ସମା କାପ୍ଯ୍ ଅତ୍ର ମତଯା ଲୋପାମୁଦ୍ରାପ୍ଯ୍ ଅରୁନ୍ଧତୀ ଯଦ୍ ଅସ୍ଥିଭିଃ ସୁରାଃ ସର୍ଵେ ଜଯିନଃ ସୁଖିନଃ ସଦା
ଏଠି କିଛି ଉପାୟରେ ଲୋପାମୁଦ୍ରା ଓ ଅରୁନ୍ଧତୀ ଦୁହେଁ ସମାନ। ସେମାନଙ୍କ ଅସ୍ଥି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦେବତା ସଦା ବିଜୟୀ ଓ ଖୁସି ଅଛନ୍ତି।
ତେନାଵାପ୍ତଂ ଯଶଃ ସ୍ଫୀତଂ ତଵ ମାତ୍ରାକ୍ଷଯଂ କୃତମ୍ ତ୍ଵଯା ପୁତ୍ରେଣ ସର୍ଵତ୍ର ନାତଃ ପରତରଂ କୃତମ୍
ଏହା ଦ୍ୱାରା ତୁମ ମାଆଙ୍କର ଯଶ ଅମର ଓ ବଡ଼ ହୋଇଛି। ପୁଅ ଭାବେ ତୁମେ ସେହି କାମ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଛ। ଏଠାରୁ ବଡ଼ କିଛି କରାଯାଇନାହିଁ।
ତ୍ଵତ୍ପ୍ରତାପଭଯାତ୍ ସ୍ଵର୍ଗାଚ୍ ଚ୍ଯୁତାଂସ୍ ତ୍ଵଂ ପାତୁମ୍ ଅର୍ହସି କାଂଦିଶୀକାଂସ୍ ତଵ ଭଯାଦ୍ ଅମରାଂସ୍ ତ୍ରାତୁମ୍ ଅର୍ହସି ନାର୍ତତ୍ରାଣାଦ୍ ଅଭ୍ଯଧିକଂ ସୁକୃତଂ କ୍ଵାପି ଵିଦ୍ଯତେ
ତୁମ ପ୍ରଭାବ ଓ ଭୟରୁ ସ୍ବର୍ଗରୁ ତଳି ପଡ଼ିଥିବା କାଂଦିଶିକମାନେଙ୍କୁ ତୁମେ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ। ତୁମ ଭୟରୁ ଦେବତାମାନେ ଭୟଭୀତ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ରକ୍ଷା ପାଇବା ଉଚିତ। ଦୁଃଖୀଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବାଠାରୁ ବଡ଼ କୌଣସି ଉତ୍ତମ କାମ ନାହିଁ।
ଯାଵଦ୍ ଯଶଃ ସ୍ଫୁରତି ଚାରୁ ମନୁଷ୍ଯଲୋକେ ଅହାନି ତାଵନ୍ତି ଦିଵଂ ଗତସ୍ଯ ଦିନେ ଦିନେ ଵର୍ଷସଂଖ୍ଯା ପରସ୍ମିଂଲ୍ ଲୋକେ ଵାସୋ ଜାଯତେ ନିର୍ଵିକାରଃ
ମଣିଷ୍ୟ ଲୋକରେ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମର ଯଶ ଚମକେ, ସେତେ ଦିନ ପରଲୋକରେ ପ୍ରତିଦିନ ଏତେ ବର୍ଷ ତୁମର ଅବିଚଳ ନିବାସ ହେବ।
ମୃତାସ୍ ତ ଏଵାତ୍ର ଯଶୋ ନ ଯେଷାମ୍ ଅନ୍ଧାସ୍ ତ ଏଵ ଶ୍ରୁତଵର୍ଜିତା ଯେ ଯେ ଦାନଶୀଲା ନ ନପୁଂସକାସ୍ ତେ ଯେ ଧର୍ମଶୀଲା ନ ତ ଏଵ ଶୋଚ୍ଯାଃ
ଏଠାରେ ଯେଉଁମାନଙ୍କର କିଛି ନାମ ନାହିଁ, ସେମାନେ ପ୍ରକୃତରେ ମୃତ; ଯେଉଁମାନେ ଶିକ୍ଷାରୁ ବଞ୍ଚିତ, ସେମାନେ ଅନ୍ଧ; ଦାନଶୀଳ ଲୋକମାନେ କେବେ ଅଶକ୍ତ ନୁହଁନ୍ତି, ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ଲୋକମାନେ କେବେ ଦୟାର ଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁନ୍ତି।
ଭାଷିତଂ ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଶାନ୍ତୋ ଽଭଵନ୍ ମୁନିଃ କୃତାଞ୍ଜଲିପୁଟୋ ଭୂତ୍ଵା ନତ୍ଵା ନାଥମ୍ ଅଥାବ୍ରଵୀତ୍
ଦେବଦେବଙ୍କର ବାକ୍ୟ ଶୁଣି, ମୁନି ଶାନ୍ତ ହେଲେ, ହାତ ଜୋଡି ନମସ୍କାର କରି, ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ କହିଲେ।
ଵାଗ୍ଭିର୍ ମନୋଭିଃ କୃତିଭିଃ କଦାଚିନ୍ ମମୋପକୁର୍ଵନ୍ତି ହିତେ ରତା ଯେ ତେଭ୍ଯୋ ହିତାର୍ଥଂ ତ୍ଵ୍ ଇହ ଚାପରେଷାଂ ସୋମଂ ନମସ୍ଯାମି ସୁରାଦିପୂଜ୍ଯମ୍
ଯେଉଁମାନେ କଥା, ଚିନ୍ତା ଓ କାର୍ଯ୍ୟରେ କେବେ କେବେ ମୋତେ ସାହାଯ୍ୟ କରନ୍ତି ଓ ମୋ ଭଲ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ, ମୁଁ ସୁରମଣି ସୋମଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ।
ସଂରକ୍ଷିତୋ ଯୈର୍ ଅଭିଵର୍ଧିତଶ୍ ଚ ସମାନଗୋତ୍ରଶ୍ ଚ ସମାନଧର୍ମା ତେଷାମ୍ ଅଭୀଷ୍ଟାନି ଶିଵଃ କରୋତୁ ବାଲେନ୍ଦୁମୌଲିଂ ପ୍ରଣତୋ ଽସ୍ମି ନିତ୍ଯମ୍
ଯେମାନେ ମୋତେ ରକ୍ଷା କରିଛନ୍ତି, ପାଳନ କରିଛନ୍ତି, ଏକେ ଗୋତ୍ର ଓ ଏକେ ଧର୍ମରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରନ୍ତୁ ଚନ୍ଦ୍ରକଳାଧାରୀ ଶିବ, ମୁଁ ସେଉଁଠି ସଦା ନମସ୍କାର କରେ।
ଯୈର୍ ଅହଂ ଵର୍ଧିତୋ ନିତ୍ଯଂ ମାତୃଵତ୍ ପିତୃଵତ୍ ପ୍ରଭୋ ତନ୍ନାମ୍ନା ଜାଯତାଂ ତୀର୍ଥଂ ଦେଵଦେଵ ଜଗତ୍ତ୍ରଯେ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଯେଉଁମାନେ ମୋତେ ସଦା ମାଆ ବାପା ପରି ପାଳିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ନାମରେ ତିନି ଭୁବନରେ ଏକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ହେଉ।
ଯଶସ୍ ତୁ ତେଷାଂ ଭଵିତା ତେଭ୍ଯୋ ଽହମ୍ ଅନୃଣସ୍ ତତଃ ଯାନି କ୍ଷେତ୍ରାଣି ଦେଵାନାଂ ଯାନି ତୀର୍ଥାନି ଭୂତଲେ
ସେମାନଙ୍କର ମହିମା ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ରହିବ, ଏଭଳି ହେଲେ ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଋଣମୁକ୍ତ ହେବି। ଦେବତାମାନଙ୍କର ଯେଉଁ କ୍ଷେତ୍ର ଓ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ପୃଥିବୀରେ ଅଛି—
ତେଭ୍ଯୋ ଯଦ୍ ଇଦମ୍ ଅଧିକମ୍ ଅନୁମନ୍ଯନ୍ତୁ ଦେଵତାଃ ତତଃ କ୍ଷମେ ଽହଂ ଦେଵାନାମ୍ ଅପରାଧଂ ନିରଞ୍ଜନଃ
ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁ ଅଧିକ ଦିଆଯାଇଛି ତାକୁ ମଞ୍ଜୁର କରନ୍ତୁ; ତେବେ ମୁଁ ନିର୍ମଳ ହୋଇ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଅପରାଧକୁ ମାଫ କରିପାରିବି।
ତତଃ ସମକ୍ଷଂ ସୁରସାକ୍ଷରାଂ ଗିରଂ ସହସ୍ରଚକ୍ଷୁଃପ୍ରମୁଖାଂସ୍ ତଥାଗ୍ରତଃ ଉଵାଚ ଦେଵା ଅପି ମେନିରେ ଵଚୋ ଦଧୀଚିପୁତ୍ରୋଦିତମ୍ ଆଦରେଣ
ତାପରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ, ହଜାର ଆଖି ଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଦେବତାମାନେ ଦେବଭାଷାରେ କଥା କହିଲେ; ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଦଧୀଚିଙ୍କ ପୁଅଙ୍କ କଥାକୁ ସମ୍ମାନ ସହିତ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ବାଲସ୍ଯ ବୁଦ୍ଧିଂ ଵିନଯଂ ଚ ଵିଦ୍ଯାଂ ଶୌର୍ଯଂ ବଲଂ ସାହସଂ ସତ୍ଯଵାଚମ୍ ପିତ୍ରୋର୍ ଭକ୍ତିଂ ଭାଵଶୁଦ୍ଧିଂ ଵିଦିତ୍ଵା ତଦାଵାଦୀଚ୍ ଛଂକରଃ ପିପ୍ପଲାଦମ୍
ଶିଶୁର ବୁଦ୍ଧି, ନମ୍ରତା, ଶିକ୍ଷା, ପରାକ୍ରମ, ଶକ୍ତି, ସାହସ, ସତ୍ୟବାଦିତା, ମାତାପିତା ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଓ ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟ ଦେଖି, ଶଙ୍କରେ ତାପରେ ପିପ୍ପଳାଦଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଵତ୍ସ ଯଦ୍ ଵୈ ପ୍ରିଯଂ କାମଂ ଯଚ୍ ଚାପି ସୁରଵଲ୍ଲଭମ୍ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯସେ ଵଦ କଲ୍ଯାଣଂ ନାନ୍ଯଥା ତ୍ଵଂ ମନଃ କୃଥାଃ
ବତ୍ସ, ତୁମେ ଯାହାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ ଭାବ, ଯାହା ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ସେସବୁ ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପାଇବ। ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ତୁମ ଇଚ୍ଛା କହ, ମନକୁ ଅନ୍ୟତ୍ର କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ।
ଯେ ଗଙ୍ଗାଯାମ୍ ଆପ୍ଲୁତା ଧର୍ମନିଷ୍ଠାଃ ସଂପଶ୍ଯନ୍ତି ତ୍ଵତ୍ପଦାବ୍ଜଂ ମହେଶ ସର୍ଵାନ୍ କାମାନ୍ ଆପ୍ନୁଵନ୍ତୁ ପ୍ରସହ୍ଯ ଦେହାନ୍ତେ ତେ ପଦମ୍ ଆଯାନ୍ତୁ ଶୈଵମ୍
ଯେଉଁମାନେ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ରହି ଗଙ୍ଗାରେ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି ଓ ମହେଶଙ୍କ ଚରଣକମଳ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରନ୍ତୁ ଓ ଶରୀର ଛାଡିବାବେଳେ ଶିବଙ୍କ ଧାମକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତୁ।
ତାତଃ ପ୍ରାପ୍ତସ୍ ତ୍ଵତ୍ପଦଂ ଚାମ୍ବିକା ମେ ନାଥ ପ୍ରାପ୍ତା ପିପ୍ପଲଶ୍ ଚାମରାଶ୍ ଚ ସୁଖଂ ପ୍ରାପ୍ତା ନାଥନାଥଂ ଵିଲୋକ୍ଯ ତ୍ଵାଂ ପଶ୍ଯେଯୁସ୍ ତ୍ଵତ୍ପଦଂ ତେ ପ୍ରଯାନ୍ତୁ
ପିତା ଆପଣଙ୍କ ଚରଣ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛନ୍ତି, ମୋର ମାଆ ଅମ୍ବିକା ମଧ୍ୟ ପ୍ରଭୁ ଆପଣଙ୍କୁ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି। ପିପ୍ପଳ ଓ ଅମର ମଧ୍ୟ ସୁଖ ପାଇଛନ୍ତି। ସେମାନେ, ନାଥନାଥ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ଆପଣଙ୍କ ଧାମକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତୁ।
ତଥେତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ପିପ୍ପଲାଦଂ ଦେଵଦେଵୋ ମହେଶ୍ଵରଃ ଅଭିନନ୍ଦ୍ଯ ଚ ତଂ ଦେଵୈଃ ସାର୍ଧଂ ଵାକ୍ଯମ୍ ଅଥାବ୍ରଵୀତ୍
ଏଭଳି କହି, ଦେବଦେବ ମହେଶ୍ୱର ପିପ୍ପଳାଦଙ୍କୁ ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦରେ କହିଲେ।
ଦେଵା ଅପି ମୁଦା ଯୁକ୍ତା ନିର୍ଭଯାସ୍ ତତ୍କୃତାଦ୍ ଭଯାତ୍ ଇଦମ୍ ଊଚୁଃ ସର୍ଵ ଏଵ ଦାଧୀଚଂ ଶିଵସଂନିଧୌ
ଦେବତାମାନେ ଏଵେ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଥିଲେ ଓ ସେଉଁଠି ଭୟ ଦୂର ହୋଇଥିଲା, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଶିବଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦଧୀଚିଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ସୁରାଣାଂ ଯଦ୍ ଅଭୀଷ୍ଟଂ ଚ ତ୍ଵଯା କୃତମ୍ ଅସଂଶଯମ୍ ପାଲିତା ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ଆଜ୍ଞା ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯମଣ୍ଡନୀ
ଦେବତାମାନଙ୍କ ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା ଥିଲା, ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସେସବୁ କରିଛ। ଦେବଦେବଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କରିଛ, ଯିଏ ତିନି ଭୁବନର ଶୋଭା।
ଯାଚିତଂ ଚ ତ୍ଵଯା ପୂର୍ଵଂ ପରାର୍ଥଂ ନାତ୍ମନେ ଦ୍ଵିଜ ତସ୍ମାଦ୍ ଅନ୍ଯତମଂ ବ୍ରୂହି କିଂଚିଦ୍ ଦାସ୍ଯାମହେ ଵଯମ୍
ଏବଂ ତୁମେ ପୂର୍ବରୁ ଯାହା ଚାହିଲ, ସେଠାରେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ଥିଲା, ନିଜ ପାଇଁ ନୁହଁ। ତେଣୁ ଆଉ କିଛି ଇଚ୍ଛା କହ, ଆମେ ଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ।
ପୁନଃ ପୁନସ୍ ତଦ୍ ଏଵୋଚୁଃ ସୁରସଂଘା ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମମ୍ କୃତାଞ୍ଜଲିପୁଟଃ ପୂର୍ଵଂ ନତ୍ଵା ଶଂଭୁସୁରାନ୍ ଇଦମ୍ ଉଵାଚ ପିପ୍ପଲାଦଶ୍ ଚ ଉମାଂ ନତ୍ଵା ଚ ପିପ୍ପଲାନ୍
ପୁନିପୁନି ଦେବମଣ୍ଡଳୀ ସେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ କହିଲେ, ସେ ହାତ ଜୋଡି ପ୍ରଥମେ ଶମ୍ଭୁ ଓ ଦେବତାମାନେ ନମସ୍କାର କଲେ। ପିପ୍ପଳାଦ, ଉମା ଓ ପିପ୍ପଳମାନେ ନମସ୍କାର କରି, ଏହି କଥା କହିଲେ।
ପିତରୌ ଦ୍ରଷ୍ଟୁକାମୋ ଽସ୍ମି ସଦା ମେ ଶବ୍ଦଗୋଚରୌ ତେ ଧନ୍ଯାଃ ପ୍ରାଣିନୋ ଲୋକେ ମାତାପିତ୍ରୋର୍ ଵଶେ ସ୍ଥିତାଃ
ମୁଁ ସଦା ମୋର ପିତାମାତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହେଁ, ସେମାନେ ସଦା ମୋର ଶ୍ରବଣ ଗୋଚରରେ ରହୁନ୍ତୁ। ଏଇ ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁମାନେ ମାଆ ବାପାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ରହନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ।
ଶୁଶ୍ରୂଷଣପରା ନିତ୍ଯଂ ତତ୍ପାଦାଜ୍ଞାପ୍ରତୀକ୍ଷକାଃ ଇନ୍ଦ୍ରିଯାଣି ଶରୀରଂ ଚ କୁଲଂ ଶକ୍ତିଂ ଧିଯଂ ଵପୁଃ
ସେମାନେ ସଦା ସେବାରେ ଲାଗିଥାନ୍ତି, ତାଙ୍କର ପାଦ ଆଜ୍ଞା ପାଇବା ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରନ୍ତି। ଜଣେ ଲୋକେ ନିଜର ଇନ୍ଦ୍ରିୟ, ଶରୀର, ପରିବାର, ଶକ୍ତି, ବୁଦ୍ଧି ଓ ଶରୀରର ଶୋଭା—ସବୁକୁ ତାଙ୍କୁ ଉପହାର ଦେବା ଉଚିତ।
ପରିଲଭ୍ଯ ତଯୋଃ କୃତ୍ଯେ କୃତକୃତ୍ଯୋ ଭଵେତ୍ ସ୍ଵଯମ୍ ପଶୂନାଂ ପକ୍ଷିଣାଂ ଚାପି ସୁଲଭଂ ମାତୃଦର୍ଶନମ୍
ଏହି ଦୁଇଜଣଙ୍କ ପାଇଁ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପୂରଣ କରି ଜଣେ ଲୋକ ନିଜେ ସଫଳ ହୁଏ। ପଶୁ ଓ ପକ୍ଷୀମାନେ ସହଜରେ ତାଙ୍କର ମାଆଁକୁ ଦେଖିପାରନ୍ତି।
ଦୁର୍ଲଭଂ ମମ ତଚ୍ ଚାପି ପୃଚ୍ଛେ ପାପଫଲଂ ନୁ କିମ୍ ଦୁର୍ଲଭଂ ଚ ତଥା ଚେତ୍ ସ୍ଯାତ୍ ସର୍ଵେଷାଂ ଯସ୍ଯ କସ୍ଯଚିତ୍
କିନ୍ତୁ ମୋ ପାଇଁ ଏହା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ—ମୋତେ କୁହ, ଏହା କି ପାପର ଫଳ? ଯଦି ଏହା ଏତେ ଦୁର୍ଲଭ, ତେବେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଏମିତି ହେବନାହିଁ କି?
ନୋପପଦ୍ଯେତ ସୁଲଭଂ ମତ୍ତୋ ନାନ୍ଯୋ ଽସ୍ତି ପାପକୃତ୍ ତଯୋର୍ ଦର୍ଶନମାତ୍ରଂ ଚ ଯଦି ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯେ ସୁରୋତ୍ତମାଃ
ଏହା ସହଜରେ ମିଳେନାହିଁ; ମୋଠାରୁ ଅଧିକ ପାପୀ କେହି ନାହାନ୍ତି। ଯଦି ମୁଁ ତାଙ୍କୁ କେବଳ ଦେଖିପାରିବି, ହେ ଦେବମାନ୍ୟ!
ମନୋଵାକ୍କାଯକର୍ମଭ୍ଯଃ ଫଲଂ ପ୍ରାପ୍ତଂ ଭଵିଷ୍ଯତି ପିତରୌ ଯେ ନ ପଶ୍ଯନ୍ତି ସମୁତ୍ପନ୍ନା ନ ସଂସୃତୌ ତେଷାଂ ମହାପାତକାନାଂ କଃ ସଂଖ୍ଯାଂ କର୍ତୁମ୍ ଈଶ୍ଵରଃ
ମନ, କଥା ଓ କାୟାର କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ନିଶ୍ଚିତ ମିଳିବ। ଏହି ଜନ୍ମରେ ଯେଉଁମାନେ ମାତାପିତାଙ୍କୁ ଦେଖିନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ କେତେ ମହାପାପ କରିଛନ୍ତି, ତାହା ଗଣନା କିଏ କରିପାରିବ?
ତଦ୍ ଋଷେର୍ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମିଥଃ ସଂମନ୍ତ୍ର୍ଯ ତେ ସୁରାଃ ଵିମାନଵରମ୍ ଆରୂଢୌ ପିତରୌ ଦଂପତୀ ଶୁଭୌ
ଋଷିଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଦେବମାନେ ଆପସରେ ଆଲୋଚନା କଲେ; ପରେ ସେମାନେ ଏକ ଶୁଭ୍ର ବିମାନରେ ଚଢ଼ି, ଶୁଭ ଦମ୍ପତି—ତାଙ୍କର ମାତାପିତା—ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।
ତଵ ସଂଦର୍ଶନାକାଙ୍କ୍ଷୌ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସେ ଵାଦ୍ଯ ନିଶ୍ଚିତମ୍ ଵିଷାଦଂ ଲୋଭମୋହୌ ଚ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଚିତ୍ତଂ ଶମଂ ନଯ
ତୁମକୁ ଦେଖିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଗ୍ରହ କରୁଛନ୍ତି, ଏବଂ ଆଜି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତୁମେ ସେମାନେଂକୁ ଦେଖିପାରିବ। ଦୁଃଖ, ଲୋଭ ଓ ମୋହ ଛାଡ଼ି, ମନକୁ ଶାନ୍ତ କର।
ପଶ୍ଯ ପଶ୍ଯେତି ତଂ ପ୍ରାହୁର୍ ଦାଧୀଚଂ ସୁରସତ୍ତମାଃ ଵିମାନଵରମ୍ ଆରୂଢୌ ସ୍ଵର୍ଗିଣୌ ସ୍ଵର୍ଣଭୂଷଣୌ
‘ଦେଖ, ଦେଖ’—ଦେବମାନେ ଦଧୀଚିଙ୍କୁ କହିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଦୁଇଜଣ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଭୂଷଣ ପିନ୍ଧି, ଶୁଭ୍ର ବିମାନରେ ଚଢ଼ିଥିଲେ।