ଜିତାରଯୋ ବ୍ରହ୍ମଵିଦାଂ ଵରିଷ୍ଠଂ ଵଯଂ ଚ ପୂର୍ଵଂ ନିହତା ଦୈତ୍ଯସଂଘାଃ ଅସ୍ତ୍ରୈର୍ ଅଲଂ ଭାରଭୂତୈଃ କୃତାର୍ଥୈଃ ସ୍ଥାପ୍ଯଂ ସ୍ଥାନଂ ତେ ସମୀପେ ମୁନୀଶ
ଶତ୍ରୁମାନେ ଜିତାଯାଇଛନ୍ତି, ବ୍ରହ୍ମବିଦ୍ୟାରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ; ପୂର୍ବରୁ ଆମେ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଅସ୍ତ୍ରଦ୍ୱାରା ହତ କରିଥିଲୁ। ଏବେ ଏହି ଭାରୀ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ତୁମ ପାଖରେ ରଖିବାଯିଉ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଦିଵ୍ଯାନ୍ ଭୋଗାନ୍ କାମିନୀଭିଃ ସମେତାନ୍ ଦେଵୋଦ୍ଯାନେ ନନ୍ଦନେ ସଂଭଜାମଃ ତତୋ ଯାମଃ କୃତକାର୍ଯାଃ ସହେନ୍ଦ୍ରାଃ ସ୍ଵଂ ସ୍ଵଂ ସ୍ଥାନଂ ଚାଯୁଧାନାଂ ଚ ରକ୍ଷା
ଆମେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ନନ୍ଦନ ଉଦ୍ୟାନରେ ଆକାଂକ୍ଷିତ ନାରୀମାନଙ୍କ ସହ ଦିବ୍ୟ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରୁ। ପରେ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲାପରେ, ପ୍ରତ୍ୟେକେ ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଉଛୁ, ଏବଂ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖାଯାଉଛି।
ତଦ୍ଵାକ୍ଯମ୍ ଆକର୍ଣ୍ଯ ଦଧୀଚିର୍ ଏଵଂ ଵାକ୍ଯଂ ଜଗୌ ଵିବୁଧାନ୍ ଏଵମ୍ ଅସ୍ତୁ ନିଵାର୍ଯମାଣଃ ପ୍ରିଯଶୀଲଯା ସ୍ତ୍ରିଯା କିଂ ଦେଵକାର୍ଯେଣ ଵିରୁଦ୍ଧକାରିଣା
ସେଇ କଥା ଶୁଣି, ଦଧୀଚି ଦେବତାମାନଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ଏହା ହେଉ।' ପ୍ରିୟା ଭାର୍ୟା ରୋକିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ କହିଲେ, 'ଦେବତାଙ୍କ କାମକୁ ବିରୋଧ କରିବାର କାରଣ କ'ଣ?'
ଯେ ଜ୍ଞାତଶାସ୍ତ୍ରାଃ ପରମାର୍ଥନିଷ୍ଠାଃ ସଂସାରଚେଷ୍ଟାସୁ ଗତାନୁରାଗାଃ ତେଷାଂ ପରାର୍ଥଵ୍ଯସନେନ କିଂ ମୁନେ ଯେନାତ୍ର ଵାମୁତ୍ର ସୁଖଂ ନ କିଂଚିତ୍
ଯେମାନେ ଶାସ୍ତ୍ର ଜାଣନ୍ତି ଏବଂ ପରମ ସତ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ରଖନ୍ତି, ସେମାନେ ସଂସାର ଚେଷ୍ଟାରେ ଆସକ୍ତି ହରାଇଛନ୍ତି—ମୁନି, ସେମାନେ ଅନ୍ୟଙ୍କ ଦୁଃଖରେ କାହିଁକି ଚିନ୍ତିତ ହେବେ, ଯେଉଁଠାରେ ଏଠି କିମ୍ବା ପରଲୋକରେ ସେମାନେ କୌଣସି ସୁଖ ଚାହାନ୍ତି ନାହିଁ?
ଦେଵଦ୍ଵିଷୋ ଦ୍ଵେଷମ୍ ଅନୁପ୍ରଯାନ୍ତି ଦତ୍ତେ ସ୍ଥାନେ ଵିପ୍ରଵର୍ଯ ଶୃଣୁଷ୍ଵ ନଷ୍ଟେ ହୃତେ ଚାଯୁଧାନାଂ ମୁନୀଶ କୁପ୍ଯନ୍ତି ଦେଵା ରିପଵସ୍ ତେ ଭଵନ୍ତି
ଯେମାନେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଘୃଣା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶତ୍ରୁତାକୁ ଅନୁସରନ୍ତି। ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶୁଣ; ଯେତେବେଳେ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ନଷ୍ଟ କିମ୍ବା ହରାଯାଏ, ଦେବତାମାନେ କ୍ରୋଧିତ ହୁଅନ୍ତି, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ନେଇଥିଲେ, ସେମାନେ ଦେବତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ହୁଅନ୍ତି।
ତସ୍ମାନ୍ ନେଦଂ ଵେଦଵିଦାଂ ଵରିଷ୍ଠ ଯୁକ୍ତଂ ଦ୍ରଵ୍ଯେ ପରକୀଯେ ମମତ୍ଵମ୍ ତାଵଚ୍ ଚ ମୈତ୍ରୀ ଦ୍ରଵ୍ଯଭାଵଶ୍ ଚ ତାଵନ୍ ନଷ୍ଟେ ହୃତେ ରିପଵସ୍ ତେ ଭଵନ୍ତି
ତେଣୁ, ବେଦବିଦ୍ୟାରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ଅନ୍ୟର ଜିନିଷରେ ମମତା ରଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମିତ୍ରତା ଓ ଜିନିଷ ଅଛି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଠିକ୍; କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ଏହା ନଷ୍ଟ କିମ୍ବା ହରାଯାଏ, ତେବେ ଅନ୍ୟମାନେ ତୁମର ଶତ୍ରୁ ହୁଅନ୍ତି।
ଚେଦ୍ ଅସ୍ତି ଶକ୍ତିର୍ ଦ୍ରଵ୍ଯଦାନେ ତତସ୍ ତେ ଦାତଵ୍ଯମ୍ ଏଵାର୍ଥିନେ କିଂ ଵିଚାର୍ଯମ୍ ନୋ ଚେତ୍ ସନ୍ତଃ ପରକାର୍ଯାଣି କୁର୍ଯୁର୍ ଵାଗ୍ଭିର୍ ମନୋଭିଃ କୃତିଭିସ୍ ତଥୈଵ
ଯଦି ଦେବାକୁ ଶକ୍ତି ଅଛି, ତେବେ ଯେଉଁଠାରେ ଦରକାର, ସେଠାରେ ଦେବା ଉଚିତ୍; ଏଠାରେ ଚିନ୍ତା କରିବାର କିଛି ନାହିଁ। ନହେଲେ, ସଦ୍ଗୁଣୀ ଲୋକେ ଅନ୍ୟଙ୍କ କାମକୁ ମନ, କଥା ଓ କାର୍ଯ୍ୟରେ ସହଯୋଗ କରନ୍ତି।
ଶ୍ରୁତ୍ଵେରିତଂ ପତ୍ଯୁର୍ ଇତି ପ୍ରିଯାଯାଂ ଦୈଵଂ ଵିନାନ୍ଯନ୍ ନ ନୃଣାଂ ସମର୍ଥମ୍ ତୂଷ୍ଣୀଂ ସ୍ଥିତାଯାଂ ସୁରସତ୍ତମାସ୍ ତେ ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ ଚାସ୍ତ୍ରାଣ୍ଯ୍ ଅତିଦୀପ୍ତିମନ୍ତି
ପତିଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ପ୍ରିୟା ନିରବ ରହିଲେ, କାରଣ ଦୈବ ବ୍ୟତୀତ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ କିଛି ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ। ତାପରେ ଦେବତାମାନେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ରଖି ଚାଲିଗଲେ।
ନତ୍ଵା ମୁନୀନ୍ଦ୍ରଂ ଯଯୁର୍ ଏଵ ଲୋକାନ୍ ଦୈତ୍ଯଦ୍ଵିଷୋ ନ୍ଯସ୍ତଶସ୍ତ୍ରାଃ କୃତାର୍ଥାଃ ଗତେଷୁ ଦେଵେଷୁ ମୁନିପ୍ରଵର୍ଯୋ ହୃଷ୍ଟୋ ଽଵସଦ୍ ଭାର୍ଯଯା ଧର୍ମଯୁକ୍ତଃ
ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଦୈତ୍ୟଶତ୍ରୁମାନେ ଅସ୍ତ୍ର ରଖି ଏବଂ କାମ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ନିଜ ନିଜ ଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଦେବତାମାନେ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ତାଙ୍କ ଭାର୍ୟା ସହ ଆନନ୍ଦରେ ଧର୍ମରେ ଅବସ୍ଥାନ କଲେ।
ଗତେ ଚ କାଲେ ହ୍ଯ୍ ଅତିଵିପ୍ରଯୁକ୍ତେ ଦୈଵେ ଵର୍ଷେ ସଂଖ୍ଯଯା ଵୈ ସହସ୍ରେ ନ ତେ ସୁରା ଆଯୁଧାନାଂ ମୁନୀଶ ଵାଚଂ ମନଶ୍ ଚାପି ତଥୈଵ ଚକ୍ରୁଃ
ଅତି ଦୀର୍ଘ ସମୟ, ଦେବବର୍ଷରେ ହଜାର ବର୍ଷ କଟିଗଲା; ଏହି ସମୟରେ ଦେବତାମାନେ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ନେଇ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ, ଚିନ୍ତା କଲେ ନାହିଁ, କିଛି କାର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ କଲେ ନାହିଁ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଦଧୀଚିର୍ ଅପ୍ଯ୍ ଆହ ଗଭସ୍ତିମ୍ ଓଜସା ଦେଵାରଯୋ ମାଂ ଦ୍ଵିଷତୀହ ଭଦ୍ରେ ନ ତେ ସୁରା ନେତୁକାମା ଭଵନ୍ତି ସଂସ୍ଥାପିତାନ୍ଯ୍ ଅତ୍ର ଵଦସ୍ଵ ଯୁକ୍ତମ୍
ଦଧୀଚି ତାଙ୍କ ଧର୍ମପତ୍ନୀଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ଭଦ୍ରେ, ଦେବତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନେ ଏଠିଏ ମୋତେ ଘୃଣା କରୁଛନ୍ତି; ଦେବତାମାନେ ଏଠାରେ ରଖିଥିବା ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ନେବାକୁ ଚାହୁଁନାହାନ୍ତି—ତୁମେ କହ, କ'ଣ ଉଚିତ୍?'
ସା ଚାହ କାନ୍ତଂ ଵିନଯାଦ୍ ଉକ୍ତମ୍ ଏଵ ତ୍ଵଂ ଜାନୀଷେ ନାଥ ଯଦ୍ ଅତ୍ର ଯୁକ୍ତମ୍ ଦୈତ୍ଯା ହରିଷ୍ଯନ୍ତି ମହାପ୍ରଵୃଦ୍ଧାସ୍ ତପୋଯୁକ୍ତା ବଲିନଃ ସ୍ଵାଯୁଧାନି
ସେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ନାଥ, ଏଠାରେ କ'ଣ ଉଚିତ୍ ତୁମେ ଜାଣ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ତପସ୍ୟାରେ ନିପୁଣ ଦୈତ୍ୟମାନେ ବଢ଼ି ଚାଲିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଦଳବଳରେ ନେଇଯିବେ।'
ତଦସ୍ତ୍ରରକ୍ଷାର୍ଥମ୍ ଇଦଂ ସ ଚକ୍ରେ ମନ୍ତ୍ରୈସ୍ ତୁ ସଂକ୍ଷାଲ୍ଯ ଜଲୈଶ୍ ଚ ପୁଣ୍ଯୈଃ ତଦ୍ ଵାରି ସର୍ଵାସ୍ତ୍ରମଯଂ ସୁପୁଣ୍ଯଂ ତେଜୋଯୁକ୍ତଂ ତଚ୍ ଚ ପପୌ ଦଧୀଚିଃ
ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ସୁରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ, ସେ ମନ୍ତ୍ର ଓ ପବିତ୍ର ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରାଇ ଏକ କ୍ରିୟା କଲେ। ସେହି ଜଳ, ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତି ଓ ପୁଣ୍ୟରେ ଭରିଥିବା, ଦଧୀଚି ପିଇଲେ।
ନିର୍ଵୀର୍ଯରୂପାଣି ତଦାଯୁଧାନି କ୍ଷଯଂ ଜଗ୍ମୁଃ କ୍ରମଶଃ କାଲଯୋଗାତ୍ ସୁରାଃ ସମାଗତ୍ଯ ଦଧୀଚିମ୍ ଊଚୁର୍ ମହାଭଯଂ ହ୍ଯ୍ ଆଗତଂ ଶାତ୍ରଵଂ ନଃ
ସମୟର ପ୍ରଭାବରେ, ସେଠାରେ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକର ଶକ୍ତି କ୍ଷୟ ହେଲା ଏବଂ ଦୀର୍ଘକ୍ରମେ ନଷ୍ଟ ହେଲା। ଦେବତାମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଦଧୀଚିଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଆମ ଶତ୍ରୁମାନେ ଦ୍ୱାରା ବଡ଼ ଭୟ ଆସିଛି।'
ଦଦସ୍ଵ ଚାସ୍ତ୍ରାଣି ମୁନିପ୍ରଵୀର ଯାନି ତ୍ଵଦନ୍ତେ ନିହିତାନି ଦେଵୈଃ ଦଧୀଚିର୍ ଅପ୍ଯ୍ ଆହ ସୁରାରିଭୀତ୍ଯା ଅନାଗତ୍ଯା ଭଵତାଂ ଚାଚିରେଣ
'ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦେବତାମାନେ ତୁମ ପାଖରେ ରଖିଥିବା ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ଆମକୁ ଦିଅ।' ଦଧୀଚି କହିଲେ, 'ଦେବତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନେ ଭୟରେ ଏବଂ ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଫେରିନଥିବାରୁ—'
ଅସ୍ତ୍ରାଣି ପୀତାନି ଶରୀରସଂସ୍ଥାନ୍ଯ୍ ଉକ୍ତାନି ଯୁକ୍ତଂ ମମ ତଦ୍ ଵଦନ୍ତୁ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତଦୁକ୍ତଂ ଵଚନଂ ତୁ ଦେଵାଃ ପ୍ରୋଚୁସ୍ ତମ୍ ଇତ୍ଥଂ ଵିନଯାଵନମ୍ରାଃ
'ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ମୁଁ ପିଇଛି, ଏହା ଏବେ ମୋ ଶରୀରରେ ଅଛି, ଯେପରି ଆଗରୁ କହାଯାଇଛି; ଏବେ ମୋ ପାଇଁ କ'ଣ ଉଚିତ୍ ତାହା ସେମାନେ କହନ୍ତୁ।' ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଦେବତାମାନେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଅସ୍ତ୍ରାଣି ଦେହୀତି ଚ ଵକ୍ତୁମ୍ ଏତଚ୍ ଛକ୍ଯଂ ନ ଵାନ୍ଯତ୍ ପ୍ରତିଵକ୍ତୁଂ ମୁନୀନ୍ଦ୍ର ଵିନା ଚ ତୈଃ ପରିଭୂଯେମ ନିତ୍ଯଂ ପୁଷ୍ଟାରଯଃ କ୍ଵ ପ୍ରଯାମୋ ମୁନୀଶ
ହେ ମହାମୁନି, ଆମେ କେବଳ 'ତୁମର ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଦେହ ଦିଅ' ବୋଲି କହିପାରିବା, ଏହା ଛାଡ଼ି ଆଉ କିଛି କହିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ। ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ, ଶତୃମାନେ ସବୁବେଳେ ଆମକୁ ଦମନ କରିବେ। ଏହିପରି ସ୍ଥିତିରେ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆମେ କେଉଁଠି ଯିବୁ?
ନ ମର୍ତ୍ଯଲୋକେ ନ ତଲେ ନ ନାକେ ଵାସଃ ସୁରାଣାଂ ଭଵିତାଦ୍ଯ ତାତ ତ୍ଵଂ ଵିପ୍ରଵର୍ଯସ୍ ତପସା ଚୈଵ ଯୁକ୍ତୋ ନାନ୍ଯଦ୍ ଵକ୍ତୁଂ ଯୁଜ୍ଯତେ ତେ ପୁରସ୍ତାତ୍
ଆଜି ମନୁଷ୍ୟଲୋକରେ, ତଳସ୍ଥଳରେ କିମ୍ବା ସ୍ୱର୍ଗରେ ଦେବତାମାନେ ରହିପାରିବେ ନାହିଁ। ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ତପସ୍ଵି ହେବାରୁ, ଏହି କଥାରେ ଆଉ କିଛି କହିବା ଯୋଗ୍ୟ କେବଳ ତୁମେ।
ଵିପ୍ରସ୍ ତଦୋଵାଚ ମଦସ୍ଥିସଂସ୍ଥାନ୍ଯ୍ ଅସ୍ତ୍ରାଣି ଗୃହ୍ଣନ୍ତୁ ନ ସଂଶଯୋ ଽତ୍ର ଦେଵାସ୍ ତମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଆହୁର୍ ଅନେନ କିଂ ନୋ ହ୍ଯ୍ ଅସ୍ତ୍ରୈର୍ ହୀନାଃ ସ୍ତ୍ରୀତ୍ଵମ୍ ଆପ୍ତାଃ ସୁରେନ୍ଦ୍ରାଃ
ତେବେ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ: 'ମୋର ଅସ୍ଥିରେ ଥିବା ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଦେବତାମାନେ ନିଅନ୍ତୁ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।' ଦେବତାମାନେ କହିଲେ: 'ଏହା ଆମ ପାଇଁ କଣ ଉପକାରୀ? ଅସ୍ତ୍ର ବିନା ଆମେ ଶକ୍ତିହୀନ ହୋଇଛୁ, ହେ ଦେବତାନାୟକ।'
ପୁନସ୍ ତଦା ଚାହ ମୁନିପ୍ରଵୀରସ୍ ତ୍ଯକ୍ଷ୍ଯେ ଜୀଵାନ୍ ଦୈହିକାନ୍ ଯୋଗଯୁକ୍ତଃ ଅସ୍ତ୍ରାଣି କୁର୍ଵନ୍ତୁ ମଦସ୍ଥିଭୂତାନ୍ଯ୍ ଅନୁତ୍ତମାନ୍ଯ୍ ଉତ୍ତମରୂପଵନ୍ତି
ତାପରେ ସେ ମହାମୁନି ପୁନି କହିଲେ: 'ମୁଁ ଯୋଗ ଅଭ୍ୟାସରେ ଦେହ ଛାଡ଼ିଦେବି। ମୋର ଅସ୍ଥିରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ଅସ୍ତ୍ର ତିଆରି କର।'
କୁରୁଷ୍ଵ ଚେତ୍ଯ୍ ଆହୁର୍ ଅଦୀନସତ୍ତ୍ଵଂ ଦଧୀଚିମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଉତ୍ତରମ୍ ଅଗ୍ନିକଲ୍ପମ୍ ତଦା ତୁ ତସ୍ଯ ପ୍ରିଯମ୍ ଈରଯନ୍ତୀ ନ ସାଂନିଧ୍ଯେ ପ୍ରାତିଥେଯୀ ମୁନୀଶ
ତେବେ ଦେବତାମାନେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଧୃଢ଼ ମନବଳ ଥିବା ଦଧୀଚିଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ଏହି କାମ କର।' ସେ ସମୟରେ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ଭାର୍ଯ୍ୟା, ଅଗ୍ନିପରି ତେଜସ୍ୱିନୀ, ତାଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ଥିଲେ ନାହିଁ।
ତେ ଚାପି ଦେଵାସ୍ ତାମ୍ ଅଦୃଷ୍ଟ୍ଵୈଵ ଶୀଘ୍ରଂ ତସ୍ଯା ଭୀତା ଵିପ୍ରମ୍ ଊଚୁଃ କୁରୁଷ୍ଵ ତତ୍ଯାଜ ଜୀଵାନ୍ ଦୁସ୍ତ୍ଯଜାନ୍ ପ୍ରୀତିଯୁକ୍ତୋ ଯଥାସୁଖଂ ଦେହମ୍ ଇମଂ ଜୁଷଧ୍ଵମ୍
ସେଠାରେ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିନଥିବାରୁ ଦୃତ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ଏହି କାମ କର।' ସେ ମୁନି ପ୍ରେମରେ ଦେହ ଛାଡ଼ିଦେଲେ ଏବଂ କହିଲେ: 'ତୁମେ ଯେପରି ଇଚ୍ଛା କର, ଏହି ଦେହକୁ ଉପଭୋଗ କର।'
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵାସୌ ବଦ୍ଧପଦ୍ମାସନସ୍ଥୋ ନାସାଗ୍ରଦତ୍ତାକ୍ଷିପ୍ରକାଶପ୍ରସନ୍ନଃ ଵାଯୁଂ ସଵହ୍ନିଂ ମଧ୍ଯମୋଦ୍ଘାଟଯୋଗାନ୍ ନୀତ୍ଵା ଶନୈର୍ ଦହରାକାଶଗର୍ଭମ୍
ଏପରି କହି, ସେ ପଦ୍ମାସନରେ ବସିଲେ, ନାକର ଟିପରେ ଦୃଷ୍ଟି ଏବଂ ମନ ଶାନ୍ତ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲା। ପ୍ରାଣାୟାମ ଓ ମଧ୍ୟନାଡ଼ୀ ଅଭ୍ୟାସରେ, ସେ ଶନେଇ ଶନେଇ ପ୍ରାଣକୁ ହୃଦୟ ଆକାଶରେ ନେଇଗଲେ।
ଯଦ୍ ଅପ୍ରମେଯଂ ପରମଂ ପଦଂ ଯଦ୍ ଯଦ୍ ବ୍ରହ୍ମରୂପଂ ଯଦ୍ ଉପାସିତଵ୍ଯମ୍ ତତ୍ରୈଵ ଵିନ୍ଯସ୍ଯ ଧିଯଂ ମହାତ୍ମା ସାଯୁଜ୍ଯତାଂ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଽସୌ ଜଗାମ
ଅପରିମିତ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଦକୁ, ଯାହା ବ୍ରହ୍ମସ୍ୱରୂପ ଓ ଧ୍ୟାନଯୋଗ୍ୟ, ମନ ଲଗାଇ, ସେ ମହାତ୍ମା ବ୍ରହ୍ମ ସାୟୁଜ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ।
ନିର୍ଜୀଵତାଂ ପ୍ରାପ୍ତମ୍ ଅଭୀକ୍ଷ୍ଯ ଦେଵାଃ କଲେଵରଂ ତସ୍ଯ ସୁରାଶ୍ ଚ ସମ୍ଯକ୍ ତ୍ଵଷ୍ଟାରମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଊଚୁର୍ ଅତିତ୍ଵରନ୍ତଃ କୁରୁଷ୍ଵ ଚାସ୍ତ୍ରାଣି ବହୂନି ସଦ୍ଯଃ
ତାଙ୍କର ଦେହ ନିର୍ଜୀବ ଦେଖି, ଦେବତାମାନେ ଓ ଅମରମାନେ ବହୁତ ତ୍ୱରା କରି ତ୍ୱଷ୍ଟାକୁ କହିଲେ: 'ଏବେ ଦ୍ରୁତ ଅନେକ ଅସ୍ତ୍ର ତିଆରି କର।'
ସ ଚାପି ତାନ୍ ଆହ କଥଂ ନୁ କାର୍ଯଂ କଲେଵରଂ ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯେହ ଦେଵାଃ ବିଭେମି କର୍ତୁଂ ଦାରୁଣଂ ଚାକ୍ଷମୋ ଽହଂ ଵିଦାରିତାନ୍ଯ୍ ଆଯୁଧାନ୍ଯ୍ ଉତ୍ତମାନି
ତ୍ୱଷ୍ଟା କହିଲେ: 'ହେ ଦେବତାମାନେ, ଏହା କିପରି କରିବି? ମୁଁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଦେହକୁ କ୍ରୂର ଭାବେ ଛୁଁଇବାକୁ ଭୟ କରେ, ଏବଂ ମୁଁ ଏହା କରିପାରିବି ନାହିଁ। ତଥାପି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅସ୍ତ୍ର ତିଆରି କରିବା ଦରକାର।'
ଵଜ୍ରଂ ମୁଖଂ ଵଃ କ୍ରିଯତେ ହିତାର୍ଥଂ ଗାଵୋ ଦେଵୈର୍ ଆଯୁଧାର୍ଥଂ କ୍ଷଣେନ ଦଧୀଚିଦେହଂ ତୁ ଵିଦାର୍ଯ ଯୂଯମ୍ ଅସ୍ଥୀନି ଶୁଦ୍ଧାନି ପ୍ରଯଚ୍ଛତାଦ୍ଯ
ତୁମ ଉପକାର ପାଇଁ ବଜ୍ରର ମୁଣ୍ଡ ତିଆରି ହେବ। ଗାଈମାନେ ଓ ଦେବତାମାନେ ମିଶି ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରଦାନ କରିବେ। ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଦଧୀଚିଙ୍କ ଦେହ ଭାଗକୁ ଭାଗ କରାଗଲା ଏବଂ ଆଜି ତୁମେ ତାଙ୍କର ପବିତ୍ର ଅସ୍ଥି ପାଇବ।
ତା ଦେଵଵାକ୍ଯାଚ୍ ଚ ତଥୈଵ ଚକ୍ରୁଃ ସଂଲିହ୍ଯ ଚାସ୍ଥୀନି ଦଦୁଃ ସୁରାଣାମ୍ ସୁରାସ୍ ତ୍ଵରା ଜଗ୍ମୁର୍ ଅଦୀନସତ୍ତ୍ଵାଃ ସ୍ଵମ୍ ଆଲଯଂ ଚାପି ତଥୈଵ ଗାଵଃ
ଦେବତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁଯାୟୀ ସେମାନେ ଏହିପରି କଲେ, ଅସ୍ଥିଗୁଡ଼ିକୁ ଏକଠା କରି ଦେବତାମାନେକୁ ଦେଲେ। ଦେବତାମାନେ ଦୃତ ଏବଂ ଧୃଢ଼ ମନେ ଚାଲିଗଲେ, ଗାଈମାନେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଗୃହକୁ ଫେରିଗଲେ।
କୃତ୍ଵା ତଥାସ୍ତ୍ରାଣି ଚ ଦେଵତାନାଂ ତ୍ଵଷ୍ଟା ଜଗାମାଥ ସୁରାଜ୍ଞଯା ତଦା ତତଶ୍ ଚିରାଚ୍ ଛୀଲଵତୀ ସୁଭଦ୍ରା ଭର୍ତୁଃ ପ୍ରିଯା ବାଲଗର୍ଭା ତ୍ଵରନ୍ତୀ
ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ଅସ୍ତ୍ର ତିଆରି କରି, ତ୍ୱଷ୍ଟା ଦେବତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଚାଲିଗଲେ। ବହୁତ ସମୟ ପରେ, ଶୀଳବତୀ ନାମକ ଶୁଭ୍ର ଚରିତ୍ର ଓ ଭାଗ୍ୟଶାଳି ଭାର୍ଯ୍ୟା, ଗର୍ଭବତୀ ଅବସ୍ଥାରେ ତାଙ୍କର ପତିଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ତ୍ୱରା କରି ଆସିଲେ।
କରେ ଗୃହୀତ୍ଵା କଲଶଂ ଵାରିପୂର୍ଣମ୍ ଉମାଂ ନତ୍ଵା ଫଲପୁଷ୍ପୈଃ ସମେତ୍ଯ ଅଗ୍ନିଂ ଚ ଭର୍ତାରମ୍ ଅଥାଶ୍ରମଂ ଚ ସଂଦ୍ରଷ୍ଟୁକାମା ହ୍ଯ୍ ଆଜଗାମାଥ ଶୀଘ୍ରମ୍
ହାତରେ ପାଣି ପୂର୍ଣ୍ଣ କଳଶ ଧରି, ଫଳ ଓ ଫୁଲ ନେଇ ଉମାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ଅଗ୍ନି, ପତି ଓ ଆଶ୍ରମକୁ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ସେ ତ୍ୱରା କରି ଆସିଲେ।