ଗୋଵିନ୍ଦ ତ୍ରାହି ସଂସାରାନ୍ ମାମ୍ ଉଦ୍ଧର୍ତୁଂ ତ୍ଵମ୍ ଅର୍ହସି ମଗ୍ନସ୍ଯ ମୋହସଲିଲେ ନିରୁତ୍ତାରେ ଭଵାର୍ଣଵେ ଉଦ୍ଧର୍ତା ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷ ତ୍ଵାମ୍ ଋତେ ଽନ୍ଯୋ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ହେ ଗୋବିନ୍ଦ, ସଂସାରରୁ ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କର। ମୁଁ ମୋହର ଅପାର ସମୁଦ୍ରରେ ଡୁବିଯାଇଛି, ତୁମେ ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କରିପାରିବ। ହେ ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷ, ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି ଆଉ କେହି ଉଦ୍ଧାରକ ନାହିଁ।
ଇତ୍ଥଂ ସ୍ତୁତସ୍ ତତସ୍ ତେନ ରାଜ୍ଞା ଶ୍ଵେତେନ ଭୋ ଦ୍ଵିଜାଃ ତସ୍ମିନ୍ କ୍ଷେତ୍ରଵରେ ଦିଵ୍ଯେ ଵିଖ୍ଯାତେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମେ
ଏଭଳି ରାଜା ଶ୍ୱେତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ ହୋଇ, ସେହି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ଦିବ୍ୟ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ କ୍ଷେତ୍ରରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ...
ଭକ୍ତିଂ ତସ୍ଯ ତୁ ସଂଚିନ୍ତ୍ଯ ଦେଵଦେଵୋ ଜଗଦ୍ଗୁରୁଃ ଆଜଗାମ ନୃପସ୍ଯାଗ୍ରେ ସର୍ଵୈର୍ ଦେଵୈର୍ ଵୃତୋ ହରିଃ
ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଭକ୍ତିକୁ ଚିନ୍ତା କରି, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ସହିତ ଜଗତ୍ର ଗୁରୁ, ଦେବମାନ୍ୟ ହରି, ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ନୀଲଜୀମୂତସଂକାଶଃ ପଦ୍ମପତ୍ତ୍ରାଯତେକ୍ଷଣଃ ଦଧତ୍ ସୁଦର୍ଶନଂ ଧୀମାନ୍ କରାଗ୍ରେ ଦୀପ୍ତମଣ୍ଡଲମ୍
ତାଙ୍କ ଦେହ ଗାଢ଼ ମେଘ ଭଳି, ଆଖି ଗୋଲାପ ଫୁଲର ପତ୍ର ଭଳି ବଡ଼, ବୁଦ୍ଧିମାନ୍, ଆଙ୍ଗୁଳିର ଟିପରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଧରିଥିଲେ।
କ୍ଷୀରୋଦଜଲସଂକାଶୋ ଵିମଲଶ୍ ଚନ୍ଦ୍ରସଂନିଭଃ ରରାଜ ଵାମହସ୍ତେ ଽସ୍ଯ ପାଞ୍ଚଜନ୍ଯୋ ମହାଦ୍ଯୁତିଃ
ତାଙ୍କ ଦେହ କ୍ଷୀରସାଗର ଜଳ ଭଳି ନିର୍ମଳ ଏବଂ ଚାନ୍ଦ୍ରମା ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ବାମ ହାତରେ ମହାପ୍ରଭା ପଞ୍ଚଜନ୍ୟ ଶଂଖ ଚମକୁଥିଲା।
ପକ୍ଷିରାଜଧ୍ଵଜଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ ଗଦାଶାର୍ଙ୍ଗାସିଧୃକ୍ ପ୍ରଭୁଃ ଉଵାଚ ସାଧୁ ଭୋ ରାଜନ୍ ଯସ୍ଯ ତେ ମତିର୍ ଉତ୍ତମା ଯଦ୍ ଇଷ୍ଟଂ ଵର ଭଦ୍ରଂ ତେ ପ୍ରସନ୍ନୋ ଽସ୍ମି ତଵାନଘ
ପକ୍ଷୀରାଜ ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ଧ୍ୱଜ ଧାରଣ କରି, ଶ୍ରୀମାନ୍, ଗଦା, ଧନୁଷ ଓ ତଳୱାର ଧରି, ପ୍ରଭୁ କହିଲେ: 'ବଡ଼ ଭଲ କଲ, ରାଜା! ତୁମ ମନ ଉତ୍ତମ। ଯାହା ଚାହଁ, ମୁଁ ଦେବି। ତୁମକୁ ମଙ୍ଗଳ ହେଉ, ମୁଁ ତୁମରେ ପ୍ରସନ୍ନ।'
ଶ୍ରୁତ୍ଵୈଵଂ ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ଵାକ୍ଯଂ ତତ୍ ପରମାମୃତମ୍ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଶିରସୋଵାଚ ଶ୍ଵେତସ୍ ତଦ୍ଗତମାନସଃ
ଦେବଦେବଙ୍କର ଏହି ଅମୃତ ସମାନ କଥା ଶୁଣି, ଶ୍ୱେତ ମନେ ତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ କହିଲେ।
ଯଦ୍ଯ୍ ଅହଂ ଭଗଵନ୍ ଭକ୍ତଃ ପ୍ରଯଚ୍ଛ ଵରମ୍ ଉତ୍ତମମ୍ ଆବ୍ରହ୍ମଭଵନାଦ୍ ଊର୍ଧ୍ଵଂ ଵୈଷ୍ଣଵଂ ପଦମ୍ ଅଵ୍ଯଯମ୍
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଯଦି ମୁଁ ତୁମର ଭକ୍ତ, ତେବେ ମୋତେ ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ ବର ଦିଅ—ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକୁ ଠାରୁ ଉପରେ ଅବିନାଶୀ ବୈଷ୍ଣବ ପଦ।
ଵିମଲଂ ଵିରଜଂ ଶୁଦ୍ଧଂ ସଂସାରାସଙ୍ଗଵର୍ଜିତମ୍ ତତ୍ ପଦଂ ଗନ୍ତୁମ୍ ଇଚ୍ଛାମି ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦାଜ୍ ଜଗତ୍ପତେ
ହେ ଜଗନ୍ନାଥ, ତୁମ ଦୟାରେ ମୁଁ ସେହି ପବିତ୍ର, ନିର୍ମଳ, ସଫା ଏବଂ ସଂସାରର ବନ୍ଧନ ଥିଉନଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ପହଁଚିବାକୁ ଚାହେଁ।
ଯତ୍ ପଦଂ ଵିବୁଧାଃ ସର୍ଵେ ମୁନଯଃ ସିଦ୍ଧଯୋଗିନଃ ନାଭିଗଚ୍ଛନ୍ତି ଯଦ୍ ରମ୍ଯଂ ପରଂ ପଦମ୍ ଅନାମଯମ୍
ଯେଉଁ ସ୍ଥାନକୁ ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଋଷି ଓ ସିଦ୍ଧ ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ପହଁଚିପାରନ୍ତିନାହିଁ, ଯାହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦମୟ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଦୁଃଖ ରହିତ।
ଯାସ୍ଯସି ପରମଂ ସ୍ଥାନଂ ରାଜ୍ଯାମୃତମ୍ ଉପାସ୍ଯ ଚ ସର୍ଵାଂଲ୍ ଲୋକାନ୍ ଅତିକ୍ରମ୍ଯ ମମ ଲୋକଂ ଗମିଷ୍ଯସି
ତୁମେ ସେହି ପରମ ସ୍ଥାନକୁ ପାଇବ, ରାଜ୍ୟର ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିବ, ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଶେଷରେ ମୋ ଲୋକକୁ ପହଁଚିବ।
କୀର୍ତିସ୍ ତଵାତ୍ର ରାଜେନ୍ଦ୍ର ତ୍ରୀଂଲ୍ ଲୋକାଂଶ୍ ଚ ଗମିଷ୍ଯତି ସାଂନିଧ୍ଯଂ ମମ ଚୈଵାତ୍ର ସର୍ଵଦୈଵ ଭଵିଷ୍ଯତି
ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ତୁମର କୀର୍ତ୍ତି ଏଠାରେ ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସାରିତ ହେବ, ଏଠାରେ ମୋର ସାନିଧ୍ୟ ସଦା ରହିବ।
ଶ୍ଵେତଗଙ୍ଗେତି ଗାସ୍ଯନ୍ତି ସର୍ଵେ ତେ ଦେଵଦାନଵାଃ କୁଶାଗ୍ରେଣାପି ରାଜେନ୍ଦ୍ର ଶ୍ଵେତଗାଙ୍ଗେଯମ୍ ଅମ୍ବୁ ଚ
ସମସ୍ତ ଦେବ ଓ ଦାନବମାନେ ତୁମକୁ 'ଶ୍ୱେତଗଙ୍ଗା' ବୋଲି ଗାଇବେ; ଏକ ତିନିପତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ, ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ଶ୍ୱେତଗଙ୍ଗାର ଜଳ ପ୍ରଶଂସିତ ହେବ।
ସ୍ପୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ୍ଵର୍ଗଂ ଗମିଷ୍ଯନ୍ତି ମଦ୍ଭକ୍ତା ଯେ ସମାହିତାଃ ଯସ୍ ତ୍ଵ୍ ଇମାଂ ପ୍ରତିମାଂ ଗଚ୍ଛେନ୍ ମାଧଵାଖ୍ଯାଂ ଶଶିପ୍ରଭାମ୍
ଯେଉଁମାନେ ମୋରେ ଭକ୍ତିସହିତ ଏହି ଜଳକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବେ, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପହଁଚିବେ; ଯେଉଁଠି ମାଧବ ନାମର ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭା ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ଦର୍ଶନ କରିବେ,
ଶଙ୍ଖଗୋକ୍ଷୀରସଂକାଶାମ୍ ଅଶେଷାଘଵିନାଶିନୀମ୍ ତାଂ ପ୍ରଣମ୍ଯ ସକୃଦ୍ ଭକ୍ତ୍ଯା ପୁଣ୍ଡରୀକନିଭେକ୍ଷଣାମ୍
ଶଂଖ ଓ ଗାଈ ଦୁଧ ଭଳି ଧଳା, ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ କରିଥିବା, ପଦ୍ମ ଭଳି ଆଖି ଥିବା ଏହି ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ଯେଉଁଠି ଏକଥର ଭକ୍ତିସହିତ ପ୍ରଣାମ କରିବେ,
ଵିହାଯ ସର୍ଵଲୋକାନ୍ ଵୈ ମମ ଲୋକେ ମହୀଯତେ ମନ୍ଵନ୍ତରାଣି ତତ୍ରୈଵ ଦେଵକନ୍ଯାଭିର୍ ଆଵୃତଃ
ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଛାଡ଼ି, ସେ ମୋ ଲୋକରେ ମାନ୍ୟତା ପାଇବେ, ମନ୍ବନ୍ତର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେଠାରେ ଦେବକନ୍ୟାମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହିବେ।
ଗୀଯମାନଶ୍ ଚ ମଧୁରଂ ସିଦ୍ଧଗନ୍ଧର୍ଵସେଵିତଃ ଭୁନକ୍ତି ଵିପୁଲାନ୍ ଭୋଗାନ୍ ଯଥେଷ୍ଟଂ ମାମକୈଃ ସହ
ସିଦ୍ଧ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ସେଉଁଠି ମଧୁର ଗୀତ ଗାଇ ଉପଚାର କରିବେ, ସେ ମୋ ସହିତ ଇଚ୍ଛାମତ ଅନେକ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରିବେ।
ଚ୍ଯୁତସ୍ ତସ୍ମାଦ୍ ଇହାଗତ୍ଯ ମନୁଷ୍ଯୋ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଭଵେତ୍ ଵେଦଵେଦାଙ୍ଗଵିଚ୍ ଛ୍ରୀମାନ୍ ଭୋଗଵାଂଶ୍ ଚିରଜୀଵିତଃ
ସେଠାରୁ ତଳେ ପଡ଼ି ଏଠାକୁ ଆସି, ସେ ମଣିଷ ହେବେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହେବେ, ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗର ଜ୍ଞାନୀ, ଧନୀ, ଭୋଗ୍ୟବସ୍ତୁ ଉପଭୋଗ କରିବେ, ଦୀର୍ଘାୟୁ ହେବେ।
ଗଜାଶ୍ଵରଥଯାନାଢ୍ଯୋ ଧନଧାନ୍ଯାଵୃତଃ ଶୁଚିଃ ରୂପଵାନ୍ ବହୁଭାଗ୍ଯଶ୍ ଚ ପୁତ୍ରପୌତ୍ରସମନ୍ଵିତଃ
ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ, ଯାନ, ଧନ ଓ ଧାନ୍ୟରେ ଧନୀ, ଶୁଚି, ରୂପବାନ୍, ବହୁଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ପୁଅ-ନାତି ରହିଥିବା।
ପୁରୁଷୋତ୍ତମଂ ପୁନଃ ପ୍ରାପ୍ଯ ଵଟମୂଲେ ଽଥ ସାଗରେ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଦେହଂ ହରିଂ ସ୍ମୃତ୍ଵା ତତଃ ଶାନ୍ତପଦଂ ଵ୍ରଜେତ୍
ପୁଣିଥରେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଙ୍କୁ ପାଇ, ବଟବୃକ୍ଷ ତଳେ କିମ୍ବା ସମୁଦ୍ର ପାରେ, ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରି ହରିଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ, ସେ ଶାନ୍ତିର ପଦକୁ ପହଁଚିବ।
ଶ୍ଵେତମାଧଵମ୍ ଆଲୋକ୍ଯ ସମୀପେ ମତ୍ସ୍ଯମାଧଵମ୍ ଏକାର୍ଣଵଜଲେ ପୂର୍ଵଂ ରୋହିତଂ ରୂପମ୍ ଆସ୍ଥିତମ୍
ଧଳା ମାଧବଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେଠାରେ ନିକଟରେ ଥିବା ମାଛ ଆକାରର ମାଧବଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ—ଯିଏ ପ୍ରାଚୀନ ସମୟରେ ଏକମାତ୍ର ସମୁଦ୍ରର ଜଳରେ ଲାଲ ମାଛ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ—
ଵେଦାନାଂ ହରଣାର୍ଥାଯ ରସାତଲତଲେ ସ୍ଥିତମ୍ ଚିନ୍ତଯିତ୍ଵା କ୍ଷିତିଂ ସମ୍ଯକ୍ ତସ୍ମିନ୍ ସ୍ଥାନେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତମ୍
ବେଦଗୁଡ଼ିକୁ ଫେରାଇବା ପାଇଁ ସେ ନିମ୍ନଲୋକରେ ବସିଥିଲେ, ଭଳିଭାବେ ପୃଥିବୀକୁ ଚିନ୍ତା କରି, ସେଠି ଏକାଗ୍ର ହୋଇ ରହିଲେ।
ଆଦ୍ଯାଵତରଣଂ ରୂପଂ ମାଧଵଂ ମତ୍ସ୍ଯରୂପିଣମ୍ ପ୍ରଣମ୍ଯ ପ୍ରଣତୋ ଭୂତ୍ଵା ସର୍ଵଦୁଃଖାଦ୍ ଵିମୁଚ୍ଯତେ
ଏହି ପ୍ରଥମ ଅବତାର—ମାଛ ଆକାରର ମାଧବଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଇ, ଭକ୍ତିଭାବରେ ନମସ୍କାର କଲେ, ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ପ୍ରଯାତି ପରମଂ ସ୍ଥାନଂ ଯତ୍ର ଦେଵୋ ହରିଃ ସ୍ଵଯମ୍ କାଲେ ପୁନର୍ ଇହାଯାତୋ ରାଜା ସ୍ଯାତ୍ ପୃଥିଵୀତଲେ
ସେ ପରମ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ, ଯେଉଁଠାରେ ସ୍ୱୟଂ ହରି ରହନ୍ତି; ସମୟ ଆସିଲେ, ପୁଣି ପୃଥିବୀରେ ଆସି, ରାଜା ହୁଏ।
ଵତ୍ସମାଧଵମ୍ ଆସାଦ୍ଯ ଦୁରାଧର୍ଷୋ ଭଵେନ୍ ନରଃ ଦାତା ଭୋକ୍ତା ଭଵେଦ୍ ଯଜ୍ଵା ଵୈଷ୍ଣଵଃ ସତ୍ଯସଂଗରଃ
ବଛଡ଼ି ଆକାରର ମାଧବଙ୍କୁ ନିକଟରେ ଯାଇ, ମଣିଷ ଅଜୟ, ଦାନଶୀଳ, ଭୋଗୀ, ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା, ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତ ଏବଂ ସତ୍ୟରେ ଦୃଢ଼ ହୁଏ।
ଯୋଗଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ହରେଃ ପଶ୍ଚାତ୍ ତତୋ ମୋକ୍ଷମ୍ ଅଵାପ୍ନୁଯାତ୍ ମତ୍ସ୍ଯମାଧଵମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ମଯା ସଂପରିକୀର୍ତିତମ୍ ଯଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମୁନିଶାର୍ଦୂଲାଃ ସର୍ଵାନ୍ କାମାନ୍ ଅଵାପ୍ନୁଯାତ୍
ହରିଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ଏକତା ପାଇଲେ, ପରେ ମୋକ୍ଷ ମିଳେ। ମୁଁ ତୁମକୁ ମାଛ ଆକାରର ମାଧବଙ୍କର ମହିମା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କହିଲି, ଯାହାକୁ ଦେଖିଲେ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ।
ଭଗଵଞ୍ ଶ୍ରୋତୁମ୍ ଇଚ୍ଛାମୋ ମାର୍ଜନଂ ଵରୁଣାଲଯେ କ୍ରିଯତେ ସ୍ନାନଦାନାଦି ତସ୍ଯାଶେଷଫଲଂ ଵଦ
ଭଗବନ୍, ଆମେ ଚାହୁଁଛୁ ଶୁଣିବାକୁ—ବରୁଣଙ୍କ ନିବାସରେ ଯେଉଁ ପବିତ୍ରତା କାର୍ଯ୍ୟ ହୁଏ, ସ୍ନାନ, ଦାନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କର୍ମର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଫଳ କୃପାକରି କହନ୍ତୁ।
ଶୃଣୁଧ୍ଵଂ ମୁନିଶାର୍ଦୂଲା ମାର୍ଜନସ୍ଯ ଯଥାଵିଧି ଭକ୍ତ୍ଯା ତୁ ତନ୍ମନା ଭୂତ୍ଵା ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ପୁଣ୍ଯମ୍ ଉତ୍ତମମ୍
ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ମାର୍ଜନର ଠିକ୍ ପଦ୍ଧତି ଶୁଣନ୍ତୁ; ଭକ୍ତି ଓ ଏକାଗ୍ର ମନରେ କରିଲେ, ଉତ୍ତମ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ।
ମାର୍କଣ୍ଡେଯହ୍ରଦେ ସ୍ନାନଂ ପୂର୍ଵକାଲେ ପ୍ରଶସ୍ଯତେ ଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାଂ ଵିଶେଷେଣ ସର୍ଵପାପପ୍ରଣାଶନମ୍
ପୁରୁଣା ସମୟରେ ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ସ୍ନାନକୁ ବହୁତ ପ୍ରଶଂସା କରାଯାଏ, ବିଶେଷକରି ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ, ଏହା ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନଶ୍ଟ କରେ।
ତଦ୍ଵତ୍ ସ୍ନାନଂ ସମୁଦ୍ରସ୍ଯ ସର୍ଵକାଲଂ ପ୍ରଶସ୍ଯତେ ପୌର୍ଣମାସ୍ଯାଂ ଵିଶେଷେଣ ହଯମେଧଫଲଂ ଲଭେତ୍
ଏହିପରି, ସମୁଦ୍ରସ୍ନାନ ସବୁବେଳେ ପ୍ରଶଂସିତ; ବିଶେଷକରି ପୂର୍ଣ୍ଣିମାରେ, ଏହା ହୟମେଧ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ଦେଇଥାଏ।