ତଥେତ୍ଯ୍ ଉଵାଚ ଭଗଵାନ୍ ଦେଵଦେଵୋ ମହେଶ୍ଵରଃ ଶଂକରଃ ସର୍ଵଭୂତାତ୍ମା କରୁଣାଵରୁଣାଲଯଃ
‘ତଥା ହେଉ,’ ବୋଲି ଭଗବାନ ଦେବଦେବ ମହେଶ୍ୱର, ଶଙ୍କର, ସମସ୍ତ ଜୀବର ଆତ୍ମା, କରୁଣା ଓ ଦୟାର ନିବାସ କହିଦେଲେ।
କ୍ରତୁଂ କୃତ୍ଵା ତତଃ ପୂର୍ଣଂ ତସ୍ଯ ଦକ୍ଷସ୍ଯ ଵୈ ମୁନେ ଏଵମ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ସ ଭଗଵାନ୍ ଭୂତୈର୍ ଅନ୍ତରଧୀଯତ
ତାପରେ, ମୁନି, ସେ ଭଗବାନ ଦକ୍ଷଙ୍କ ଯଜ୍ଞକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ। ଏଭଳି କହି ଭୂତମାନେ ସହିତ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ।
ଯଥାଗତଂ ସୁରା ଜଗ୍ମୁଃ ସ୍ଵମ୍ ଏଵ ସଦନଂ ପ୍ରତି ତତଃ କଦାଚିଦ୍ ଦେଵାନାଂ ଦୈତ୍ଯାନାଂ ଵିଗ୍ରହୋ ମହାନ୍
ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁଠାରୁ ଆସିଥିଲେ, ସେମାନେ ପୁଣି ପୁଣି ନିଜ ନିଜ ଗୃହକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏହା ପରେ କେତେକ ସମୟରେ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ବଭୂଵ ତତ୍ର ଦୈତ୍ଯେଭ୍ଯୋ ଭୀତା ଦେଵାଃ ଶ୍ରିଯଃ ପତିମ୍ ତୁଷ୍ଟୁଵୁଃ ସର୍ଵଭାଵେନ ଵଚୋଭିସ୍ ତଂ ଜନାର୍ଦନମ୍
ସେଠାରେ ଦାନବମାନଙ୍କ ଭୟରେ ଦେବତାମାନେ ସମସ୍ତ ହୃଦୟରୁ ଓ ଭକ୍ତିଭାବରେ ଶ୍ରୀର ସ୍ୱାମୀ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଲେ।
ଶକ୍ରାଦଯୋ ଽପି ତ୍ରିଦଶାଃ କଟାକ୍ଷମ୍ ଅଵେକ୍ଷ୍ଯ ଯସ୍ଯାସ୍ ତପ ଆଚରନ୍ତି ସା ଚାପି ଯତ୍ପାଦରତା ଚ ଲକ୍ଷ୍ମୀସ୍ ତଂ ବ୍ରହ୍ମଭୂତଂ ଶରଣଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେ
ଇନ୍ଦ୍ର ଆଦି ମୁଖ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଯାହାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ପାଇବାକୁ ତପସ୍ୟା କରନ୍ତି, ଯାହାଙ୍କ ହୃଦୟ ତାଙ୍କର ଚରଣରେ ଲଗିଛି—ସେ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ଓ ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମତ୍ୱର ଧାରକ, ସେଠିକି ମୁଁ ଶରଣ ନେଉଛି।
ଯସ୍ମାତ୍ ତ୍ରିଲୋକ୍ଯାଂ ନ ପରଃ ସମାନୋ ନ ଚାଧିକସ୍ ତାର୍କ୍ଷ୍ଯରଥାନ୍ ନୃସିଂହାତ୍ ସ ଦେଵଦେଵୋ ଽଵତୁ ନଃ ସମସ୍ତାନ୍ ମହାଭଯେଭ୍ଯଃ କୃପଯା ପ୍ରପନ୍ନାନ୍
ତିନି ଲୋକରେ ତାଙ୍କଠାରୁ ବଡ଼, ସମାନ କିମ୍ବା ଅଧିକ କେହି ନାହାନ୍ତି—ସେ ହେଉଛନ୍ତି ଚିଲିକା ଉପରେ ଚଡ଼ିଥିବା ବା ନରସିଂହ ରୂପରେ। ଦେବତାଙ୍କର ଦେବତା, ଆମେ ଯେଉଁମାନେ ଭୟରୁ ତାଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଛୁ, ସେ ଦୟାକରି ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବଡ଼ ଭୟରୁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ।
ତତଃ ପ୍ରସନ୍ନୋ ଭଗଵାଞ୍ ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଗଦାଧରଃ କିମର୍ଥମ୍ ଆଗତାଃ ସର୍ଵେ ତତ୍କର୍ତାସ୍ମୀତ୍ଯ୍ ଉଵାଚ ତାନ୍
ତାପରେ ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦାଧାରୀ ଭଗବାନ୍ ଖୁସି ହେଇ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ତମେ ସମସ୍ତେ କାହିଁକି ଆସିଛ? ଯେଉଁ କାମ ପାଇଁ ଆସିଛ, ସେ କାମ ମୁଁ କରିବି।'
ଭଯଂ ଚ ତୀଵ୍ରଂ ଦୈତ୍ଯେଭ୍ଯୋ ଦେଵାନାଂ ମଧୁସୂଦନ ତତସ୍ ତ୍ରାଣାଯ ଦେଵାନାଂ ମତିଂ କୁରୁ ଜନାର୍ଦନ
ମଧୁସୂଦନ, ଦାନବମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇଛନ୍ତି। ଏହିଥିରେ, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ମନ ରଖ।
ତାନ୍ ଆଗତାନ୍ ହରିଃ ପ୍ରାହ ଗ୍ରସ୍ତଂ ଚକ୍ରଂ ହରେଣ ମେ କିଂ କରୋମି ଗତଂ ଚକ୍ରଂ ଭଵନ୍ତଶ୍ ଚାର୍ତିମ୍ ଆଗତାଃ ଯାନ୍ତୁ ସର୍ଵେ ଦେଵଗଣା ରକ୍ଷା ଵଃ କ୍ରିଯତେ ମଯା
ହରି ଆସିଥିବା ଦେବତାମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ମୋର ଚକ୍ର ହରା ନେଇଯାଇଛନ୍ତି, ଚକ୍ର ନଥିବାରୁ ମୁଁ କଣ କରିପାରିବି? ତମେ ସମସ୍ତେ ଦୁଃଖରେ ଆସିଛ, ସମସ୍ତ ଦେବଗଣ ଫେରିଯାଅ, ମୁଁ ତୁମମାନେଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବି।'
ତତୋ ଗତେଷୁ ଦେଵେଷୁ ଵିଷ୍ଣୁଶ୍ ଚକ୍ରାର୍ଥମ୍ ଉଦ୍ଯତଃ ଗୋଦାଵରୀଂ ତତୋ ଗତ୍ଵା ଶଂଭୋଃ ପୂଜାଂ ପ୍ରଚକ୍ରମେ
ଦେବତାମାନେ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ବିଷ୍ଣୁ ଚକ୍ର ଫେରାଇବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଗୋଦାବରୀକୁ ଗଲେ ଓ ସେଠାରେ ଶିବଙ୍କ ପୂଜା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ସୁଵର୍ଣକମଲୈର୍ ଦିଵ୍ଯୈଃ ସୁଗନ୍ଧୈର୍ ଦଶଭିଃ ଶତୈଃ ଭକ୍ତିତୋ ନିତ୍ଯଵତ୍ ପୂଜାଂ ଚକ୍ରେ ଵିଷ୍ଣୁର୍ ଉମାପତେଃ
ଶତ ହଜାର ଦିବ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧିତ ସୁନା କମଳ ଓ ଭକ୍ତିଭାବରେ ବିଷ୍ଣୁ ସଦାର ଭଳି ଉମାପତିଙ୍କ ପୂଜା କଲେ।
ଏଵଂ ସଂପୂଜ୍ଯମାନେ ତୁ ତଯୋସ୍ ତତ୍ତ୍ଵମ୍ ଇଦଂ ଶୃଣୁ କମଲାନାଂ ସହସ୍ରେ ତୁ ଯଦୈକଂ ନୈଵ ପୂର୍ଯତେ
ଏଭଳି ପୂଜା ହେଉଥିବାବେଳେ, ଏହି ସତ୍ୟ କଥା ଶୁଣ, ହଜାର କମଳ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ କମଳ ମିଳିଲା ନାହିଁ।
ତଦାସୁରାରିଃ ସ୍ଵଂ ନେତ୍ରମ୍ ଉତ୍ପାଟ୍ଯାର୍ଘ୍ଯମ୍ ଅକଲ୍ପଯତ୍ ଅର୍ଘ୍ଯପାତ୍ରଂ କରେ ଗୃହ୍ଯ ସହସ୍ରକମଲାନ୍ଵିତମ୍ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ଶଂଭୁଂ ଦଦାଵ୍ ଅର୍ଘ୍ଯମ୍ ଅନନ୍ଯଶରଣୋ ହରିଃ
ସେତେବେଳେ ଦାନବମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ନିଜ ଆଖି ଉଖଳି ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଲେ; ହାତରେ ଅର୍ଘ୍ୟପାତ୍ର ଓ ହଜାର କମଳ ଧରି, ଶିବଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ନଥିବା ହରି ଅର୍ଘ୍ୟ ଦାନ କଲେ।
ତ୍ଵମ୍ ଏଵ ଦେଵ ଜାନୀଷେ ଭାଵମ୍ ଅନ୍ତର୍ଗତଂ ନୃଣାମ୍ ତ୍ଵମ୍ ଏଵ ଶରଣୋ ଽଧୀଶୋ ଽତ୍ର କା ଭଵେଦ୍ ଵିଚାରଣା
ହେ ଦେବ, ତୁମେ ମାନବମାନଙ୍କ ଭିତର ଭାବକୁ ଏକମାତ୍ର ଜାଣ, ତୁମେ ଏକମାତ୍ର ଆଶ୍ରୟ ଓ ନାଥ—ଏଠାରେ ଆଉ କଣ ବିଚାର ଅଛି?
ଵଦନ୍ନ୍ ଉଦଶ୍ରୁନଯନୋ ନିଲିଲ୍ଯେ ଽସାଵ୍ ଇତୀଶ୍ଵରେ ଭଵାନୀସହିତଃ ଶଂଭୁଃ ପୁରସ୍ତାଦ୍ ଅଭଵତ୍ ତଦା
ଏହିପରି କହି, ଲୁହ ଭରା ଚକ୍ଷୁରେ ସେ ଶୟନ କଲେ; ତାପରେ ଭବାନୀ ସହିତ ଇଶ୍ୱର ସାମ୍ନାରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ଗାଢମ୍ ଆଲିଙ୍ଗ୍ଯ ଵିଵିଧୈର୍ ଵରୈର୍ ଆପୂରଯଦ୍ ଧରିମ୍ ତଦ୍ ଏଵ ଚକ୍ରମ୍ ଅଭଵନ୍ ନେତ୍ରଂ ଚାପି ଯଥା ପୁରା
ଶିବ ତାଙ୍କୁ ଭଲଭାବେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ବିଭିନ୍ନ ବର ଦେଲେ; ସେଇ ଚକ୍ର ପୁଣି ପୁରୁଣା ଭଳି ହେଲା ଓ ତାଙ୍କ ଆଖି ମଧ୍ୟ ପୁଣି ମିଳିଗଲା।
ତତଃ ସୁରଗଣାଃ ସର୍ଵେ ତୁଷ୍ଟୁଵୁର୍ ହରିଶଂକରୌ ଗଙ୍ଗାଂ ଚାପି ସରିଚ୍ଛ୍ରେଷ୍ଠାଂ ଦେଵଂ ଚ ଵୃଷଭଧ୍ଵଜମ୍
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବଗଣ ହରି ଓ ଶଂକରଙ୍କୁ, ଗଙ୍ଗା—ନଦୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠା, ଓ ବୃଷଭଧ୍ୱଜ ଦେବତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ତତଃ ପ୍ରଭୃତି ତତ୍ ତୀର୍ଥଂ ଚକ୍ରତୀର୍ଥମ୍ ଇତି ସ୍ମୃତମ୍ ଯସ୍ଯାନୁଶ୍ରଵଣେନୈଵ ମୁଚ୍ଯତେ ସର୍ଵକିଲ୍ବିଷୈଃ
ସେଇ ସମୟରୁ, ସେଇ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ 'ଚକ୍ରତୀର୍ଥ' ବୋଲି ଜଣାଯାଏ; ଏହାର କଥା ମାତ୍ର ଶୁଣିଲେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ତତ୍ର ସ୍ନାନଂ ଚ ଦାନଂ ଚ ଯଃ କୁର୍ଯାତ୍ ପିତୃତର୍ପଣମ୍ ସର୍ଵପାପଵିନିର୍ମୁକ୍ତଃ ପିତୃଭିଃ ସ୍ଵର୍ଗଭାଗ୍ ଭଵେତ୍ ତତ୍ ତୁ ଚକ୍ରାଙ୍କିତଂ ତୀର୍ଥମ୍ ଅଦ୍ଯାପି ପରିଦୃଶ୍ଯତେ
ସେଠାରେ ଯିଏ ସ୍ନାନ, ଦାନ କିମ୍ବା ପିତୃତର୍ପଣ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ପିତୃମାନେ ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗ ପାଏ; ଏଯାଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚକ୍ର ଚିହ୍ନିତ ସେଇ ତୀର୍ଥ ଦେଖାଯାଏ।
ପିପ୍ପଲଂ ତୀର୍ଥମ୍ ଆଖ୍ଯାତଂ ଚକ୍ରତୀର୍ଥାଦ୍ ଅନନ୍ତରମ୍ ଯତ୍ର ଚକ୍ରେଶ୍ଵରୋ ଦେଵଶ୍ ଚକ୍ରମ୍ ଆପ ଯତୋ ହରିଃ
ଚକ୍ରତୀର୍ଥ ପରେ ଯେଉଁ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ 'ପିପ୍ପଳ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ସେଠାରେ ଚକ୍ରେଶ୍ୱର ଦେବତା ଯେଉଁଠାରୁ ଚକ୍ର ପୁଣି ପାଇଥିଲେ।
ଯତ୍ର ଵିଷ୍ଣୁଃ ସ୍ଵଯଂ ସ୍ଥିତ୍ଵା ଚକ୍ରାର୍ଥଂ ଶଂକରଂ ଵିଭୁମ୍ ପୂଜଯାମ୍ ଆସ ତତ୍ ତୀର୍ଥଂ ଚକ୍ରତୀର୍ଥମ୍ ଉଦାହୃତମ୍
ଯେଉଁଠି ବିଷ୍ଣୁ ନିଜେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ, ଚକ୍ର ପାଇଁ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ, ସେଇ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ 'ଚକ୍ରତୀର୍ଥ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଯତ୍ର ପ୍ରୀତୋ ଽଭଵଦ୍ ଵିଷ୍ଣୋଃ ଶଂଭୁସ୍ ତତ୍ ପିପ୍ପଲଂ ଵିଦୁଃ ମହିମାନଂ ଯସ୍ଯ ଵକ୍ତୁଂ ନ କ୍ଷମୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅହିନାଯକଃ
ଯେଉଁଠି ଶମ୍ଭୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ, ସେଠିକୁ 'ପିପ୍ପଳ' ବୋଲି ଜଣାଯାଏ। ଏହାର ମହିମା ଏତେ ବଡ଼, ଯେ ନାଗମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଥିବା ମହାନ ନାଗ ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବେ ନାହିଁ।
ଚକ୍ରେଶ୍ଵରୋ ପିପ୍ପଲେଶୋ ନାମଧେଯସ୍ଯ କାରଣମ୍ ଶୃଣୁ ନାରଦ ତଦ୍ ଭକ୍ତ୍ଯା ସାକ୍ଷାଦ୍ ଵେଦୋଦିତଂ ମଯା
ଚକ୍ରର ନାଥ ଓ ପିପ୍ପଳର ନାଥ—ଏହି ନାମର କାରଣ ଏହି। ନାରଦ, ଭକ୍ତିଭାବରେ ଶୁଣ, ଏହି କଥା ମୁଁ ତୁମକୁ ବେଦରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ଭାବରେ କହୁଛି।
ଦଧୀଚିର୍ ଇତି ଵିଖ୍ଯାତୋ ମୁନିର୍ ଆସୀଦ୍ ଗୁଣାନ୍ଵିତଃ ତସ୍ଯ ଭାର୍ଯା ମହାପ୍ରାଜ୍ଞା କୁଲୀନା ଚ ପତିଵ୍ରତା
ଦଧୀଚି ନାମକ ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ଗୁଣବାନ ଋଷି ଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ବହୁତ ବୁଦ୍ଧିମତୀ, ଉଚ୍ଚ କୁଳର ଓ ପତିପ୍ରତିବ୍ରତା ଥିଲେ।
ଲୋପାମୁଦ୍ରେତି ଯା ଖ୍ଯାତା ସ୍ଵସା ତସ୍ଯା ଗଭସ୍ତିନୀ ଇତି ନାମ୍ନା ଚ ଵିଖ୍ଯାତା ଵଡଵେତି ପ୍ରକୀର୍ତିତା
ଯିଏ 'ଲୋପାମୁଦ୍ରା' ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ତାଙ୍କର ବୋନ ହେଉଛନ୍ତି 'ଗଭସ୍ତିନୀ', ଏହି ନାମରେ ମଧ୍ୟ ଜଣାଯାନ୍ତି ଓ 'ବଡ଼ବା' ବୋଲି ମଧ୍ୟ କୁହାଯାନ୍ତି।
ଦଧୀଚେଃ ସା ପ୍ରିଯା ନିତ୍ଯଂ ତପସ୍ ତେପେ ତଯା ମହତ୍ ଦଧୀଚିର୍ ଅଗ୍ନିମାନ୍ ନିତ୍ଯଂ ଗୃହଧର୍ମପରାଯଣଃ
ସେ ଦଧୀଚିଙ୍କର ନିତ୍ୟ ପ୍ରିୟା ଥିଲେ, ବଡ଼ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ। ଦଧୀଚି ନିତ୍ୟ ଅଗ୍ନିମୟ ଓ ଗୃହଧର୍ମରେ ଲଗ୍ନ ଥିଲେ।
ଭାଗୀରଥୀଂ ସମାଶ୍ରିତ୍ଯ ଦେଵାତିଥିପରାଯଣଃ ସ୍ଵକଲତ୍ରରତଃ ଶାନ୍ତଃ କୁମ୍ଭଯୋନିର୍ ଇଵାପରଃ
ଭାଗୀରଥୀ ନଦୀ କୂଳରେ ବସି, ଦେବତା ଓ ଅତିଥିମାନେ ପାଇଁ ସଦା ପ୍ରସ୍ତୁତ, ନିଜ ଭାର୍ଯ୍ୟାରେ ଆନନ୍ଦିତ ଓ ଶାନ୍ତ, ଅନ୍ୟ ଏକ କୁମ୍ଭଯୋନି ପରି ଥିଲେ।
ତସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵାତ୍ ତଂ ଦେଶଂ ନାରଯୋ ଦୈତ୍ଯଦାନଵାଃ ଆଜଗ୍ମୁର୍ ମୁନିଶାର୍ଦୂଲ ଯତ୍ରାଗସ୍ତ୍ଯସ୍ଯ ଚାଶ୍ରମଃ
ତାଙ୍କର ପ୍ରଭାବରେ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ଦେଶକୁ କୌଣସି ନାର, ଦୈତ୍ୟ କିମ୍ବା ଦାନବ ଆସିପାରୁନଥିଲେ, ଯେଉଁଠି ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଥିଲା।
ତତ୍ର ଦେଵାଃ ସମାଜଗ୍ମୂ ରୁଦ୍ରାଦିତ୍ଯାସ୍ ତଥାଶ୍ଵିନୌ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵିଷ୍ଣୁର୍ ଯମୋ ଽଗ୍ନିଶ୍ ଚ ଜିତ୍ଵା ଦୈତ୍ଯାନ୍ ଉପାଗତାନ୍
ସେଠି ଦେବମାନେ—ରୁଦ୍ର, ଆଦିତ୍ୟ, ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାର, ଇନ୍ଦ୍ର, ବିଷ୍ଣୁ, ଯମ, ଅଗ୍ନି—ଦୈତ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ହରାଇ ଏଠାକୁ ଆସି ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ।
ଜଯେନ ଜାତସଂହର୍ଷାଃ ସ୍ତୁତାଶ୍ ଚୈଵ ମରୁଦ୍ଗଣୈଃ ଦଧୀଚିଂ ମୁନିଶାର୍ଦୂଲଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନେମୁଃ ସୁରେଶ୍ଵରାଃ
ବିଜୟରେ ଆନନ୍ଦିତ ଓ ମାରୁତମାନେଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ ହୋଇ, ସୁରମାନେ ଦଧୀଚି ମୁନିଙ୍କୁ ଦେଖି ଶିର ନମାଇଲେ।