ଆଗଚ୍ଛନ୍ତୀଂ ତାଂ ପ୍ରାତିଥେଯୀଂ ତଦାନୀଂ ନିଵାରଯାମ୍ ଆସ ତଦୋଲ୍କପାତଃ ସା ସଂଭ୍ରମାଦ୍ ଆଗତା ଚାଶ୍ରମଂ ସ୍ଵଂ ନୈଵାପଶ୍ଯତ୍ ତତ୍ର ଭର୍ତାରମ୍ ଅଗ୍ରେ
ସେ ଆସୁଥିବାବେଳେ, ପ୍ରାତିଥେୟୀଙ୍କୁ ଏକ ଉଲ୍କାପାତ ଦ୍ୱାରା ବାଧା ଦିଆଗଲା। ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ସେ ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଆସିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେଠାରେ ପତିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ।
କ୍ଵ ଵା ଗତଶ୍ ଚେତି ସଵିସ୍ମଯା ସା ପପ୍ରଚ୍ଛ ଚାଗ୍ନିଂ ପ୍ରାତିଥେଯୀ ତଦାନୀମ୍ ଅଗ୍ନିସ୍ ତଦୋଵାଚ ସଵିସ୍ତରଂ ତାଂ ଦେଵାଗମଂ ଯାଚନଂ ଵୈ ଶରୀରେ
ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ, ସେ ଏ ସମୟରେ ଅଗ୍ନିକୁ ପଚାରିଲେ: 'ସେ କେଉଁଠି ଗଲେ?' ତେବେ ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଦେବତାମାନେ ଆସିଥିବା ଓ ଦେହ ନେବାକୁ ଚାହିଁଥିବା କଥା କହିଲେ।
ଅସ୍ଥ୍ନାମ୍ ଉପାଦାନମ୍ ଅଥ ପ୍ରଯାଣଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସର୍ଵଂ ଦୁଃଖିତା ସା ବଭୂଵ ଦୁଃଖୋଦ୍ଵେଗାତ୍ ସା ପପାତାଥ ପୃଥ୍ଵ୍ଯାଂ ମନ୍ଦଂ ମନ୍ଦଂ ଵହ୍ନିନାଶ୍ଵାସିତା ଚ
ଅସ୍ଥି ନେବା ଓ ପତିଙ୍କ ପ୍ରସ୍ଥାନ ଶୁଣି, ସେ ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଲେ। ଦୁଃଖ ଓ ଚିନ୍ତାରେ ଅତିକ୍ରମିତ ହୋଇ, ସେ ଶନେଇ ଶନେଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କଲେ।
ଉତ୍ପଦ୍ଯତେ ଯତ୍ ତୁ ଵିନାଶି ସର୍ଵଂ ନ ଶୋଚ୍ଯମ୍ ଅସ୍ତୀତି ମନୁଷ୍ଯଲୋକେ ଗୋଵିପ୍ରଦେଵାର୍ଥମ୍ ଇହ ତ୍ଯଜନ୍ତି ପ୍ରାଣାନ୍ ପ୍ରିଯାନ୍ ପୁଣ୍ଯଭାଜୋ ମନୁଷ୍ଯାଃ
ଏହି ମନୁଷ୍ୟଲୋକରେ, ଯାହା ଜନ୍ମ ନେଇଛି ତାହା ସବୁ ନଶ୍ୱର, ଏହି କଥାରେ ଦୁଃଖ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଗାଈ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଦେବତାଙ୍କ ଉପକାର ପାଇଁ, ପୁଣ୍ୟଶୀଳ ଲୋକେ ଏଠାରେ ନିଜ ପ୍ରିୟ ପ୍ରାଣ ମଧ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି।
ସଂସାରଚକ୍ରେ ପରିଵର୍ତମାନେ ଦେହଂ ସମର୍ଥଂ ଧର୍ମଯୁକ୍ତଂ ତ୍ଵ୍ ଅଵାପ୍ଯ ପ୍ରିଯାନ୍ ପ୍ରାଣାନ୍ ଦେଵଵିପ୍ରାର୍ଥହେତୋସ୍ ତେ ଵୈ ଧନ୍ଯାଃ ପ୍ରାଣିନୋ ଯେ ତ୍ଯଜନ୍ତି
ଏହି ସଂସାରର ଚକ୍ରରେ ଘୁରୁଥିବା ବେଳେ, ଯେଉଁମାନେ ଧର୍ମରେ ଯୋଗ୍ୟ ଏବଂ ସମର୍ଥ ଦେହ ପାଇଁଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଦେବତା କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଇଁ ନିଜ ପ୍ରିୟ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପ୍ରକୃତରେ ଧନ୍ୟ।
ପ୍ରାଣାଃ ସର୍ଵେ ଽସ୍ଯାପି ଦେହାନ୍ଵିତସ୍ଯ ଯାତାରୋ ଵୈ ନାତ୍ର ସଂଦେହଲେଶଃ ଏଵଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଵିପ୍ରଗୋଦେଵଦୀନାଦ୍ଯ୍ ଅର୍ଥଂ ଚୈନାନ୍ ଉତ୍ସୃଜନ୍ତୀଶ୍ଵରାସ୍ ତେ
ଦେହଧାରୀ ସମସ୍ତଙ୍କର ପ୍ରାଣ ଏକ ଦିନ ଯିବା ନିଶ୍ଚିତ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଏହା ଜାଣି, ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଗାଈ, ଦେବତା କିମ୍ବା ଦୁଃଖୀଙ୍କ ପାଇଁ ନିଜ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପ୍ରକୃତରେ ମହାନ୍।
ନିଵାର୍ଯମାଣୋ ଽପି ମଯା ପ୍ରପନ୍ନଯା ଚକାର ଦେଵାସ୍ତ୍ରପରିଗ୍ରହଂ ସଃ ମନୋଗତଂ ଵେତ୍ତ୍ଯ୍ ଅଥଵା ଵିଧାତୁଃ କୋ ମର୍ତ୍ଯଲୋକାତିଗଚେଷ୍ଟିତସ୍ଯ
ମୁଁ ଅଟକାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲି ମଧ୍ୟ, ମୋ ଶରଣ ନେଇଥିବା ସେ ଦେବାସ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କଲେ। ମନର ଭିତର କି ଅଛି, କିମ୍ବା ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା କଣ, ମର୍ତ୍ୟମାନଙ୍କ ଅସାଧାରଣ କାର୍ଯ୍ୟ ବିଷୟରେ କିଏ ଜାଣିପାରିବ?
ଇତ୍ଯ୍ ଏଵମ୍ ଉକ୍ତ୍ଵାପୂଜ୍ଯ ଚାଗ୍ନୀନ୍ ଯଥାଵଦ୍ ଭର୍ତୁସ୍ ତ୍ଵଚା ଲୋମଭିଃ ସା ଵିଵେଶ ଗର୍ଭସ୍ଥିତଂ ବାଲକଂ ପ୍ରାତିଥେଯୀ କୁକ୍ଷିଂ ଵିଦାର୍ଯାଥ କରେ ଗୃହୀତ୍ଵା
ଏଭଳି କହି, ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କରି, ସେ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଚର୍ମ ଓ କେଶ ନେଇ, ଗର୍ଭରେ ଥିବା ଶିଶୁ ଅଛିଥିବା ପ୍ରତିଥେୟୀଙ୍କ ଗର୍ଭ ଫାଟି, ଶିଶୁଟିକୁ ହାତରେ ଧରିଲେ।
ପିତ୍ରା ହୀନୋ ବନ୍ଧୁଭିର୍ ଗୋତ୍ରଜୈଶ୍ ଚ ମାତ୍ରା ହୀନୋ ବାଲକଃ ସର୍ଵ ଏଵ ରକ୍ଷନ୍ତୁ ସର୍ଵେ ଽପି ଚ ଭୂତସଂଘାସ୍ ତଥୌଷଧ୍ଯୋ ବାଲକଂ ଲୋକପାଲାଃ
ଏହି ଶିଶୁଟି ପିତା, ବନ୍ଧୁ ବା ଗୋତ୍ରଜନଙ୍କ ଛାଡ଼ା ଏବଂ ମାତା ବିନା ଅଛି—ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ, ସମସ୍ତ ଜୀବଜନ୍ତୁ, ଔଷଧି ଓ ଲୋକପାଳମାନେ ଏହି ଶିଶୁଟିକୁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍।
ଯେ ବାଲକଂ ମାତୃପିତୃପ୍ରହୀଣଂ ସନିର୍ଵିଶେଷଂ ସ୍ଵତନୁପ୍ରରୂଢୈଃ ପଶ୍ଯନ୍ତି ରକ୍ଷନ୍ତି ତ ଏଵ ନୂନଂ ବ୍ରହ୍ମାଦିକାନାମ୍ ଅପି ଵନ୍ଦନୀଯାଃ
ଯେଉଁମାନେ ମାତାପିତାହୀନ, ସ୍ୱଦେହରେ ବଢ଼ିଥିବା ଏହି ଶିଶୁଟିକୁ ଦେଖନ୍ତି ଓ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ପୂଜ୍ୟ।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ଚାତ୍ଯଜଦ୍ ବାଲଂ ଭର୍ତୃଚିତ୍ତପରାଯଣା ପିପ୍ପଲାନାଂ ସମୀପେ ତୁ ନ୍ଯସ୍ଯ ବାଲଂ ନମସ୍ଯ ଚ
ଏଭଳି କହି, ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଇଚ୍ଛାକୁ ଶିରୋଧାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ସେ, ଶିଶୁଟିକୁ ପିପ୍ପଳ ଗଛମାନଙ୍କ ନିକଟରେ ରଖି, ନମସ୍କାର କରି, ଶିଶୁଟିକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଅଗ୍ନିଂ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣୀକୃତ୍ଯ ଯଜ୍ଞପାତ୍ରସମନ୍ଵିତା ଵିଵେଶାଗ୍ନିଂ ପ୍ରାତିଥେଯୀ ଭର୍ତ୍ରା ସହ ଦିଵଂ ଯଯୌ
ଅଗ୍ନିକୁ ପରିକ୍ରମା କରି, ଯଜ୍ଞପାତ୍ର ନେଇ, ପ୍ରତିଥେୟୀ ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ ଏବଂ ସ୍ୱାମୀ ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ।
ରୁରୁଦୁଶ୍ ଚାଶ୍ରମସ୍ଥା ଯେ ଵୃକ୍ଷାଶ୍ ଚ ଵନଵାସିନଃ ପୁତ୍ରଵତ୍ ପୋଷିତା ଯେନ ଋଷିଣା ଚ ଦଧୀଚିନା
ଯେଉଁମାନେ ଆଶ୍ରମରେ ଥିଲେ, ଗଛମାନେ ଓ ଅରଣ୍ୟବାସୀମାନେ ସମସ୍ତେ କାନ୍ଦିଲେ, କାରଣ ସେମାନେ ଋଷି ଦଧୀଚିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୁଅ ପରି ପାଳିତ ହୋଇଥିଲେ।
ଵିନା ତେନ ନ ଜୀଵାମସ୍ ତଯା ମାତ୍ରା ଵିନା ତଥା ମୃଗାଶ୍ ଚ ପକ୍ଷିଣଃ ସର୍ଵେ ଵୃକ୍ଷାଃ ପ୍ରୋଚୁଃ ପରସ୍ପରମ୍
ସେ ଓ ସେ ମାତା ବିନା ଆମେ ବଞ୍ଚିପାରିବୁ ନାହିଁ—ପଶୁ, ପକ୍ଷୀ ଓ ସମସ୍ତ ଗଛମାନେ ଏଭଳି ପରସ୍ପର କହିଲେ।
ସ୍ଵର୍ଗମ୍ ଆସେଦୁଷୋଃ ପିତ୍ରୋସ୍ ତଦପତ୍ଯେଷ୍ଵ୍ ଅକୃତ୍ରିମମ୍ ଯେ କୁର୍ଵନ୍ତ୍ଯ୍ ଅନିଶଂ ସ୍ନେହଂ ତ ଏଵ କୃତିନୋ ନରାଃ
ଯେଉଁମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇଥିବା ପିତାମାତାଙ୍କ ଶିଶୁମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ସଦା ସତ୍ୟ ସ୍ନେହ ଦେଖାନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ଜଗତରେ ପ୍ରକୃତ କାର୍ଯ୍ୟଶୀଳ।
ଦଧୀଚିଃ ପ୍ରାତିଥେଯୀ ଵା ଵୀକ୍ଷତେ ଽସ୍ମାନ୍ ଯଥା ପୁରା ତଥା ପିତା ନ ମାତା ଵା ଧିଗ୍ ଅସ୍ମାନ୍ ପାପିନୋ ଵଯମ୍
ଦଧୀଚି କିମ୍ବା ପ୍ରତିଥେୟୀ ଆମକୁ ପୂର୍ବବତ୍ ଦେଖୁନାହାନ୍ତି, ପିତା କିମ୍ବା ମାତା ମଧ୍ୟ ନୁହନ୍ତି—ଏହା ଆମ ପାପ, ଆମେ ଦୁଷ୍ଟ।
ଅସ୍ମାକମ୍ ଅପି ସର୍ଵେଷାମ୍ ଅତଃ ପ୍ରଭୃତି ନିଶ୍ଚିତମ୍ ବାଲୋ ଦଧୀଚିଃ ପ୍ରାତିଥେଯୀ ବାଲୋ ଧର୍ମଃ ସନାତନଃ
ଏହିଠାରୁ ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ନିଶ୍ଚିତ—ଦଧୀଚି ପ୍ରତିଥେୟୀଙ୍କ ଶିଶୁଟି ହେଉଛି ଚିରନ୍ତନ ଧର୍ମର ଶିଶୁ।
ଏଵମ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ତଦୌଷଧ୍ଯୋ ଵନସ୍ପତିସମନ୍ଵିତାଃ ସୋମଂ ରାଜାନମ୍ ଅଭ୍ଯେତ୍ଯ ଯାଚିରେ ଽମୃତମ୍ ଉତ୍ତମମ୍
ଏଭଳି କହି, ସମସ୍ତ ଔଷଧି ଓ ଗଛମାନେ ରାଜା ସୋମଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ଅମୃତ ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କଲେ।
ସ ଚାପି ଦତ୍ତଵାଂସ୍ ତେଭ୍ଯଃ ସୋମୋ ଽମୃତମ୍ ଅନୁତ୍ତମମ୍ ଦଦୁର୍ ବାଲାଯ ତେ ଚାପି ଅମୃତଂ ସୁରଵଲ୍ଲଭମ୍
ସୋମ ତାଙ୍କୁ ଅତିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅମୃତ ଦେଲେ; ସେମାନେ ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଅମୃତ ଶିଶୁଟିକୁ ଦେଲେ।
ସ ତେନ ତୃପ୍ତୋ ଵଵୃଧେ ଶୁକ୍ଲପକ୍ଷେ ଯଥା ଶଶୀ ପିପ୍ପଲୈଃ ପାଲିତୋ ଯସ୍ମାତ୍ ପିପ୍ପଲାଦଃ ସ ବାଲକଃ ପ୍ରଵୃଦ୍ଧଃ ପିପ୍ପଲାନ୍ ଏଵମ୍ ଉଵାଚ ତ୍ଵ୍ ଅତିଵିସ୍ମିତଃ
ସେ ଅମୃତରେ ତୃପ୍ତି ପାଇ, ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷରେ ଚାନ୍ଦ୍ରମା ପରି ବଢ଼ିଲେ; ପିପ୍ପଳ ଗଛମାନେ ତାଙ୍କୁ ପାଳିଲେ। ଏହିପରି ବଢ଼ିଥିବା ପିପ୍ପଳାଦ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପିପ୍ପଳ ଗଛମାନଙ୍କୁ କହିଲେ।
ମାନୁଷେଭ୍ଯୋ ମାନୁଷାସ୍ ତୁ ଜାଯନ୍ତେ ପକ୍ଷିଭିଃ ଖଗାଃ ବୀଜେଭ୍ଯୋ ଵୀରୁଧୋ ଲୋକେ ଵୈଷମ୍ଯଂ ନୈଵ ଦୃଶ୍ଯତେ ଵାର୍କ୍ଷସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅହଂ କଥଂ ଜାତୋ ହସ୍ତପାଦାଦିଜୀଵଵାନ୍
ମଣିଷ ମଣିଷରୁ, ପକ୍ଷୀ ପକ୍ଷୀରୁ, ଗଛ ବିଜରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ—ଏହି ଜଗତରେ କୌଣସି ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ। ମୁଁ ତ ଗଛରେ ବଢ଼ିଥିଲି, ତେବେ କିପରି ମୋର ହାତପା ଓ ପ୍ରାଣ ଅଛି?
ଵୃକ୍ଷାସ୍ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସର୍ଵମ୍ ଊଚୁର୍ ଯଥାକ୍ରମମ୍ ଦଧୀଚେର୍ ମରଣଂ ସାଧ୍ଵ୍ଯାସ୍ ତଥା ଚାଗ୍ନିପ୍ରଵେଶନମ୍
ଗଛମାନେ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ଔଷଧି ସହିତ, ଦଧୀଚିଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଓ ସତୀ ଅଗ୍ନିପ୍ରବେଶର କଥା କ୍ରମକ୍ରମେ କହିଦେଲେ।
ଅସ୍ଥ୍ନାଂ ସଂହରଣଂ ଦେଵୈର୍ ଏତତ୍ ସର୍ଵଂ ସଵିସ୍ତରମ୍ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦୁଃଖସମାଵିଷ୍ଟୋ ନିପପାତ ତଦା ଭୁଵି
ଦେବତାମାନେ ଅସ୍ଥିଗୁଡିକୁ ସଂଗ୍ରହ କରିଥିବା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା ଯେତେବେଳେ ସେ ଶୁଣିଲେ, ଦୁଃଖରେ ଭରିଯାଇ ସେ ସେଇ ସମୟରେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ଆଶ୍ଵାସିତଃ ପୁନର୍ ଵୃକ୍ଷୈର୍ ଵାକ୍ଯୈର୍ ଧର୍ମାର୍ଥସଂହିତୈଃ ଆଶ୍ଵସ୍ତଃ ସ ପୁନଃ ପ୍ରାହ ତଦୌଷଧିଵନସ୍ପତୀନ୍
ପରେ ଗଛମାନେ ଧର୍ମ ଓ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଭରିଥିବା ମିଠା କଥା କହି ସେଠି ଆଶ୍ୱାସ ଦେଲେ। ଏପରେ ସେ ଆଶ୍ୱସ୍ତ ହୋଇ ଔଷଧ ଓ ବୃକ୍ଷମାନଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ପିତୃହନ୍ତୄନ୍ ହନିଷ୍ଯେ ଽହଂ ନାନ୍ଯଥା ଜୀଵିତୁଂ କ୍ଷମଃ ପିତୁର୍ ମିତ୍ରାଣି ଶତ୍ରୂଂଶ୍ ଚ ତଥା ପୁତ୍ରୋ ଽନୁଵର୍ତତେ
ମୁଁ ମୋ ବାପାଙ୍କୁ ମାରିଥିବାମାନେ ଉପରେ ପ୍ରତିଶୋଧ ନେବି; ନହେଲେ ମୋର ଜୀବନର କୌଣସି ଅର୍ଥ ନାହିଁ। ପୁଅ ସଦା ବାପାଙ୍କର ମିତ୍ର ଓ ଶତ୍ରୁ ଦୁହିଁକୁ ଏକ ଭଳି ଅନୁସରଣ କରେ।
ସ ଏଵ ପୁତ୍ରୋ ଯୋ ଽନ୍ଯସ୍ ତୁ ପୁତ୍ରରୂପୋ ରିପୁଃ ସ୍ମୃତଃ ଵଦନ୍ତି ପିତୃମିତ୍ରାଣି ତାରଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଅହିତାନ୍ ଅପି
ଯିଏ ସତ୍ୟ ସେ ପୁଅ, ଅନ୍ୟେ ଯଦିଓ ପୁଅ ଦେଖାଯାଏ, ସେ ଶତ୍ରୁ ବୋଲି ମନାଯାଏ। କୁହାଯାଏ, ବାପାଙ୍କର ମିତ୍ରମାନେ ଦୁଷ୍ମନମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି।
ଵୃକ୍ଷାସ୍ ତଂ ବାଲମ୍ ଆଦାଯ ସୋମାନ୍ତିକମ୍ ଅଥାଯଯୁଃ ବାଲଵାକ୍ଯଂ ତୁ ତେ ଵୃକ୍ଷାଃ ସୋମାଯାଥ ନ୍ଯଵେଦଯନ୍ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସୋମୋ ଽପି ତଂ ବାଲଂ ପିପ୍ପଲାଦମ୍ ଅଭାଷତ
ଗଛମାନେ ସେଇ ଶିଶୁକୁ ନେଇ ସୋମଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ତାପରେ ଗଛମାନେ ଶିଶୁର କଥା ସୋମଙ୍କୁ କହିଲେ। ସୋମ ଏହି କଥା ଶୁଣି ପିପ୍ପଳାଦଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଗୃହାଣ ଵିଦ୍ଯାଂ ଵିଧିଵତ୍ ସମଗ୍ରାଂ ତପଃସମୃଦ୍ଧିଂ ଚ ଶୁଭାଂ ଚ ଵାଚମ୍ ଶୌର୍ଯଂ ଚ ରୂପଂ ଚ ବଲଂ ଚ ବୁଦ୍ଧିଂ ସଂପ୍ରାପ୍ସ୍ଯସେ ପୁତ୍ର ମଦାଜ୍ଞଯା ତ୍ଵମ୍
ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ, ପୁଅ, ତୁମେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜ୍ଞାନ, ତପସ୍ୟାର ସିଦ୍ଧି, ଶୁଭ କଥା, ସାହସ, ରୂପ, ଶକ୍ତି ଓ ବୁଦ୍ଧି ଲାଭ କର।
ପିପ୍ପଲାଦସ୍ ତମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଆହ ଓଷଧୀଶଂ ଵିନୀତଵତ୍
ପିପ୍ପଳାଦ ମଧ୍ୟ ବିନୟରେ ଔଷଧମାନଙ୍କର ଠାକୁରଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ସର୍ଵମ୍ ଏତଦ୍ ଵୃଥା ମନ୍ଯେ ପିତୃହନ୍ତୃଵିନିଷ୍କୃତିମ୍ ନ କରୋମ୍ଯ୍ ଅତ୍ର ଯାଵଚ୍ ଚ ତସ୍ମାତ୍ ତତ୍ ପ୍ରଥମଂ ଵଦ
ମୁଁ ଏହା ସବୁକୁ ବ୍ୟର୍ଥ ଭାବୁଛି, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ବାପାଙ୍କୁ ମାରିଥିବା ପାପର ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରିପାରିବି ନାହିଁ। ତେଣୁ, ପ୍ରଥମେ ସେଇ କଥା ମୋତେ କୁହ।