ଵାରାହଂ ଚ ତଥାଗ୍ନେଯେ ନରସିଂହଂ ଚ ନୈରୃତେ ଵାଯଵ୍ଯେ ମାଧଵଂ ଚୈଵ ତଥୈଶାନେ ତ୍ରିଵିକ୍ରମମ୍
ଅଗ୍ନିକୋଣରେ ବାରାହ, ନୈଋତକୋଣରେ ନରସିଂହ, ବାୟୁକୋଣରେ ମାଧବ ଏବଂ ଈଶାନକୋଣରେ ତ୍ରିବିକ୍ରମଙ୍କୁ ବସାଇବା।
ତଥାଷ୍ଟାକ୍ଷରଦେଵସ୍ଯ ଗରୁଡଂ ପୁରତୋ ନ୍ଯସେତ୍ ଵାମପାର୍ଶ୍ଵେ ତଥା ଚକ୍ରଂ ଶଙ୍ଖଂ ଦକ୍ଷିଣତୋ ନ୍ଯସେତ୍
ଅଷ୍ଟାକ୍ଷର ଦେବତାଙ୍କ ପୂର୍ବରେ ଗରୁଡ଼, ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଚକ୍ର ଏବଂ ଦକ୍ଷିଣ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଶଂଖକୁ ବସାଇବା।
ତଥା ମହାଗଦାଂ ଚୈଵ ନ୍ଯସେଦ୍ ଦେଵସ୍ଯ ଦକ୍ଷିଣେ ତତଃ ଶାର୍ଙ୍ଗଂ ଧନୁର୍ ଵିଦ୍ଵାନ୍ ନ୍ଯସେଦ୍ ଦେଵସ୍ଯ ଵାମତଃ
ଦେବତାଙ୍କର ଦକ୍ଷିଣ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ମହାଗଦା, ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଶାର୍ଙ୍ଗ ଧନୁଷ୍କୁ ବସାଇବା।
ଦକ୍ଷିଣେନେଷୁଧୀ ଦିଵ୍ଯେ ଖଡ୍ଗଂ ଵାମେ ଚ ଵିନ୍ଯସେତ୍ ଶ୍ରିଯଂ ଦକ୍ଷିଣତଃ ସ୍ଥାପ୍ଯ ପୁଷ୍ଟିମ୍ ଉତ୍ତରତୋ ନ୍ଯସେତ୍
ଦକ୍ଷିଣ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଦିବ୍ୟ ତୀରଧାର, ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଖଡ଼ଗ; ଦକ୍ଷିଣରେ ଶ୍ରୀ ଏବଂ ଉତ୍ତରରେ ପୁଷ୍ଟିକୁ ବସାଇବା।
ଵନମାଲାଂ ଚ ପୁରତସ୍ ତତଃ ଶ୍ରୀଵତ୍ସକୌସ୍ତୁଭୌ ଵିନ୍ଯସେଦ୍ ଧୃଦଯାଦୀନି ପୂର୍ଵାଦିଷୁ ଚତୁର୍ଦିଶମ୍
ପୂର୍ବରେ ବନମାଳା, ତାପରେ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଓ କୌସ୍ତୁଭ; ହୃଦୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଚିହ୍ନଗୁଡିକୁ ଚାରି ଦିଗରେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା।
ତତୋ ଽସ୍ତ୍ରଂ ଦେଵଦେଵସ୍ଯ କୋଣେ ଚୈଵ ତୁ ଵିନ୍ଯସେତ୍ ଇନ୍ଦ୍ରମ୍ ଅଗ୍ନିଂ ଯମଂ ଚୈଵ ନୈରୃତଂ ଵରୁଣଂ ତଥା
ତାପରେ ଦେବଦେବଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରକୁ କୋଣଗୁଡିକରେ ବସାଇବା; ଏହିପରି ଇନ୍ଦ୍ର, ଅଗ୍ନି, ଯମ, ନୈଋତ ଏବଂ ବରୁଣଙ୍କୁ ବସାଇବା।
ଵାଯୁଂ ଧନଦମ୍ ଈଶାନମ୍ ଅନନ୍ତଂ ବ୍ରହ୍ମଣା ସହ ପୂଜଯେତ୍ ତାନ୍ତ୍ରିକୈର୍ ମନ୍ତ୍ରୈର୍ ଅଧଶ୍ ଚୋର୍ଧ୍ଵଂ ତଥୈଵ ଚ
ବାୟୁ, କୁବେର, ଈଶାନ, ଅନନ୍ତ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ତାନ୍ତ୍ରିକ ମନ୍ତ୍ରରେ ଉପର ଓ ତଳରେ ପୂଜା କରିବା।
ଏଵଂ ସଂପୂଜ୍ଯ ଦେଵେଶଂ ମଣ୍ଡଲସ୍ଥଂ ଜନାର୍ଦନମ୍ ଲଭେଦ୍ ଅଭିମତାନ୍ କାମାନ୍ ନରୋ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଅତ୍ର ସଂଶଯଃ
ଏପରି ଭାବରେ ମଣ୍ଡଳରେ ବସିଥିବା ଦେବେଶ ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ, ମନୁଷ୍ୟ ନିଜ ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ପାଇଥାଏ — ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଅନେନୈଵ ଵିଧାନେନ ମଣ୍ଡଲସ୍ଥଂ ଜନାର୍ଦନମ୍ ପୂଜିତଂ ଯଃ ସଂପଶ୍ଯେତ ସ ଵିଶେଦ୍ ଵିଷ୍ଣୁମ୍ ଅଵ୍ଯଯମ୍
ଏହି ପ୍ରକ୍ରିୟା ଅନୁସାରେ ମଣ୍ଡଳରେ ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ପୂଜା କରି ଯେ କେହି ଦେଖିଥାଏ, ସେ ଅବିନାଶୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପ୍ରବେଶ କରେ।
ସକୃଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅର୍ଚିତୋ ଯେନ ଵିଧିନାନେନ କେଶଵଃ ଜନ୍ମମୃତ୍ଯୁଜରାଂ ତୀର୍ତ୍ଵା ସ ଵିଷ୍ଣୋଃ ପଦମ୍ ଆପ୍ନୁଯାତ୍
ଏହି ଧର୍ମରେ କେଶବଙ୍କୁ ଏକଥର ମଧ୍ୟ ପୂଜା କରିଥିଲେ, ଜନ୍ମ, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ବୃଦ୍ଧାପ୍ୟକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପଦକୁ ପାଇଁଥାଏ।
ଯଃ ସ୍ମରେତ୍ ସତତଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ନାରାଯଣମ୍ ଅତନ୍ଦ୍ରିତଃ ଅନ୍ଵହଂ ତସ୍ଯ ଵାସାଯ ଶ୍ଵେତଦ୍ଵୀପଃ ପ୍ରକଲ୍ପିତଃ
ଯେ କେହି ନାରାୟଣଙ୍କୁ ନିରନ୍ତର ଭକ୍ତିରେ ଅବିଚଳ ଭାବରେ ସ୍ମରଣ କରେ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରତିଦିନ ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପ ରେ ନିବାସ ସଜାଯାଏ।
ଓଂକାରାଦିସମାଯୁକ୍ତଂ ନମଃକାରାନ୍ତଦୀପିତମ୍ ତନ୍ନାମ ସର୍ଵତତ୍ତ୍ଵାନାଂ ମନ୍ତ୍ର ଇତ୍ଯ୍ ଅଭିଧୀଯତେ
ଓଁ ରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇ 'ନମଃ' ରେ ଶେଷ ହେଉଥିବା ଏହି ନାମ, ସମସ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱର ମନ୍ତ୍ର ଭାବେ ଘୋଷିତ।
ଅନେନୈଵ ଵିଧାନେନ ଗନ୍ଧପୁଷ୍ପଂ ନିଵେଦଯେତ୍ ଏକୈକସ୍ଯ ପ୍ରକୁର୍ଵୀତ ଯଥୋଦ୍ଦିଷ୍ଟଂ କ୍ରମେଣ ତୁ
ଏହି ପ୍ରକ୍ରିୟା ଅନୁସାରେ ଗନ୍ଧ ଓ ପୁଷ୍ପ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ପାଇଁ ଯେପରି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅଛି, ସେହି କ୍ରମରେ।
ମୁଦ୍ରାସ୍ ତତୋ ନିବଧ୍ନୀଯାଦ୍ ଯଥୋକ୍ତକ୍ରମଚୋଦିତାଃ ଜପଂ ଚୈଵ ପ୍ରକୁର୍ଵୀତ ମୂଲମନ୍ତ୍ରେଣ ମନ୍ତ୍ରଵିତ୍
ତାପରେ, ଯେପରି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅଛି, ସେହି କ୍ରମରେ ମୁଦ୍ରା କରିବା ଉଚିତ; ମନ୍ତ୍ର ଜଣେ ମୂଳମନ୍ତ୍ର ଜପ କରିବା ଉଚିତ।
ଅଷ୍ଟାଵିଂଶତିମ୍ ଅଷ୍ଟୌ ଵା ଶତମ୍ ଅଷ୍ଟୋତ୍ତରଂ ତଥା କାମେଷୁ ଚ ଯଥାପ୍ରୋକ୍ତଂ ଯଥାଶକ୍ତି ସମାହିତଃ
ଯେପରି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅଛି ଓ ଯେପରି ଶକ୍ତି ଅଛି, ଏକାଗ୍ର ଭାବରେ ଅଷ୍ଟାବିଂଶତି, ଅଷ୍ଟ, ଏକଶତ ଅଷ୍ଟ, କିମ୍ବା ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ଜପ କରିବା ଉଚିତ।
ପଦ୍ମଂ ଶଙ୍ଖଶ୍ ଚ ଶ୍ରୀଵତ୍ସୋ ଗଦା ଗରୁଡ ଏଵ ଚ ଚକ୍ରଂ ଖଡ୍ଗଶ୍ ଚ ଶାର୍ଙ୍ଗଂ ଚ ଅଷ୍ଟୌ ମୁଦ୍ରାଃ ପ୍ରକୀର୍ତିତାଃ
ପଦ୍ମ, ଶଂଖ, ଶ୍ରୀବତ୍ସ, ଗଦା, ଗରୁଡ, ଚକ୍ର, ଖଡ୍ଗ ଓ ଶାର୍ଙ୍ଗ—ଏହି ଅଷ୍ଟ ମୁଦ୍ରା ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ଗଚ୍ଛ ଗଚ୍ଛ ପରଂ ସ୍ଥାନଂ ପୁରାଣପୁରୁଷୋତ୍ତମ ଯତ୍ର ବ୍ରହ୍ମାଦଯୋ ଦେଵା ଵିନ୍ଦନ୍ତି ପରମଂ ପଦମ୍
ଏ ପୁରାତନ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ, ଉଚ୍ଚ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଅ, ଯେଉଁଠାରେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ପରମ ପଦକୁ ପାଇଁଥାନ୍ତି।
ଅର୍ଚନଂ ଯେ ନ ଜାନନ୍ତି ହରେର୍ ମନ୍ତ୍ରୈର୍ ଯଥୋଦିତମ୍ ତେ ତତ୍ର ମୂଲମନ୍ତ୍ରେଣ ପୂଜଯନ୍ତ୍ଵ୍ ଅଚ୍ଯୁତଂ ସଦା
ଯେମାନେ ମନ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ହରିଙ୍କ ଅର୍ଚନା ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ସେଠାରେ ସଦା ମୂଳମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତୁ।
ଏଵଂ ସଂପୂଜ୍ଯ ଵିଧିଵଦ୍ ଭକ୍ତ୍ଯା ତଂ ପୁରୁଷୋତ୍ତମମ୍ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଶିରସା ପଶ୍ଚାତ୍ ସାଗରଂ ଚ ପ୍ରସାଦଯେତ୍
ଏପରି ଭକ୍ତି ସହିତ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ଶିର ନମାଇ, ପରେ ସାଗରକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ଉଚିତ।
ପ୍ରାଣସ୍ ତ୍ଵଂ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ଯୋନିଶ୍ ଚ ସରିତାଂ ପତେ ତୀର୍ଥରାଜ ନମସ୍ ତେ ଽସ୍ତୁ ତ୍ରାହି ମାମ୍ ଅଚ୍ଯୁତପ୍ରିଯ
ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜୀବର ପ୍ରାଣ ଓ ସମସ୍ତ ନଦୀର ଉତ୍ସ, ଜଳର ନାଥ, ତୀର୍ଥରାଜ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର।
ସ୍ନାତ୍ଵୈଵଂ ସାଗରେ ସମ୍ଯକ୍ ତସ୍ମିନ୍ କ୍ଷେତ୍ରଵରେ ଦ୍ଵିଜାଃ ତୀରେ ଚାଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ଵିଧିଵନ୍ ନାରାଯଣମ୍ ଅନାମଯମ୍
ସାଗରରେ ଭଲଭାବେ ସ୍ନାନ କରି, ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କ୍ଷେତ୍ରରେ, ଦ୍ୱିଜମାନେ, ତୀରରେ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ରାମଂ କୃଷ୍ଣଂ ସୁଭଦ୍ରାଂ ଚ ପ୍ରଣିପତ୍ଯ ଚ ସାଗରମ୍ ଶତାନାମ୍ ଅଶ୍ଵମେଧାନାଂ ଫଲଂ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ମାନଵଃ
ରାମ, କୃଷ୍ଣ, ସୁଭଦ୍ରା ଓ ସାଗରକୁ ନମସ୍କାର କରି, ମନୁଷ୍ୟ ଶତ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ପାଇଁଥାଏ।
ସର୍ଵପାପଵିନିର୍ମୁକ୍ତଃ ସର୍ଵଦୁଃଖଵିଵର୍ଜିତଃ ଵୃନ୍ଦାରକ ଇଵ ଶ୍ରୀମାନ୍ ରୂପଯୌଵନଗର୍ଵିତଃ
ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ଓ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ଦୂର, ସେ ବୃନ୍ଦାରକ ପରି ଶ୍ରୀମୟ, ରୂପ ଓ ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ଗର୍ବିତ ହୁଏ।
ଵିମାନେନାର୍କଵର୍ଣେନ ଦିଵ୍ଯଗନ୍ଧର୍ଵନାଦିନା କୁଲୈକଵିଂଶମ୍ ଉଦ୍ଧୃତ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୁଲୋକଂ ସ ଗଚ୍ଛତି
ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିବା ଦିବ୍ୟ ବିମାନରେ ଦେବଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ, ସେ ନିଜ ବଂଶର ଏକୋଇଶ ପିଢିକୁ ଉଦ୍ଧାର କରି ବିଷ୍ଣୁଲୋକକୁ ଯାଏ।
ଭୁକ୍ତ୍ଵା ତତ୍ର ଵରାନ୍ ଭୋଗାନ୍ କ୍ରୀଡିତ୍ଵା ଚାପ୍ସରୈଃ ସହ ମନ୍ଵନ୍ତରଶତଂ ସାଗ୍ରଂ ଜରାମୃତ୍ଯୁଵିଵର୍ଜିତଃ
ସେଠାରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରି, ଅପ୍ସରାମାନେ ସହିତ କ୍ରୀଡା କରି, ଶତ ମନ୍ବନ୍ତର ଅଧିକ ସମୟ ପରିଅ, ବୃଦ୍ଧାପ୍ୟ ଓ ମୃତ୍ୟୁରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।
ପୁଣ୍ଯକ୍ଷଯାଦ୍ ଇହାଯାତଃ କୁଲେ ସର୍ଵଗୁଣାନ୍ଵିତେ ରୂପଵାନ୍ ସୁଭଗଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ ସତ୍ଯଵାଦୀ ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ
ପୁଣ୍ୟ ଶେଷ ହେଲେ, ସେ ଏଠାରେ ସମସ୍ତ ଗୁଣ ଥିବା ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଉଥାଏ; ରୂପବାନ, ସୁଭଗ, ଶ୍ରୀମୟ, ସତ୍ୟବାଦୀ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଜିତ।
ଵେଦଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥଵିଦ୍ ଵିପ୍ରୋ ଭଵେଦ୍ ଯଜ୍ଵା ତୁ ଵୈଷ୍ଣଵଃ ଯୋଗଂ ଚ ଵୈଷ୍ଣଵଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ତତୋ ମୋକ୍ଷମ୍ ଅଵାପ୍ନୁଯାତ୍
ଯିଏ ବେଦ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥ ଜାଣିଥାଏ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଯଜ୍ଞ କରୁଥାଏ, ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଭକ୍ତ ହୁଏ। ବୈଷ୍ଣବ ଯୋଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ସେ ପରେ ମୋକ୍ଷ ଲାଭ କରେ।
ଗ୍ରହୋପରାଗେ ସଂକ୍ରାନ୍ତ୍ଯାମ୍ ଅଯନେ ଵିଷୁଵେ ତଥା ଯୁଗାଦିଷୁ ଷଡଶୀତ୍ଯାଂ ଵ୍ଯତୀପାତେ ଦିନକ୍ଷଯେ
ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଗ୍ରହଣ, ଦକ୍ଷିଣାୟନ-ଉତ୍ତରାୟଣ, ବିଷୁବ ଦିନ, ଯୁଗ ଆରମ୍ଭ, ଷଷ୍ଠୀ ତିଥି, ଗ୍ରହ ସଂଯୋଗ ଓ ଦିନ ଶେଷବେଳେ—
ଆଷାଢ୍ଯାଂ ଚୈଵ କାର୍ତ୍ତିକ୍ଯାଂ ମାଘ୍ଯାଂ ଵାନ୍ଯେ ଶୁଭେ ତିଥୌ ଯେ ତତ୍ର ଦାନଂ ଵିପ୍ରେଭ୍ଯଃ ପ୍ରଯଚ୍ଛନ୍ତି ସୁମେଧସଃ
ଆଷାଢ଼, କାର୍ତ୍ତିକ, ମାଘ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଶୁଭ ତିଥିରେ, ଯେ ସମସ୍ତେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଦାନ ଦେଇଥାନ୍ତି—
ଫଲଂ ସହସ୍ରଗୁଣିତମ୍ ଅନ୍ଯତୀର୍ଥାଲ୍ ଲଭନ୍ତି ତେ ପିତୄଣାଂ ଯେ ପ୍ରଯଚ୍ଛନ୍ତି ପିଣ୍ଡଂ ତତ୍ର ଵିଧାନତଃ
ଯେଉଁମାନେ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ସେଠାରେ ପିତୃମାନେଙ୍କୁ ପିଣ୍ଡ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ଅନ୍ୟ ତୀର୍ଥରେ ମିଳୁଥିବା ଫଳରୁ ହଜାର ଗୁଣା ଅଧିକ ଫଳ ପାଆନ୍ତି।