ଯତ୍ର ଵିଷ୍ଣୁଃ ସ୍ଵଯଂ ସ୍ଥିତ୍ଵା ଚକ୍ରାର୍ଥଂ ଶଂକରଂ ଵିଭୁମ୍ ପୂଜଯାମ୍ ଆସ ତତ୍ ତୀର୍ଥଂ ଚକ୍ରତୀର୍ଥମ୍ ଉଦାହୃତମ୍
ଯେଉଁଠି ବିଷ୍ଣୁ ନିଜେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ, ଚକ୍ର ପାଇଁ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ, ସେଇ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ 'ଚକ୍ରତୀର୍ଥ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଯତ୍ର ପ୍ରୀତୋ ଽଭଵଦ୍ ଵିଷ୍ଣୋଃ ଶଂଭୁସ୍ ତତ୍ ପିପ୍ପଲଂ ଵିଦୁଃ ମହିମାନଂ ଯସ୍ଯ ଵକ୍ତୁଂ ନ କ୍ଷମୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅହିନାଯକଃ
ଯେଉଁଠି ଶମ୍ଭୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ, ସେଠିକୁ 'ପିପ୍ପଳ' ବୋଲି ଜଣାଯାଏ। ଏହାର ମହିମା ଏତେ ବଡ଼, ଯେ ନାଗମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଥିବା ମହାନ ନାଗ ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବେ ନାହିଁ।
ଚକ୍ରେଶ୍ଵରୋ ପିପ୍ପଲେଶୋ ନାମଧେଯସ୍ଯ କାରଣମ୍ ଶୃଣୁ ନାରଦ ତଦ୍ ଭକ୍ତ୍ଯା ସାକ୍ଷାଦ୍ ଵେଦୋଦିତଂ ମଯା
ଚକ୍ରର ନାଥ ଓ ପିପ୍ପଳର ନାଥ—ଏହି ନାମର କାରଣ ଏହି। ନାରଦ, ଭକ୍ତିଭାବରେ ଶୁଣ, ଏହି କଥା ମୁଁ ତୁମକୁ ବେଦରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ଭାବରେ କହୁଛି।
ଦଧୀଚିର୍ ଇତି ଵିଖ୍ଯାତୋ ମୁନିର୍ ଆସୀଦ୍ ଗୁଣାନ୍ଵିତଃ ତସ୍ଯ ଭାର୍ଯା ମହାପ୍ରାଜ୍ଞା କୁଲୀନା ଚ ପତିଵ୍ରତା
ଦଧୀଚି ନାମକ ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ଗୁଣବାନ ଋଷି ଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ବହୁତ ବୁଦ୍ଧିମତୀ, ଉଚ୍ଚ କୁଳର ଓ ପତିପ୍ରତିବ୍ରତା ଥିଲେ।
ଲୋପାମୁଦ୍ରେତି ଯା ଖ୍ଯାତା ସ୍ଵସା ତସ୍ଯା ଗଭସ୍ତିନୀ ଇତି ନାମ୍ନା ଚ ଵିଖ୍ଯାତା ଵଡଵେତି ପ୍ରକୀର୍ତିତା
ଯିଏ 'ଲୋପାମୁଦ୍ରା' ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ତାଙ୍କର ବୋନ ହେଉଛନ୍ତି 'ଗଭସ୍ତିନୀ', ଏହି ନାମରେ ମଧ୍ୟ ଜଣାଯାନ୍ତି ଓ 'ବଡ଼ବା' ବୋଲି ମଧ୍ୟ କୁହାଯାନ୍ତି।
ଦଧୀଚେଃ ସା ପ୍ରିଯା ନିତ୍ଯଂ ତପସ୍ ତେପେ ତଯା ମହତ୍ ଦଧୀଚିର୍ ଅଗ୍ନିମାନ୍ ନିତ୍ଯଂ ଗୃହଧର୍ମପରାଯଣଃ
ସେ ଦଧୀଚିଙ୍କର ନିତ୍ୟ ପ୍ରିୟା ଥିଲେ, ବଡ଼ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ। ଦଧୀଚି ନିତ୍ୟ ଅଗ୍ନିମୟ ଓ ଗୃହଧର୍ମରେ ଲଗ୍ନ ଥିଲେ।
ଭାଗୀରଥୀଂ ସମାଶ୍ରିତ୍ଯ ଦେଵାତିଥିପରାଯଣଃ ସ୍ଵକଲତ୍ରରତଃ ଶାନ୍ତଃ କୁମ୍ଭଯୋନିର୍ ଇଵାପରଃ
ଭାଗୀରଥୀ ନଦୀ କୂଳରେ ବସି, ଦେବତା ଓ ଅତିଥିମାନେ ପାଇଁ ସଦା ପ୍ରସ୍ତୁତ, ନିଜ ଭାର୍ଯ୍ୟାରେ ଆନନ୍ଦିତ ଓ ଶାନ୍ତ, ଅନ୍ୟ ଏକ କୁମ୍ଭଯୋନି ପରି ଥିଲେ।
ତସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵାତ୍ ତଂ ଦେଶଂ ନାରଯୋ ଦୈତ୍ଯଦାନଵାଃ ଆଜଗ୍ମୁର୍ ମୁନିଶାର୍ଦୂଲ ଯତ୍ରାଗସ୍ତ୍ଯସ୍ଯ ଚାଶ୍ରମଃ
ତାଙ୍କର ପ୍ରଭାବରେ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ଦେଶକୁ କୌଣସି ନାର, ଦୈତ୍ୟ କିମ୍ବା ଦାନବ ଆସିପାରୁନଥିଲେ, ଯେଉଁଠି ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଥିଲା।
ତତ୍ର ଦେଵାଃ ସମାଜଗ୍ମୂ ରୁଦ୍ରାଦିତ୍ଯାସ୍ ତଥାଶ୍ଵିନୌ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵିଷ୍ଣୁର୍ ଯମୋ ଽଗ୍ନିଶ୍ ଚ ଜିତ୍ଵା ଦୈତ୍ଯାନ୍ ଉପାଗତାନ୍
ସେଠି ଦେବମାନେ—ରୁଦ୍ର, ଆଦିତ୍ୟ, ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାର, ଇନ୍ଦ୍ର, ବିଷ୍ଣୁ, ଯମ, ଅଗ୍ନି—ଦୈତ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ହରାଇ ଏଠାକୁ ଆସି ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ।
ଜଯେନ ଜାତସଂହର୍ଷାଃ ସ୍ତୁତାଶ୍ ଚୈଵ ମରୁଦ୍ଗଣୈଃ ଦଧୀଚିଂ ମୁନିଶାର୍ଦୂଲଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନେମୁଃ ସୁରେଶ୍ଵରାଃ
ବିଜୟରେ ଆନନ୍ଦିତ ଓ ମାରୁତମାନେଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ ହୋଇ, ସୁରମାନେ ଦଧୀଚି ମୁନିଙ୍କୁ ଦେଖି ଶିର ନମାଇଲେ।
ଦଧୀଚିର୍ ଜାତସଂହର୍ଷଃ ସୁରାନ୍ ପୂଜ୍ଯ ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ଗୃହକୃତ୍ଯଂ ତତଶ୍ ଚକ୍ରେ ସୁରେଭ୍ଯୋ ଭାର୍ଯଯା ସହ
ଦଧୀଚି ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଯାଇ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦେବତାଙ୍କୁ ଅଲଗା ଅଲଗା ଭାବେ ସମ୍ମାନ କଲେ, ତାପରେ ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହିତ ଦେବମାନେ ପାଇଁ ଗୃହକାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ପୃଷ୍ଟାଶ୍ ଚ କୁଶଲଂ ତେନ କଥାଶ୍ ଚକ୍ରୁଃ ସୁରା ଅପି ଦଧୀଚିମ୍ ଅବ୍ରୁଵନ୍ ଦେଵା ଭାର୍ଯଯା ସୁଖିତଂ ପୁନଃ
ସେ ତାଙ୍କୁ ମଙ୍ଗଳ ଅବସ୍ଥା ପ୍ରସ୍ନ କଲେ, ଦେବମାନେ ତାଙ୍କ ସହ କଥାବାର୍ତ୍ତା କଲେ; ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହ ଖୁସି ଥିବା ଦଧୀଚିଙ୍କୁ ଦେବମାନେ ପୁଣି କଥା କହିଲେ।
ଆସୀନଂ ହୃଷ୍ଟମନସ ଋଷିଂ ନତ୍ଵା ପୁନଃ ପୁନଃ
ଖୁସି ମନେ ବସିଥିବା ଋଷିଙ୍କୁ ଦେବମାନେ ପୁଣିପୁଣି ଶିର ନମାଇଲେ।
କିମ୍ ଅଦ୍ଯ ଦୁର୍ଲଭଂ ଲୋକେ ଋଷେ ଽସ୍ମାକଂ ଭଵିଷ୍ଯତି ତ୍ଵାଦୃଶଃ ସକୃପୋ ଯେଷୁ ମୁନିର୍ ଭୂକଲ୍ପପାଦପଃ
ଏ ଋଷି, ଏମିତି ଦୟାଳୁ ମୁନିମାନେ ଭୂମିରେ ଇଚ୍ଛାପୂରଣ ବୃକ୍ଷ ପରି ଥିବାବେଳେ, ଆଜି ଏହି ସଂସାରରେ ଆମ ପାଇଁ କ'ଣ ଅପ୍ରାପ୍ୟ ଅଛି?
ଏତଦ୍ ଏଵ ଫଲଂ ପୁଂସାଂ ଜୀଵତାଂ ମୁନିସତ୍ତମ ତୀର୍ଥାପ୍ଲୁତିର୍ ଭୂତଦଯା ଦର୍ଶନଂ ଚ ଭଵାଦୃଶାମ୍
ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଜୀବମାନେ ପାଇଁ ଏହି ହେଉଛି ପ୍ରଧାନ ଫଳ—ତୀର୍ଥସ୍ନାନ, ପ୍ରାଣୀମାନେ ପାଇଁ ଦୟା, ଓ ଆପଣଙ୍କ ପରି ମହାନଙ୍କ ଦର୍ଶନ।
ଯତ୍ ସ୍ନେହାଦ୍ ଉଚ୍ଯତେ ଽସ୍ମାଭିର୍ ଅଵଧାରଯ ତନ୍ ମୁନେ ଜିତ୍ଵା ଦୈତ୍ଯାନ୍ ଇହ ପ୍ରାପ୍ତା ହତ୍ଵା ରାକ୍ଷସପୁଂଗଵାନ୍
ମୁନି, ଆମେ ଯାହା କୁହୁଛୁ, ସେ ହେଉଛି ସ୍ନେହରୁ କହାଯାଇଛି। ଦୈତ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ଜିତି, ରାକ୍ଷସମାନେଙ୍କୁ ମାରି, ଆମେ ଏଠାକୁ ଆସିଛୁ।
ଵଯଂ ଚ ସୁଖିନୋ ବ୍ରହ୍ମଂସ୍ ତ୍ଵଯି ଦୃଷ୍ଟେ ଵିଶେଷତଃ ନାଯୁଧୈଃ ଫଲମ୍ ଅସ୍ମାକଂ ଵୋଢୁଂ ନୈଵ କ୍ଷମା ଵଯମ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବିଶେଷ କରି ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖି ଆମେ ସମସ୍ତେ ଖୁସି। ଆମେ ଏତେ ଅସ୍ତ୍ର ଧରିପାରୁ ନାହିଁ, ଏହା ଆମ ପାଇଁ ଫଳ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
ସ୍ଥାପ୍ଯଦେଶଂ ନ ପଶ୍ଯାମ ଆଯୁଧାନାଂ ମୁନୀଶ୍ଵର ସ୍ଵର୍ଗେ ସୁରଦ୍ଵିଷୋ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ସ୍ଥାପିତାନି ହରନ୍ତି ଚ
ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆମେ ଏହି ଅସ୍ତ୍ରମାନେକୁ ରଖିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ସ୍ଥାନ ଦେଖୁନାହିଁ। ସ୍ୱର୍ଗରେ ଦେବଶତ୍ରୁମାନେ ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଜାଣି ନେଇ, ଚୋରି କରି ନେଇଯାନ୍ତି।
ନଯେଯୁର୍ ଆଯୁଧାନୀତି ତଥୈଵ ଚ ରସାତଲେ ତସ୍ମାତ୍ ତଵାଶ୍ରମେ ପୁଣ୍ଯେ ସ୍ଥାପ୍ଯନ୍ତେ ଽସ୍ତ୍ରାଣି ମାନଦ
ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ତଳସ୍ଥଳକୁ ନେଇଯିବାଯାଇଛି; ତେଣୁ, ମାନଦାତା, ଏହି ପବିତ୍ର ଆଶ୍ରମରେ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ରଖିବାଯାଉ।
ନୈଵାତ୍ର କିଂଚିଦ୍ ଭଯମ୍ ଅସ୍ତି ଵିପ୍ର ନ ଦାନଵେଭ୍ଯୋ ରାକ୍ଷସେଭ୍ଯଶ୍ ଚ ଘୋରମ୍ ତ୍ଵଦାଜ୍ଞଯା ରକ୍ଷିତପୁଣ୍ଯଦେଶୋ ନ ଵିଦ୍ଯତେ ତପସା ତେ ସମାନଃ
ଏଠାରେ କୌଣସି ଭୟ ନାହିଁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ; ଦାନବ କିମ୍ବା ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସମାନେଠାରୁ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ସୁରକ୍ଷିତ ଅଛି, ତୁମ ତପସ୍ୟା ସମାନ କେହି ନାହାନ୍ତି।
ଜିତାରଯୋ ବ୍ରହ୍ମଵିଦାଂ ଵରିଷ୍ଠଂ ଵଯଂ ଚ ପୂର୍ଵଂ ନିହତା ଦୈତ୍ଯସଂଘାଃ ଅସ୍ତ୍ରୈର୍ ଅଲଂ ଭାରଭୂତୈଃ କୃତାର୍ଥୈଃ ସ୍ଥାପ୍ଯଂ ସ୍ଥାନଂ ତେ ସମୀପେ ମୁନୀଶ
ଶତ୍ରୁମାନେ ଜିତାଯାଇଛନ୍ତି, ବ୍ରହ୍ମବିଦ୍ୟାରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ; ପୂର୍ବରୁ ଆମେ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଅସ୍ତ୍ରଦ୍ୱାରା ହତ କରିଥିଲୁ। ଏବେ ଏହି ଭାରୀ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ତୁମ ପାଖରେ ରଖିବାଯିଉ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଦିଵ୍ଯାନ୍ ଭୋଗାନ୍ କାମିନୀଭିଃ ସମେତାନ୍ ଦେଵୋଦ୍ଯାନେ ନନ୍ଦନେ ସଂଭଜାମଃ ତତୋ ଯାମଃ କୃତକାର୍ଯାଃ ସହେନ୍ଦ୍ରାଃ ସ୍ଵଂ ସ୍ଵଂ ସ୍ଥାନଂ ଚାଯୁଧାନାଂ ଚ ରକ୍ଷା
ଆମେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ନନ୍ଦନ ଉଦ୍ୟାନରେ ଆକାଂକ୍ଷିତ ନାରୀମାନଙ୍କ ସହ ଦିବ୍ୟ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରୁ। ପରେ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲାପରେ, ପ୍ରତ୍ୟେକେ ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଉଛୁ, ଏବଂ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖାଯାଉଛି।
ତଦ୍ଵାକ୍ଯମ୍ ଆକର୍ଣ୍ଯ ଦଧୀଚିର୍ ଏଵଂ ଵାକ୍ଯଂ ଜଗୌ ଵିବୁଧାନ୍ ଏଵମ୍ ଅସ୍ତୁ ନିଵାର୍ଯମାଣଃ ପ୍ରିଯଶୀଲଯା ସ୍ତ୍ରିଯା କିଂ ଦେଵକାର୍ଯେଣ ଵିରୁଦ୍ଧକାରିଣା
ସେଇ କଥା ଶୁଣି, ଦଧୀଚି ଦେବତାମାନଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ଏହା ହେଉ।' ପ୍ରିୟା ଭାର୍ୟା ରୋକିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ କହିଲେ, 'ଦେବତାଙ୍କ କାମକୁ ବିରୋଧ କରିବାର କାରଣ କ'ଣ?'
ଯେ ଜ୍ଞାତଶାସ୍ତ୍ରାଃ ପରମାର୍ଥନିଷ୍ଠାଃ ସଂସାରଚେଷ୍ଟାସୁ ଗତାନୁରାଗାଃ ତେଷାଂ ପରାର୍ଥଵ୍ଯସନେନ କିଂ ମୁନେ ଯେନାତ୍ର ଵାମୁତ୍ର ସୁଖଂ ନ କିଂଚିତ୍
ଯେମାନେ ଶାସ୍ତ୍ର ଜାଣନ୍ତି ଏବଂ ପରମ ସତ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ରଖନ୍ତି, ସେମାନେ ସଂସାର ଚେଷ୍ଟାରେ ଆସକ୍ତି ହରାଇଛନ୍ତି—ମୁନି, ସେମାନେ ଅନ୍ୟଙ୍କ ଦୁଃଖରେ କାହିଁକି ଚିନ୍ତିତ ହେବେ, ଯେଉଁଠାରେ ଏଠି କିମ୍ବା ପରଲୋକରେ ସେମାନେ କୌଣସି ସୁଖ ଚାହାନ୍ତି ନାହିଁ?
ଦେଵଦ୍ଵିଷୋ ଦ୍ଵେଷମ୍ ଅନୁପ୍ରଯାନ୍ତି ଦତ୍ତେ ସ୍ଥାନେ ଵିପ୍ରଵର୍ଯ ଶୃଣୁଷ୍ଵ ନଷ୍ଟେ ହୃତେ ଚାଯୁଧାନାଂ ମୁନୀଶ କୁପ୍ଯନ୍ତି ଦେଵା ରିପଵସ୍ ତେ ଭଵନ୍ତି
ଯେମାନେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଘୃଣା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶତ୍ରୁତାକୁ ଅନୁସରନ୍ତି। ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶୁଣ; ଯେତେବେଳେ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ନଷ୍ଟ କିମ୍ବା ହରାଯାଏ, ଦେବତାମାନେ କ୍ରୋଧିତ ହୁଅନ୍ତି, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ନେଇଥିଲେ, ସେମାନେ ଦେବତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ହୁଅନ୍ତି।
ତସ୍ମାନ୍ ନେଦଂ ଵେଦଵିଦାଂ ଵରିଷ୍ଠ ଯୁକ୍ତଂ ଦ୍ରଵ୍ଯେ ପରକୀଯେ ମମତ୍ଵମ୍ ତାଵଚ୍ ଚ ମୈତ୍ରୀ ଦ୍ରଵ୍ଯଭାଵଶ୍ ଚ ତାଵନ୍ ନଷ୍ଟେ ହୃତେ ରିପଵସ୍ ତେ ଭଵନ୍ତି
ତେଣୁ, ବେଦବିଦ୍ୟାରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ଅନ୍ୟର ଜିନିଷରେ ମମତା ରଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମିତ୍ରତା ଓ ଜିନିଷ ଅଛି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଠିକ୍; କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ଏହା ନଷ୍ଟ କିମ୍ବା ହରାଯାଏ, ତେବେ ଅନ୍ୟମାନେ ତୁମର ଶତ୍ରୁ ହୁଅନ୍ତି।
ଚେଦ୍ ଅସ୍ତି ଶକ୍ତିର୍ ଦ୍ରଵ୍ଯଦାନେ ତତସ୍ ତେ ଦାତଵ୍ଯମ୍ ଏଵାର୍ଥିନେ କିଂ ଵିଚାର୍ଯମ୍ ନୋ ଚେତ୍ ସନ୍ତଃ ପରକାର୍ଯାଣି କୁର୍ଯୁର୍ ଵାଗ୍ଭିର୍ ମନୋଭିଃ କୃତିଭିସ୍ ତଥୈଵ
ଯଦି ଦେବାକୁ ଶକ୍ତି ଅଛି, ତେବେ ଯେଉଁଠାରେ ଦରକାର, ସେଠାରେ ଦେବା ଉଚିତ୍; ଏଠାରେ ଚିନ୍ତା କରିବାର କିଛି ନାହିଁ। ନହେଲେ, ସଦ୍ଗୁଣୀ ଲୋକେ ଅନ୍ୟଙ୍କ କାମକୁ ମନ, କଥା ଓ କାର୍ଯ୍ୟରେ ସହଯୋଗ କରନ୍ତି।
ଶ୍ରୁତ୍ଵେରିତଂ ପତ୍ଯୁର୍ ଇତି ପ୍ରିଯାଯାଂ ଦୈଵଂ ଵିନାନ୍ଯନ୍ ନ ନୃଣାଂ ସମର୍ଥମ୍ ତୂଷ୍ଣୀଂ ସ୍ଥିତାଯାଂ ସୁରସତ୍ତମାସ୍ ତେ ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ ଚାସ୍ତ୍ରାଣ୍ଯ୍ ଅତିଦୀପ୍ତିମନ୍ତି
ପତିଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ପ୍ରିୟା ନିରବ ରହିଲେ, କାରଣ ଦୈବ ବ୍ୟତୀତ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ କିଛି ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ। ତାପରେ ଦେବତାମାନେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ରଖି ଚାଲିଗଲେ।
ନତ୍ଵା ମୁନୀନ୍ଦ୍ରଂ ଯଯୁର୍ ଏଵ ଲୋକାନ୍ ଦୈତ୍ଯଦ୍ଵିଷୋ ନ୍ଯସ୍ତଶସ୍ତ୍ରାଃ କୃତାର୍ଥାଃ ଗତେଷୁ ଦେଵେଷୁ ମୁନିପ୍ରଵର୍ଯୋ ହୃଷ୍ଟୋ ଽଵସଦ୍ ଭାର୍ଯଯା ଧର୍ମଯୁକ୍ତଃ
ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଦୈତ୍ୟଶତ୍ରୁମାନେ ଅସ୍ତ୍ର ରଖି ଏବଂ କାମ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ନିଜ ନିଜ ଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଦେବତାମାନେ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ତାଙ୍କ ଭାର୍ୟା ସହ ଆନନ୍ଦରେ ଧର୍ମରେ ଅବସ୍ଥାନ କଲେ।
ଗତେ ଚ କାଲେ ହ୍ଯ୍ ଅତିଵିପ୍ରଯୁକ୍ତେ ଦୈଵେ ଵର୍ଷେ ସଂଖ୍ଯଯା ଵୈ ସହସ୍ରେ ନ ତେ ସୁରା ଆଯୁଧାନାଂ ମୁନୀଶ ଵାଚଂ ମନଶ୍ ଚାପି ତଥୈଵ ଚକ୍ରୁଃ
ଅତି ଦୀର୍ଘ ସମୟ, ଦେବବର୍ଷରେ ହଜାର ବର୍ଷ କଟିଗଲା; ଏହି ସମୟରେ ଦେବତାମାନେ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ନେଇ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ, ଚିନ୍ତା କଲେ ନାହିଁ, କିଛି କାର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ କଲେ ନାହିଁ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ।