ସ ଚାପି ଵ୍ଯଥିତୋ ଭୂତ୍ଵା ଶଂଭଵେ ତନ୍ ନ୍ଯଵେଦଯତ୍ ଶଂଭୁଶ୍ ଚ ଵୃଷଭଂ ପ୍ରାହ ସର୍ଵଂ ସିଧ୍ଯତୁ ତେ ଵଚଃ
ସେ ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ଏହି କଥା ଶିବଙ୍କୁ କହିଲେ। ଶିବ ଭାଲ କହିଲେ, 'ତୋର ସମସ୍ତ କଥା ପୂରଣ ହେଉ।'
ଶିଵାଜ୍ଞାସହିତୋ ନନ୍ଦୀ ଗୋଜାତଂ ସର୍ଵମ୍ ଆହରତ୍ ନଷ୍ଟେଷୁ ଗୋଷୁ ସର୍ଵେଷୁ ସ୍ଵର୍ଗେ ମର୍ତ୍ଯେ ତତସ୍ ତ୍ଵରା
ଶିବଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ମାନି ନନ୍ଦି ସମସ୍ତ ଗୋସଂପ୍ରଦାୟ ଆଣିଲେ। ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀରେ ସମସ୍ତ ଗାଈ ନଷ୍ଟ ହେବା ପରେ ଅତି ଦ୍ରୁତ ଅବସ୍ଥା ହେଲା।
ମାମ୍ ଅଵୋଚନ୍ ସୁରଗଣା ଵିନା ଗୋଭିର୍ ନ ଜୀଵ୍ଯତେ ତାନ୍ ଅଵୋଚଂ ସୁରାନ୍ ସର୍ଵାଞ୍ ଶଂକରଂ ଯାତ ଯାଚତ
ଦେବମାନେ ମୋତେ କହିଲେ, 'ଗାଈ ଛାଡ଼ି ଜୀବନ ଚାଲିନଥାଏ।' ମୁଁ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେକୁ କହିଲି, 'ଶିବଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ ଅନୁରୋଧ କର।'
ତଥୈଵେଶଂ ତୁ ତେ ସର୍ଵେ ସ୍ତୁତ୍ଵା କାର୍ଯଂ ନ୍ଯଵେଦଯନ୍ ଈଶୋ ଽପି ଵିବୁଧାନ୍ ଆହ ଜାନାତି ଵୃଷଭୋ ମମ
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଏମିତି କରି, ଭଗବାନଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି, ନିଜ ଦୁଃଖ କହିଲେ। ଭଗବାନ କହିଲେ, 'ମୋ ଇଚ୍ଛା କଣ ଅଛି, ନନ୍ଦି ଜାଣେ।'
ତେ ଵୃଷଂ ପ୍ରୋଚୁର୍ ଅମରା ଦେହି ଗା ଉପକାରିଣଃ ଵୃଷୋ ଽପି ଵିବୁଧାନ୍ ଆହ ଗୋସଵଃ କ୍ରିଯତାଂ କ୍ରତୁଃ
ଦେବତାମାନେ ବୃଷଭଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ହେ ଉପକାରୀ, ଆମକୁ ଗାଁମାନେ ଦିଅ।' ବୃଷଭ ତେଁମାନଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, 'ଗୋସବ ନାମକ ଯଜ୍ଞ କରାଯାଉ।'
ତତଃ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯଥ ଗାଃ ସର୍ଵା ଯା ଦିଵ୍ଯା ଯାଶ୍ ଚ ମାନୁଷାଃ ତତଃ ପ୍ରଵର୍ତତେ ଯଜ୍ଞୋ ଗୋସଵୋ ଦେଵନିର୍ମିତଃ
ତାପରେ ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟ ଓ ମାନବୀୟ ଗାଁମାନେ ପାଇପାରିବ; ଏହିପରି ଭାବେ ଦେବତାମାନେ ନିର୍ମିତ ଗୋସବ ଯଜ୍ଞ ଆରମ୍ଭ ହେବ।
ଗୌତମ୍ଯାଶ୍ ଚ ଶୁଭେ ପାର୍ଶ୍ଵେ ଗାଵୋ ଵଵୃଧିରେ ତତଃ ଗୋଵର୍ଧନଂ ତୁ ତତ୍ ତୀର୍ଥଂ ଦେଵାନାଂ ପ୍ରୀତିଵର୍ଧନମ୍
ଗୌତମୀ ନଦୀର ଶୁଭ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଗାଁମାନେ ବଢିଗଲେ; ଏହିପରି ଭାବେ ଗୋବର୍ଧନ ସେଇ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ହେଲା, ଯାହା ଦେବତାମାନଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ବଢାଏ।
ତତ୍ର ସ୍ନାନଂ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୋସହସ୍ରଫଲପ୍ରଦମ୍ କିଂଚିଦ୍ ଦାନାଦିନା ଯତ୍ ସ୍ଯାତ୍ ଫଲଂ ତତ୍ ତୁ ନ ଵିଦ୍ମହେ
ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କଲେ ହଜାର ଗାଁ ଦାନର ଫଳ ମିଳେ; ଦାନ ଓ ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟରୁ ଯେଉଁଫଳ ମିଳେ, ସେଥିରେ ଆମେ ଅଜ୍ଞାତ।
ପାପପ୍ରଣାଶନଂ ନାମ ତୀର୍ଥଂ ପାପଭଯାପହମ୍ ନାମଧେଯଂ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଶୃଣୁ ନାରଦ ଯତ୍ନତଃ
ପାପକୁ ନଶ୍ଟ କରୁଥିବା ଏବଂ ଭୟ ଦୂର କରୁଥିବା ଏକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଅଛି, ଯାହାର ନାମ ପାପପ୍ରଣାଶନ। ମୁଁ ତାହାର ବିବରଣୀ କହିବି, ହେ ନାରଦ, ମନ ଦେଇ ଶୁଣ।
ଧୃତଵ୍ରତ ଇତି ଖ୍ଯାତୋ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଲୋକଵିଶ୍ରୁତଃ ତସ୍ଯ ଭାର୍ଯା ମହୀ ନାମ ତରୁଣୀ ଲୋକସୁନ୍ଦରୀ
ଧୃତବ୍ରତ ନାମକ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ, ଯିଏ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ମହୀ ନାମର ଏକ ଯୁବତୀ ଓ ସୁନ୍ଦରୀ ଥିଲେ।
ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରଃ ସୂର୍ଯନିଭଃ ସନାଜ୍ଜାତ ଇତି ଶ୍ରୁତଃ ଧୃତଵ୍ରତଂ ତଥାକର୍ଷନ୍ ମୃତ୍ଯୁଃ କାଲେରିତୋ ମୁନେ
ତାଙ୍କର ପୁଅ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ସନାଜ୍ଜାତ ଭାବେ ଜଣାଯାଉଥିଲା। ହେ ମୁନି, ସମୟର ଅନୁସାରେ ମୃତ୍ୟୁ ଧୃତବ୍ରତଙ୍କୁ ନେଇଗଲେ।
ତତଃ ସା ବାଲଵିଧଵା ବାଲପୁତ୍ରା ସୁରୂପିଣୀ ତ୍ରାତାରଂ ନୈଵ ପଶ୍ଯନ୍ତୀ ଗାଲଵାଶ୍ରମମ୍ ଅଭ୍ଯଗାତ୍
ତାପରେ ସେ ଯୁବତୀ ବିଧବା, ଛୋଟ ପୁଅ ସହିତ, କୌଣସି ରକ୍ଷକ ନ ଥିବାରୁ, ଗାଳବ ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ।
ତସ୍ମୈ ପୁତ୍ରଂ ନିଵେଦ୍ଯାଥ ସ୍ଵୈରିଣୀ ପାପମୋହିତା ସା ବଭ୍ରାମ ବହୂନ୍ ଦେଶାନ୍ ପୁଂସ୍କାମା କାମଚାରିଣୀ
ସେ ତାଙ୍କର ପୁଅକୁ ତାଙ୍କୁ ଦେଇ, ଅପରାଧ ଓ ମୋହରେ ଆବୃତ ହୋଇ, ଅନେକ ଦେଶରେ ପୁରୁଷ ଆଶା କରି, ଇଚ୍ଛାମତେ ଘୁରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ତତ୍ପୁତ୍ରୋ ଗାଲଵଗୃହେ ଵେଦଵେଦାଙ୍ଗପାରଗଃ ଜାତୋ ଽପି ମାତୃଦୋଷେଣ ଵେଶ୍ଯେରିତମତିସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅଭୂତ୍
ତାଙ୍କର ପୁଅ ଗାଳବଙ୍କ ଘରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ ଓ ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗରେ ପାରଙ୍ଗତ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ମାଆର ଦୋଷରୁ ତାଙ୍କର ମନ ବେଶ୍ୟା ପରି ହୋଇଗଲା।
ଜନସ୍ଥାନମ୍ ଇତି ଖ୍ଯାତଂ ନାନାଜାତିସମାଵୃତମ୍ ତତ୍ରାସୌ ପଣ୍ଯଵେଷେଣ ଅଧ୍ଯାସ୍ତେ ଚ ମହୀ ତଥା
ଜନସ୍ଥାନ ନାମକ ଏକ ସ୍ଥାନ ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ଜନଜାତିର ଲୋକ ରହନ୍ତି। ସେଠାରେ ସେ ବ୍ୟବସାୟୀ ଭାବରେ ରହିଲେ, ଏବଂ ମହୀ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଥିଲେ।
ତତ୍ସୁତୋ ଽପି ବହୂନ୍ ଦେଶାନ୍ ପରିବଭ୍ରାମ କାମୁକଃ ସୋ ଽପି କାଲଵଶାତ୍ ତତ୍ର ଜନସ୍ଥାନେ ଽଵସତ୍ ତଦା
ତାଙ୍କର ପୁଅ ମଧ୍ୟ ଅନେକ ଦେଶ ଘୁରିଲେ, ଇଚ୍ଛାମତେ ଚଳିଥିଲେ, ଏବଂ ସମୟର ଚାଲିରେ ସେ ସେଠାରେ, ଅର୍ଥାତ୍ ଜନସ୍ଥାନରେ, ବସିଲେ।
ସ୍ତ୍ରିଯମ୍ ଆକାଙ୍କ୍ଷତେ ଵେଶ୍ଯାଂ ଧୃତଵ୍ରତସୁତୋ ଦ୍ଵିଜଃ ମହୀ ଚାପି ଧନଂ ଦାତୄନ୍ ପୁରୁଷାନ୍ ସମପେକ୍ଷତେ
ଧୃତବ୍ରତଙ୍କ ପୁଅ, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବେଶ୍ୟା ଜନାଣିକୁ ଚାହିଲେ; ମହୀ ମଧ୍ୟ ଧନ ଓ ଦାତା ପୁରୁଷମାନେ ଆଶା କରୁଥିଲେ।
ମେନେ ନ ପୁତ୍ରମ୍ ଆତ୍ମୀଯଂ ସ ଚାପି ନ ତୁ ମାତରମ୍ ତଯୋଃ ସମାଗମଶ୍ ଚାସୀଦ୍ ଵିଧିନା ମାତୃପୁତ୍ରଯୋଃ
ସେ ତାଙ୍କୁ ପୁଅ ଭାବେ ଭାବିଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ସେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ମାଆ ଭାବେ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ; ଭାଗ୍ୟରେ ଦୁହେଁ ମାଆ-ପୁଅ ମିଶିଗଲେ।
ଏଵଂ ବହୁତିଥେ କାଲେ ପୁତ୍ରେ ମାତରି ଗଚ୍ଛତି ତଯୋଃ ପରସ୍ପରଂ ଜ୍ଞାନଂ ନୈଵାସୀନ୍ ମାତୃପୁତ୍ରଯୋଃ
ଏଭଳି ଭାବେ ଅନେକ ସମୟ ଯାଇଗଲା, ପୁଅ ମାଆ ସହିତ ରହିଲେ, କିନ୍ତୁ ଦୁହେଁ ମାଆ ଓ ପୁଅ ଭାବେ ଚିହ୍ନିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଏଵଂ ପ୍ରଵର୍ତମାନସ୍ଯ ପିତୃଧର୍ମେଣ ସନ୍ମତିଃ ଆସୀତ୍ ତସ୍ଯାପ୍ଯ୍ ଅସଦ୍ଵୃତ୍ତେଃ ଶୃଣୁ ନାରଦ ଚିତ୍ରଵତ୍
ଏଭଳି ଭାବେ ଚାଲିଥିବାବେଳେ, ତାଙ୍କ ମନରେ ଭଲ ଭାବନା ଆସିଲା, ଯଦିଓ ତାଙ୍କର ଆଚରଣ ଭଲ ନଥିଲା; ହେ ନାରଦ, ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କଥା ଶୁଣ।
ସ୍ଵୈରସ୍ଥିତ୍ଯା ଵର୍ତମାନୋ ନେଦଂ ସ ପରିହାତଵାନ୍ ବ୍ରାହ୍ମୀଂ ସଂଧ୍ଯାମ୍ ଅନୁଷ୍ଠାଯ ତଦ୍ ଊର୍ଧ୍ଵଂ ତୁ ଧନାର୍ଜନମ୍
ସେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଜୀବନ ଯାପନ କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ସଂଧ୍ୟାବନ୍ଦନ କେବେ ଛାଡ଼ିଲେ ନାହିଁ; ସଂଧ୍ୟାବନ୍ଦନ କରି ସେ ପରେ ଧନ ଅର୍ଜନ କରୁଥିଲେ।
ଵିଦ୍ଯାବଲେନ ଵିତ୍ତାନି ବହୂନ୍ଯ୍ ଆର୍ଜ୍ଯ ଦଦାତ୍ଯ୍ ଅସୌ ତଥା ସ ପ୍ରାତର୍ ଉତ୍ଥାଯ ଗଙ୍ଗାଂ ଗତ୍ଵା ଯଥାଵିଧି
ତାଙ୍କର ଶିକ୍ଷାର ଶକ୍ତିରେ ସେ ବହୁତ ଧନ ଅର୍ଜନ କରି, ତାହା ଦାନ କରୁଥିଲେ; ଏଭଳି ଭାବେ ସକାଳେ ଉଠି ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଗଙ୍ଗାକୁ ଯାଉଥିଲେ।
ଶୌଚାଦି ସ୍ନାନସଂଧ୍ଯାଦି ସର୍ଵଂ କାର୍ଯଂ ଯଥାକ୍ରମମ୍ କୃତ୍ଵା ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣାନ୍ ନତ୍ଵା ତତୋ ଽଭ୍ଯେତି ସ୍ଵକର୍ମସୁ
ପବିତ୍ରତା, ସ୍ନାନ, ସନ୍ଧ୍ୟାଦି ସମସ୍ତ କାମ କ୍ରମକ୍ରମେ କରିବା ଉଚିତ୍; ଏହା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ତାପରେ ନିଜ କାମକୁ ଯିବା ଉଚିତ୍।
ପ୍ରାତଃକାଲେ ଗୌତମୀଂ ତୁ ଯଦା ଯାତି ଵିରୂପଵାନ୍ କୁଷ୍ଠସର୍ଵାଙ୍ଗଶିଥିଲଃ ପୂଯଶୋଣିତନିଃସ୍ରଵଃ
ପ୍ରଭାତବେଳେ, ଯେତେବେଳେ ଏକ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା ଅବସ୍ଥାରେ ଥିବା, କୁଷ୍ଠରୋଗ ଗ୍ରସ୍ତ, ଦେହ ଅସ୍ଥିର ଓ ପୁୟ ଓ ରକ୍ତ ଝରୁଥିବା ଲୋକ ଗୌତମୀ ନଦୀକୁ ଯାଏ—
ସ୍ନାତ୍ଵା ତୁ ଗୌତମୀଂ ଗଙ୍ଗାଂ ଯଦା ଯାତି ସୁରୂପଧୃକ୍ ଶାନ୍ତଃ ସୂର୍ଯାଗ୍ନିସଦୃଶୋ ମୂର୍ତିମାନ୍ ଇଵ ଭାସ୍କରଃ
କିନ୍ତୁ ଗୌତମୀ ଗଙ୍ଗାରେ ସ୍ନାନ କରି ଯେତେବେଳେ ସେ ଫେରେ, ସେ ଏକ ଶାନ୍ତ, ଶୋଭାମୟ, ସୂର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା ଅଗ୍ନି ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେହ ଧାରଣ କରେ, ମନେ ହୁଏ ସେ ନିଜେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଅବତାର।
ଏତଦ୍ ରୂପଦ୍ଵଯଂ ସ୍ଵସ୍ଯ ନୈଵ ପଶ୍ଯତି ସ ଦ୍ଵିଜଃ ଗାଲଵୋ ଯତ୍ର ଭଗଵାଂସ୍ ତପୋଜ୍ଞାନପରାଯଣଃ
ଏହି ଦୁଇଟି ରୂପ ନିଜର ବୋଲି ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ କେବେ ଦେଖିପାରେନାହିଁ, ଯେଉଁଠାରେ ତପସ୍ୟା ଓ ଜ୍ଞାନରେ ନିଷ୍ଠା ଭଗବାନ୍ ଗାଳବ ବସିଛନ୍ତି।
ଆଶ୍ରିତ୍ଯ ଗୌତମୀଂ ଦେଵୀଂ ଆସ୍ତେ ଚ ମୁନିଭିର୍ ଵୃତଃ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଽପି ଚ ତତ୍ରୈଵ ନିତ୍ଯଂ ତୀର୍ଥଂ ସମେତ୍ଯ ଚ
ସେଠାରେ ଦେବୀ ଗୌତମୀଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରି, ମୁନିମାନେ ଘେରି ରହି, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିଦିନ ସେଇ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ଆସି ରହନ୍ତି।
ଗାଲଵଂ ଚ ନମସ୍ଯାଥ ତତୋ ଯାତି ସ୍ଵମନ୍ଦିରମ୍ ଗଙ୍ଗାଯାଃ ସେଵନାତ୍ ପୂର୍ଵଂ ସନାଜ୍ଜାତସ୍ଯ ଯଦ୍ ଵପୁଃ
ଗାଳବଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ସେ ତାଙ୍କର ଘରକୁ ଯାଆନ୍ତି; ଗଙ୍ଗାର ସେବା ପୂର୍ବରୁ ଜନ୍ମରୁ ଯେଉଁ ଦେହ ଥିଲା, ସେହି ଦେହ ପୁନି ମିଳିଯାଏ।
ସ୍ନାନସଂଧ୍ଯୋତ୍ତରେ କାଲେ ପୁନର୍ ଯଦ୍ ଅପି ତଦ୍ ଦ୍ଵିଜେ ଉଭଯଂ ତସ୍ଯ ତଦ୍ ରୂପଂ ଗାଲଵୋ ନିତ୍ଯମ୍ ଏଵ ଚ
ସ୍ନାନ ଓ ସନ୍ଧ୍ୟା ପରେ, ପୁଣି ସେଇ ଦୁଇଟି ରୂପ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଖାଯାଏ, ଏବଂ ଗାଳବ ସଦା ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖନ୍ତି।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସଵିସ୍ମଯୋ ମେନେ କିଂଚିଦ୍ ଅସ୍ତ୍ଯ୍ ଅତ୍ର କାରଣମ୍ ଏଵଂ ସଵିସ୍ମଯୋ ଭୂତ୍ଵା ଗାଲଵଃ ପ୍ରାହ ତଂ ଦ୍ଵିଜମ୍
ଏହା ଦେଖି, ଗାଳବ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ ଓ ଚିନ୍ତା କଲେ—'ଏଠାରେ ନିଶ୍ଚୟ କିଛି କାରଣ ଅଛି।' ଏପରି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ, ଗାଳବ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ।