ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ଚାତ୍ଯଜଦ୍ ବାଲଂ ଭର୍ତୃଚିତ୍ତପରାଯଣା ପିପ୍ପଲାନାଂ ସମୀପେ ତୁ ନ୍ଯସ୍ଯ ବାଲଂ ନମସ୍ଯ ଚ
ଏଭଳି କହି, ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଇଚ୍ଛାକୁ ଶିରୋଧାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ସେ, ଶିଶୁଟିକୁ ପିପ୍ପଳ ଗଛମାନଙ୍କ ନିକଟରେ ରଖି, ନମସ୍କାର କରି, ଶିଶୁଟିକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଅଗ୍ନିଂ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣୀକୃତ୍ଯ ଯଜ୍ଞପାତ୍ରସମନ୍ଵିତା ଵିଵେଶାଗ୍ନିଂ ପ୍ରାତିଥେଯୀ ଭର୍ତ୍ରା ସହ ଦିଵଂ ଯଯୌ
ଅଗ୍ନିକୁ ପରିକ୍ରମା କରି, ଯଜ୍ଞପାତ୍ର ନେଇ, ପ୍ରତିଥେୟୀ ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ ଏବଂ ସ୍ୱାମୀ ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ।
ରୁରୁଦୁଶ୍ ଚାଶ୍ରମସ୍ଥା ଯେ ଵୃକ୍ଷାଶ୍ ଚ ଵନଵାସିନଃ ପୁତ୍ରଵତ୍ ପୋଷିତା ଯେନ ଋଷିଣା ଚ ଦଧୀଚିନା
ଯେଉଁମାନେ ଆଶ୍ରମରେ ଥିଲେ, ଗଛମାନେ ଓ ଅରଣ୍ୟବାସୀମାନେ ସମସ୍ତେ କାନ୍ଦିଲେ, କାରଣ ସେମାନେ ଋଷି ଦଧୀଚିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୁଅ ପରି ପାଳିତ ହୋଇଥିଲେ।
ଵିନା ତେନ ନ ଜୀଵାମସ୍ ତଯା ମାତ୍ରା ଵିନା ତଥା ମୃଗାଶ୍ ଚ ପକ୍ଷିଣଃ ସର୍ଵେ ଵୃକ୍ଷାଃ ପ୍ରୋଚୁଃ ପରସ୍ପରମ୍
ସେ ଓ ସେ ମାତା ବିନା ଆମେ ବଞ୍ଚିପାରିବୁ ନାହିଁ—ପଶୁ, ପକ୍ଷୀ ଓ ସମସ୍ତ ଗଛମାନେ ଏଭଳି ପରସ୍ପର କହିଲେ।
ସ୍ଵର୍ଗମ୍ ଆସେଦୁଷୋଃ ପିତ୍ରୋସ୍ ତଦପତ୍ଯେଷ୍ଵ୍ ଅକୃତ୍ରିମମ୍ ଯେ କୁର୍ଵନ୍ତ୍ଯ୍ ଅନିଶଂ ସ୍ନେହଂ ତ ଏଵ କୃତିନୋ ନରାଃ
ଯେଉଁମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇଥିବା ପିତାମାତାଙ୍କ ଶିଶୁମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ସଦା ସତ୍ୟ ସ୍ନେହ ଦେଖାନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ଜଗତରେ ପ୍ରକୃତ କାର୍ଯ୍ୟଶୀଳ।
ଦଧୀଚିଃ ପ୍ରାତିଥେଯୀ ଵା ଵୀକ୍ଷତେ ଽସ୍ମାନ୍ ଯଥା ପୁରା ତଥା ପିତା ନ ମାତା ଵା ଧିଗ୍ ଅସ୍ମାନ୍ ପାପିନୋ ଵଯମ୍
ଦଧୀଚି କିମ୍ବା ପ୍ରତିଥେୟୀ ଆମକୁ ପୂର୍ବବତ୍ ଦେଖୁନାହାନ୍ତି, ପିତା କିମ୍ବା ମାତା ମଧ୍ୟ ନୁହନ୍ତି—ଏହା ଆମ ପାପ, ଆମେ ଦୁଷ୍ଟ।
ଅସ୍ମାକମ୍ ଅପି ସର୍ଵେଷାମ୍ ଅତଃ ପ୍ରଭୃତି ନିଶ୍ଚିତମ୍ ବାଲୋ ଦଧୀଚିଃ ପ୍ରାତିଥେଯୀ ବାଲୋ ଧର୍ମଃ ସନାତନଃ
ଏହିଠାରୁ ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ନିଶ୍ଚିତ—ଦଧୀଚି ପ୍ରତିଥେୟୀଙ୍କ ଶିଶୁଟି ହେଉଛି ଚିରନ୍ତନ ଧର୍ମର ଶିଶୁ।
ଏଵମ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ତଦୌଷଧ୍ଯୋ ଵନସ୍ପତିସମନ୍ଵିତାଃ ସୋମଂ ରାଜାନମ୍ ଅଭ୍ଯେତ୍ଯ ଯାଚିରେ ଽମୃତମ୍ ଉତ୍ତମମ୍
ଏଭଳି କହି, ସମସ୍ତ ଔଷଧି ଓ ଗଛମାନେ ରାଜା ସୋମଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ଅମୃତ ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କଲେ।
ସ ଚାପି ଦତ୍ତଵାଂସ୍ ତେଭ୍ଯଃ ସୋମୋ ଽମୃତମ୍ ଅନୁତ୍ତମମ୍ ଦଦୁର୍ ବାଲାଯ ତେ ଚାପି ଅମୃତଂ ସୁରଵଲ୍ଲଭମ୍
ସୋମ ତାଙ୍କୁ ଅତିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅମୃତ ଦେଲେ; ସେମାନେ ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଅମୃତ ଶିଶୁଟିକୁ ଦେଲେ।
ସ ତେନ ତୃପ୍ତୋ ଵଵୃଧେ ଶୁକ୍ଲପକ୍ଷେ ଯଥା ଶଶୀ ପିପ୍ପଲୈଃ ପାଲିତୋ ଯସ୍ମାତ୍ ପିପ୍ପଲାଦଃ ସ ବାଲକଃ ପ୍ରଵୃଦ୍ଧଃ ପିପ୍ପଲାନ୍ ଏଵମ୍ ଉଵାଚ ତ୍ଵ୍ ଅତିଵିସ୍ମିତଃ
ସେ ଅମୃତରେ ତୃପ୍ତି ପାଇ, ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷରେ ଚାନ୍ଦ୍ରମା ପରି ବଢ଼ିଲେ; ପିପ୍ପଳ ଗଛମାନେ ତାଙ୍କୁ ପାଳିଲେ। ଏହିପରି ବଢ଼ିଥିବା ପିପ୍ପଳାଦ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପିପ୍ପଳ ଗଛମାନଙ୍କୁ କହିଲେ।
ମାନୁଷେଭ୍ଯୋ ମାନୁଷାସ୍ ତୁ ଜାଯନ୍ତେ ପକ୍ଷିଭିଃ ଖଗାଃ ବୀଜେଭ୍ଯୋ ଵୀରୁଧୋ ଲୋକେ ଵୈଷମ୍ଯଂ ନୈଵ ଦୃଶ୍ଯତେ ଵାର୍କ୍ଷସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅହଂ କଥଂ ଜାତୋ ହସ୍ତପାଦାଦିଜୀଵଵାନ୍
ମଣିଷ ମଣିଷରୁ, ପକ୍ଷୀ ପକ୍ଷୀରୁ, ଗଛ ବିଜରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ—ଏହି ଜଗତରେ କୌଣସି ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ। ମୁଁ ତ ଗଛରେ ବଢ଼ିଥିଲି, ତେବେ କିପରି ମୋର ହାତପା ଓ ପ୍ରାଣ ଅଛି?
ଵୃକ୍ଷାସ୍ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସର୍ଵମ୍ ଊଚୁର୍ ଯଥାକ୍ରମମ୍ ଦଧୀଚେର୍ ମରଣଂ ସାଧ୍ଵ୍ଯାସ୍ ତଥା ଚାଗ୍ନିପ୍ରଵେଶନମ୍
ଗଛମାନେ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ଔଷଧି ସହିତ, ଦଧୀଚିଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଓ ସତୀ ଅଗ୍ନିପ୍ରବେଶର କଥା କ୍ରମକ୍ରମେ କହିଦେଲେ।
ଅସ୍ଥ୍ନାଂ ସଂହରଣଂ ଦେଵୈର୍ ଏତତ୍ ସର୍ଵଂ ସଵିସ୍ତରମ୍ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦୁଃଖସମାଵିଷ୍ଟୋ ନିପପାତ ତଦା ଭୁଵି
ଦେବତାମାନେ ଅସ୍ଥିଗୁଡିକୁ ସଂଗ୍ରହ କରିଥିବା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା ଯେତେବେଳେ ସେ ଶୁଣିଲେ, ଦୁଃଖରେ ଭରିଯାଇ ସେ ସେଇ ସମୟରେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ଆଶ୍ଵାସିତଃ ପୁନର୍ ଵୃକ୍ଷୈର୍ ଵାକ୍ଯୈର୍ ଧର୍ମାର୍ଥସଂହିତୈଃ ଆଶ୍ଵସ୍ତଃ ସ ପୁନଃ ପ୍ରାହ ତଦୌଷଧିଵନସ୍ପତୀନ୍
ପରେ ଗଛମାନେ ଧର୍ମ ଓ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଭରିଥିବା ମିଠା କଥା କହି ସେଠି ଆଶ୍ୱାସ ଦେଲେ। ଏପରେ ସେ ଆଶ୍ୱସ୍ତ ହୋଇ ଔଷଧ ଓ ବୃକ୍ଷମାନଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ପିତୃହନ୍ତୄନ୍ ହନିଷ୍ଯେ ଽହଂ ନାନ୍ଯଥା ଜୀଵିତୁଂ କ୍ଷମଃ ପିତୁର୍ ମିତ୍ରାଣି ଶତ୍ରୂଂଶ୍ ଚ ତଥା ପୁତ୍ରୋ ଽନୁଵର୍ତତେ
ମୁଁ ମୋ ବାପାଙ୍କୁ ମାରିଥିବାମାନେ ଉପରେ ପ୍ରତିଶୋଧ ନେବି; ନହେଲେ ମୋର ଜୀବନର କୌଣସି ଅର୍ଥ ନାହିଁ। ପୁଅ ସଦା ବାପାଙ୍କର ମିତ୍ର ଓ ଶତ୍ରୁ ଦୁହିଁକୁ ଏକ ଭଳି ଅନୁସରଣ କରେ।
ସ ଏଵ ପୁତ୍ରୋ ଯୋ ଽନ୍ଯସ୍ ତୁ ପୁତ୍ରରୂପୋ ରିପୁଃ ସ୍ମୃତଃ ଵଦନ୍ତି ପିତୃମିତ୍ରାଣି ତାରଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଅହିତାନ୍ ଅପି
ଯିଏ ସତ୍ୟ ସେ ପୁଅ, ଅନ୍ୟେ ଯଦିଓ ପୁଅ ଦେଖାଯାଏ, ସେ ଶତ୍ରୁ ବୋଲି ମନାଯାଏ। କୁହାଯାଏ, ବାପାଙ୍କର ମିତ୍ରମାନେ ଦୁଷ୍ମନମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି।
ଵୃକ୍ଷାସ୍ ତଂ ବାଲମ୍ ଆଦାଯ ସୋମାନ୍ତିକମ୍ ଅଥାଯଯୁଃ ବାଲଵାକ୍ଯଂ ତୁ ତେ ଵୃକ୍ଷାଃ ସୋମାଯାଥ ନ୍ଯଵେଦଯନ୍ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସୋମୋ ଽପି ତଂ ବାଲଂ ପିପ୍ପଲାଦମ୍ ଅଭାଷତ
ଗଛମାନେ ସେଇ ଶିଶୁକୁ ନେଇ ସୋମଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ତାପରେ ଗଛମାନେ ଶିଶୁର କଥା ସୋମଙ୍କୁ କହିଲେ। ସୋମ ଏହି କଥା ଶୁଣି ପିପ୍ପଳାଦଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଗୃହାଣ ଵିଦ୍ଯାଂ ଵିଧିଵତ୍ ସମଗ୍ରାଂ ତପଃସମୃଦ୍ଧିଂ ଚ ଶୁଭାଂ ଚ ଵାଚମ୍ ଶୌର୍ଯଂ ଚ ରୂପଂ ଚ ବଲଂ ଚ ବୁଦ୍ଧିଂ ସଂପ୍ରାପ୍ସ୍ଯସେ ପୁତ୍ର ମଦାଜ୍ଞଯା ତ୍ଵମ୍
ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ, ପୁଅ, ତୁମେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜ୍ଞାନ, ତପସ୍ୟାର ସିଦ୍ଧି, ଶୁଭ କଥା, ସାହସ, ରୂପ, ଶକ୍ତି ଓ ବୁଦ୍ଧି ଲାଭ କର।
ପିପ୍ପଲାଦସ୍ ତମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଆହ ଓଷଧୀଶଂ ଵିନୀତଵତ୍
ପିପ୍ପଳାଦ ମଧ୍ୟ ବିନୟରେ ଔଷଧମାନଙ୍କର ଠାକୁରଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ସର୍ଵମ୍ ଏତଦ୍ ଵୃଥା ମନ୍ଯେ ପିତୃହନ୍ତୃଵିନିଷ୍କୃତିମ୍ ନ କରୋମ୍ଯ୍ ଅତ୍ର ଯାଵଚ୍ ଚ ତସ୍ମାତ୍ ତତ୍ ପ୍ରଥମଂ ଵଦ
ମୁଁ ଏହା ସବୁକୁ ବ୍ୟର୍ଥ ଭାବୁଛି, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ବାପାଙ୍କୁ ମାରିଥିବା ପାପର ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରିପାରିବି ନାହିଁ। ତେଣୁ, ପ୍ରଥମେ ସେଇ କଥା ମୋତେ କୁହ।
ଯସ୍ମିନ୍ ଦେଶେ ଯତ୍ର କାଲେ ଯସ୍ମିନ୍ ଦେଵେ ଚ ମନ୍ତ୍ରକେ ଯତ୍ର ତୀର୍ଥେ ଚ ସିଧ୍ଯେତ ମତ୍ସଂକଲ୍ପଃ ସୁରୋତ୍ତମ
ହେ ଦେବମାନ୍ୟ, କେଉଁ ଦେଶରେ, କେଉଁ ସମୟରେ, କେଉଁ ଦେବତାଙ୍କୁ, କେଉଁ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା, କେଉଁ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ମୋ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେବ?
ଚନ୍ଦ୍ରଃ ପ୍ରାହ ଚିରଂ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ଭୁକ୍ତିର୍ ଵା ମୁକ୍ତିର୍ ଏଵ ଵା ସର୍ଵଂ ମହେଶ୍ଵରାଦ୍ ଦେଵାଜ୍ ଜାଯତେ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ସୋମ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧ୍ୟାନ କରି କହିଲେ: ଭୋଗ ହେଉ କି ମୋକ୍ଷ, ସବୁ କିଛି ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଠାରୁ ମିଳେ—ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ସ ସୋମଂ ପୁନର୍ ଅପ୍ଯ୍ ଆହ କଥଂ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯେ ମହେଶ୍ଵରମ୍ ବାଲୋ ଽହଂ ବାଲବୁଦ୍ଧିଶ୍ ଚ ନ ସାମର୍ଥ୍ଯଂ ତପସ୍ ତଥା
ସେ ପୁଣି ସୋମଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ: କିପରି ମୁଁ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବି? ମୁଁ ଶିଶୁ, ଶିଶୁମନ ଓ ଏପରି ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ମୋର ଶକ୍ତି ନାହିଁ।
ଗୌତମୀଂ ଗଚ୍ଛ ଭଦ୍ର ତ୍ଵଂ ସ୍ତୁହି ଚକ୍ରେଶ୍ଵରଂ ହରମ୍ ପ୍ରସନ୍ନସ୍ ତୁ ତଵେଶାନୋ ହ୍ଯ୍ ଅଲ୍ପାଯାସେନ ଵତ୍ସକ
ହେ ଭଦ୍ର, ତୁମେ ଗୌତମୀ ନଦୀକୁ ଯାଅ, ଚକ୍ରଧାରୀ ହରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କର। ଯଦି ଠାକୁର ତୁମେ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେବେ, ତେବେ ଅଳ୍ପ ପ୍ରୟାସରେ ତୁମେ ତାଙ୍କର କୃପା ପାଇବ।
ପ୍ରୀତୋ ଭଵେନ୍ ମହାଦେଵଃ ସାକ୍ଷାତ୍ କାରୁଣିକଃ ଶିଵଃ ଆସ୍ତେ ସାକ୍ଷାତ୍କୃତଃ ଶଂଭୁର୍ ଵିଷ୍ଣୁନା ପ୍ରଭଵିଷ୍ଣୁନା
ଯଦି ମହାଦେବ ପ୍ରସନ୍ନ ହେବେ, ଦୟାମୟ ଶିବ ସ୍ୱୟଂ ପ୍ରକଟ ହେବେ। ଶମ୍ଭୁ ସ୍ୱୟଂ ଏଠି ଥାନ୍ତି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଦେଖାଯାଇଥିଲେ।
ଵରଂ ଚ ଦତ୍ତଵାନ୍ ଵିଷ୍ଣୋଶ୍ ଚକ୍ରଂ ଚ ତ୍ରିଦଶାର୍ଚିତମ୍ ଗଚ୍ଛ ତତ୍ର ମହାବୁଦ୍ଧେ ଦଣ୍ଡକେ ଗୌତମୀଂ ନଦୀମ୍
ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥିଲେ ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ପୂଜିଥିବା ଚକ୍ର ଦେଇଥିଲେ। ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ, ତୁମେ ଦଣ୍ଡକ ଅଞ୍ଚଳରେ ଗୌତମୀ ନଦୀକୁ ଯାଅ।
ଚକ୍ରେଶ୍ଵରଂ ନାମ ତୀର୍ଥଂ ଜାନନ୍ତ୍ଯ୍ ଓଷଧଯସ୍ ତୁ ତତ୍ ତଂ ଗତ୍ଵା ସ୍ତୁହି ଦେଵେଶଂ ସର୍ଵଭାଵେନ ଶଂକରମ୍ ସ ତେ ପ୍ରୀତମନାସ୍ ତାତ ସର୍ଵାନ୍ କାମାନ୍ ପ୍ରଦାସ୍ଯତି
ଔଷଧମାନେ ସେଇ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ଚକ୍ରେଶ୍ୱର ବୋଲି ଜାଣନ୍ତି। ସେଠାକୁ ଯାଇ ସମସ୍ତ ମନ ଦେଇ ଦେବେଶ୍ୱର ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କର; ସେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ, ପୁଅ, ତୁମର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିଦେବେ।
ତଦ୍ ରାଜଵଚନାଦ୍ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ପିପ୍ପଲାଦୋ ମହାମୁନିଃ ଆଜଗାମ ଜଗନ୍ନାଥୋ ଯତ୍ର ରୁଦ୍ରଃ ସ ଚକ୍ରଦଃ
ତାପରେ ରାଜାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ମହାମୁନି ପିପ୍ପଳାଦ ଯେଉଁଠାରେ ରୁଦ୍ର, ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ଠାକୁର ଏବଂ ଚକ୍ର ଦାତା ବସିଥିଲେ, ସେଠାକୁ ଗଲେ।
ତଂ ବାଲଂ କୃପଯାଵିଷ୍ଟାଃ ପିପ୍ପଲାଃ ସ୍ଵାଶ୍ରମାନ୍ ଯଯୁଃ ଗୋଦାଵର୍ଯାଂ ତତଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ନତ୍ଵା ତ୍ରିଭୁଵନେଶ୍ଵରମ୍ ତୁଷ୍ଟାଵ ସର୍ଵଭାଵେନ ପିପ୍ପଲାଦଃ ଶିଵଂ ଶୁଚିଃ
ଶିଶୁପାଇଁ ଦୟାରେ ଭରିଯାଇ, ପିପ୍ପଳ ଗଛମାନେ ତାଙ୍କର ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିଗଲେ। ପରେ ସେ ଗୋଦାବରୀରେ ସ୍ନାନ କରି, ତିନି ଭୁବନର ଠାକୁରଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇଲେ ଓ ପିପ୍ପଳାଦ ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟରେ ସମସ୍ତ ଭାବରେ ଶିବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ସର୍ଵାଣି କର୍ମାଣି ଵିହାଯ ଧୀରାସ୍ ତ୍ଯକ୍ତୈଷଣା ନିର୍ଜିତଚିତ୍ତଵାତାଃ ଯଂ ଯାନ୍ତି ମୁକ୍ତ୍ଯୈ ଶରଣଂ ପ୍ରଯତ୍ନାତ୍ ତମ୍ ଆଦିଦେଵଂ ପ୍ରଣମାମି ଶଂଭୁମ୍
ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତ କର୍ମ ଛାଡ଼ି, ଇଚ୍ଛା ତ୍ୟାଗ କରି, ମନ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉପରେ ଜୟ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ଯେଉଁଠାରେ ଶରଣ ନେଇଥାନ୍ତି, ସେଇ ଆଦିଦେବ ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ।