ଓଁ ନମଃ ସାମରୂପାଯ ସାମଧ୍ଵନିଵରାଯ ଚ ଓଁ ନମଃ ସାମସୌମ୍ଯାଯ ସାମଯୋଗଵିଦେ ନମଃ
ଓଁ, ସାମବେଦ ଆକାର ଧାରଣ କରିଥିବା, ସାମଗୀତିର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଓଁ, ସାମବେଦର ସୋମ୍ୟ ଆକାର ଓ ସାମଯୋଗ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ସାମ୍ନେ ଚ ସାମଗୀତାଯ ଓଁ ନମଃ ସାମଧାରିଣେ ସାମଯଜ୍ଞଵିଦେ ଚୈଵ ନମଃ ସାମକରାଯ ଚ
ସାମ ଓ ସାମଗୀତିକୁ, ଓଁ, ସାମବେଦ ଧାରଣ କରିଥିବା, ସାମଯଜ୍ଞ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ସାମ ସୃଷ୍ଟିକାରୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ନମସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅଥର୍ଵଶିରସେ ନମୋ ଽଥର୍ଵସ୍ଵରୂପିଣେ ନମୋ ଽସ୍ତ୍ଵ୍ ଅଥର୍ଵପାଦାଯ ନମୋ ଽଥର୍ଵକରାଯ ଚ
ଅଥର୍ବଶିର ଉପରେ ନମସ୍କାର, ଅଥର୍ବ ଆକାର ଧାରଣ କରିଥିବା, ଅଥର୍ବର ପାଦ ଓ ଅଥର୍ବର କର ଉପରେ ନମସ୍କାର।
ଓଁ ନମୋ ଵଜ୍ରଶୀର୍ଷାଯ ମଧୁକୈଟଭଘାତିନେ ମହୋଦଧିଜଲସ୍ଥାଯ ଵେଦାହରଣକାରିଣେ
ଓଁ, ହୀରା ଭଳି ମଜବୁତ ମୁଣ୍ଡ ଥିବା, ମଧୁ ଓ କୈଟଭକୁ ବଧ କରିଥିବା, ବଡ଼ ସମୁଦ୍ରରେ ବସିଥିବା, ବେଦ ଉଦ୍ଧାର କରିଥିବାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ନମୋ ଦୀପ୍ତସ୍ଵରୂପାଯ ହୃଷୀକେଶାଯ ଵୈ ନମଃ ନମୋ ଭଗଵତେ ତୁଭ୍ଯଂ ଵାସୁଦେଵାଯ ତେ ନମଃ
ଜ୍ଵଳମାନ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ହୃଷୀକେଶ, ତୁମକୁ ମୋର ନମସ୍କାର। ଭଗବାନ ବାସୁଦେବ, ତୁମକୁ ମୁଁ ଶିର ନମାଏ।
ନାରାଯଣ ନମସ୍ ତୁଭ୍ଯଂ ନମୋ ଲୋକହିତାଯ ଚ ଓଁ ନମୋ ମୋହନାଶାଯ ଭଵଭଙ୍ଗକରାଯ ଚ
ନାରାୟଣ, ତୁମକୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ। ସମସ୍ତ ଜଗତର ମଙ୍ଗଳକାମୀ, ତୁମକୁ ମୋର ନମସ୍କାର। ମୋହକୁ ନଶ୍ୱ କରୁଥିବା, ସଂସାର ବନ୍ଧନ ଭଙ୍ଗ କରୁଥିବା, ତୁମକୁ ମୋର ଶୁଭେଚ୍ଛା।
ଗତିପ୍ରଦାଯ ଚ ନମୋ ନମୋ ବନ୍ଧହରାଯ ଚ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯତେଜସାଂ କର୍ତ୍ରେ ନମସ୍ ତେଜଃସ୍ଵରୂପିଣେ
ମୁକ୍ତି ଦେଇଥିବା, ବନ୍ଧନ ହରିଥିବା, ତିନି ଲୋକର ତେଜ ତିଆରି କରୁଥିବା, ତେଜର ମୂର୍ତ୍ତି, ତୁମକୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।
ଯୋଗୀଶ୍ଵରାଯ ଶୁଦ୍ଧାଯ ରାମାଯୋତ୍ତରଣାଯ ଚ ସୁଖାଯ ସୁଖନେତ୍ରାଯ ନମଃ ସୁକୃତଧାରିଣେ
ଯୋଗୀମାନଙ୍କର ନାଥ, ଶୁଦ୍ଧ ରାମ, ଉଦ୍ଧାରକ, ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା, ସୁଖ ଦେଖିଥିବା, ସଦ୍ଗୁଣ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ତୁମକୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ଵାସୁଦେଵାଯ ଵନ୍ଦ୍ଯାଯ ଵାମଦେଵାଯ ଵୈ ନମଃ ଦେହିନାଂ ଦେହକର୍ତ୍ରେ ଚ ଭେଦଭଙ୍ଗକରାଯ ଚ
ବାସୁଦେବ, ପୂଜ୍ୟ, ବାମଦେବ, ଦେହଧାରୀମାନଙ୍କର ଦେହ ତିଆରି କରୁଥିବା, ଭେଦ ଭଙ୍ଗ କରୁଥିବା, ତୁମକୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।
ଦେଵୈର୍ ଵନ୍ଦିତଦେହାଯ ନମସ୍ ତେ ଦିଵ୍ଯମୌଲିନେ ନମୋ ଵାସନିଵାସାଯ ଵାସଵ୍ଯଵହରାଯ ଚ
ଦେବତାମାନେ ଯାହାଙ୍କର ଦେହକୁ ପୂଜନ୍ତି, ଦିବ୍ୟ ମୁକୁଟ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ସମସ୍ତ ଗୃହରେ ବାସ କରୁଥିବା, ସମସ୍ତ ନିବାସର ନାଥ, ତୁମକୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ଓଁ ନମୋ ଵସୁକର୍ତ୍ରେ ଚ ଵସୁଵାସପ୍ରଦାଯ ଚ ନମୋ ଯଜ୍ଞସ୍ଵରୂପାଯ ଯଜ୍ଞେଶାଯ ଚ ଯୋଗିନେ
ଓଁ, ଧନର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଧନର ନିବାସ ଦେଇଥିବା, ଯଜ୍ଞର ମୂର୍ତ୍ତି, ଯଜ୍ଞର ନାଥ, ଯୋଗୀ, ତୁମକୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।
ଯତିଯୋଗକରେଶାଯ ନମୋ ଯଜ୍ଞାଙ୍ଗଧାରିଣେ ସଂକର୍ଷଣାଯ ଚ ନମଃ ପ୍ରଲମ୍ବମଥନାଯ ଚ
ତ୍ୟାଗ ଓ ଯୋଗକୁ ପ୍ରେରଣା ଦେଇଥିବା ନାଥ, ଯଜ୍ଞର ଅଙ୍ଗ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ସଂକର୍ଷଣ, ପ୍ରଲମ୍ବ ନାଶ କରୁଥିବା, ତୁମକୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ମେଘଘୋଷସ୍ଵନୋତ୍ତୀର୍ଣଵେଗଲାଙ୍ଗଲଧାରିଣେ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ଜ୍ଞାନିନାଂ ଜ୍ଞାନ ନାରାଯଣପରାଯଣ
ମେଘର ଗର୍ଜନ ଠାରୁ ଶୀଘ୍ର ହେବା ହଳ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜ୍ଞାନ ହେବା, ନାରାୟଣରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଥିବା, ତୁମକୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।
ନ ମେ ଽସ୍ତି ତ୍ଵାମ୍ ଋତେ ବନ୍ଧୁର୍ ନରକୋତ୍ତାରଣେ ପ୍ରଭୋ ଅତସ୍ ତ୍ଵାଂ ସର୍ଵଭାଵେନ ପ୍ରଣତୋ ନତଵତ୍ସଲ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି ମୋ ପାଇଁ ନରକରୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବାକୁ ଆଉ କେହି ନାହିଁ। ଏହିକାରଣରୁ, ସମସ୍ତ ଭାବରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଶିର ନମାଏ, ନମ୍ରତାକୁ ପ୍ରେମ କରୁଥିବା।
ମଲଂ ଯତ୍ କାଯଜଂ ଵାପି ମାନସଂ ଚୈଵ କେଶଵ ନ ତସ୍ଯାନ୍ଯୋ ଽସ୍ତି ଦେଵେଶ କ୍ଷାଲକସ୍ ତ୍ଵାମ୍ ଋତେ ଽଚ୍ଯୁତ
ହେ କେଶବ, ଦେହ କିମ୍ବା ମନରୁ ଯେଉଁ ଅଶୁଦ୍ଧି ହୁଏ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାଥ, ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି ଆଉ କେହି ଶୁଦ୍ଧି କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ଅଚ୍ୟୁତ।
ସଂସର୍ଗାଣି ସମସ୍ତାନି ଵିହାଯ ତ୍ଵାମ୍ ଉପସ୍ଥିତଃ ସଙ୍ଗୋ ମେ ଽସ୍ତୁ ତ୍ଵଯା ସାର୍ଧମ୍ ଆତ୍ମଲାଭାଯ କେଶଵ
ସମସ୍ତ ଅନ୍ୟ ସଂସ୍ପର୍ଶକୁ ଛାଡ଼ି, ମୁଁ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି। ମୋର ସମ୍ପର୍କ ତୁମ ସହିତ ହେଉ, ଆତ୍ମା ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ, ହେ କେଶବ।
କଷ୍ଟମ୍ ଆପତ୍ ସୁଦୁଷ୍ପାରଂ ସଂସାରଂ ଵେଦ୍ମି କେଶଵ ତାପତ୍ରଯପରିକ୍ଲିଷ୍ଟସ୍ ତେନ ତ୍ଵାଂ ଶରଣଂ ଗତଃ
ହେ କେଶବ, ଏହି ଭୟଙ୍କର ଓ ଦୁର୍ଲଭ ସଂସାର ଦୁଃଖରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ବୋଲି ମୁଁ ଜାଣେ। ତିନି ପ୍ରକାର ଦୁଃଖରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ, ତୁମ ଶରଣକୁ ଆସିଛି।
ଏଷଣାଭିର୍ ଜଗତ୍ ସର୍ଵଂ ମୋହିତଂ ମାଯଯା ତଵ ଆକର୍ଷିତଂ ଚ ଲୋଭାଦ୍ଯୈର୍ ଅତସ୍ ତ୍ଵାମ୍ ଅହମ୍ ଆଶ୍ରିତଃ
ତୁମର ମାୟା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜଗତ ଇଚ୍ଛାରେ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇଯାଏ, ଲୋଭ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆସକ୍ତିରେ ଆକୃଷ୍ଟ ହୁଏ। ଏହିକାରଣରୁ, ମୁଁ ତୁମ ଶରଣକୁ ଆସିଛି।
ନାସ୍ତି କିଂଚିତ୍ ସୁଖଂ ଵିଷ୍ଣୋ ସଂସାରସ୍ଥସ୍ଯ ଦେହିନଃ ଯଥା ଯଥା ହି ଯଜ୍ଞେଶ ତ୍ଵଯି ଚେତଃ ପ୍ରଵର୍ତତେ
ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ସଂସାରରେ ଥିବା ଦେହଧାରୀମାନେ ପାଇଁ କୌଣସି ସୁଖ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ, ଯେପରି ମନ ତୁମ ପ୍ରତି ଲାଗେ, ସେପରି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସୁଖ ମିଳେ।
ତଥା ଫଲଵିହୀନଂ ତୁ ସୁଖମ୍ ଆତ୍ଯନ୍ତିକଂ ଲଭେତ୍ ନଷ୍ଟୋ ଵିଵେକଶୂନ୍ଯୋ ଽସ୍ମି ଦୃଶ୍ଯତେ ଜଗଦ୍ ଆତୁରମ୍
ଏଭଳି ଫଳ ନଥିବା ଶାଶ୍ୱତ ସୁଖ ମିଳିଥାଏ। ମୋର ବିବେକ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛି, ଏହି ଜଗତ ଦୁଃଖରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେଖାଯାଏ।
ଗୋଵିନ୍ଦ ତ୍ରାହି ସଂସାରାନ୍ ମାମ୍ ଉଦ୍ଧର୍ତୁଂ ତ୍ଵମ୍ ଅର୍ହସି ମଗ୍ନସ୍ଯ ମୋହସଲିଲେ ନିରୁତ୍ତାରେ ଭଵାର୍ଣଵେ ଉଦ୍ଧର୍ତା ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷ ତ୍ଵାମ୍ ଋତେ ଽନ୍ଯୋ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ହେ ଗୋବିନ୍ଦ, ସଂସାରରୁ ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କର। ମୁଁ ମୋହର ଅପାର ସମୁଦ୍ରରେ ଡୁବିଯାଇଛି, ତୁମେ ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କରିପାରିବ। ହେ ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷ, ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି ଆଉ କେହି ଉଦ୍ଧାରକ ନାହିଁ।
ଇତ୍ଥଂ ସ୍ତୁତସ୍ ତତସ୍ ତେନ ରାଜ୍ଞା ଶ୍ଵେତେନ ଭୋ ଦ୍ଵିଜାଃ ତସ୍ମିନ୍ କ୍ଷେତ୍ରଵରେ ଦିଵ୍ଯେ ଵିଖ୍ଯାତେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମେ
ଏଭଳି ରାଜା ଶ୍ୱେତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ ହୋଇ, ସେହି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ଦିବ୍ୟ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ କ୍ଷେତ୍ରରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ...
ଭକ୍ତିଂ ତସ୍ଯ ତୁ ସଂଚିନ୍ତ୍ଯ ଦେଵଦେଵୋ ଜଗଦ୍ଗୁରୁଃ ଆଜଗାମ ନୃପସ୍ଯାଗ୍ରେ ସର୍ଵୈର୍ ଦେଵୈର୍ ଵୃତୋ ହରିଃ
ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଭକ୍ତିକୁ ଚିନ୍ତା କରି, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ସହିତ ଜଗତ୍ର ଗୁରୁ, ଦେବମାନ୍ୟ ହରି, ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ନୀଲଜୀମୂତସଂକାଶଃ ପଦ୍ମପତ୍ତ୍ରାଯତେକ୍ଷଣଃ ଦଧତ୍ ସୁଦର୍ଶନଂ ଧୀମାନ୍ କରାଗ୍ରେ ଦୀପ୍ତମଣ୍ଡଲମ୍
ତାଙ୍କ ଦେହ ଗାଢ଼ ମେଘ ଭଳି, ଆଖି ଗୋଲାପ ଫୁଲର ପତ୍ର ଭଳି ବଡ଼, ବୁଦ୍ଧିମାନ୍, ଆଙ୍ଗୁଳିର ଟିପରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଧରିଥିଲେ।
କ୍ଷୀରୋଦଜଲସଂକାଶୋ ଵିମଲଶ୍ ଚନ୍ଦ୍ରସଂନିଭଃ ରରାଜ ଵାମହସ୍ତେ ଽସ୍ଯ ପାଞ୍ଚଜନ୍ଯୋ ମହାଦ୍ଯୁତିଃ
ତାଙ୍କ ଦେହ କ୍ଷୀରସାଗର ଜଳ ଭଳି ନିର୍ମଳ ଏବଂ ଚାନ୍ଦ୍ରମା ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ବାମ ହାତରେ ମହାପ୍ରଭା ପଞ୍ଚଜନ୍ୟ ଶଂଖ ଚମକୁଥିଲା।
ପକ୍ଷିରାଜଧ୍ଵଜଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ ଗଦାଶାର୍ଙ୍ଗାସିଧୃକ୍ ପ୍ରଭୁଃ ଉଵାଚ ସାଧୁ ଭୋ ରାଜନ୍ ଯସ୍ଯ ତେ ମତିର୍ ଉତ୍ତମା ଯଦ୍ ଇଷ୍ଟଂ ଵର ଭଦ୍ରଂ ତେ ପ୍ରସନ୍ନୋ ଽସ୍ମି ତଵାନଘ
ପକ୍ଷୀରାଜ ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ଧ୍ୱଜ ଧାରଣ କରି, ଶ୍ରୀମାନ୍, ଗଦା, ଧନୁଷ ଓ ତଳୱାର ଧରି, ପ୍ରଭୁ କହିଲେ: 'ବଡ଼ ଭଲ କଲ, ରାଜା! ତୁମ ମନ ଉତ୍ତମ। ଯାହା ଚାହଁ, ମୁଁ ଦେବି। ତୁମକୁ ମଙ୍ଗଳ ହେଉ, ମୁଁ ତୁମରେ ପ୍ରସନ୍ନ।'
ଶ୍ରୁତ୍ଵୈଵଂ ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ଵାକ୍ଯଂ ତତ୍ ପରମାମୃତମ୍ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଶିରସୋଵାଚ ଶ୍ଵେତସ୍ ତଦ୍ଗତମାନସଃ
ଦେବଦେବଙ୍କର ଏହି ଅମୃତ ସମାନ କଥା ଶୁଣି, ଶ୍ୱେତ ମନେ ତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ କହିଲେ।
ଯଦ୍ଯ୍ ଅହଂ ଭଗଵନ୍ ଭକ୍ତଃ ପ୍ରଯଚ୍ଛ ଵରମ୍ ଉତ୍ତମମ୍ ଆବ୍ରହ୍ମଭଵନାଦ୍ ଊର୍ଧ୍ଵଂ ଵୈଷ୍ଣଵଂ ପଦମ୍ ଅଵ୍ଯଯମ୍
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଯଦି ମୁଁ ତୁମର ଭକ୍ତ, ତେବେ ମୋତେ ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ ବର ଦିଅ—ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକୁ ଠାରୁ ଉପରେ ଅବିନାଶୀ ବୈଷ୍ଣବ ପଦ।
ଵିମଲଂ ଵିରଜଂ ଶୁଦ୍ଧଂ ସଂସାରାସଙ୍ଗଵର୍ଜିତମ୍ ତତ୍ ପଦଂ ଗନ୍ତୁମ୍ ଇଚ୍ଛାମି ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦାଜ୍ ଜଗତ୍ପତେ
ହେ ଜଗନ୍ନାଥ, ତୁମ ଦୟାରେ ମୁଁ ସେହି ପବିତ୍ର, ନିର୍ମଳ, ସଫା ଏବଂ ସଂସାରର ବନ୍ଧନ ଥିଉନଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ପହଁଚିବାକୁ ଚାହେଁ।
ଯତ୍ ପଦଂ ଵିବୁଧାଃ ସର୍ଵେ ମୁନଯଃ ସିଦ୍ଧଯୋଗିନଃ ନାଭିଗଚ୍ଛନ୍ତି ଯଦ୍ ରମ୍ଯଂ ପରଂ ପଦମ୍ ଅନାମଯମ୍
ଯେଉଁ ସ୍ଥାନକୁ ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଋଷି ଓ ସିଦ୍ଧ ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ପହଁଚିପାରନ୍ତିନାହିଁ, ଯାହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦମୟ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଦୁଃଖ ରହିତ।