ତେଭ୍ଯୋ ଯଦ୍ ଇଦମ୍ ଅଧିକମ୍ ଅନୁମନ୍ଯନ୍ତୁ ଦେଵତାଃ ତତଃ କ୍ଷମେ ଽହଂ ଦେଵାନାମ୍ ଅପରାଧଂ ନିରଞ୍ଜନଃ
ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁ ଅଧିକ ଦିଆଯାଇଛି ତାକୁ ମଞ୍ଜୁର କରନ୍ତୁ; ତେବେ ମୁଁ ନିର୍ମଳ ହୋଇ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଅପରାଧକୁ ମାଫ କରିପାରିବି।
ତତଃ ସମକ୍ଷଂ ସୁରସାକ୍ଷରାଂ ଗିରଂ ସହସ୍ରଚକ୍ଷୁଃପ୍ରମୁଖାଂସ୍ ତଥାଗ୍ରତଃ ଉଵାଚ ଦେଵା ଅପି ମେନିରେ ଵଚୋ ଦଧୀଚିପୁତ୍ରୋଦିତମ୍ ଆଦରେଣ
ତାପରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ, ହଜାର ଆଖି ଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଦେବତାମାନେ ଦେବଭାଷାରେ କଥା କହିଲେ; ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଦଧୀଚିଙ୍କ ପୁଅଙ୍କ କଥାକୁ ସମ୍ମାନ ସହିତ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ବାଲସ୍ଯ ବୁଦ୍ଧିଂ ଵିନଯଂ ଚ ଵିଦ୍ଯାଂ ଶୌର୍ଯଂ ବଲଂ ସାହସଂ ସତ୍ଯଵାଚମ୍ ପିତ୍ରୋର୍ ଭକ୍ତିଂ ଭାଵଶୁଦ୍ଧିଂ ଵିଦିତ୍ଵା ତଦାଵାଦୀଚ୍ ଛଂକରଃ ପିପ୍ପଲାଦମ୍
ଶିଶୁର ବୁଦ୍ଧି, ନମ୍ରତା, ଶିକ୍ଷା, ପରାକ୍ରମ, ଶକ୍ତି, ସାହସ, ସତ୍ୟବାଦିତା, ମାତାପିତା ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଓ ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟ ଦେଖି, ଶଙ୍କରେ ତାପରେ ପିପ୍ପଳାଦଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଵତ୍ସ ଯଦ୍ ଵୈ ପ୍ରିଯଂ କାମଂ ଯଚ୍ ଚାପି ସୁରଵଲ୍ଲଭମ୍ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯସେ ଵଦ କଲ୍ଯାଣଂ ନାନ୍ଯଥା ତ୍ଵଂ ମନଃ କୃଥାଃ
ବତ୍ସ, ତୁମେ ଯାହାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ ଭାବ, ଯାହା ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ସେସବୁ ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପାଇବ। ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ତୁମ ଇଚ୍ଛା କହ, ମନକୁ ଅନ୍ୟତ୍ର କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ।
ଯେ ଗଙ୍ଗାଯାମ୍ ଆପ୍ଲୁତା ଧର୍ମନିଷ୍ଠାଃ ସଂପଶ୍ଯନ୍ତି ତ୍ଵତ୍ପଦାବ୍ଜଂ ମହେଶ ସର୍ଵାନ୍ କାମାନ୍ ଆପ୍ନୁଵନ୍ତୁ ପ୍ରସହ୍ଯ ଦେହାନ୍ତେ ତେ ପଦମ୍ ଆଯାନ୍ତୁ ଶୈଵମ୍
ଯେଉଁମାନେ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ରହି ଗଙ୍ଗାରେ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି ଓ ମହେଶଙ୍କ ଚରଣକମଳ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରନ୍ତୁ ଓ ଶରୀର ଛାଡିବାବେଳେ ଶିବଙ୍କ ଧାମକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତୁ।
ତାତଃ ପ୍ରାପ୍ତସ୍ ତ୍ଵତ୍ପଦଂ ଚାମ୍ବିକା ମେ ନାଥ ପ୍ରାପ୍ତା ପିପ୍ପଲଶ୍ ଚାମରାଶ୍ ଚ ସୁଖଂ ପ୍ରାପ୍ତା ନାଥନାଥଂ ଵିଲୋକ୍ଯ ତ୍ଵାଂ ପଶ୍ଯେଯୁସ୍ ତ୍ଵତ୍ପଦଂ ତେ ପ୍ରଯାନ୍ତୁ
ପିତା ଆପଣଙ୍କ ଚରଣ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛନ୍ତି, ମୋର ମାଆ ଅମ୍ବିକା ମଧ୍ୟ ପ୍ରଭୁ ଆପଣଙ୍କୁ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି। ପିପ୍ପଳ ଓ ଅମର ମଧ୍ୟ ସୁଖ ପାଇଛନ୍ତି। ସେମାନେ, ନାଥନାଥ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ଆପଣଙ୍କ ଧାମକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତୁ।
ତଥେତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ପିପ୍ପଲାଦଂ ଦେଵଦେଵୋ ମହେଶ୍ଵରଃ ଅଭିନନ୍ଦ୍ଯ ଚ ତଂ ଦେଵୈଃ ସାର୍ଧଂ ଵାକ୍ଯମ୍ ଅଥାବ୍ରଵୀତ୍
ଏଭଳି କହି, ଦେବଦେବ ମହେଶ୍ୱର ପିପ୍ପଳାଦଙ୍କୁ ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦରେ କହିଲେ।
ଦେଵା ଅପି ମୁଦା ଯୁକ୍ତା ନିର୍ଭଯାସ୍ ତତ୍କୃତାଦ୍ ଭଯାତ୍ ଇଦମ୍ ଊଚୁଃ ସର୍ଵ ଏଵ ଦାଧୀଚଂ ଶିଵସଂନିଧୌ
ଦେବତାମାନେ ଏଵେ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଥିଲେ ଓ ସେଉଁଠି ଭୟ ଦୂର ହୋଇଥିଲା, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଶିବଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦଧୀଚିଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ସୁରାଣାଂ ଯଦ୍ ଅଭୀଷ୍ଟଂ ଚ ତ୍ଵଯା କୃତମ୍ ଅସଂଶଯମ୍ ପାଲିତା ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ଆଜ୍ଞା ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯମଣ୍ଡନୀ
ଦେବତାମାନଙ୍କ ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା ଥିଲା, ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସେସବୁ କରିଛ। ଦେବଦେବଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କରିଛ, ଯିଏ ତିନି ଭୁବନର ଶୋଭା।
ଯାଚିତଂ ଚ ତ୍ଵଯା ପୂର୍ଵଂ ପରାର୍ଥଂ ନାତ୍ମନେ ଦ୍ଵିଜ ତସ୍ମାଦ୍ ଅନ୍ଯତମଂ ବ୍ରୂହି କିଂଚିଦ୍ ଦାସ୍ଯାମହେ ଵଯମ୍
ଏବଂ ତୁମେ ପୂର୍ବରୁ ଯାହା ଚାହିଲ, ସେଠାରେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ଥିଲା, ନିଜ ପାଇଁ ନୁହଁ। ତେଣୁ ଆଉ କିଛି ଇଚ୍ଛା କହ, ଆମେ ଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ।
ପୁନଃ ପୁନସ୍ ତଦ୍ ଏଵୋଚୁଃ ସୁରସଂଘା ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମମ୍ କୃତାଞ୍ଜଲିପୁଟଃ ପୂର୍ଵଂ ନତ୍ଵା ଶଂଭୁସୁରାନ୍ ଇଦମ୍ ଉଵାଚ ପିପ୍ପଲାଦଶ୍ ଚ ଉମାଂ ନତ୍ଵା ଚ ପିପ୍ପଲାନ୍
ପୁନିପୁନି ଦେବମଣ୍ଡଳୀ ସେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ କହିଲେ, ସେ ହାତ ଜୋଡି ପ୍ରଥମେ ଶମ୍ଭୁ ଓ ଦେବତାମାନେ ନମସ୍କାର କଲେ। ପିପ୍ପଳାଦ, ଉମା ଓ ପିପ୍ପଳମାନେ ନମସ୍କାର କରି, ଏହି କଥା କହିଲେ।
ପିତରୌ ଦ୍ରଷ୍ଟୁକାମୋ ଽସ୍ମି ସଦା ମେ ଶବ୍ଦଗୋଚରୌ ତେ ଧନ୍ଯାଃ ପ୍ରାଣିନୋ ଲୋକେ ମାତାପିତ୍ରୋର୍ ଵଶେ ସ୍ଥିତାଃ
ମୁଁ ସଦା ମୋର ପିତାମାତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହେଁ, ସେମାନେ ସଦା ମୋର ଶ୍ରବଣ ଗୋଚରରେ ରହୁନ୍ତୁ। ଏଇ ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁମାନେ ମାଆ ବାପାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ରହନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ।
ଶୁଶ୍ରୂଷଣପରା ନିତ୍ଯଂ ତତ୍ପାଦାଜ୍ଞାପ୍ରତୀକ୍ଷକାଃ ଇନ୍ଦ୍ରିଯାଣି ଶରୀରଂ ଚ କୁଲଂ ଶକ୍ତିଂ ଧିଯଂ ଵପୁଃ
ସେମାନେ ସଦା ସେବାରେ ଲାଗିଥାନ୍ତି, ତାଙ୍କର ପାଦ ଆଜ୍ଞା ପାଇବା ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରନ୍ତି। ଜଣେ ଲୋକେ ନିଜର ଇନ୍ଦ୍ରିୟ, ଶରୀର, ପରିବାର, ଶକ୍ତି, ବୁଦ୍ଧି ଓ ଶରୀରର ଶୋଭା—ସବୁକୁ ତାଙ୍କୁ ଉପହାର ଦେବା ଉଚିତ।
ପରିଲଭ୍ଯ ତଯୋଃ କୃତ୍ଯେ କୃତକୃତ୍ଯୋ ଭଵେତ୍ ସ୍ଵଯମ୍ ପଶୂନାଂ ପକ୍ଷିଣାଂ ଚାପି ସୁଲଭଂ ମାତୃଦର୍ଶନମ୍
ଏହି ଦୁଇଜଣଙ୍କ ପାଇଁ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପୂରଣ କରି ଜଣେ ଲୋକ ନିଜେ ସଫଳ ହୁଏ। ପଶୁ ଓ ପକ୍ଷୀମାନେ ସହଜରେ ତାଙ୍କର ମାଆଁକୁ ଦେଖିପାରନ୍ତି।
ଦୁର୍ଲଭଂ ମମ ତଚ୍ ଚାପି ପୃଚ୍ଛେ ପାପଫଲଂ ନୁ କିମ୍ ଦୁର୍ଲଭଂ ଚ ତଥା ଚେତ୍ ସ୍ଯାତ୍ ସର୍ଵେଷାଂ ଯସ୍ଯ କସ୍ଯଚିତ୍
କିନ୍ତୁ ମୋ ପାଇଁ ଏହା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ—ମୋତେ କୁହ, ଏହା କି ପାପର ଫଳ? ଯଦି ଏହା ଏତେ ଦୁର୍ଲଭ, ତେବେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଏମିତି ହେବନାହିଁ କି?
ନୋପପଦ୍ଯେତ ସୁଲଭଂ ମତ୍ତୋ ନାନ୍ଯୋ ଽସ୍ତି ପାପକୃତ୍ ତଯୋର୍ ଦର୍ଶନମାତ୍ରଂ ଚ ଯଦି ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯେ ସୁରୋତ୍ତମାଃ
ଏହା ସହଜରେ ମିଳେନାହିଁ; ମୋଠାରୁ ଅଧିକ ପାପୀ କେହି ନାହାନ୍ତି। ଯଦି ମୁଁ ତାଙ୍କୁ କେବଳ ଦେଖିପାରିବି, ହେ ଦେବମାନ୍ୟ!
ମନୋଵାକ୍କାଯକର୍ମଭ୍ଯଃ ଫଲଂ ପ୍ରାପ୍ତଂ ଭଵିଷ୍ଯତି ପିତରୌ ଯେ ନ ପଶ୍ଯନ୍ତି ସମୁତ୍ପନ୍ନା ନ ସଂସୃତୌ ତେଷାଂ ମହାପାତକାନାଂ କଃ ସଂଖ୍ଯାଂ କର୍ତୁମ୍ ଈଶ୍ଵରଃ
ମନ, କଥା ଓ କାୟାର କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ନିଶ୍ଚିତ ମିଳିବ। ଏହି ଜନ୍ମରେ ଯେଉଁମାନେ ମାତାପିତାଙ୍କୁ ଦେଖିନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ କେତେ ମହାପାପ କରିଛନ୍ତି, ତାହା ଗଣନା କିଏ କରିପାରିବ?
ତଦ୍ ଋଷେର୍ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମିଥଃ ସଂମନ୍ତ୍ର୍ଯ ତେ ସୁରାଃ ଵିମାନଵରମ୍ ଆରୂଢୌ ପିତରୌ ଦଂପତୀ ଶୁଭୌ
ଋଷିଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଦେବମାନେ ଆପସରେ ଆଲୋଚନା କଲେ; ପରେ ସେମାନେ ଏକ ଶୁଭ୍ର ବିମାନରେ ଚଢ଼ି, ଶୁଭ ଦମ୍ପତି—ତାଙ୍କର ମାତାପିତା—ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।
ତଵ ସଂଦର୍ଶନାକାଙ୍କ୍ଷୌ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସେ ଵାଦ୍ଯ ନିଶ୍ଚିତମ୍ ଵିଷାଦଂ ଲୋଭମୋହୌ ଚ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଚିତ୍ତଂ ଶମଂ ନଯ
ତୁମକୁ ଦେଖିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଗ୍ରହ କରୁଛନ୍ତି, ଏବଂ ଆଜି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତୁମେ ସେମାନେଂକୁ ଦେଖିପାରିବ। ଦୁଃଖ, ଲୋଭ ଓ ମୋହ ଛାଡ଼ି, ମନକୁ ଶାନ୍ତ କର।
ପଶ୍ଯ ପଶ୍ଯେତି ତଂ ପ୍ରାହୁର୍ ଦାଧୀଚଂ ସୁରସତ୍ତମାଃ ଵିମାନଵରମ୍ ଆରୂଢୌ ସ୍ଵର୍ଗିଣୌ ସ୍ଵର୍ଣଭୂଷଣୌ
‘ଦେଖ, ଦେଖ’—ଦେବମାନେ ଦଧୀଚିଙ୍କୁ କହିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଦୁଇଜଣ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଭୂଷଣ ପିନ୍ଧି, ଶୁଭ୍ର ବିମାନରେ ଚଢ଼ିଥିଲେ।
ତଵ ସଂଦର୍ଶନାକାଙ୍କ୍ଷୌ ପିତରୌ ଦଂପତୀ ଶୁଭୌ ଵୀଜ୍ଯମାନୌ ସୁରସ୍ତ୍ରୀଭିଃ ସ୍ତୂଯମାନୌ ଚ କିଂନରୈଃ
ତୁମ ଶୁଭ୍ର ମାତାପିତା, ଏହି ଦମ୍ପତି, ତୁମକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆଗ୍ରହ କରୁଥିଲେ; ସେମାନେ ଦେବୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ପଙ୍ଖା ହେଉଥିଲେ ଓ କିନ୍ନରମାନେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ ମାତାପିତରୌ ନନାମ ଶିଵସଂନିଧୌ ହର୍ଷବାଷ୍ପାଶ୍ରୁନଯନୌ ସ କଥଂଚିଦ୍ ଉଵାଚ ତୌ
ସେ ମାତାପିତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଶିବଙ୍କ ସମ୍ନିଧାନରେ ଶିର ନମାଇଲେ, ଆନନ୍ଦ ଲୁହରେ ଚକ୍ଷୁ ଭିଜିଗଲା, ଏବଂ କିଛି ଭାବରେ ସେମାନେଂକୁ କଥା କହିଲେ।
ତାରଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ପିତରାଵ୍ ଅନ୍ଯେ ପୁତ୍ରାଃ କୁଲୋଦ୍ଵହାଃ ଅହଂ ତୁ ମାତୁର୍ ଉଦରେ କେଵଲଂ ଭେଦକାରଣମ୍ ଏଵଂଭୂତୋ ଽପି ତୌ ମୋହାତ୍ ପଶ୍ଯେଯମ୍ ଅତିଦୁର୍ମତିଃ
ଅନ୍ୟ ପୁଅମାନେ ପରିବାରକୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ମାଆଁର ଗର୍ଭରେ କେବଳ ବେଦନାର କାରଣ ହେଲି। ଏପରି ମୂଢ଼ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଏବେ ମୁଁ ମୋ ମାତାପିତାଙ୍କୁ ଦେଖୁଛି।
ତାଵ୍ ଆଲୋକ୍ଯ ତତୋ ଦୁଃଖାଦ୍ ଵକ୍ତୁଂ ନୈଵ ଶଶାକ ସଃ ଦେଵାଶ୍ ଚ ମାତାପିତରୌ ପିପ୍ପଲାଦମ୍ ଅଥାବ୍ରୁଵନ୍
ସେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଏତେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ ଯେ, କିଛି କହିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଦେବମାନେ ପିପ୍ପଳାଦଙ୍କର ମାତାପିତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଧନ୍ଯସ୍ ତ୍ଵଂ ପୁତ୍ର ଲୋକେଷୁ ଯସ୍ଯ କୀର୍ତିର୍ ଗତା ଦିଵମ୍ ସାକ୍ଷାତ୍କୃତସ୍ ତ୍ଵଯା ତ୍ର୍ଯକ୍ଷୋ ଦେଵାଶ୍ ଚାଶ୍ଵାସିତାସ୍ ତ୍ଵଯା ତ୍ଵଯା ପୁତ୍ରେଣ ସଲ୍ଲୋକା ନ କ୍ଷୀଯନ୍ତେ କଦାଚନ
ହେ ପୁଅ, ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ତୁମେ ଧନ୍ୟ, ତୁମର କୀର୍ତ୍ତି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପହଞ୍ଚିଛି। ତୁମେ ନିଜେ ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖିଛ, ଦେବମାନେ ତୁମ ଦ୍ୱାରା ଶାନ୍ତି ପାଇଛନ୍ତି। ଏମିତି ପୁଅ ଥିଲେ, ପରିବାର କେବେ ନଷ୍ଟ ହୁଏନାହିଁ।
ପୁଷ୍ପଵୃଷ୍ଟିସ୍ ତଦା ସ୍ଵର୍ଗାତ୍ ପପାତ ତସ୍ଯ ମୂର୍ଧନି ଜଯଶବ୍ଦଃ ସୁରୈର୍ ଉକ୍ତଃ ପ୍ରାଦୁର୍ଭୂତୋ ମହାମୁନେ
ତାପରେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଫୁଲର ବୃଷ୍ଟି ପଡ଼ିଲା, ଦେବମାନେ ଜୟଧ୍ୱନି କଲେ, ଏବଂ ମହାମୁନି ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ଆଶିଷଂ ତୁ ସୁତେ ଦତ୍ତ୍ଵା ଦଧୀଚିଃ ସହ ଭାର୍ଯଯା ଶଂଭୁଂ ଗଙ୍ଗାଂ ସୁରାନ୍ ନତ୍ଵା ପୁତ୍ରଂ ଵାକ୍ଯମ୍ ଅଥାବ୍ରଵୀତ୍
ପୁଅକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ଦଧୀଚି ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହିତ ଶମ୍ଭୁ, ଗଙ୍ଗା ଓ ଦେବମାନେଂକୁ ନମସ୍କାର କଲେ, ଏବଂ ପରେ ପୁଅକୁ କଥା କହିଲେ।
ପ୍ରାପ୍ଯ ଭାର୍ଯାଂ ଶିଵେ ଭକ୍ତିଂ କୁରୁ ଗଙ୍ଗାଂ ଚ ସେଵଯ ପୁତ୍ରାନ୍ ଉତ୍ପାଦ୍ଯ ଵିଧିଵଦ୍ ଯଜ୍ଞାନ୍ ଇଷ୍ଟ୍ଵା ସଦକ୍ଷିଣାନ୍ କୃତକୃତ୍ଯସ୍ ତତୋ ଵତ୍ସ ଆକ୍ରମସ୍ଵ ଚିରଂ ଦିଵମ୍
ଭାର୍ଯ୍ୟା ପାଇଲେ, ଶିବଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କର, ଗଙ୍ଗାକୁ ସେବା କର। ନିୟମ ଅନୁସାରେ ପୁଅମାନେ ଜନ୍ମାଉ, ଯଥାବିଧି ଦକ୍ଷିଣା ସହିତ ଯଜ୍ଞ କର; ଏପରି ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପୂରଣ କରି, ମୋ ପୁଅ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଅ।
କରୋମ୍ଯ୍ ଏଵମ୍ ଇତି ପ୍ରାହ ଦଧୀଚିଂ ପିପ୍ପଲାଶନଃ ଦଧୀଚିଃ ପୁତ୍ରମ୍ ଆଶ୍ଵାସ୍ଯ ଭାର୍ଯଯା ଚ ପୁନଃ ପୁନଃ
‘ମୁଁ ଏଭଳି କରିବି,’ ବୋଲି ପିପ୍ପଳାଦ ଦଧୀଚିଙ୍କୁ କହିଲେ। ଦଧୀଚି ପୁଅ ଓ ଭାର୍ଯ୍ୟାକୁ ପୁନିପୁନି ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଲେ।
ଅନୁଜ୍ଞାତଃ ସୁରଗଣୈଃ ପୁନଃ ସ ଦିଵମ୍ ଆକ୍ରମତ୍ ଦେଵା ଅପ୍ଯ୍ ଊଚିରେ ସର୍ଵେ ପିପ୍ପଲାଦଂ ସସଂଭ୍ରମାଃ
ଦେବମାନେ ଅନୁମତି ଦେଲେ ପରେ, ସେ ପୁଣି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ; ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଗଭୀର ସମ୍ମାନ ସହିତ ପିପ୍ପଳାଦଙ୍କୁ କହିଲେ।