ଶୁଭମାରୁତସଂପନ୍ନେ ହର୍ଷୋତ୍କର୍ଷୈକକାରଣେ ମେରୁମନ୍ଦରକୈଲାସମୈନାକାଦିନଗୈର୍ ଵୃତେ
ଶୁଭ ପବନ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦର କାରଣ, ଏବଂ ମେରୁ, ମନ୍ଦର, କୈଳାଶ, ମୈନାକ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପାହାଡ଼ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିବା—
ଵସିଷ୍ଠାଗସ୍ତ୍ଯପୌଲସ୍ତ୍ଯଲୋମଶାଦିଭିର୍ ଆଵୃତେ ମହୋତ୍ସଵେ ଵର୍ତମାନେ ଵିଵାହଃ ସମଜାଯତ
ବଶିଷ୍ଠ, ଅଗସ୍ତ୍ୟ, ପୁଲସ୍ତ୍ୟ, ଲୋମଶ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିବା, ଏବଂ ବଡ଼ ଉତ୍ସବ ଚାଲିଥିବା ସମୟରେ, ବିବାହ ଘଟିଗଲା।
ତତ୍ର ଵେଦୀ ରତ୍ନମଯୀ ଶୋଭିତା ସ୍ଵର୍ଣଭୂଷିତା ଵଜ୍ରମାଣିକ୍ଯଵୈଦୂର୍ଯତନ୍ମଯସ୍ତମ୍ଭଶୋଭିତା
ସେଠାରେ ବିବାହ ବେଦି ରତ୍ନରେ ତିଆରି, ସୁନାରେ ଶୋଭିତ, ହୀରା, ମାଣିକ, ବୈଦୂର୍ୟ ଦ୍ୱାରା ତିଆରିଥିବା ସ୍ତମ୍ଭ ଦ୍ୱାରା ଅଲଙ୍କୃତ ଥିଲା।
ଜଯାଲକ୍ଷ୍ମୀଶୁଭାକ୍ଷାନ୍ତିକୀର୍ତିପୁଷ୍ଟ୍ଯାଦିସଂଵୃତା ମେରୁମନ୍ଦରକୈଲାସରୈଵତୈଃ ପରିଶୋଭିତୈଃ
ଜୟା, ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ଶୁଭା, କ୍ଷାନ୍ତି, କୀର୍ତ୍ତି, ପୁଷ୍ଟି ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଥିଲେ, ଏବଂ ମେରୁ, ମନ୍ଦର, କୈଳାଶ, ରୈବତକ ପାହାଡ଼ ଦ୍ୱାରା ଅଧିକ ଶୋଭା ପାଇଥିଲା।
ପୂଜିତୋ ଲୋକନାଥେନ ଵିଷ୍ଣୁନା ପ୍ରଭଵିଷ୍ଣୁନା ମୈନାକଃ ପର୍ଵତଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ରେଜେ ଽତୀଵ ହିରଣ୍ମଯଃ
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ମୈନାକ ପାହାଡ଼, ପର୍ବତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ସୁନା ପରି ଚମକୁଥିଲେ।
ଋଷଯୋ ଲୋକପାଲାଶ୍ ଚ ଆଦିତ୍ଯାଃ ସମରୁଦ୍ଗଣାଃ ଵିଵାହେ ଵେଦିକାଂ ଚକ୍ରୁର୍ ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ଶୂଲିନଃ
ଋଷିମାନେ, ଲୋକପାଳମାନେ, ଆଦିତ୍ୟମାନେ ଏବଂ ମରୁତମାନଙ୍କ ସମୂହ, ଦେବଦେବ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀଙ୍କ ବିବାହ ପାଇଁ ବେଦିକା ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ।
ଵିଶ୍ଵକର୍ମା ସ୍ଵଯଂ ତ୍ଵଷ୍ଟା ଵେଦୀଂ ଚକ୍ରେ ସତୋରଣାମ୍ ସୁରଭୀ ନନ୍ଦିନୀ ନନ୍ଦା ସୁନନ୍ଦା କାମଦୋହିନୀ
ବିଶ୍ୱକର୍ମା ଏବଂ ତ୍ୱଷ୍ଟା ନିଜେ ବେଦିକା ଓ ତୋରଣ ତିଆରି କଲେ; ସୁରଭୀ, ନନ୍ଦିନୀ, ନନ୍ଦା, ସୁନନ୍ଦା ଓ କାମଦୋହିନୀ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ଆଭିସ୍ ତୁ ଶୋଭିତେଶାନ୍ଯା ଵିଵାହଃ ସମଜାଯତ ସମୁଦ୍ରାଃ ସରିତୋ ନାଗା ଓଷଧ୍ଯୋ ଲୋକମାତରଃ
ଏମାନେ ଦ୍ୱାରା ଶୁଭାଇତ ହୋଇ, ବିବାହ ଉତ୍ସବ ଆରମ୍ଭ ହେଲା; ସମୁଦ୍ର, ନଦୀ, ନାଗ, ଔଷଧି ଓ ସମସ୍ତ ଲୋକମାତାମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ସଵନସ୍ପତିବୀଜାଶ୍ ଚ ସର୍ଵେ ତତ୍ର ସମାଯଯୁଃ ଭୁଵଃ କର୍ମ ଇଲା ଚକ୍ରେ ଓଷଧ୍ଯସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅନ୍ନକର୍ମ ଚ
ସମସ୍ତ ଗଛର ବୀଜମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଆସିଥିଲେ; ଇଳା ପୃଥିବୀର କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ, ଔଷଧିମାନେ ଅନ୍ନର କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ଵରୁଣଃ ପାନକର୍ମାଣି ଦାନକର୍ମ ଧନାଧିପଃ ଅଗ୍ନିଶ୍ ଚକାର ତତ୍ରାନ୍ନଂ ଯଚ୍ ଚେଷ୍ଟଂ ଲୋକନାଥଯୋଃ
ବରୁଣ ପାନୀୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ, ଧନର ଅଧିପତି ଦାନ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ, ଅଗ୍ନି ସେଠାରେ ଲୋକନାଥମାନଙ୍କ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଅନ୍ନ ପକାଇଲେ।
ତତ୍ର ତତ୍ର ପୃଥକ୍ ପୂଜାଂ ଚକ୍ରେ ଵିଷ୍ଣୁଃ ସନାତନଃ ଵେଦାଶ୍ ଚ ସରହସ୍ଯା ଵୈ ଗାଯନ୍ତି ଚ ହସନ୍ତି ଚ
ସନାତନ ବିଷ୍ଣୁ ବିଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନରେ ପୂଜା କଲେ, ବେଦମାନେ ତାଙ୍କ ଗୁପ୍ତ ଅର୍ଥ ସହିତ ଗାଇଲେ ଓ ହସିଲେ।
ନୃତ୍ଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଅପ୍ସରସଃ ସର୍ଵା ଜଗୁର୍ ଗନ୍ଧର୍ଵକିଂନରାଃ ଲାଜାଧୃକ୍ ଚାପି ମୈନାକୋ ବଭୂଵ ମୁନିସତ୍ତମ
ସମସ୍ତ ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କଲେ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ କିନ୍ନରମାନେ ଗାଇଲେ; ମୈନାକ, ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଲାଜା ଧରିଥିଲେ।
ପୁଣ୍ଯାହଵାଚନଂ ଵୃତ୍ତମ୍ ଅନ୍ତର୍ଵେଶ୍ମନି ନାରଦ ଵେଦିକାଯାମ୍ ଉପାଵିଷ୍ଟୌ ଦଂପତୀ ସୁରସତ୍ତମୌ
ମଙ୍ଗଳାଚରଣ ଅନ୍ତଃପୁରରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ନାରଦ; ଦେବସ୍ୱରୂପ ଦମ୍ପତି ବେଦିକା ଉପରେ ବସିଥିଲେ।
ପ୍ରତିଷ୍ଠାପ୍ଯାଗ୍ନିଂ ଵିଧିଵଦ୍ ଅଶ୍ମାନଂ ଚାପି ପୁତ୍ରକ ହୁତ୍ଵା ଲାଜାଂଶ୍ ଚ ଵିଧିଵତ୍ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣମ୍ ଅଥାକରୋତ୍
ଯଥାବିଧି ଅଗ୍ନି ଓ ପାଥର ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରି, ଲାଜା ହୋମ କରି, ପରିକ୍ରମା କଲେ, ପୁତ୍ର।
ଅଶ୍ମନଃ ସ୍ପର୍ଶହେତୋଶ୍ ଚ ଦେଵ୍ଯଙ୍ଗୁଷ୍ଠଂ କରେ ଽସ୍ପୃଶତ୍ ଵିଷ୍ଣୁନା ପ୍ରେରିତଃ ଶଂଭୁର୍ ଦକ୍ଷିଣସ୍ଯ ପଦସ୍ଯ ଚ
ପାଥର ସ୍ପର୍ଶ କରିବା ସମୟରେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ, ଶମ୍ଭୁ ଦେବୀଙ୍କ ହାତର ଅଙ୍ଗୁଠି ଓ ଡାହାଣ ପାଦ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ।
ତାମ୍ ଅଦର୍ଶମ୍ ଅହଂ ତତ୍ର ହୋମଂ କୁର୍ଵନ୍ ହରାନ୍ତିକେ ଦୃଷ୍ଟେ ଽଙ୍ଗୁଷ୍ଠେ ଦୁଷ୍ଟବୁଦ୍ଧ୍ଯା ଵୀର୍ଯଂ ସୁସ୍ରାଵ ମେ ତଦା
ମୁଁ ହରଙ୍କ ନିକଟରେ ହୋମ କରୁଥିବାବେଳେ ତାଙ୍କ ଅଙ୍ଗୁଠି ଦେଖିଲି, ମୋ ମନ ଅସ୍ଥିର ହୋଇ, ମୋର ବୀର୍ୟ ସ୍ରବଣ ହେଲା।
ଲଜ୍ଜଯା କଲୁଷୀଭୂତଃ ସ୍କନ୍ନଂ ଵୀର୍ଯମ୍ ଅଚୂର୍ଣଯମ୍ ମଦ୍ଵୀର୍ଯାଚ୍ ଚୂର୍ଣିତାତ୍ ସୂକ୍ଷ୍ମାଦ୍ ଵାଲଖିଲ୍ଯାସ୍ ତୁ ଜଜ୍ଞିରେ
ଲଜ୍ଜାରେ ଦୁଷିତ ହୋଇ, ମୁଁ ସେଇ ପଡ଼ିଥିବା ବୀର୍ୟକୁ ଚୂର୍ଣ୍ଣ କଲି; ମୋର ସୂକ୍ଷ୍ମ ଚୂର୍ଣ୍ଣିତ ବୀର୍ୟରୁ ବାଳଖିଲ୍ୟ ଋଷିମାନେ ଜନ୍ମିଲେ।
ତତୋ ମହାନ୍ ଅଭୂତ୍ ତତ୍ର ହାହାକାରଃ ସୁରୋଦିତଃ ଲଜ୍ଜଯା ପରିଭୂତୋ ଽହଂ ନିର୍ଗତସ୍ ତୁ ତଦାସନାତ୍
ତାପରେ ସେଠାରେ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ହାହାକାର ହେଲା; ଲଜ୍ଜାରେ ମୁଁ ମୋ ଆସନ ଛାଡ଼ି ଚଲିଗଲି।
ପଶ୍ଯତ୍ସୁ ଦେଵସଂଘେଷୁ ତୂଷ୍ଣୀଂଭୂତେଷୁ ନାରଦ ଗଚ୍ଛନ୍ତଂ ମାଂ ମହାଦେଵୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନନ୍ଦିନମ୍ ଅବ୍ରଵୀତ୍
ଦେବମାନେ ଚୁପ୍ଚାପ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ, ନାରଦ, ମହାଦେବ ମୋତେ ଯାଉଥିବା ଦେଖି, ନନ୍ଦିଙ୍କୁ କହିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମାଣମ୍ ଆହ୍ଵଯସ୍ଵେହ ଗତପାପଂ କରୋମ୍ଯ୍ ଅହମ୍ କୃତାପରାଧେ ଽପି ଜନେ ସନ୍ତଃ ସକୃପମାନସାଃ ମୋହଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଅପି ଵିଦ୍ଵାଂସଂ ଵିଷଯାଣାମ୍ ଇଯଂ ସ୍ଥିତିଃ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଡାକ; ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ କରିବି। ଯେଉଁଠି ମନୁଷ୍ୟ ଅପରାଧ କରିଥାଏ, ଭଲମାନେ କ୍ଷମାଶୀଳ ହୋଇ ଦୟା କରନ୍ତି; ଜଗତର ନିୟମ ଏହି, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ଆକର୍ଷଣରେ ଭ୍ରମିତ ହୁଅନ୍ତି।
ଏଵମ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ସ ଭଗଵାନ୍ ଉମଯା ସହିତଃ ଶିଵଃ ମମାନୁକମ୍ପଯା ଚୈଵ ଲୋକାନାଂ ହିତକାମ୍ଯଯା
ଏଭଳି କହି, ଉମାଙ୍କ ସହିତ ଭଗବାନ ଶିବ, ମୋ ପ୍ରତି କୃପା ଓ ସମସ୍ତ ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ, ଏହା କଲେ।
ଏତଚ୍ ଚକାର ଲୋକେଶଃ ଶୃଣୁ ନାରଦ ଯତ୍ନତଃ ପାପିନାଂ ପାପମୋକ୍ଷାଯ ଭୂମିର୍ ଆପୋ ଭଵିଷ୍ଯତି
ନାରଦ, ଲୋକନାଥ ଏହି କାମ କଲେ, ବଡ଼ ଯତ୍ନରେ: ପାପୀମାନେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେବା ପାଇଁ, ପୃଥିବୀ ଜଳର ଆକାର ନେବ।
ତଯୋଶ୍ ଚ ସାରସର୍ଵସ୍ଵମ୍ ଆହରିଷ୍ଯାମି ପାଵନମ୍ ଏଵଂ ନିଶ୍ଚିତ୍ଯ ଭଗଵାଂସ୍ ତଯୋଃ ସାରଂ ସମାହରତ୍
ଏଭଳି ନିଶ୍ଚୟ କରି, ପ୍ରଭୁ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କର ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ପବିତ୍ର ସାରଟି ଏକଠା କଲେ।
ଭୂମିଂ କମଣ୍ଡଲୁଂ କୃତ୍ଵା ତତ୍ରାପଃ ସଂନିଵେଶ୍ଯ ଚ ପାଵମାନ୍ଯାଦିଭିଃ ସୂକ୍ତୈର୍ ଅଭିମନ୍ତ୍ର୍ଯ ଚ ଯତ୍ନତଃ
ସେ ଭୂମିକୁ କମଣ୍ଡଳୁ ବନେଇ, ସେଠାରେ ପାଣି ରଖିଲେ ଏବଂ ପାବମାନ୍ୟା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସ୍ତୋତ୍ରରେ ମନ୍ତ୍ରପୂର୍ଣ୍ଣ କରି ଯତ୍ନପୂର୍ବକ ପବିତ୍ର କଲେ।
ତ୍ରିଜଗତ୍ପାଵନୀଂ ଶକ୍ତିଂ ତତ୍ର ସସ୍ମାର ପାପହା ମାମ୍ ଉଵାଚ ସ ଲୋକେଶୋ ଗୃହାଣେମଂ କମଣ୍ଡଲୁମ୍
ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ତିନି ଜଗତ୍କୁ ପବିତ୍ର କରୁଥିବା ଶକ୍ତିକୁ ସ୍ମରଣ କଲେ, ଯିଏ ପାପ ନଶ କରେ। ସେଇ ଲୋକନାଥ ମୋତେ କହିଲେ, 'ଏହି କମଣ୍ଡଳୁ ନେଅ।'
ଆପୋ ଵୈ ମାତରୋ ଦେଵ୍ଯୋ ଭୂମିର୍ ମାତା ତଥାପରା ସ୍ଥିତ୍ଯୁତ୍ପତ୍ତିଵିନାଶାନାଂ ହେତୁତ୍ଵମ୍ ଉଭଯୋଃ ସ୍ଥିତମ୍
ପାଣି ହେଉଛନ୍ତି ଦେବୀମାନେ, ଭୂମି ଆଉ ଜଣେ ମାଆ। ଏହି ଦୁଇଁଜଣ ଉତ୍ପତ୍ତି, ପାଳନ ଓ ନାଶର କାରଣ।
ଅତ୍ର ପ୍ରତିଷ୍ଠିତୋ ଧର୍ମୋ ହ୍ଯ୍ ଅତ୍ର ଯଜ୍ଞଃ ସନାତନଃ ଅତ୍ର ଭୁକ୍ତିଶ୍ ଚ ମୁକ୍ତିଶ୍ ଚ ସ୍ଥାଵରଂ ଜଙ୍ଗମଂ ତଥା
ଏଠି ଧର୍ମ ବସିଛି, ଏଠି ସନାତନ ଯଜ୍ଞ ଅଛି। ଏଠି ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଅଛି, ସ୍ଥାବର ଓ ଚର ମଧ୍ୟ ଏଠି ଅଛି।
ସ୍ମରଣାନ୍ ମାନସଂ ପାପଂ ଵଚନାଦ୍ ଵାଚିକଂ ତଥା ସ୍ନାନପାନାଭିଷେକାଚ୍ ଚ ପ୍ରଣଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅପି କାଯିକମ୍
ସ୍ମରଣ କଲେ ମନର ପାପ ନଶ ହୁଏ, କଥା କହିଲେ ମୁଁହର ପାପ ଯାଏ, ଏବଂ ସ୍ନାନ, ପାନ କିମ୍ବା ଅଭିଷେକ କଲେ ଶରୀରର ପାପ ମଧ୍ୟ ଦୂରିଯାଏ।
ଏତଦ୍ ଏଵାମୃତଂ ଲୋକେ ନୈତସ୍ମାତ୍ ପାଵନଂ ପରମ୍ ମଯାଭିମନ୍ତ୍ରିତଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଗୃହାଣେମଂ କମଣ୍ଡଲୁମ୍
ଏହି ପାଣି ଏଇ ସଂସାରରେ ଅମୃତ ସମାନ; ଏହାଠାରୁ ଅଧିକ ପବିତ୍ର କିଛି ନାହିଁ। ମୁଁ ଏହାକୁ ମନ୍ତ୍ରପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଛି, ବ୍ରହ୍ମନ୍—ଏହି କମଣ୍ଡଳୁ ନେଅ।
ଅତ୍ରତ୍ଯଂ ଵାରି ଯଃ କଶ୍ଚିତ୍ ସ୍ମରେଦ୍ ଅପି ପଠେଦ୍ ଅପି ସ ସର୍ଵକାମାନ୍ ଆପ୍ନୋତି ଗୃହାଣେମଂ କମଣ୍ଡଲୁମ୍
ଏଠାର ପାଣିକୁ ଯେ କେହି ସ୍ମରଣ କରେ କିମ୍ବା ପଢ଼େ, ସେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିପାରେ—ଏହି କମଣ୍ଡଳୁ ନେଅ।