ମଯା ଚାରାଧିତଶ୍ ଚାସୌ ଶକ୍ରେଣ ତଦନନ୍ତରମ୍ ଵିଭୀଷଣେନ ରାମେଣ କସ୍ ତଂ ନାରାଧଯେତ୍ ପୁମାନ୍
ମୁଁ, ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବିଭୀଷଣ ଏବଂ ରାମ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲି। ଏମିତି ଏକ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ କିଏ ପୂଜା କରିବେ ନାହିଁ?
ଶ୍ଵେତଗଙ୍ଗାଂ ନରଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ଯଃ ପଶ୍ଯେଚ୍ ଛ୍ଵେତମାଧଵମ୍ ମତ୍ସ୍ଯାଖ୍ଯଂ ମାଧଵଂ ଚୈଵ ଶ୍ଵେତଦ୍ଵୀପଂ ସ ଗଚ୍ଛତି
ଯିଏ ଶ୍ୱେତଗଙ୍ଗାରେ ସ୍ନାନ କରି, ଶ୍ୱେତମାଧବ, ଯାହାକୁ ମତ୍ସ୍ୟମାଧବ କୁହାଯାଏ, ତାଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ।
ଶ୍ଵେତମାଧଵମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଵକ୍ତୁମ୍ ଅର୍ହସ୍ଯ୍ ଅଶେଷତଃ ଵିସ୍ତରେଣ ଜଗନ୍ନାଥ ପ୍ରତିମାଂ ତସ୍ଯ ଵୈ ହରେଃ
ହେ ଜଗନ୍ନାଥ, ଆପଣ ଦୟାକରି ଶ୍ୱେତମାଧବଙ୍କର ମହିମା ଏବଂ ହରିଙ୍କର ମୂର୍ତ୍ତି ବିଷୟରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ କହନ୍ତୁ।
ତସ୍ମିନ୍ କ୍ଷେତ୍ରଵରେ ପୁଣ୍ଯେ ଵିଖ୍ଯାତେ ଜଗତୀତଲେ ଶ୍ଵେତାଖ୍ଯଂ ମାଧଵଂ ଦେଵଂ କସ୍ ତଂ ସ୍ଥାପିତଵାନ୍ ପୁରା
ପୃଥିବୀରେ ଏହି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଏବଂ ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରରେ ପୁରୁଣା କାଳରେ ଶ୍ୱେତ ନାମକ ମାଧବ ଦେବଙ୍କୁ କିଏ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଥିଲେ?
ଅଭୂତ୍ କୃତଯୁଗେ ଵିପ୍ରାଃ ଶ୍ଵେତୋ ନାମ ନୃପୋ ବଲୀ ମତିମାନ୍ ଧର୍ମଵିଚ୍ ଛୂରଃ ସତ୍ଯସଂଧୋ ଦୃଢଵ୍ରତଃ
କୃତୟୁଗରେ ଶ୍ୱେତ ନାମର ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଧର୍ମଜ୍ଞ, ସୂରବୀର, ସତ୍ୟବାନ ଏବଂ ଦୃଢ଼ବ୍ରତ ରାଜା ଥିଲେ।
ଯସ୍ଯ ରାଜ୍ଯେ ତୁ ଵର୍ଷାଣାଂ ସହସ୍ରଂ ଦଶ ମାନଵାଃ ଭଵନ୍ତ୍ଯ୍ ଆଯୁଷ୍ମନ୍ତୋ ଲୋକା ବାଲସ୍ ତସ୍ମିନ୍ ନ ସୀଦତି
ଯାହାଙ୍କ ରାଜ୍ୟରେ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ଯାଏଁ ଲୋକମାନେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଥିଲେ, ଏବଂ ସେଠାରେ କେହି ଶିଶୁ ଦୁଃଖ ପାଉନଥିଲେ।
ଵର୍ତମାନେ ତଦା ରାଜ୍ଯେ କିଂଚିତ୍ କାଲେ ଗତେ ଦ୍ଵିଜାଃ କପାଲଗୌତମୋ ନାମ ଋଷିଃ ପରମଧାର୍ମିକଃ
ସେଇ ରାଜ୍ୟରେ କିଛି ସମୟ ପରେ କପାଳଗୌତମ ନାମକ ଏକ ଅତି ଧାର୍ମିକ ଋଷି ଥିଲେ।
ସୁତୋ ଽସ୍ଯାଜାତଦନ୍ତଶ୍ ଚ ମୃତଃ କାଲଵଶାଦ୍ ଦ୍ଵିଜାଃ ତମ୍ ଆଦାଯ ଋଷିର୍ ଧୀମାନ୍ ନୃପସ୍ଯାନ୍ତିକମ୍ ଆନଯତ୍
ତାଙ୍କର ଦାନ୍ତ ନ ଥିବା ପୁଅ କାଳର ପ୍ରଭାବରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲା। ସେ ଧୀର ଋଷି ଏହି ଶିଶୁକୁ ନେଇ ରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆଣିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୈଵଂ ନୃପତିଃ ସୁପ୍ତଂ କୁମାରଂ ଗତଚେତସମ୍ ପ୍ରତିଜ୍ଞାମ୍ ଅକରୋଦ୍ ଵିପ୍ରା ଜୀଵନାର୍ଥଂ ଶିଶୋସ୍ ତଦା
ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ ଶିଶୁଟିଏ ଅଚେତନ ହୋଇ ଶୁଇଥିବାକୁ ଦେଖି ରାଜା ଶିଶୁର ଜୀବନ ପାଇଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କଲେ।
ଯାଵଦ୍ ବାଲମ୍ ଅହଂ ତ୍ଵ୍ ଏନଂ ଯମସ୍ଯ ସଦନେ ଗତମ୍ ନାନଯେ ସପ୍ତରାତ୍ରେଣ ଚିତାଂ ଦୀପ୍ତାଂ ସମାରୁହେ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ଏହି ଯମଲୋକକୁ ଯାଇଥିବା ଶିଶୁଟିଏକୁ ସାତ ରାତି ମଧ୍ୟରେ ଫେରାଇ ଆଣିପାରିବି ନାହିଁ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ଜଳନ୍ତା ଚିତାରେ ଚଢ଼ିବି।
ଏଵମ୍ ଉକ୍ତ୍ଵାସିତୈଃ ପଦ୍ମୈଃ ଶତୈର୍ ଦଶଶତାଦିକୈଃ ସଂପୂଜ୍ଯ ଚ ମହାଦେଵଂ ରାଜା ଵିଦ୍ଯାଂ ପୁନର୍ ଜପେତ୍
ଏପରି କହି, ରାଜା ଶତଶଃ ଏବଂ ହଜାରଶଃ ଧଳା ପଦ୍ମ ଦ୍ୱାରା ମହାଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ ଏବଂ ପୁନି ମନ୍ତ୍ର ଜପ କଲେ।
ଅତିଭକ୍ତିଂ ତୁ ସଂଚିନ୍ତ୍ଯ ନୃପସ୍ଯ ଜଗଦୀଶ୍ଵରଃ ସାଂନିଧ୍ଯମ୍ ଅଗମତ୍ ତୁଷ୍ଟୋ ଶ୍ମୀତ୍ଯ୍ ଉଵାଚ ସହୋମଯା
ରାଜାଙ୍କ ଅତି ଭକ୍ତିକୁ ଦେଖି, ଜଗନ୍ନାଥ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ସ୍ୱୟଂ ଉମାଙ୍କ ସହିତ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ ଏବଂ କଥା କହିଲେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵୈଵଂ ଗିରମ୍ ଈଶସ୍ଯ ଵିଲୋକ୍ଯ ସହସା ହରମ୍ ଭସ୍ମଦିଗ୍ଧଂ ଵିରୂପାକ୍ଷଂ ଶରତ୍କୁନ୍ଦେନ୍ଦୁଵର୍ଚସମ୍
ଏପରି ଭାବେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ଏବଂ ହଠାତ୍ ଭସ୍ମ ଲେପିଥିବା, ବିକୃତ ଚକ୍ଷୁ, ଶରତ୍କୁନ୍ଦ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଶାର୍ଦୂଲଚର୍ମଵସନଂ ଶଶାଙ୍କାଙ୍କିତମୂର୍ଧଜମ୍ ମହୀଂ ନିପତ୍ଯ ସହସା ପ୍ରଣମ୍ଯ ସ ତଦାବ୍ରଵୀତ୍
ବାଘଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିବା, ମାଥାରେ ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ଲଗାଇଥିବା ହରଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ତୁରନ୍ତି ଭୂମିରେ ପଡ଼ି ଶଷ୍ଟାଙ୍ଗ ପ୍ରଣାମ କଲେ ଏବଂ କହିଲେ।
କାରୁଣ୍ଯଂ ଯଦି ମେ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରସନ୍ନୋ ଽସି ପ୍ରଭୋ ଯଦି କାଲସ୍ଯ ଵଶମ୍ ଆପନ୍ନୋ ବାଲକୋ ଦ୍ଵିଜପୁତ୍ରକଃ
ମୋର କାରୁଣ୍ୟ ଦେଖି ଯଦି ଆପଣ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉଛନ୍ତି, ଏବଂ ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୁଅ କାଳର ଅଧୀନରେ ପଡ଼ିଛି, ତେବେ...
ଜୀଵତ୍ଵ୍ ଏଷ ପୁନର୍ ବାଲ ଇତ୍ଯ୍ ଏଵଂ ଵ୍ରତମ୍ ଆହିତମ୍ ଅକସ୍ମାଚ୍ ଚ ମୃତଂ ବାଲଂ ନିଯମ୍ଯ ଭଗଵନ୍ ସ୍ଵଯମ୍ ଯଥୋକ୍ତାଯୁଷ୍ଯସଂଯୁକ୍ତଂ କ୍ଷେମଂ କୁରୁ ମହେଶ୍ଵର
ମୋର ବ୍ରତ ହେଉଛି—ଏହି ଶିଶୁ ପୁନିଥରେ ବଞ୍ଚୁ। ହେ ଭଗବାନ, ଏହି ଶିଶୁ ହଠାତ୍ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଆପଣଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ତାଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ଆୟୁଷ୍ୟ ଦେଇ ସୁରକ୍ଷିତ କରନ୍ତୁ, ହେ ମହେଶ୍ୱର।
ଶ୍ଵେତସ୍ଯୈତଦ୍ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମୁଦଂ ପ୍ରାପ ହରସ୍ ତଦା କାଲମ୍ ଆଜ୍ଞାପଯାମ୍ ଆସ ସର୍ଵଭୂତଭଯଂକରମ୍
ଶ୍ୱେତଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି ହର ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଭୟ ହେଉଥିବା କାଳକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ।
ନିଯମ୍ଯ କାଲଂ ଦୁର୍ଧର୍ଷଂ ଯମସ୍ଯାଜ୍ଞାକରଂ ଦ୍ଵିଜାଃ ବାଲଂ ସଂଜୀଵଯାମ୍ ଆସ ମୃତ୍ଯୋର୍ ମୁଖଗତଂ ପୁନଃ
ଯମଙ୍କ ଆଦେଶ ପାଳନ କରୁଥିବା ଦୁର୍ଜୟ କାଳକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ହର ମୃତ୍ୟୁର ମୁଖକୁ ପହଞ୍ଚିଥିବା ଶିଶୁଟିଏକୁ ପୁନି ଜୀବନ ଦେଲେ।
କୃତ୍ଵା କ୍ଷେମଂ ଜଗତ୍ ସର୍ଵଂ ମୁନେଃ ପୁତ୍ରଂ ସ ତଂ ଦ୍ଵିଜାଃ ଦେଵ୍ଯା ସହୋମଯା ଦେଵସ୍ ତତ୍ରୈଵାନ୍ତରଧୀଯତ
ସମସ୍ତ ଜଗତର ଭଲ ହେବା ପରେ, ସେ ଦେବତା, ଦେବୀ ଓ ନିଜ ଶକ୍ତି ସହିତ, ମୁନିର ପୁଅଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ହଠାତ୍ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲେ, ହେ ଦ୍ୱିଜଗଣ।
ଏଵଂ ସଂଜୀଵଯାମ୍ ଆସ ମୁନେଃ ପୁତ୍ରଂ ନୃପୋତ୍ତମଃ
ଏଭଳି ଭାବେ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ମୁନିର ପୁଅଙ୍କୁ ପୁନଃ ଜୀବନ ଦେଲେ।
ଦେଵଦେଵ ଜଗନ୍ନାଥ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯପ୍ରଭଵାଵ୍ଯଯ ବ୍ରୂହି ନଃ ପରମଂ ତଥ୍ଯଂ ଶ୍ଵେତାଖ୍ଯସ୍ଯ ଚ ସାଂପ୍ରତମ୍
ହେ ଦେବଦେବ, ଜଗନ୍ନାଥ, ତିନି ଲୋକର ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ ଅବିନାଶୀ, ଆମକୁ ଏବେ ଶ୍ୱେତ ନାମକ ଯିଏ, ସେ ବିଷୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସତ୍ୟ କହ।
ଶୃଣୁଧ୍ଵଂ ମୁନିଶାର୍ଦୂଲାଃ ସର୍ଵସତ୍ତ୍ଵହିତାଵହମ୍ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଯଥାତଥ୍ଯଂ ଯତ୍ ପୃଚ୍ଛଥ ମମାନଘାଃ
ହେ ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସିଂହ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଭଲ ଚାହୁଁଥିବା ନିଷ୍ପାପମାନେ, ଆପଣମାନେ ଯେପରି ପଚାରିଛନ୍ତି, ମୁଁ ସେହିପରି ସତ୍ୟ କଥା କହିବି, ଶୁଣନ୍ତୁ।
ମାଧଵସ୍ଯ ଚ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ସର୍ଵପାପପ୍ରଣାଶନମ୍ ଯଚ୍ ଛ୍ରୁତ୍ଵାଭିମତାନ୍ କାମାନ୍ ଧ୍ରୁଵଂ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ମାନଵଃ
ମାଧବଙ୍କର ମହିମା ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନଶ୍ଟ କରେ; ଏହା ଶୁଣିଲେ ମଣିଷ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ନିଜ ଇଚ୍ଛିତ ସମସ୍ତ କାମନା ପାଇଥାଏ।
ଶ୍ରୁତଵାନ୍ ଋଷିଭିଃ ପୂର୍ଵଂ ମାଧଵାଖ୍ଯସ୍ଯ ଭୋ ଦ୍ଵିଜାଃ ଶୃଣୁଧ୍ଵଂ ତାଂ କଥାଂ ଦିଵ୍ଯାଂ ଭଯଶୋକାର୍ତିନାଶିନୀମ୍
ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ, ପୁରୁଣା ଋଷିମାନଙ୍କଠାରୁ ମୁଁ ମାଧବ ନାମକ ଦେବଙ୍କ ଦିବ୍ୟ କଥା ଶୁଣିଛି; ଏହି କଥା ଭୟ, ଦୁଃଖ ଓ କଷ୍ଟକୁ ନଶ୍ଟ କରେ, ଏହା ଶୁଣନ୍ତୁ।
ସ କୃତ୍ଵା ରାଜ୍ଯମ୍ ଏକାଗ୍ର୍ଯଂ ଵର୍ଷାଣାଂ ଚ ସହସ୍ରଶଃ ଵିଚାର୍ଯ ଲୌକିକାନ୍ ଧର୍ମାନ୍ ଵୈଦିକାନ୍ ନିଯମାଂସ୍ ତଥା
ସେ ହଜାର ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ଏକାଗ୍ର ମନେ ରାଜ୍ୟ କଲେ, ଲୋକିକ ଓ ବେଦିକ ଧର୍ମ, ଏବଂ ନିୟମମାନେ ଭଲ ଭାବେ ବିଚାର କଲେ।
କେଶଵାରାଧନେ ଵିପ୍ରା ନିଶ୍ଚିତଂ ଵ୍ରତମ୍ ଆସ୍ଥିତଃ ସ ଗତ୍ଵା ପରମଂ କ୍ଷେତ୍ରଂ ସାଗରଂ ଦକ୍ଷିଣାଶ୍ରଯମ୍
କେଶବଙ୍କ ପୂଜାରେ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ କରି, ସେ ଦକ୍ଷିଣ ସାଗର କୂଳରେ ଅତି ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଗଲେ।
ତଟେ ତସ୍ମିଞ୍ ଶୁଭେ ରମ୍ଯେ ଦେଶେ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ଚାନ୍ତିକେ ଶ୍ଵେତୋ ଽଥ କାରଯାମ୍ ଆସ ପ୍ରାସାଦଂ ଶୁଭଲକ୍ଷଣମ୍
ସେଠାରେ, ସୁନ୍ଦର ଓ ଶୁଭ୍ର ତଟରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନିକଟରେ, ଶ୍ୱେତ ଏକ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣ ଥିବା ମହଲ ତିଆରି କରାଇଲେ।
ଧନ୍ଵନ୍ତରଶତଂ ଚୈକଂ ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ଦକ୍ଷିଣେ ତତଃ ଶ୍ଵେତେନ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ରାଃ ଶ୍ଵେତଶୈଲମଯେନ ଚ
ତାପରେ, ଦେବଦେବଙ୍କ ଦକ୍ଷିଣ ପାଖରେ, ଶ୍ୱେତ ଏକ ଶତ କମ୍ଭ ଥିବା ଶ୍ୱେତ ପାହାଡ଼ର ପଥରରେ ତିଆରି ହଲ୍ ତିଆରି କଲେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ।
କୃତଃ ସ ଭଗଵାଞ୍ ଶ୍ଵେତୋ ମାଧଵଶ୍ ଚନ୍ଦ୍ରସଂନିଭଃ ପ୍ରତିଷ୍ଠାଂ ଵିଧିଵଚ୍ ଚକ୍ରେ ଯଥୋଦ୍ଦିଷ୍ଟାଂ ସ୍ଵଯଂ ତୁ ସଃ
ସେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଶ୍ୱେତ, ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭା ମାଧବଙ୍କୁ ନିଜେ ଯେପରି ଶିଖିଥିଲେ, ଏହିପରି ନିୟମ ଅନୁସାରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କଲେ।
ଦତ୍ତ୍ଵା ଦାନଂ ଦ୍ଵିଜାତିଭ୍ଯୋ ଦୀନାନାଥତପସ୍ଵିନାମ୍ ଅଥାନନ୍ତରତୋ ରାଜା ମାଧଵସ୍ଯ ଚ ସଂନିଧୌ
ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦୁଃଖୀ, ନିରାଶ୍ରୟ ଓ ତପସ୍ବୀମାନେଙ୍କୁ ଦାନ ଦେଇ, ରାଜା ପରେ ମାଧବଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟରେ,