ଦୈଵେଷ୍ଵ୍ ଏଵ ପ୍ରଦେଶେଷୁ ତପସ୍ ତପ୍ତ୍ଵା ମହର୍ଷଯଃ ଦୈଵପ୍ରଭାଵାତ୍ ତପସ ଆର୍ଷାଣ୍ଯ୍ ଅପି ଚ ତାନ୍ଯ୍ ଅପି
ଦେବତା ତୀର୍ଥରେ ମହାଋଷିମାନେ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ; ଦେବତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଓ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଋଷି ଉତ୍ପନ୍ନ ତୀର୍ଥମାନେ ମଧ୍ୟ ଦେବତା ତୀର୍ଥ ହେଲେ।
ଆତ୍ମନଃ ଶ୍ରେଯସେ ମୁକ୍ତ୍ଯୈ ପୂଜାଯୈ ଭୂତଯେ ଽଥଵା ଆତ୍ମନଃ ଫଲଭୂତ୍ଯର୍ଥଂ ଯଶସୋ ଽଵାପ୍ତଯେ ପୁନଃ
ନିଜ ମଙ୍ଗଳ, ମୋକ୍ଷ, ପୂଜା, ଭଲ ହେବା ପାଇଁ, କିମ୍ବା ନିଜ ଲାଭ ଓ ଖ୍ୟାତି ପାଇଁ—ଏହି ସବୁ କାରଣରେ ମଧ୍ୟ।
ମାନୁଷୈଃ କାରିତାନ୍ଯ୍ ଆହୁର୍ ମାନୁଷାଣୀତି ନାରଦ ଏଵଂ ଚତୁର୍ଵିଧୋ ଭେଦସ୍ ତୀର୍ଥାନାଂ ମୁନିସତ୍ତମ
ମଣିଷମାନେ ଯେଉଁ ତୀର୍ଥ ନିର୍ମାଣ କରିଛନ୍ତି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ମଣିଷ ତୀର୍ଥ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ନାରଦ। ଏହିପରି ଚାରି ପ୍ରକାର ତୀର୍ଥ ରହିଛି, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଭେଦଂ ନ କଶ୍ଚିଜ୍ ଜାନାତି ଶ୍ରୋତୁଂ ଯୁକ୍ତୋ ଽସି ନାରଦ ବହଵଃ ପଣ୍ଡିତଂମନ୍ଯାଃ ଶୃଣ୍ଵନ୍ତି କଥଯନ୍ତି ଚ ସୁକୃତୀ କୋ ଽପି ଜାନାତି ଵକ୍ତୁଂ ଶ୍ରୋତୁଂ ନିଜୈର୍ ଗୁଣୈଃ
ଏହି ଭିନ୍ନତା କେହି ଜାଣିନାହାନ୍ତି; ତୁମେ ଶୁଣିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ, ନାରଦ। ବହୁତେ ନିଜକୁ ପଣ୍ଡିତ ଭାବନ୍ତି, ଶୁଣନ୍ତି ଓ କହନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ନିଜ ଗୁଣରେ କେବଳ ଏକ ଭଲ ଲୋକ ଏହାକୁ ଠିକ୍ଭାବେ କହିବା ଓ ଶୁଣିବାକୁ ଜାଣନ୍ତି।
ତେଷାଂ ସ୍ଵରୂପଂ ଭେଦଂ ଚ ଶ୍ରୋତୁମ୍ ଇଚ୍ଛାମି ତତ୍ତ୍ଵତଃ ଯଚ୍ ଛ୍ରୁତ୍ଵା ସର୍ଵପାପେଭ୍ଯୋ ମୁଚ୍ଯତେ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ମୁଁ ଏହାମାନଙ୍କର ସ୍ୱରୂପ ଓ ଭିନ୍ନତା ସତ୍ୟରେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ। ଏହି କଥା ଶୁଣିଲେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ—ଏହାର କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ବ୍ରହ୍ମନ୍ କୃତଯୁଗାଦୌ ତୁ ଉପାଯୋ ଽନ୍ଯୋ ନ ଵିଦ୍ଯତେ ତୀର୍ଥସେଵାଂ ଵିନା ସ୍ଵଲ୍ପାଯାସେନାଭୀଷ୍ଟଦାଯିନୀମ୍
ବ୍ରହ୍ମନ୍, କୃତଯୁଗ ଆରମ୍ଭରେ ତୀର୍ଥସେବା ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟ ଥିଲା ନାହିଁ, ଯାହା ସହଜରେ ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ଦେଇଥାଏ।
ନ ତ୍ଵଯା ସଦୃଶୋ ଧାତର୍ ଵକ୍ତା ଜ୍ଞାତାଥଵା କ୍ଵଚିତ୍ ତ୍ଵଂ ନାଭିକମଲେ ଵିଷ୍ଣୋଃ ସଂଜାତୋ ଽଖିଲପୂର୍ଵଜଃ
ଧାତା, ତୁମ ପରି କଥା କହିବା ବା ଜାଣିବାରେ କେହି ନାହାନ୍ତି। ତୁମେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନାଭିର କମଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କଠାରୁ ପୁରୁଣା।
ଗୋଦାଵରୀ ଭୀମରଥୀ ତୁଙ୍ଗଭଦ୍ରା ଚ ଵେଣିକା ତାପୀ ପଯୋଉଷ୍ଣୀ ଵିନ୍ଧ୍ଯସ୍ଯ ଦକ୍ଷିଣେ ତୁ ପ୍ରକୀର୍ତିତାଃ
ଗୋଦାବରୀ, ଭୀମରଥୀ, ତୁଙ୍ଗଭଦ୍ରା, ବେଣିକା, ତାପୀ ଓ ପୟଉଷ୍ଣୀ—ଏହି ନଦୀମାନେ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତର ଦକ୍ଷିଣରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ଭାଗୀରଥୀ ନର୍ମଦା ତୁ ଯମୁନା ଚ ସରସ୍ଵତୀ ଵିଶୋକା ଚ ଵିତସ୍ତା ଚ ହିମଵତ୍ପର୍ଵତାଶ୍ରିତାଃ
ଭାଗୀରଥୀ, ନର୍ମଦା, ଯମୁନା, ସରସ୍ୱତୀ, ବିଶୋକା ଓ ବିତସ୍ତା—ଏହି ନଦୀମାନେ ହିମାଳୟ ପର୍ବତରେ ବସିଛନ୍ତି।
ଏତା ନଦ୍ଯଃ ପୁଣ୍ଯତମା ଦେଵତୀର୍ଥାନ୍ଯ୍ ଉଦାହୃତାଃ ଗଯଃ କୋଲ୍ଲାସୁରୋ ଵୃତ୍ରସ୍ ତ୍ରିପୁରୋ ହ୍ଯ୍ ଅନ୍ଧକସ୍ ତଥା
ଏହି ନଦୀମାନେ ସବୁଠାରୁ ପବିତ୍ର, ଦେବତା ତୀର୍ଥ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଗୟା, କୋଲ୍ଲାସୁର, ବୃତ୍ର, ତ୍ରିପୁର ଏବଂ ଏହିପରି ଅନ୍ଧକ ମଧ୍ୟ।
ହଯମୂର୍ଧା ଚ ଲଵଣୋ ନମୁଚିଃ ଶୃଙ୍ଗକସ୍ ତଥା ଯମଃ ପାତାଲକେତୁଶ୍ ଚ ମଯଃ ପୁଷ୍କର ଏଵ ଚ
ହୟମୂର୍ଧା, ଲବଣ, ନମୁଚି, ଶୃଙ୍ଗକ, ଯମ, ପାତାଳକେତୁ, ମୟା ଓ ପୁଷ୍କର—
ଏତୈର୍ ଆଵୃତତୀର୍ଥାନି ଆସୁରାଣି ଶୁଭାନି ଚ ପ୍ରଭାସୋ ଭାର୍ଗଵୋ ଽଗସ୍ତିର୍ ନରନାରାଯଣୌ ତଥା
ଏହିମାନେ ଆସୁର ଓ ଶୁଭ ତୀର୍ଥଗୁଡ଼ିକୁ ଘେରି ରହିଛନ୍ତି; ପ୍ରଭାସ, ଭାର୍ଗବ, ଅଗସ୍ତ୍ୟ, ଏବଂ ନର-ନାରାୟଣ ମଧ୍ୟ—
ଵସିଷ୍ଠଶ୍ ଚ ଭରଦ୍ଵାଜୋ ଗୋତମଃ କଶ୍ଯପୋ ମନୁଃ ଇତ୍ଯାଦିମୁନିଜୁଷ୍ଟାନି ଋଷିତୀର୍ଥାନି ନାରଦ
ବସିଷ୍ଠ, ଭରଦ୍ୱାଜ, ଗୌତମ, କଶ୍ୟପ, ମନୁ—ଏହି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଋଷିମାନେ, ନାରଦ, ଋଷିମାନଙ୍କର ତୀର୍ଥଗୁଡ଼ିକୁ ପବିତ୍ର କରିଛନ୍ତି।
ଅମ୍ବରୀଷୋ ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରୋ ମାନ୍ଧାତା ମନୁର୍ ଏଵ ଚ କୁରୁଃ କନଖଲଶ୍ ଚୈଵ ଭଦ୍ରାଶ୍ଵଃ ସଗରସ୍ ତଥା
ଅମ୍ବରୀଷ, ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ର, ମାନ୍ଧାତା, ମନୁ, କୁରୁ, କନଖଳ, ଭଦ୍ରାଶ୍ୱ ଓ ସଗର—
ଅଶ୍ଵଯୂପୋ ନାଚିକେତା ଵୃଷାକପିର୍ ଅରିଂଦମଃ ଇତ୍ଯାଦିମାନୁଷୈର୍ ଵିପ୍ର ନିର୍ମିତାନି ଶୁଭାନି ଚ
ଅଶ୍ୱୟୂପ, ନଚିକେତା, ବୃଷାକପି, ଅରିଂଦମ—ଏହି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମାନବମାନେ, ମୁନି, ଶୁଭ ତୀର୍ଥଗୁଡ଼ିକୁ ସ୍ଥାପନ କରିଛନ୍ତି।
ଯଶସଃ ଫଲଭୂତ୍ଯର୍ଥଂ ନିର୍ମିତାନୀହ ନାରଦ ସ୍ଵତୋଉଦ୍ଭୂତାନି ଦୈଵାନି ଯତ୍ର କ୍ଵାପି ଜଗତ୍ତ୍ରଯେ ପୁଣ୍ଯତୀର୍ଥାନି ତାନ୍ଯ୍ ଆହୁସ୍ ତୀର୍ଥଭେଦୋ ମଯୋଦିତଃ
ଯଶ, ଫଳ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ଏହି ତୀର୍ଥଗୁଡ଼ିକ ଏଠାରେ ସ୍ଥାପିତ; ଏବଂ ତିନି ଜଗତର ବିଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନରେ ସ୍ୱୟଂ ଉତ୍ପନ୍ନ ଦିବ୍ୟ ତୀର୍ଥଗୁଡ଼ିକୁ ପୁଣ୍ୟତୀର୍ଥ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏହି ତୀର୍ଥମାନଙ୍କର ପ୍ରକାର ମୁଁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କଲି।
ତ୍ରିଦୈଵତ୍ଯଂ ତୁ ଯତ୍ ତୀର୍ଥଂ ସର୍ଵେଭ୍ଯୋ ହ୍ଯ୍ ଉକ୍ତମ୍ ଉତ୍ତମମ୍ ତସ୍ଯ ସ୍ଵରୂପଭେଦଂ ଚ ଵିସ୍ତରେଣ ବ୍ରଵୀତୁ ମେ
ଯେ ତୀର୍ଥ ତିନି ଦେବତାଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦିଶ୍ୟ କରାଯାଇଛି, ସେହି ତୀର୍ଥ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଏହାର ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ମୋତେ କୁହ।
ତାଵଦ୍ ଅନ୍ଯାନି ତୀର୍ଥାନି ତାଵତ୍ ତାଃ ପୁଣ୍ଯଭୂମଯଃ ତାଵଦ୍ ଯଜ୍ଞାଦଯୋ ଯାଵତ୍ ତ୍ରିଦୈଵତ୍ଯଂ ନ ଦୃଶ୍ଯତେ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ତୀର୍ଥ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ ତୀର୍ଥ ଅଛି, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥଳୀମାନେ ଅଛନ୍ତି, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯଜ୍ଞ ଓ ଏମିତି କାର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତିନି ଦେବତାଙ୍କ ଦର୍ଶନ ହୁଏନାହିଁ।
ଗଙ୍ଗେଯଂ ସରିତାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠା ସର୍ଵକାମପ୍ରଦାଯିନୀ ତ୍ରିଦୈଵତ୍ଯା ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ତଦୁତ୍ପତ୍ତିମ୍ ଅତଃ ଶୃଣୁ
ଗଙ୍ଗା ସମସ୍ତ ନଦୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସମସ୍ତ ଆଶା ପୂରଣ କରେ; ଏହା ତିନି ଦେବତାଙ୍କ ସହିତ ସଂପୃକ୍ତ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହାର ଉତ୍ପତ୍ତି କଥା ଏବେ ଶୁଣ।
ଵର୍ଷାଣାମ୍ ଅଯୁତାତ୍ ପୂର୍ଵଂ ଦେଵକାର୍ଯ ଉପସ୍ଥିତେ ତାରକୋ ବଲଵାନ୍ ଆସୀନ୍ ମଦ୍ଵରାଦ୍ ଅତିଗର୍ଵିତଃ
ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ପୂର୍ବରୁ, ଦେବମାନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଆସିଲାବେଳେ, ତାରକ ମୋର ଦିଆଯାଇଥିବା ଆଶୀର୍ବାଦରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗର୍ବିତ ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ଦେଵାନାଂ ପରମୈଶ୍ଵର୍ଯଂ ହୃତଂ ତେନ ବଲୀଯସା ତତସ୍ ତେ ଶରଣଂ ଜଗ୍ମୁର୍ ଦେଵାଃ ସେନ୍ଦ୍ରପୁରୋଗମାଃ
ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତାରକ ଦେବମାନଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶାସନ ହରିନେଲା; ତେଣୁ ଦେବମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଶରଣ ପାଇବାକୁ ଗଲେ।
କ୍ଷୀରୋଦଶାଯିନଂ ଦେଵଂ ଜଗତାଂ ପ୍ରପିତାମହମ୍ କୃତାଞ୍ଜଲିପୁଟା ଦେଵା ଵିଷ୍ଣୁମ୍ ଊଚୁର୍ ଅନନ୍ଯଗାଃ
ଦେବମାନେ ହାତ ଜୋଡି, ଦୁଧ ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ଶୟନ କରୁଥିବା, ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କ ପ୍ରପିତାମହ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନିକଟକୁ ଏକାଗ୍ର ଭାବେ ଯାଇ କହିଲେ।
ତ୍ଵଂ ତ୍ରାତା ଜଗତାଂ ନାଥ ଦେଵାନାଂ କୀର୍ତିଵର୍ଧନ ସର୍ଵେଶ୍ଵର ଜଗଦ୍ଯୋନେ ତ୍ରଯୀମୂର୍ତେ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ
ତୁମେ ଜଗତର ରକ୍ଷକ, ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ, ଦେବମାନଙ୍କର କୀର୍ତ୍ତି ବଢ଼ାଉଥିବା, ସମସ୍ତଙ୍କ ଶ୍ୱାମୀ, ସୃଷ୍ଟିର ମୂଳ, ତିନି ବେଦର ଅବତାର—ଆମେ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରୁ।
ଲୋକସ୍ରଷ୍ଟାସୁରାନ୍ ହନ୍ତା ତ୍ଵମ୍ ଏଵ ଜଗତାଂ ପତିଃ ସ୍ଥିତ୍ଯୁତ୍ପତ୍ତିଵିନାଶାନାଂ କାରଣଂ ତ୍ଵଂ ଜଗନ୍ମଯ
ତୁମେ ଏକାକି ଜଗତର ସୃଷ୍ଟା, ଆସୁରମାନଙ୍କ ନାଶକ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ; ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ ଓ ବିନାଶର କାରଣ, ହେ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ।
ତ୍ରାତା ନ କୋପ୍ଯ୍ ଅସ୍ତି ଜଗତ୍ତ୍ରଯେ ଽପି ଶରୀରିଣାଂ ସର୍ଵଵିପଦ୍ଗତାନାମ୍ ତ୍ଵଯା ଵିନା ଵାରିଜପତ୍ତ୍ରନେତ୍ର ତାପତ୍ରଯାଣାଂ ଶରଣଂ ନ ଚାନ୍ଯତ୍
ତିନି ଜଗତରେ ଶରୀରଧାରୀ ପ୍ରାଣୀମାନେ, ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଥିବା ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ରକ୍ଷକ ନାହିଁ, ହେ ପଦ୍ମନୟନ; ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି ତିନି ପ୍ରକାର ଦୁଃଖରୁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ନାହିଁ।
ପିତା ଚ ମାତା ଜଗତୋ ଽଖିଲସ୍ଯ ତ୍ଵମ୍ ଏଵ ସେଵାସୁଲଭୋ ଽସି ଵିଷ୍ଣୋ ପ୍ରସୀଦ ପାହୀଶ ମହାଭଯେଭ୍ଯୋ ଶ୍ମଦାର୍ତିହନ୍ତା ଵଦ କସ୍ ତ୍ଵଦନ୍ଯଃ
ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ପିତା ଓ ମାତା, ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ସେବା କଲେ ସହଜରେ ମିଳିଯାଉଛ; ଦୟା କର, ପ୍ରଭୁ, ଆମକୁ ବଡ଼ ଭୟରୁ ରକ୍ଷା କର। ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି ଆମ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବାକୁ ଅନ୍ୟ କିଏ ଅଛି?
ଆଦିକର୍ତା ଵରାହସ୍ ତ୍ଵଂ ମତ୍ସ୍ଯଃ କୂର୍ମସ୍ ତଥୈଵ ଚ ଇତ୍ଯାଦିରୂପଭେଦୈର୍ ନୋ ରକ୍ଷସେ ଭଯ ଆଗତେ
ତୁମେ ଆଦି ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ବରାହ, ମତ୍ସ୍ୟ, କୂର୍ମ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରୂପରେ, ଏହି ବିଭିନ୍ନ ଅବତାର ଦ୍ୱାରା ଆମକୁ ଭୟ ଆସିଲେ ରକ୍ଷା କର।
ହୃତସ୍ଵାମ୍ଯାନ୍ ସୁରଗଣାନ୍ ହୃତଦାରାନ୍ ଗତାପଦଃ କସ୍ମାନ୍ ନ ରକ୍ଷସେ ଦେଵ ଅନନ୍ଯଶରଣାନ୍ ହରେ
ଦେବମାନେ ତାଙ୍କର ଶାସନ ହରାଇଛନ୍ତି, ଘରବାଡ଼ି ହରାଇଛନ୍ତି, ସ୍ଥାନ ହରାଇଛନ୍ତି—ହେ ଦେବ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ନଥିବା ଏମାନଙ୍କୁ ହେ ହରି, କାହିଁକି ରକ୍ଷା କରୁନାହଁ?
ତତଃ ପ୍ରୋଵାଚ ଭଗଵାଞ୍ ଶେଷଶାଯୀ ଜଗତ୍ପତିଃ କସ୍ମାଚ୍ ଚ ଭଯମ୍ ଆପନ୍ନଂ ତଦ୍ ବ୍ରୁଵନ୍ତୁ ଗତଜ୍ଵରାଃ ତତଃ ଶ୍ରିଯଃ ପତିଂ ପ୍ରାହୁସ୍ ତଂ ତାରକଵଧଂ ପ୍ରତି
ତାପରେ ସେଷ ଉପରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିବା, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ନାଥ, ଭଗବାନ୍ କହିଲେ, "ତୁମେ ଭୟ ଛାଡ଼ି, କାହିଁକି ଏହି ଭୟରେ ପଡ଼ିଛ? ସେ କଥା ମୋତେ କହ।" ତାପରେ ସମସ୍ତେ ଶ୍ରୀଙ୍କ ପତିଙ୍କୁ ତାରକାଙ୍କ ବଧ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ସୂଚନା ଦେଲେ।
ତାରକାଦ୍ ଭଯମ୍ ଆପନ୍ନଂ ଭୀଷଣଂ ରୋମହର୍ଷଣମ୍ ନ ଯୁଦ୍ଧୈସ୍ ତପସା ଶାପୈର୍ ହନ୍ତୁଂ ନୈଵ କ୍ଷମା ଵଯମ୍
ତାରକା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଏମିତି ଭୟଭୀତ ହେଇଛୁ, ଯାହା ଶୁଣିଲେ ଦେହ କଟକଟିଯାଏ। ଯୁଦ୍ଧ, ତପସ୍ୟା କିମ୍ବା ଶାପ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ତାଙ୍କୁ ବଧ କରିପାରୁନାହିଁ।