ଓଁ ନମୋ ଵସୁକର୍ତ୍ରେ ଚ ଵସୁଵାସପ୍ରଦାଯ ଚ ନମୋ ଯଜ୍ଞସ୍ଵରୂପାଯ ଯଜ୍ଞେଶାଯ ଚ ଯୋଗିନେ
ଓଁ, ଧନର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଧନର ନିବାସ ଦେଇଥିବା, ଯଜ୍ଞର ମୂର୍ତ୍ତି, ଯଜ୍ଞର ନାଥ, ଯୋଗୀ, ତୁମକୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।
ଯତିଯୋଗକରେଶାଯ ନମୋ ଯଜ୍ଞାଙ୍ଗଧାରିଣେ ସଂକର୍ଷଣାଯ ଚ ନମଃ ପ୍ରଲମ୍ବମଥନାଯ ଚ
ତ୍ୟାଗ ଓ ଯୋଗକୁ ପ୍ରେରଣା ଦେଇଥିବା ନାଥ, ଯଜ୍ଞର ଅଙ୍ଗ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ସଂକର୍ଷଣ, ପ୍ରଲମ୍ବ ନାଶ କରୁଥିବା, ତୁମକୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ମେଘଘୋଷସ୍ଵନୋତ୍ତୀର୍ଣଵେଗଲାଙ୍ଗଲଧାରିଣେ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ଜ୍ଞାନିନାଂ ଜ୍ଞାନ ନାରାଯଣପରାଯଣ
ମେଘର ଗର୍ଜନ ଠାରୁ ଶୀଘ୍ର ହେବା ହଳ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜ୍ଞାନ ହେବା, ନାରାୟଣରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଥିବା, ତୁମକୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।
ନ ମେ ଽସ୍ତି ତ୍ଵାମ୍ ଋତେ ବନ୍ଧୁର୍ ନରକୋତ୍ତାରଣେ ପ୍ରଭୋ ଅତସ୍ ତ୍ଵାଂ ସର୍ଵଭାଵେନ ପ୍ରଣତୋ ନତଵତ୍ସଲ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି ମୋ ପାଇଁ ନରକରୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବାକୁ ଆଉ କେହି ନାହିଁ। ଏହିକାରଣରୁ, ସମସ୍ତ ଭାବରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଶିର ନମାଏ, ନମ୍ରତାକୁ ପ୍ରେମ କରୁଥିବା।
ମଲଂ ଯତ୍ କାଯଜଂ ଵାପି ମାନସଂ ଚୈଵ କେଶଵ ନ ତସ୍ଯାନ୍ଯୋ ଽସ୍ତି ଦେଵେଶ କ୍ଷାଲକସ୍ ତ୍ଵାମ୍ ଋତେ ଽଚ୍ଯୁତ
ହେ କେଶବ, ଦେହ କିମ୍ବା ମନରୁ ଯେଉଁ ଅଶୁଦ୍ଧି ହୁଏ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାଥ, ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି ଆଉ କେହି ଶୁଦ୍ଧି କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ଅଚ୍ୟୁତ।
ସଂସର୍ଗାଣି ସମସ୍ତାନି ଵିହାଯ ତ୍ଵାମ୍ ଉପସ୍ଥିତଃ ସଙ୍ଗୋ ମେ ଽସ୍ତୁ ତ୍ଵଯା ସାର୍ଧମ୍ ଆତ୍ମଲାଭାଯ କେଶଵ
ସମସ୍ତ ଅନ୍ୟ ସଂସ୍ପର୍ଶକୁ ଛାଡ଼ି, ମୁଁ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି। ମୋର ସମ୍ପର୍କ ତୁମ ସହିତ ହେଉ, ଆତ୍ମା ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ, ହେ କେଶବ।
କଷ୍ଟମ୍ ଆପତ୍ ସୁଦୁଷ୍ପାରଂ ସଂସାରଂ ଵେଦ୍ମି କେଶଵ ତାପତ୍ରଯପରିକ୍ଲିଷ୍ଟସ୍ ତେନ ତ୍ଵାଂ ଶରଣଂ ଗତଃ
ହେ କେଶବ, ଏହି ଭୟଙ୍କର ଓ ଦୁର୍ଲଭ ସଂସାର ଦୁଃଖରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ବୋଲି ମୁଁ ଜାଣେ। ତିନି ପ୍ରକାର ଦୁଃଖରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ, ତୁମ ଶରଣକୁ ଆସିଛି।
ଏଷଣାଭିର୍ ଜଗତ୍ ସର୍ଵଂ ମୋହିତଂ ମାଯଯା ତଵ ଆକର୍ଷିତଂ ଚ ଲୋଭାଦ୍ଯୈର୍ ଅତସ୍ ତ୍ଵାମ୍ ଅହମ୍ ଆଶ୍ରିତଃ
ତୁମର ମାୟା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜଗତ ଇଚ୍ଛାରେ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇଯାଏ, ଲୋଭ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆସକ୍ତିରେ ଆକୃଷ୍ଟ ହୁଏ। ଏହିକାରଣରୁ, ମୁଁ ତୁମ ଶରଣକୁ ଆସିଛି।
ନାସ୍ତି କିଂଚିତ୍ ସୁଖଂ ଵିଷ୍ଣୋ ସଂସାରସ୍ଥସ୍ଯ ଦେହିନଃ ଯଥା ଯଥା ହି ଯଜ୍ଞେଶ ତ୍ଵଯି ଚେତଃ ପ୍ରଵର୍ତତେ
ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ସଂସାରରେ ଥିବା ଦେହଧାରୀମାନେ ପାଇଁ କୌଣସି ସୁଖ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ, ଯେପରି ମନ ତୁମ ପ୍ରତି ଲାଗେ, ସେପରି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସୁଖ ମିଳେ।
ତଥା ଫଲଵିହୀନଂ ତୁ ସୁଖମ୍ ଆତ୍ଯନ୍ତିକଂ ଲଭେତ୍ ନଷ୍ଟୋ ଵିଵେକଶୂନ୍ଯୋ ଽସ୍ମି ଦୃଶ୍ଯତେ ଜଗଦ୍ ଆତୁରମ୍
ଏଭଳି ଫଳ ନଥିବା ଶାଶ୍ୱତ ସୁଖ ମିଳିଥାଏ। ମୋର ବିବେକ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛି, ଏହି ଜଗତ ଦୁଃଖରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେଖାଯାଏ।
ଗୋଵିନ୍ଦ ତ୍ରାହି ସଂସାରାନ୍ ମାମ୍ ଉଦ୍ଧର୍ତୁଂ ତ୍ଵମ୍ ଅର୍ହସି ମଗ୍ନସ୍ଯ ମୋହସଲିଲେ ନିରୁତ୍ତାରେ ଭଵାର୍ଣଵେ ଉଦ୍ଧର୍ତା ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷ ତ୍ଵାମ୍ ଋତେ ଽନ୍ଯୋ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ହେ ଗୋବିନ୍ଦ, ସଂସାରରୁ ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କର। ମୁଁ ମୋହର ଅପାର ସମୁଦ୍ରରେ ଡୁବିଯାଇଛି, ତୁମେ ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କରିପାରିବ। ହେ ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷ, ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି ଆଉ କେହି ଉଦ୍ଧାରକ ନାହିଁ।
ଇତ୍ଥଂ ସ୍ତୁତସ୍ ତତସ୍ ତେନ ରାଜ୍ଞା ଶ୍ଵେତେନ ଭୋ ଦ୍ଵିଜାଃ ତସ୍ମିନ୍ କ୍ଷେତ୍ରଵରେ ଦିଵ୍ଯେ ଵିଖ୍ଯାତେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମେ
ଏଭଳି ରାଜା ଶ୍ୱେତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ ହୋଇ, ସେହି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ଦିବ୍ୟ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ କ୍ଷେତ୍ରରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ...
ଭକ୍ତିଂ ତସ୍ଯ ତୁ ସଂଚିନ୍ତ୍ଯ ଦେଵଦେଵୋ ଜଗଦ୍ଗୁରୁଃ ଆଜଗାମ ନୃପସ୍ଯାଗ୍ରେ ସର୍ଵୈର୍ ଦେଵୈର୍ ଵୃତୋ ହରିଃ
ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଭକ୍ତିକୁ ଚିନ୍ତା କରି, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ସହିତ ଜଗତ୍ର ଗୁରୁ, ଦେବମାନ୍ୟ ହରି, ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ନୀଲଜୀମୂତସଂକାଶଃ ପଦ୍ମପତ୍ତ୍ରାଯତେକ୍ଷଣଃ ଦଧତ୍ ସୁଦର୍ଶନଂ ଧୀମାନ୍ କରାଗ୍ରେ ଦୀପ୍ତମଣ୍ଡଲମ୍
ତାଙ୍କ ଦେହ ଗାଢ଼ ମେଘ ଭଳି, ଆଖି ଗୋଲାପ ଫୁଲର ପତ୍ର ଭଳି ବଡ଼, ବୁଦ୍ଧିମାନ୍, ଆଙ୍ଗୁଳିର ଟିପରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଧରିଥିଲେ।
କ୍ଷୀରୋଦଜଲସଂକାଶୋ ଵିମଲଶ୍ ଚନ୍ଦ୍ରସଂନିଭଃ ରରାଜ ଵାମହସ୍ତେ ଽସ୍ଯ ପାଞ୍ଚଜନ୍ଯୋ ମହାଦ୍ଯୁତିଃ
ତାଙ୍କ ଦେହ କ୍ଷୀରସାଗର ଜଳ ଭଳି ନିର୍ମଳ ଏବଂ ଚାନ୍ଦ୍ରମା ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ବାମ ହାତରେ ମହାପ୍ରଭା ପଞ୍ଚଜନ୍ୟ ଶଂଖ ଚମକୁଥିଲା।
ପକ୍ଷିରାଜଧ୍ଵଜଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ ଗଦାଶାର୍ଙ୍ଗାସିଧୃକ୍ ପ୍ରଭୁଃ ଉଵାଚ ସାଧୁ ଭୋ ରାଜନ୍ ଯସ୍ଯ ତେ ମତିର୍ ଉତ୍ତମା ଯଦ୍ ଇଷ୍ଟଂ ଵର ଭଦ୍ରଂ ତେ ପ୍ରସନ୍ନୋ ଽସ୍ମି ତଵାନଘ
ପକ୍ଷୀରାଜ ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ଧ୍ୱଜ ଧାରଣ କରି, ଶ୍ରୀମାନ୍, ଗଦା, ଧନୁଷ ଓ ତଳୱାର ଧରି, ପ୍ରଭୁ କହିଲେ: 'ବଡ଼ ଭଲ କଲ, ରାଜା! ତୁମ ମନ ଉତ୍ତମ। ଯାହା ଚାହଁ, ମୁଁ ଦେବି। ତୁମକୁ ମଙ୍ଗଳ ହେଉ, ମୁଁ ତୁମରେ ପ୍ରସନ୍ନ।'
ଶ୍ରୁତ୍ଵୈଵଂ ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ଵାକ୍ଯଂ ତତ୍ ପରମାମୃତମ୍ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଶିରସୋଵାଚ ଶ୍ଵେତସ୍ ତଦ୍ଗତମାନସଃ
ଦେବଦେବଙ୍କର ଏହି ଅମୃତ ସମାନ କଥା ଶୁଣି, ଶ୍ୱେତ ମନେ ତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ କହିଲେ।
ଯଦ୍ଯ୍ ଅହଂ ଭଗଵନ୍ ଭକ୍ତଃ ପ୍ରଯଚ୍ଛ ଵରମ୍ ଉତ୍ତମମ୍ ଆବ୍ରହ୍ମଭଵନାଦ୍ ଊର୍ଧ୍ଵଂ ଵୈଷ୍ଣଵଂ ପଦମ୍ ଅଵ୍ଯଯମ୍
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଯଦି ମୁଁ ତୁମର ଭକ୍ତ, ତେବେ ମୋତେ ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ ବର ଦିଅ—ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକୁ ଠାରୁ ଉପରେ ଅବିନାଶୀ ବୈଷ୍ଣବ ପଦ।
ଵିମଲଂ ଵିରଜଂ ଶୁଦ୍ଧଂ ସଂସାରାସଙ୍ଗଵର୍ଜିତମ୍ ତତ୍ ପଦଂ ଗନ୍ତୁମ୍ ଇଚ୍ଛାମି ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦାଜ୍ ଜଗତ୍ପତେ
ହେ ଜଗନ୍ନାଥ, ତୁମ ଦୟାରେ ମୁଁ ସେହି ପବିତ୍ର, ନିର୍ମଳ, ସଫା ଏବଂ ସଂସାରର ବନ୍ଧନ ଥିଉନଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ପହଁଚିବାକୁ ଚାହେଁ।
ଯତ୍ ପଦଂ ଵିବୁଧାଃ ସର୍ଵେ ମୁନଯଃ ସିଦ୍ଧଯୋଗିନଃ ନାଭିଗଚ୍ଛନ୍ତି ଯଦ୍ ରମ୍ଯଂ ପରଂ ପଦମ୍ ଅନାମଯମ୍
ଯେଉଁ ସ୍ଥାନକୁ ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଋଷି ଓ ସିଦ୍ଧ ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ପହଁଚିପାରନ୍ତିନାହିଁ, ଯାହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦମୟ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଦୁଃଖ ରହିତ।
ଯାସ୍ଯସି ପରମଂ ସ୍ଥାନଂ ରାଜ୍ଯାମୃତମ୍ ଉପାସ୍ଯ ଚ ସର୍ଵାଂଲ୍ ଲୋକାନ୍ ଅତିକ୍ରମ୍ଯ ମମ ଲୋକଂ ଗମିଷ୍ଯସି
ତୁମେ ସେହି ପରମ ସ୍ଥାନକୁ ପାଇବ, ରାଜ୍ୟର ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିବ, ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଶେଷରେ ମୋ ଲୋକକୁ ପହଁଚିବ।
କୀର୍ତିସ୍ ତଵାତ୍ର ରାଜେନ୍ଦ୍ର ତ୍ରୀଂଲ୍ ଲୋକାଂଶ୍ ଚ ଗମିଷ୍ଯତି ସାଂନିଧ୍ଯଂ ମମ ଚୈଵାତ୍ର ସର୍ଵଦୈଵ ଭଵିଷ୍ଯତି
ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ତୁମର କୀର୍ତ୍ତି ଏଠାରେ ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସାରିତ ହେବ, ଏଠାରେ ମୋର ସାନିଧ୍ୟ ସଦା ରହିବ।
ଶ୍ଵେତଗଙ୍ଗେତି ଗାସ୍ଯନ୍ତି ସର୍ଵେ ତେ ଦେଵଦାନଵାଃ କୁଶାଗ୍ରେଣାପି ରାଜେନ୍ଦ୍ର ଶ୍ଵେତଗାଙ୍ଗେଯମ୍ ଅମ୍ବୁ ଚ
ସମସ୍ତ ଦେବ ଓ ଦାନବମାନେ ତୁମକୁ 'ଶ୍ୱେତଗଙ୍ଗା' ବୋଲି ଗାଇବେ; ଏକ ତିନିପତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ, ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ଶ୍ୱେତଗଙ୍ଗାର ଜଳ ପ୍ରଶଂସିତ ହେବ।
ସ୍ପୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ୍ଵର୍ଗଂ ଗମିଷ୍ଯନ୍ତି ମଦ୍ଭକ୍ତା ଯେ ସମାହିତାଃ ଯସ୍ ତ୍ଵ୍ ଇମାଂ ପ୍ରତିମାଂ ଗଚ୍ଛେନ୍ ମାଧଵାଖ୍ଯାଂ ଶଶିପ୍ରଭାମ୍
ଯେଉଁମାନେ ମୋରେ ଭକ୍ତିସହିତ ଏହି ଜଳକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବେ, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପହଁଚିବେ; ଯେଉଁଠି ମାଧବ ନାମର ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭା ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ଦର୍ଶନ କରିବେ,
ଶଙ୍ଖଗୋକ୍ଷୀରସଂକାଶାମ୍ ଅଶେଷାଘଵିନାଶିନୀମ୍ ତାଂ ପ୍ରଣମ୍ଯ ସକୃଦ୍ ଭକ୍ତ୍ଯା ପୁଣ୍ଡରୀକନିଭେକ୍ଷଣାମ୍
ଶଂଖ ଓ ଗାଈ ଦୁଧ ଭଳି ଧଳା, ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ କରିଥିବା, ପଦ୍ମ ଭଳି ଆଖି ଥିବା ଏହି ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ଯେଉଁଠି ଏକଥର ଭକ୍ତିସହିତ ପ୍ରଣାମ କରିବେ,
ଵିହାଯ ସର୍ଵଲୋକାନ୍ ଵୈ ମମ ଲୋକେ ମହୀଯତେ ମନ୍ଵନ୍ତରାଣି ତତ୍ରୈଵ ଦେଵକନ୍ଯାଭିର୍ ଆଵୃତଃ
ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଛାଡ଼ି, ସେ ମୋ ଲୋକରେ ମାନ୍ୟତା ପାଇବେ, ମନ୍ବନ୍ତର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେଠାରେ ଦେବକନ୍ୟାମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହିବେ।
ଗୀଯମାନଶ୍ ଚ ମଧୁରଂ ସିଦ୍ଧଗନ୍ଧର୍ଵସେଵିତଃ ଭୁନକ୍ତି ଵିପୁଲାନ୍ ଭୋଗାନ୍ ଯଥେଷ୍ଟଂ ମାମକୈଃ ସହ
ସିଦ୍ଧ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ସେଉଁଠି ମଧୁର ଗୀତ ଗାଇ ଉପଚାର କରିବେ, ସେ ମୋ ସହିତ ଇଚ୍ଛାମତ ଅନେକ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରିବେ।
ଚ୍ଯୁତସ୍ ତସ୍ମାଦ୍ ଇହାଗତ୍ଯ ମନୁଷ୍ଯୋ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଭଵେତ୍ ଵେଦଵେଦାଙ୍ଗଵିଚ୍ ଛ୍ରୀମାନ୍ ଭୋଗଵାଂଶ୍ ଚିରଜୀଵିତଃ
ସେଠାରୁ ତଳେ ପଡ଼ି ଏଠାକୁ ଆସି, ସେ ମଣିଷ ହେବେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହେବେ, ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗର ଜ୍ଞାନୀ, ଧନୀ, ଭୋଗ୍ୟବସ୍ତୁ ଉପଭୋଗ କରିବେ, ଦୀର୍ଘାୟୁ ହେବେ।
ଗଜାଶ୍ଵରଥଯାନାଢ୍ଯୋ ଧନଧାନ୍ଯାଵୃତଃ ଶୁଚିଃ ରୂପଵାନ୍ ବହୁଭାଗ୍ଯଶ୍ ଚ ପୁତ୍ରପୌତ୍ରସମନ୍ଵିତଃ
ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ, ଯାନ, ଧନ ଓ ଧାନ୍ୟରେ ଧନୀ, ଶୁଚି, ରୂପବାନ୍, ବହୁଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ପୁଅ-ନାତି ରହିଥିବା।
ପୁରୁଷୋତ୍ତମଂ ପୁନଃ ପ୍ରାପ୍ଯ ଵଟମୂଲେ ଽଥ ସାଗରେ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଦେହଂ ହରିଂ ସ୍ମୃତ୍ଵା ତତଃ ଶାନ୍ତପଦଂ ଵ୍ରଜେତ୍
ପୁଣିଥରେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଙ୍କୁ ପାଇ, ବଟବୃକ୍ଷ ତଳେ କିମ୍ବା ସମୁଦ୍ର ପାରେ, ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରି ହରିଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ, ସେ ଶାନ୍ତିର ପଦକୁ ପହଁଚିବ।