ନରସିଂହେ ପ୍ରସନ୍ନେ ତୁ ପ୍ରାପ୍ନୋତ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯାଂଶ୍ ଚ ଵାଞ୍ଛିତାନ୍ ଯାନ୍ ଯାନ୍ କାମାନ୍ ଅଭିଧ୍ଯାଯନ୍ ଭଜତେ ନରକେସରୀମ୍
ନରସିଂହ ଖୁସି ହେଲେ, ମନୁଷ୍ୟ ଅନ୍ୟ ଇଚ୍ଛିତ ବସ୍ତୁ ମଧ୍ୟ ପାଇଥାନ୍ତି; ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା ଭାବି, ନରକେଶରୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥାନ୍ତି।
ତାଂସ୍ ତାନ୍ କାମାନ୍ ଅଵାପ୍ନୋତି ନରୋ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଅତ୍ର ସଂଶଯଃ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଂ ଦେଵଦେଵେଶଂ ଭକ୍ତ୍ଯାପୂଜ୍ଯ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଚ
ମନୁଷ୍ୟ ସେଇ ଇଚ୍ଛିତ ବସ୍ତୁଗୁଡିକ ପାଇଥାନ୍ତି; ଏଠାରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ଦେଖି, ଭକ୍ତିରେ ପୂଜା କରି, ନମସ୍କାର କରି।
ଦଶାନାମ୍ ଅଶ୍ଵମେଧାନାଂ ଫଲଂ ଦଶଗୁଣଂ ଲଭେତ୍ ପାପୈଃ ସର୍ଵୈର୍ ଵିନିର୍ମୁକ୍ତୋ ଗୁଣୈଃ ସର୍ଵୈର୍ ଅଲଂକୃତଃ
ଦଶଟି ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଦଶଗୁଣ ଫଳ ଲାଭ କରେ, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ।
ସର୍ଵକାମସମୃଦ୍ଧାତ୍ମା ଜରାମରଣଵର୍ଜିତଃ ସୌଵର୍ଣେନ ଵିମାନେନ କିଙ୍କିଣୀଜାଲମାଲିନା
ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ବୃଦ୍ଧା ଓ ମୃତ୍ୟୁରୁ ମୁକ୍ତ, ସୁନାର ରଥରେ ତିନ୍କିଣି ଘଣ୍ଟାରେ ଶୋଭିତ।
ସର୍ଵକାମସମୃଦ୍ଧେନ କାମଗେନ ସୁଵର୍ଚସା ତରୁଣାଦିତ୍ଯଵର୍ଣେନ ମୁକ୍ତାହାରାଵଲମ୍ବିନା
ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ତରୁଣ ସୂର୍ଯ୍ୟ ରଙ୍ଗରେ, ମୁକ୍ତା ମାଳାରେ ଶୋଭିତ।
ଦିଵ୍ଯସ୍ତ୍ରୀଶତଯୁକ୍ତେନ ଦିଵ୍ଯଗନ୍ଧର୍ଵନାଦିନା କୁଲୈକଵିଂଶମ୍ ଉଦ୍ଧୃତ୍ଯ ଦେଵଵନ୍ ମୁଦିତଃ ସୁଖୀ
ଶତଶତ ଦିବ୍ୟା ନାରୀ ଓ ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ସହିତ, ସମସ୍ତ କୁଳକୁ ଉଦ୍ଧାର କରି, ଦେବବନରେ ଆନନ୍ଦ ଓ ସୁଖରେ ରହେ।
ସ୍ତୂଯମାନୋ ଽପ୍ସରୋଭିଶ୍ ଚ ଵିଷ୍ଣୁଲୋକଂ ଵ୍ରଜେନ୍ ନରଃ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ତତ୍ର ଵରାନ୍ ଭୋଗାନ୍ ଵିଷ୍ଣୁଲୋକେ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ଅପ୍ସରାମାନେ ଗାଇ ଥିବା, ମନୁଷ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକକୁ ଯାଏ; ସେଠାରେ ଉତ୍ତମ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରି, ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକରେ ଦ୍ୱିଜମାନେ।
ଗନ୍ଧର୍ଵୈର୍ ଅପ୍ସରୈର୍ ଯୁକ୍ତଃ କୃତ୍ଵା ରୂପଂ ଚତୁର୍ଭୁଜମ୍ ମନୋହ୍ଲାଦକରଂ ସୌଖ୍ଯଂ ଯାଵଦ୍ ଆଭୂତସଂପ୍ଲଵମ୍
ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ସହିତ, ଚାରିଭୁଜା ଆକୃତି ନେଇ, ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରେ, ସୃଷ୍ଟିର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ।
ପୁଣ୍ଯକ୍ଷଯାଦ୍ ଇହାଯାତଃ ପ୍ରଵରେ ଯୋଗିନାଂ କୁଲେ ଚତୁର୍ଵେଦୀ ଭଵେଦ୍ ଵିପ୍ରୋ ଵେଦଵେଦାଙ୍ଗପାରଗଃ ଵୈଷ୍ଣଵଂ ଯୋଗମ୍ ଆସ୍ଥାଯ ତତୋ ମୋକ୍ଷମ୍ ଅଵାପ୍ନୁଯାତ୍
ପୁଣ୍ୟ ଶେଷ ହେଲେ, ସେ ଏଠାରେ ଆସି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୋଗୀମାନଙ୍କ କୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ଚାରିଟି ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗରେ ପାରଙ୍ଗତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହୋଇ, ବୈଷ୍ଣବ ଯୋଗ ଅଂଶୀକରି, ପରେ ମୋକ୍ଷ ପାଏ।
ଅନନ୍ତାଖ୍ଯଂ ଵାସୁଦେଵଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭକ୍ତ୍ଯା ପ୍ରଣମ୍ଯ ଚ ସର୍ଵପାପଵିନିର୍ମୁକ୍ତୋ ନରୋ ଯାତି ପରଂ ପଦମ୍
ଅନନ୍ତ ନାମକ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ଭକ୍ତିରେ ଦେଖି, ନମସ୍କାର କରି, ମନୁଷ୍ୟ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ।
ମଯା ଚାରାଧିତଶ୍ ଚାସୌ ଶକ୍ରେଣ ତଦନନ୍ତରମ୍ ଵିଭୀଷଣେନ ରାମେଣ କସ୍ ତଂ ନାରାଧଯେତ୍ ପୁମାନ୍
ମୁଁ, ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବିଭୀଷଣ ଏବଂ ରାମ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲି। ଏମିତି ଏକ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ କିଏ ପୂଜା କରିବେ ନାହିଁ?
ଶ୍ଵେତଗଙ୍ଗାଂ ନରଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ଯଃ ପଶ୍ଯେଚ୍ ଛ୍ଵେତମାଧଵମ୍ ମତ୍ସ୍ଯାଖ୍ଯଂ ମାଧଵଂ ଚୈଵ ଶ୍ଵେତଦ୍ଵୀପଂ ସ ଗଚ୍ଛତି
ଯିଏ ଶ୍ୱେତଗଙ୍ଗାରେ ସ୍ନାନ କରି, ଶ୍ୱେତମାଧବ, ଯାହାକୁ ମତ୍ସ୍ୟମାଧବ କୁହାଯାଏ, ତାଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ।
ଶ୍ଵେତମାଧଵମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଵକ୍ତୁମ୍ ଅର୍ହସ୍ଯ୍ ଅଶେଷତଃ ଵିସ୍ତରେଣ ଜଗନ୍ନାଥ ପ୍ରତିମାଂ ତସ୍ଯ ଵୈ ହରେଃ
ହେ ଜଗନ୍ନାଥ, ଆପଣ ଦୟାକରି ଶ୍ୱେତମାଧବଙ୍କର ମହିମା ଏବଂ ହରିଙ୍କର ମୂର୍ତ୍ତି ବିଷୟରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ କହନ୍ତୁ।
ତସ୍ମିନ୍ କ୍ଷେତ୍ରଵରେ ପୁଣ୍ଯେ ଵିଖ୍ଯାତେ ଜଗତୀତଲେ ଶ୍ଵେତାଖ୍ଯଂ ମାଧଵଂ ଦେଵଂ କସ୍ ତଂ ସ୍ଥାପିତଵାନ୍ ପୁରା
ପୃଥିବୀରେ ଏହି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଏବଂ ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରରେ ପୁରୁଣା କାଳରେ ଶ୍ୱେତ ନାମକ ମାଧବ ଦେବଙ୍କୁ କିଏ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଥିଲେ?
ଅଭୂତ୍ କୃତଯୁଗେ ଵିପ୍ରାଃ ଶ୍ଵେତୋ ନାମ ନୃପୋ ବଲୀ ମତିମାନ୍ ଧର୍ମଵିଚ୍ ଛୂରଃ ସତ୍ଯସଂଧୋ ଦୃଢଵ୍ରତଃ
କୃତୟୁଗରେ ଶ୍ୱେତ ନାମର ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଧର୍ମଜ୍ଞ, ସୂରବୀର, ସତ୍ୟବାନ ଏବଂ ଦୃଢ଼ବ୍ରତ ରାଜା ଥିଲେ।
ଯସ୍ଯ ରାଜ୍ଯେ ତୁ ଵର୍ଷାଣାଂ ସହସ୍ରଂ ଦଶ ମାନଵାଃ ଭଵନ୍ତ୍ଯ୍ ଆଯୁଷ୍ମନ୍ତୋ ଲୋକା ବାଲସ୍ ତସ୍ମିନ୍ ନ ସୀଦତି
ଯାହାଙ୍କ ରାଜ୍ୟରେ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ଯାଏଁ ଲୋକମାନେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଥିଲେ, ଏବଂ ସେଠାରେ କେହି ଶିଶୁ ଦୁଃଖ ପାଉନଥିଲେ।
ଵର୍ତମାନେ ତଦା ରାଜ୍ଯେ କିଂଚିତ୍ କାଲେ ଗତେ ଦ୍ଵିଜାଃ କପାଲଗୌତମୋ ନାମ ଋଷିଃ ପରମଧାର୍ମିକଃ
ସେଇ ରାଜ୍ୟରେ କିଛି ସମୟ ପରେ କପାଳଗୌତମ ନାମକ ଏକ ଅତି ଧାର୍ମିକ ଋଷି ଥିଲେ।
ସୁତୋ ଽସ୍ଯାଜାତଦନ୍ତଶ୍ ଚ ମୃତଃ କାଲଵଶାଦ୍ ଦ୍ଵିଜାଃ ତମ୍ ଆଦାଯ ଋଷିର୍ ଧୀମାନ୍ ନୃପସ୍ଯାନ୍ତିକମ୍ ଆନଯତ୍
ତାଙ୍କର ଦାନ୍ତ ନ ଥିବା ପୁଅ କାଳର ପ୍ରଭାବରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲା। ସେ ଧୀର ଋଷି ଏହି ଶିଶୁକୁ ନେଇ ରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆଣିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୈଵଂ ନୃପତିଃ ସୁପ୍ତଂ କୁମାରଂ ଗତଚେତସମ୍ ପ୍ରତିଜ୍ଞାମ୍ ଅକରୋଦ୍ ଵିପ୍ରା ଜୀଵନାର୍ଥଂ ଶିଶୋସ୍ ତଦା
ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ ଶିଶୁଟିଏ ଅଚେତନ ହୋଇ ଶୁଇଥିବାକୁ ଦେଖି ରାଜା ଶିଶୁର ଜୀବନ ପାଇଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କଲେ।
ଯାଵଦ୍ ବାଲମ୍ ଅହଂ ତ୍ଵ୍ ଏନଂ ଯମସ୍ଯ ସଦନେ ଗତମ୍ ନାନଯେ ସପ୍ତରାତ୍ରେଣ ଚିତାଂ ଦୀପ୍ତାଂ ସମାରୁହେ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ଏହି ଯମଲୋକକୁ ଯାଇଥିବା ଶିଶୁଟିଏକୁ ସାତ ରାତି ମଧ୍ୟରେ ଫେରାଇ ଆଣିପାରିବି ନାହିଁ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ଜଳନ୍ତା ଚିତାରେ ଚଢ଼ିବି।
ଏଵମ୍ ଉକ୍ତ୍ଵାସିତୈଃ ପଦ୍ମୈଃ ଶତୈର୍ ଦଶଶତାଦିକୈଃ ସଂପୂଜ୍ଯ ଚ ମହାଦେଵଂ ରାଜା ଵିଦ୍ଯାଂ ପୁନର୍ ଜପେତ୍
ଏପରି କହି, ରାଜା ଶତଶଃ ଏବଂ ହଜାରଶଃ ଧଳା ପଦ୍ମ ଦ୍ୱାରା ମହାଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ ଏବଂ ପୁନି ମନ୍ତ୍ର ଜପ କଲେ।
ଅତିଭକ୍ତିଂ ତୁ ସଂଚିନ୍ତ୍ଯ ନୃପସ୍ଯ ଜଗଦୀଶ୍ଵରଃ ସାଂନିଧ୍ଯମ୍ ଅଗମତ୍ ତୁଷ୍ଟୋ ଶ୍ମୀତ୍ଯ୍ ଉଵାଚ ସହୋମଯା
ରାଜାଙ୍କ ଅତି ଭକ୍ତିକୁ ଦେଖି, ଜଗନ୍ନାଥ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ସ୍ୱୟଂ ଉମାଙ୍କ ସହିତ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ ଏବଂ କଥା କହିଲେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵୈଵଂ ଗିରମ୍ ଈଶସ୍ଯ ଵିଲୋକ୍ଯ ସହସା ହରମ୍ ଭସ୍ମଦିଗ୍ଧଂ ଵିରୂପାକ୍ଷଂ ଶରତ୍କୁନ୍ଦେନ୍ଦୁଵର୍ଚସମ୍
ଏପରି ଭାବେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ଏବଂ ହଠାତ୍ ଭସ୍ମ ଲେପିଥିବା, ବିକୃତ ଚକ୍ଷୁ, ଶରତ୍କୁନ୍ଦ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଶାର୍ଦୂଲଚର୍ମଵସନଂ ଶଶାଙ୍କାଙ୍କିତମୂର୍ଧଜମ୍ ମହୀଂ ନିପତ୍ଯ ସହସା ପ୍ରଣମ୍ଯ ସ ତଦାବ୍ରଵୀତ୍
ବାଘଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିବା, ମାଥାରେ ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ଲଗାଇଥିବା ହରଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ତୁରନ୍ତି ଭୂମିରେ ପଡ଼ି ଶଷ୍ଟାଙ୍ଗ ପ୍ରଣାମ କଲେ ଏବଂ କହିଲେ।
କାରୁଣ୍ଯଂ ଯଦି ମେ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରସନ୍ନୋ ଽସି ପ୍ରଭୋ ଯଦି କାଲସ୍ଯ ଵଶମ୍ ଆପନ୍ନୋ ବାଲକୋ ଦ୍ଵିଜପୁତ୍ରକଃ
ମୋର କାରୁଣ୍ୟ ଦେଖି ଯଦି ଆପଣ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉଛନ୍ତି, ଏବଂ ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୁଅ କାଳର ଅଧୀନରେ ପଡ଼ିଛି, ତେବେ...
ଜୀଵତ୍ଵ୍ ଏଷ ପୁନର୍ ବାଲ ଇତ୍ଯ୍ ଏଵଂ ଵ୍ରତମ୍ ଆହିତମ୍ ଅକସ୍ମାଚ୍ ଚ ମୃତଂ ବାଲଂ ନିଯମ୍ଯ ଭଗଵନ୍ ସ୍ଵଯମ୍ ଯଥୋକ୍ତାଯୁଷ୍ଯସଂଯୁକ୍ତଂ କ୍ଷେମଂ କୁରୁ ମହେଶ୍ଵର
ମୋର ବ୍ରତ ହେଉଛି—ଏହି ଶିଶୁ ପୁନିଥରେ ବଞ୍ଚୁ। ହେ ଭଗବାନ, ଏହି ଶିଶୁ ହଠାତ୍ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଆପଣଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ତାଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ଆୟୁଷ୍ୟ ଦେଇ ସୁରକ୍ଷିତ କରନ୍ତୁ, ହେ ମହେଶ୍ୱର।
ଶ୍ଵେତସ୍ଯୈତଦ୍ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମୁଦଂ ପ୍ରାପ ହରସ୍ ତଦା କାଲମ୍ ଆଜ୍ଞାପଯାମ୍ ଆସ ସର୍ଵଭୂତଭଯଂକରମ୍
ଶ୍ୱେତଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି ହର ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଭୟ ହେଉଥିବା କାଳକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ।
ନିଯମ୍ଯ କାଲଂ ଦୁର୍ଧର୍ଷଂ ଯମସ୍ଯାଜ୍ଞାକରଂ ଦ୍ଵିଜାଃ ବାଲଂ ସଂଜୀଵଯାମ୍ ଆସ ମୃତ୍ଯୋର୍ ମୁଖଗତଂ ପୁନଃ
ଯମଙ୍କ ଆଦେଶ ପାଳନ କରୁଥିବା ଦୁର୍ଜୟ କାଳକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ହର ମୃତ୍ୟୁର ମୁଖକୁ ପହଞ୍ଚିଥିବା ଶିଶୁଟିଏକୁ ପୁନି ଜୀବନ ଦେଲେ।
କୃତ୍ଵା କ୍ଷେମଂ ଜଗତ୍ ସର୍ଵଂ ମୁନେଃ ପୁତ୍ରଂ ସ ତଂ ଦ୍ଵିଜାଃ ଦେଵ୍ଯା ସହୋମଯା ଦେଵସ୍ ତତ୍ରୈଵାନ୍ତରଧୀଯତ
ସମସ୍ତ ଜଗତର ଭଲ ହେବା ପରେ, ସେ ଦେବତା, ଦେବୀ ଓ ନିଜ ଶକ୍ତି ସହିତ, ମୁନିର ପୁଅଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ହଠାତ୍ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲେ, ହେ ଦ୍ୱିଜଗଣ।
ଏଵଂ ସଂଜୀଵଯାମ୍ ଆସ ମୁନେଃ ପୁତ୍ରଂ ନୃପୋତ୍ତମଃ
ଏଭଳି ଭାବେ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ମୁନିର ପୁଅଙ୍କୁ ପୁନଃ ଜୀବନ ଦେଲେ।