ପରି ପୂଜା ମିଳିବ ବୋଲି ପ୍ରତିଜ୍ଞା କଲେ।
ପ୍ରାପ୍ନୋତି ତଦ୍ଵନ୍ ମାତୃଭ୍ଯଃ ପୂଜା ଭଵତୁ ସର୍ଵଦା ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵାନ୍ତର୍ଦଧୁର୍ ଦେଵା ଆସଂସ୍ ତତ୍ରୈଵ ମାତରଃ
“ଶିବଙ୍କ ପରି ସବୁବେଳେ ମାତୃମାନେ ପୂଜା ପାଆନ୍ତୁ”—ଏହିପରି କହି, ଦେବତାମାନେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ, ଏବଂ ମାତୃମାନେ ସେଠି ରହିଗଲେ।
ଯତ୍ର ଯତ୍ର ସ୍ଥିତା ଦେଵ୍ଯୋ ମାତୃତୀର୍ଥଂ ତତୋ ଵିଦୁଃ ସୁରାଣାମ୍ ଅପି ସେଵ୍ଯାନି କିଂ ପୁନର୍ ମାନୁଷାଦିଭିଃ
ଯେଉଁଯେଉଁଠି ଦେବୀମାନେ ରହନ୍ତି, ସେଠି ମାତୃତୀର୍ଥ ବୋଲି ଜଣାଯାଏ; ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଠି ସେବା କରିବା ଉଚିତ, ତେବେ ମଣିଷମାନେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ତ କହିବା କଥା ନୁହେଁ।
ତେଷୁ ସ୍ନାନମ୍ ଅଥୋ ଦାନଂ ପିତୄଣାଂ ଚୈଵ ତର୍ପଣମ୍ ସର୍ଵଂ ତଦ୍ ଅକ୍ଷଯଂ ଜ୍ଞେଯଂ ଶିଵସ୍ଯ ଵଚନଂ ଯଥା
ସେଠି ସ୍ନାନ, ଦାନ ଓ ପିତୃମାନେଙ୍କୁ ତର୍ପଣ—ଏସବୁ କାମ ଅକ୍ଷୟ ଫଳଦାୟକ ବୋଲି ବୁଝିବା ଉଚିତ, ଯେପରି ଶିବ କହିଛନ୍ତି।
ଯସ୍ ତ୍ଵ୍ ଇଦଂ ଶୃଣୁଯାନ୍ ନିତ୍ଯଂ ସ୍ମରେଦ୍ ଅପି ପଠେତ୍ ତଥା ଆଖ୍ଯାନଂ ମାତୃତୀର୍ଥାନାମ୍ ଆଯୁଷ୍ମାନ୍ ସ ସୁଖୀ ଭଵେତ୍
ଯିଏ ଏହି ମାତୃତୀର୍ଥର କଥା ପ୍ରତିଦିନ ଶୁଣେ, ସ୍ମରଣ କରେ କିମ୍ବା ପାଠ କରେ, ସେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଓ ସୁଖୀ ହୁଏ।
ଇଦମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅପରଂ ତୀର୍ଥଂ ଦେଵାନାମ୍ ଅପି ଦୁର୍ଲଭମ୍ ବ୍ରହ୍ମତୀର୍ଥମ୍ ଇତି ଖ୍ଯାତଂ ଭୁକ୍ତିମୁକ୍ତିପ୍ରଦଂ ନୃଣାମ୍
ଏଠି ଆଉ ଏକ ତୀର୍ଥ ଅଛି, ଯାହାକୁ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ଏହା 'ବ୍ରହ୍ମତୀର୍ଥ' ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ମଣିଷମାନେଙ୍କୁ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ।
ସ୍ଥିତେଷୁ ଦେଵସୈନ୍ଯେଷୁ ପ୍ରଵିଷ୍ଟେଷୁ ରସାତଲମ୍ ଦୈତ୍ଯେଷୁ ଚ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ତଥା ମାତୃଷୁ ତାନ୍ ଅନୁ
ଦେବସେନା ଦୃଢ଼ ରହିଲା, ଦାନବମାନେ ଭୂଗର୍ଭକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମାତୃମାନେ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ପଛରେ ଗଲେ।
ମଦୀଯଂ ପଞ୍ଚମଂ ଵକ୍ତ୍ରଂ ଗର୍ଦଭାକୃତି ଭୀଷଣମ୍ ତଦ୍ ଵକ୍ତ୍ରଂ ଦେଵସୈନ୍ଯେଷୁ ମଯି ତିଷ୍ଠତ୍ଯ୍ ଉଵାଚ ହ
ମୋର ପଞ୍ଚମ ମୁଖ, ଭୟଙ୍କର ଗଧାର ଆକୃତିରେ, ଦେବସେନାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଦଢ଼ିଥିବାବେଳେ କହିଲା।
ହେ ଦୈତ୍ଯାଃ କିଂ ପଲାଯନ୍ତେ ନ ଭଯଂ ଵୋ ଽସ୍ତୁ ସତ୍ଵରମ୍ ଆଗଚ୍ଛନ୍ତୁ ସୁରାନ୍ ସର୍ଵାନ୍ ଭକ୍ଷଯିଷ୍ଯେ କ୍ଷଣାଦ୍ ଇତି
“ହେ ଦାନବମାନେ, କାହିଁକି ପଳାଉଛ? ତୁମେ ଭୟ କରନି। ଶୀଘ୍ର ଆସ, ମୁଁ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଖାଇଦେବି!”
ନିଵାରଯନ୍ତଂ ମାମ୍ ଏଵଂ ଭକ୍ଷଣାଯୋଦ୍ଯତଂ ତଥା ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିବୁଧାଃ ସର୍ଵେ ଵିତ୍ରସ୍ତା ଵିଷ୍ଣୁମ୍ ଅବ୍ରୁଵନ୍
ମୁଁ ଏପରି ଭାବେ ଖାଇବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ଓ ବାଧା ଦେଉଥିବା ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଭୟଭୀତ ହୋଇ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କହିଲେ।
ତ୍ରାହି ଵିଷ୍ଣୋ ଜଗନ୍ନାଥ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଽସ୍ଯ ମୁଖଂ ଲୁନ ଚକ୍ରଧୃଗ୍ ଵିବୁଧାନ୍ ଆହ ଚ୍ଛେଦ୍ମି ଚକ୍ରେଣ ଵୈ ଶିରଃ
“ବଞ୍ଚାନ୍ତୁ, ବିଷ୍ଣୁ, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ନାଥ! ଏହା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ମୁଖ। ଚକ୍ରଧାରୀ, ମୁଁ ଏହାର ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେବି।”
କିଂ ତୁ ତଚ୍ ଛିନ୍ନମ୍ ଏଵେଦଂ ସଂହରେତ୍ ସଚରାଚରମ୍ ମନ୍ତ୍ରଂ ବ୍ରୂମୋ ଽତ୍ର ଵିବୁଧାଃ ଶ୍ରୂଯତାଂ ସର୍ଵମ୍ ଏଵ ହି
“କିନ୍ତୁ ଏହି ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ, ଏହା ସମସ୍ତ ଚଳାଚଳ ଓ ଅଚଳକୁ ନଶ୍ଟ କରିଦେବ। ଏଠି ଏକ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଦରକାର, ଦେବମାନେ, ସମସ୍ତ କଥା ଶୁଣ।
ତ୍ରିନେତ୍ରଃ କଶିରଶ୍ ଛେତ୍ତା ସ ଚ ଧତ୍ତେ ନ ସଂଶଯଃ ମଯା ଚ ଶଂଭୁଃ ସର୍ଵୈଶ୍ ଚ ସ୍ତୁତଃ ପ୍ରୋକ୍ତସ୍ ତଥୈଵ ଚ
“ତିନି ଆଖିଅଛିଯିଏ, ସେଇ ଗଧାମୁଣ୍ଡ କାଟିବେ ଓ ଏହାକୁ ଧରିବେ—ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ମୁଁ, ଶମ୍ଭୁ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ ଓ ଆହ୍ୱାନିତ ହୋଇଛି।
ଯାଗଃ କ୍ଷଣୀ ଦୃଷ୍ଟଫଲେ ଽସମର୍ଥଃ ସ ନୈଵ କର୍ତୁଃ ଫଲତୀତି ମତ୍ଵା ଫଲସ୍ଯ ଦାନେ ପ୍ରତିଭୂର୍ ଜଟୀତି ନିଶ୍ଚିତ୍ଯ ଲୋକଃ ପ୍ରତିକର୍ମ ଯାତଃ
ଯେଉଁ ଯଜ୍ଞ କ୍ଷଣିକ ଓ ଦୃଶ୍ୟ ଫଳ ଦେଉଛି, ସେଥିରେ କର୍ତ୍ତାଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ଶକ୍ତି ନାହିଁ; ଏହା ଫଳ ଦେଉନାହିଁ ବୋଲି ଭାବି, ଲୋକମାନେ ନିଶ୍ଚିତ କଲେ ଯେ ଫଳ ଦେବାର ଦାୟିତ୍ୱ ଜଟିଙ୍କ; ତେଣୁ ସେମାନେ ଅନ୍ୟ କ୍ରିୟାକୁ ଗଲେ।
ତତଃ ସୁରେଶଃ ସଂତୁଷ୍ଟୋ ଦେଵାନାଂ କାର୍ଯସିଦ୍ଧଯେ ଲୋକାନାମ୍ ଉପକାରାର୍ଥଂ ତଥେତ୍ଯ୍ ଆହ ସୁରାନ୍ ପ୍ରତି
ତାପରେ ଦେବତାମାନେଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସିଦ୍ଧି ଓ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଭଲ ପାଇଁ, ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଦେବତାଙ୍କ ନାଥ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ 'ଏମିତି ହେଉ' ବୋଲି କହିଲେ।
ତଦ୍ଵକ୍ତ୍ରଂ ପାପରୂପଂ ଯଦ୍ ଭୀଷଣଂ ଲୋମହର୍ଷଣମ୍ ନିକୃତ୍ଯ ନଖଶସ୍ତ୍ରୈଶ୍ ଚ କ୍ଵ ସ୍ଥାପ୍ଯଂ ଚେତ୍ଯ୍ ଅଥାବ୍ରଵୀତ୍
ସେହି ଭୟଙ୍କର, ଦେଖିଲେ କଣ୍ଟା ଦାଁଡି ହୋଇଯିବା ପାପରୂପ ମୁହଁଟିକୁ ନଖ ଓ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା କାଟିଦେଇ, 'ଏହାକୁ କେଉଁଠି ରଖିବା ଉଚିତ?' ବୋଲି ପଚାରିଲେ।
ତତ୍ରେଲା ଵିବୁଧାନ୍ ଆହ ନାହଂ ଵୋଢୁଂ ଶିରଃ କ୍ଷମା ରସାତଲମ୍ ଅଥୋ ଯାସ୍ଯେ ଉଦଧିଶ୍ ଚାପ୍ଯ୍ ଅଥାବ୍ରଵୀତ୍
ସେଠାରେ ଏଳା ଦେବତାମାନେଂକୁ କହିଲେ, 'ମୁଁ ଏହି ମୁଣ୍ଡକୁ ବହିପାରିବି ନାହିଁ; ମୁଁ ପାତାଳକୁ ଯିବି।' ତାପରେ ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟ କହିଲେ।
ଶୋଷଂ ଯାସ୍ଯେ କ୍ଷଣାଦ୍ ଏଵ ପୁନଶ୍ ଚୋଚୁଃ ଶିଵଂ ସୁରାଃ ତ୍ଵଯୈଵୈତଦ୍ ବ୍ରହ୍ମଶିରୋ ଧାର୍ଯଂ ଲୋକାନୁକମ୍ପଯା
ସମୁଦ୍ର କହିଲେ, 'ମୁଁ ତୁରନ୍ତ ଶୁଖିଯିବି।' ପୁଣି ଦେବତାମାନେ ଶିବଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କ ଉପକାର ପାଇଁ, ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କେବଳ ଆପଣେ ବହିବା ଉଚିତ।'
ଅଚ୍ଛେଦେ ଜଗତାଂ ନାଶଶ୍ ଛେଦେ ଦୋଷଶ୍ ଚ ତାଦୃଶଃ ଏଵଂ ଵିମୃଶ୍ଯ ସୋମେଶୋ ଦଧାର କଶିରସ୍ ତଦା
କାଟିଦେଲେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଶ ହେବ; ନ କାଟିଲେ ଏମିତି ଦୋଷ ରହିଯିବ। ଏଭଳି ଭାବି, ସୋମଙ୍କ ପତି ସେଇ ମୁଣ୍ଡକୁ ବହିଲେ।
ତଦ୍ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦୁଷ୍କରଂ କର୍ମ ଗୌତମୀଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ପାଵନୀମ୍ ଅସ୍ତୁଵଞ୍ ଜଗତାମ୍ ଈଶଂ ପ୍ରଣଯାଦ୍ ଭକ୍ତିତଃ ସୁରାଃ
ସେଇ କଠିନ କାମଟି ଦେଖି, ଦେବତାମାନେ ପବିତ୍ର ଗୌତମୀ ନଦୀକୁ ପହଞ୍ଚି, ସ୍ନେହ ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କ ନାଥଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଦେଵେଷ୍ଵ୍ ଅମିତ୍ରଂ କଶିରୋ ଽତିଭୀମଂ ତାନ୍ ଭକ୍ଷଣାଯୋପଗତଂ ନିକୃତ୍ଯ ନଖାଗ୍ରସୂଚ୍ଯା ଶକଲେନ୍ଦୁମୌଲିସ୍ ତ୍ଯାଗେ ଽପି ଦୋଷାତ୍ କୃପଯାନୁଧତ୍ତେ
ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଅତି ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଖାଇବାକୁ ଆସିଥିଲା; ଚନ୍ଦ୍ରଧାରୀ ତାହାକୁ ନଖର ଆଗରେ କାଟିଦେଲେ, ଛାଡିଦେବାର ଦୋଷ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, କୃପାବଶତଃ ସେଇ ମୁଣ୍ଡକୁ ବହିଲେ।
ତତ୍ର ତେ ଵିବୁଧାଃ ସର୍ଵେ ସ୍ଥିତା ଯେ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଽନ୍ତିକେ ତୁଷ୍ଟୁଵୁର୍ ଵିବୁଧେଶାନଂ କର୍ମ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାତିଦୈଵତମ୍
ସେଠାରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିକଟରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଦେବତା, ସେଇ ଅତିଦିବ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ଦେବତାମାନେଂକ ନାଥଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ତତଃ ପ୍ରଭୃତି ତତ୍ ତୀର୍ଥଂ ବ୍ରହ୍ମତୀର୍ଥମ୍ ଇତି ଶ୍ରୁତମ୍ ଅଦ୍ଯାପି ବ୍ରହ୍ମଣୋ ରୂପଂ ଚତୁର୍ମୁଖମ୍ ଅଵସ୍ଥିତମ୍
ସେଇ ସମୟରୁ, ସେଠି ତୀର୍ଥକୁ 'ବ୍ରହ୍ମତୀର୍ଥ' ବୋଲି ଡାକାଯାଏ; ଆଜିଯାଏଁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଚାରିମୁହଁ ରୂପ ସେଠି ବିଦ୍ୟମାନ ଅଛି।