ତଥେତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ଜଗାମାସୌ ସଭାର୍ଯୋ ଧନଦସ୍ ତଥା ପିତ୍ରା ମାତ୍ରା ଚ ଵୃଦ୍ଧେନ ପୁଲସ୍ତ୍ଯେନ ଧନେଶ୍ଵରଃ
'ଏହିପରି ହେଉ' ବୋଲି ଧନର ଠାକୁର ତାଙ୍କର ଜଣେ ଭାର୍ଯ୍ୟା, ବୃଦ୍ଧ ପିତା ଓ ମାଆ ପୁଲସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ସହିତ ସେଠାକୁ ଗଲେ।
ଗତ୍ଵା ତୁ ଗୌତମୀଂ ଗଙ୍ଗାଂ ଶୁଚିଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ଯତଵ୍ରତଃ ତୁଷ୍ଟାଵ ଦେଵଦେଵେଶଂ ଭୁକ୍ତିମୁକ୍ତିପ୍ରଦଂ ଶିଵମ୍
ଗୌତମୀ ଗଙ୍ଗାକୁ ଯାଇ, ସ୍ନାନ କରି ନିଜେକୁ ପବିତ୍ର କରି, ନିୟମ ରଖି, ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଠାକୁର, ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥିବା ଶିବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ସ୍ଵାମୀ ତ୍ଵମ୍ ଏଵାସ୍ଯ ଚରାଚରସ୍ଯ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଶଂଭୋ ନ ପରୋ ଽସ୍ତି କଶ୍ଚିତ୍ ତ୍ଵାମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଵଜ୍ଞାଯ ଯଦୀହ ମୋହାତ୍ ପ୍ରଗଲ୍ଭତେ କୋପି ସ ଶୋଚ୍ଯ ଏଵ
'ହେ ଶମ୍ଭୁ, ଏହି ସମସ୍ତ ଚରାଚର ବିଶ୍ୱର ଠାକୁର କେବଳ ତୁମେ। ତୁମେ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କେହି ନାହାନ୍ତି। ଏଠି କେହି ମୂଢ଼ତାରେ ତୁମକୁ ଅବମାନ କରି ଅହଂକାର କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଦୟାର ଯୋଗ୍ୟ।'
ତ୍ଵମ୍ ଅଷ୍ଟମୂର୍ତ୍ଯା ସକଲଂ ବିଭର୍ଷି ତ୍ଵଦାଜ୍ଞଯା ଵର୍ତତ ଏଵ ସର୍ଵମ୍ ତଥାପି ଵେଦେତି ବୁଧୋ ଭଵନ୍ତଂ ନ ଜାତ୍ଵ୍ ଅଵିଦ୍ଵାନ୍ ମହିମା ପୁରାତନମ୍
'ତୁମେ ଅଷ୍ଟମୂର୍ତ୍ତି ରୂପେ ସମସ୍ତ କୁ ଧାରଣ କରୁଛ। ତୁମର ଆଜ୍ଞାରେ ସବୁ କିଛି ଚାଲିଛି। ତଥାପି, ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ତୁମକୁ ବେଦ ଭାବେ ଜାଣନ୍ତି, ଏବଂ ତୁମ ପୁରାତନ ମହିମା ଅଜ୍ଞାତ କେହି ନାହିଁ।'
ମଲପ୍ରସୂତଂ ଯଦ୍ ଅଵୋଚଦ୍ ଅମ୍ବା ହାସ୍ଯାତ୍ ସୁତୋ ଽଯଂ ତଵ ଦେଵ ଶୂରଃ ତ୍ଵତ୍ପ୍ରେକ୍ଷିତାଦ୍ ଯଃ ସ ଚ ଵିଘ୍ନରାଜୋ ଜଜ୍ଞେ ତ୍ଵ୍ ଅହୋ ଚେଷ୍ଟିତମ୍ ଈଶଦୃଷ୍ଟେଃ
'ମାଆ ହାସି କହିଥିଲେ ଯେ, ତୁମର ପୁଅ ମଳରୁ ଜନ୍ମ ନେବ। ହେ ଦେବ, ସେଇ ପୁଅ ତୁମ ଦୃଷ୍ଟିରେ ବିଘ୍ନର ଠାକୁର ହେଲେ। ଆହା, ଏହି ତୁମ ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟିର ଖେଳ!'
ଅଶ୍ରୁପ୍ଲୁତାଙ୍ଗୀ ଗିରିଜା ସମୀକ୍ଷ୍ଯ ଵିଯୁକ୍ତଦାଂପତ୍ଯମ୍ ଇତୀଶମ୍ ଊଚେ ମନୋଭଵୋ ଽଭୂନ୍ ମଦନୋ ରତିଶ୍ ଚ ସୌଭାଗ୍ଯପୂର୍ଵତ୍ଵମ୍ ଅଵାପ ସୋମାତ୍
ଗିରିଜାଙ୍କୁ ଅଶ୍ରୁଭିଜ୍ଜ ଦେହରେ, ସ୍ୱାମୀଠାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଦେଖି, ଠାକୁର କହିଲେ: 'ମନୋଭବ ମଦନ ଓ ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀ ରତି, ସୋମଙ୍କୁ ଦେଖି ପୁରୁଣା ସୌଭାଗ୍ୟ ପୁନି ପାଇଲେ।'
ଇତ୍ଯାଦି ସ୍ତୁଵତସ୍ ତସ୍ଯ ପୁରତୋ ଽଭୂତ୍ ତ୍ରିଲୋଚନଃ ଵରେଣ ଚ୍ଛନ୍ଦଯାମ୍ ଆସ ହର୍ଷାନ୍ ନୋଵାଚ କିଂଚନ
ଏପରି ସ୍ତୁତି କରୁଥିବାବେଳେ, ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଠାକୁର ସାମ୍ନାକୁ ଆସିଲେ ଓ ଖୁସି ହୋଇ, ଚୟନ କରିବାକୁ ଏକ ଵର ଦେବାକୁ କହିଲେ, ଅଧିକ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ।
ତୂଷ୍ଣୀଂଭୂତେ ତୁ ଧନଦେ ପୁଲସ୍ତ୍ଯେ ଚ ମହେଶ୍ଵରେ ପୁନଃ ପୁନର୍ ଵରସ୍ଵେତି ଶିଵେ ଵାଦିନି ହର୍ଷିତେ
ଧନର ଠାକୁର ଓ ପୁଲସ୍ତ୍ୟ ଚୁପ୍ଚାପ ରହିଲେ, ଶିବ ଖୁସି ହୋଇ ପୁନିପୁନି 'ବର ମାଗ' ବୋଲି କହିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନ୍ ଅନ୍ତରେ ତତ୍ର ଵାଗ୍ ଉଵାଚାଶରୀରିଣୀ ପ୍ରାପ୍ତଵ୍ଯଂ ଧନପାଲତ୍ଵଂ ଵଦନ୍ତୀଦଂ ମହେଶ୍ଵରମ୍
ଏହି ସମୟରେ, ସେଠାରେ ଦେହବିହୀନ ଏକ ସ୍ୱର କହିଲା, ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଏହି କଥା ଜଣାଇଲା ଯେ, ଧନର ରକ୍ଷାକର୍ତ୍ତା ପଦ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବ।
ପୁଲସ୍ତ୍ଯସ୍ଯ ତୁ ଯଚ୍ ଚିତ୍ତଂ ପିତୁର୍ ଵୈଶ୍ରଵଣସ୍ଯ ତୁ ଵିଦିତ୍ଵେଵ ତଦା ଵାଣୀ ଶୁଭମ୍ ଅର୍ଥମ୍ ଉଦୀରଯତ୍
ପୁଲସ୍ତ୍ୟ ଓ ବୈଶ୍ରବଣଙ୍କ ପିତାଙ୍କର ମନ ଜାଣି, ସେଇ ଦିବ୍ୟ ସ୍ୱର ଶୁଭ କଥା କହିଲା।
ଭୂତଵଦ୍ ଭଵିତଵ୍ଯଂ ସ୍ଯାଦ୍ ଦାସ୍ଯମାନଂ ତୁ ଦତ୍ତଵତ୍ ପ୍ରାପ୍ତଵ୍ଯଂ ପ୍ରାପ୍ତଵତ୍ ତତ୍ର ଦୈଵୀ ଵାଗ୍ ଅଭଵଚ୍ ଛୁଭା
ଯେଉଁଠି ଯାହା ହେବାକୁ ଥିବ, ସେହି ହେବ; ଯାହା ଦେଉଛନ୍ତି, ସେ ଦେଇଦେଇଛନ୍ତି ବୋଲି ମନେ ହୁଏ; ଯାହା ପାଇବାକୁ ଥିବ, ସେ ପାଇଯାଇଛି ବୋଲି ଲାଗେ—ଏଭଳି ଦେବୀମାନେ ଏକ ଶୁଭ ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଲେ।
ପ୍ରଭୂତଶତ୍ରୁଃ ପରିଭୂତଦୁଃଖଃ ସଂପୂଜ୍ଯ ସୋମେଶ୍ଵରମ୍ ଆପ ଲିଙ୍ଗମ୍ ଦିଗୀଶ୍ଵରତ୍ଵଂ ଦ୍ରଵିଣପ୍ରଭୁତ୍ଵମ୍ ଅପାରଦାତୃତ୍ଵକଲତ୍ରପୁତ୍ରାନ୍
ଅନେକ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖ ଓ ଅପମାନରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ, ସେ ସୋମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ ଏବଂ ଲିଙ୍ଗ ପାଇଲେ; ସେଠାରେ ଦିଗ୍ପାଳନ୍ତ, ଅଧିକ ଧନ, ଅପରାଧ ମାପ୍ୟା, ଜୀବନ ସଙ୍ଗିନୀ ଓ ପୁଅମାନେ ମଧ୍ୟ ମିଳିଲେ।
ତାଂ ଵାଚଂ ଧନଦଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦେଵଦେଵଂ ତ୍ରିଶୂଲିନମ୍ ଏଵଂ ଭଵତୁ ନାମେତି ଧନଦୋ ଵାକ୍ଯମ୍ ଅବ୍ରଵୀତ୍
ସେଇ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଧନର ଠାକୁରାଣୀ ଦେବଦେବ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଏମିତି ହେଉ, ଆପଣ କହିଥିବା ପରି ହେଉ।'
ତଥୈଵାସ୍ତ୍ଵ୍ ଇତି ଦେଵେଶୋ ଦୈଵୀଂ ଵାଚମ୍ ଅମନ୍ଯତ ପୁଲସ୍ତ୍ଯଂ ଚ ଵରୈଃ ପୁଣ୍ଯୈସ୍ ତଥା ଵିଶ୍ରଵସଂ ମୁନିମ୍
ଦେବମାନ୍ୟ ଠାକୁର କହିଲେ, 'ଏମିତି ହେଉ,' ଦେବୀ ଶବ୍ଦକୁ ମନେ ରଖିଲେ ଏବଂ ପୁଣି ପୁଲସ୍ତ୍ୟ ଓ ବିଶ୍ରବାସ ମୁନିଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଶୁଭ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।
ଧନପାଲଂ ଚ ଦେଵେଶୋ ହ୍ଯ୍ ଅଭିନନ୍ଦ୍ଯ ଯଯୌ ଶିଵଃ ତତଃ ପ୍ରଭୃତି ତତ୍ ତୀର୍ଥଂ ପୌଲସ୍ତ୍ଯଂ ଧନଦଂ ଵିଦୁଃ
ଦେବମାନ୍ୟ ଠାକୁର ଧନର ଠାକୁରାଣୀଙ୍କୁ ଅଭିନନ୍ଦନ କରି ଚାଲିଗଲେ; ସେଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ସେ ତୀର୍ଥକୁ ପୌଲସ୍ତ୍ୟ ଓ ଧନଦା ବୋଲି ଜଣାଯାଉଛି।
ତଥା ଵୈଶ୍ରଵସଂ ପୁଣ୍ଯଂ ସର୍ଵକାମପ୍ରଦଂ ଶୁଭମ୍ ତେଷୁ ସ୍ନାନାଦି ଯତ୍ କିଂଚିତ୍ ତତ୍ ସର୍ଵଂ ବହୁପୁଣ୍ଯଦମ୍
ସେଠାରେ ବିଶ୍ରବାସଙ୍କ ପୁଅ, ଶୁଭ ଓ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା ବୈଶ୍ରବଣ ଅଛନ୍ତି; ସେଠାରେ ଯେଉଁ କୌଣସି ସ୍ନାନ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରାଯାଏ, ସେ ସବୁ ବହୁ ପୁଣ୍ୟ ଦେଇଥାଏ।
ଅଗ୍ନିତୀର୍ଥମ୍ ଇତି ଖ୍ଯାତଂ ସର୍ଵକ୍ରତୁଫଲପ୍ରଦମ୍ ସର୍ଵଵିଘ୍ନୋପଶମନଂ ତତ୍ତୀର୍ଥସ୍ଯ ଫଲଂ ଶୃଣୁ
ଏହି ତୀର୍ଥ 'ଅଗ୍ନିତୀର୍ଥ' ବୋଲି ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ଦେଇଥାଏ ଓ ସମସ୍ତ ବାଧା ଦୂର କରେ; ଏହି ତୀର୍ଥର ପୁଣ୍ୟ ଶୁଣ।
ଜାତଵେଦା ଇତି ଖ୍ଯାତୋ ଅଗ୍ନେର୍ ଭ୍ରାତା ସ ହଵ୍ଯଵାଟ୍ ହଵ୍ଯଂ ଵହନ୍ତଂ ଦେଵାନାଂ ଗୌତମ୍ଯାସ୍ ତୀର ଏଵ ତୁ
ଯିଏ 'ଜାତବେଦା' ବୋଲି ଜଣାଯାନ୍ତି, ସେ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ଭାଇ, ଦେବମାନେ ପାଇଁ ହବ୍ୟ ନେଇଯିବା ଅଗ୍ନି, ସେ ଗୌତମୀ ନଦୀର କୂଳରେ ବସିଥାନ୍ତି।
ଋଷୀଣାଂ ସତ୍ତ୍ରସଦନେ ଅଗ୍ନେର୍ ଭ୍ରାତରମ୍ ଉତ୍ତମମ୍ ଭ୍ରାତୁଃ ପ୍ରିଯଂ ତଥା ଦକ୍ଷଂ ମଧୁର୍ ଦିତିସୁତୋ ବଲୀ
ଋଷିମାନେ ବସିଥିବା ସଭାରେ, ଦିତିଙ୍କ ପୁଅ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମଧୁ, ତାଙ୍କର ଭାଇ ଓ ଦକ୍ଷଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ସେ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ଉତ୍ତମ ଭାଇକୁ ଋଷି ଓ ଦେବମାନେ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ ମାରିଦେଲେ।
ଜଘାନ ଋଷିମୁଖ୍ଯେଷୁ ପଶ୍ଯତ୍ସୁ ଚ ସୁରେଷ୍ଵ୍ ଅପି ହଵ୍ଯଂ ଦେଵା ନୈଵ ଚାପୁର୍ ମୃତେ ଵୈ ଜାତଵେଦସି
ଋଷିମାନେ ଓ ଦେବମାନେ ଦେଖୁଥିବା ସମୟରେ, ମଧୁ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ଭାଇକୁ ମାରିଦେଲେ; ଜାତବେଦା ମୃତ ହେବା ପରେ, ଦେବମାନେ ତାଙ୍କର ହବ୍ୟ ପାଉନଥିଲେ।
ମୃତେ ଭ୍ରାତରି ସ ତ୍ଵ୍ ଅଗ୍ନିଃ ପ୍ରିଯେ ଵୈ ଜାତଵେଦସି କୋପେନ ମହତାଵିଷ୍ଟୋ ଗାଙ୍ଗମ୍ ଅମ୍ଭଃ ସମାଵିଶତ୍
ପ୍ରିୟ ଭାଇ ଜାତବେଦା ମୃତ ହେବା ପରେ, ଅଗ୍ନି ବଡ଼ କ୍ରୋଧରେ ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଗଙ୍ଗାମ୍ଭସି ସମାଵିଷ୍ଟେ ହ୍ଯ୍ ଅଗ୍ନୌ ଦେଵାଶ୍ ଚ ମାନୁଷାଃ ଜୀଵମ୍ ଉତ୍ସର୍ଜଯାମ୍ ଆସୁର୍ ଅଗ୍ନିଜୀଵା ଯତୋ ମତାଃ
ଅଗ୍ନି ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିବାବେଳେ, ଦେବମାନେ ଓ ମଣିଷମାନେ ଅଗ୍ନିର ଜୀବନ ଛାଡ଼ିଦେଲେ; ସେଠୁ ତାଙ୍କୁ 'ଅଗ୍ନିଜୀବ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଯତ୍ରାଗ୍ନିର୍ ଜଲମ୍ ଆଵିଷ୍ଟସ୍ ତଂ ଦେଶଂ ସର୍ଵ ଏଵ ତେ ଆଜଗ୍ମୁର୍ ଵିବୁଧାଃ ସର୍ଵ ଋଷଯଃ ପିତରସ୍ ତଥା
ଯେଉଁଠି ଅଗ୍ନି ଜଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ସେଠି ସମସ୍ତ ଦେବ, ସମସ୍ତ ଋଷି ଓ ପିତୃମାନେ ଏକଠା ହେଲେ।
ଵିନାଗ୍ନିନା ନ ଜୀଵାମଃ ସ୍ତୁଵନ୍ତୋ ଽଗ୍ନିଂ ଵିଶେଷତଃ ଅଗ୍ନିଂ ଜଲଗତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରିଯଂ ଚୋଚୁର୍ ଦିଵୌକସଃ
ଅଗ୍ନି ବିନା ଆମେ ବଞ୍ଚିପାରିବୁନି—ଏମିତି କହି ସେମାନେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ବିଶେଷ ଭାବରେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ; ଜଳରେ ଲୁଚିଥିବା ପ୍ରିୟ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଦେଖି, ସ୍ୱର୍ଗବାସୀମାନେ ଦୁଃଖ କଲେ।
ଦେଵାଞ୍ ଜୀଵଯ ହଵ୍ଯେନ କଵ୍ଯେନ ଚ ପିତୄଂସ୍ ତଥା ମାନୁଷାନ୍ ଅନ୍ନପାକେନ ବୀଜାନାଂ କ୍ଲେଦନେନ ଚ
ଦେବମାନେ ହବ୍ୟ ଦ୍ୱାରା, ପିତୃମାନେ ପିତୃକର୍ମ ଦ୍ୱାରା, ମଣିଷମାନେ ପକା ଖାଦ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଓ ବୀଜମାନେ ପାଣି ଦେଇ ଜୀବନ ଦିଅ—ଏଭଳି ସେମାନେ ଅନୁରୋଧ କଲେ।
ଅଗ୍ନିର୍ ଅପ୍ଯ୍ ଆହ ତାନ୍ ଦେଵାଞ୍ ଶକ୍ତୋ ଯୋ ମେ ଗତୋ ଽନୁଜଃ କ୍ରିଯମାଣେ ଭଵତ୍କାର୍ଯେ ଯା ଗତିର୍ ଜାତଵେଦସଃ
ଅଗ୍ନି ଦେବମାନେ କହିଲେ, 'ମୋ ଭାଇ ଯିଏ ଗଲେ, ସେ ସକ୍ଷମ ଥିଲେ; ତୁମେ କରୁଥିବା କାମ ସମୟରେ ଯାହା ଘଟିଲା, ଜାତବେଦାଙ୍କୁ ଯେମିତି ହେଲା, ସେମିତି ହେଉ।'
ସା ଵାପି ସ୍ଯାନ୍ ମମ ସୁରା ନୋତ୍ସହେ କାର୍ଯସାଧନେ କାର୍ଯଂ ତୁ ସର୍ଵତସ୍ ତସ୍ଯ ଭଵତାଂ ଜାତଵେଦସଃ
'ସେ ଭାଗ୍ୟ ମୋର କିମ୍ବା ଦେବମାନେର, ମୁଁ କାମ ସାଧନ କରିପାରିବିନି; ସମସ୍ତ ଦିଗରେ, ଏହି କାମ ତୁମ୍ଭ ଜାତବେଦାଙ୍କର, ମୋର ନୁହେଁ।'
ଇମାଂ ସ୍ଥିତିମ୍ ଅନୁପ୍ରାପ୍ତୋ ନ ଜାନେ ମେ କଥଂ ଭଵେତ୍ ଇହ ଚାମୁତ୍ର ଚ ଵ୍ଯାପ୍ତୌ ଶକ୍ତିର୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅତ୍ର ନୋ ଭଵେତ୍
ମୁଁ ଏହି ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଛି, କିନ୍ତୁ ମୋର କଣ ହେବ ଜାଣିନି; ଏଠି କିମ୍ବା ଅନ୍ୟଠି, ସମସ୍ତଠାରେ ବ୍ୟାପି ପାରିବି କି ନାହିଁ, ଏହି ଶକ୍ତି ମୋର ନଥାଏ।
ଅଥାପି କ୍ରିଯମାଣେ ଵୈ କାର୍ଯେ ସୈଵ ଗତିର୍ ମମ ଦେଵାସ୍ ତମ୍ ଊଚୁର୍ ଭାଵେନ ସର୍ଵେଣ ଋଷଯସ୍ ତଥା
ଏହିପରି, କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ କରାଯାଉଥିବାବେଳେ, ସେହି କାର୍ଯ୍ୟ ମୋର ପଥ ହୁଏ; ଦେବତାମାନେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭକ୍ତି ସହିତ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଆଯୁଃ କର୍ମଣି ଚ ପ୍ରୀତିର୍ ଵ୍ଯାପ୍ତୌ ଶକ୍ତିଶ୍ ଚ ଦୀଯତେ ପ୍ରଯାଜାନ୍ ଅନୁଯାଜାଂଶ୍ ଚ ଦାସ୍ଯାମୋ ହଵ୍ଯଵାହନ
ଆମେ ତୁମକୁ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ, କର୍ମରେ ଆନନ୍ଦ, ସମସ୍ତଠାରେ ବ୍ୟାପିବା ଶକ୍ତି ଏବଂ ଶକ୍ତି ଦେବୁ; ଆମେ ପୂର୍ବ ଓ ପରେ ଦିଆଯିବା ହବି ମଧ୍ୟ ଦେବୁ, ହେ ହବ୍ୟବାହନ।