ଵିମୁକ୍ତଃ ସର୍ଵପାପେଭ୍ଯୋ ଵିଷ୍ଣୁଲୋକଂ ସ ଗଚ୍ଛତି ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ କ୍ଷତ୍ରିଯା ଵୈଶ୍ଯାଃ ସ୍ତ୍ରିଯଃ ଶୂଦ୍ରାନ୍ତ୍ଯଜାତଯଃ
ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେ ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକକୁ ଯାଏ—ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ, ନାରୀ, ଶୂଦ୍ର ଓ ଅତି ନିମ୍ନ ଜନ୍ମର ଲୋକମାନେ।
ସଂପୂଜ୍ଯ ତଂ ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ସିଂହଵପୁର୍ଧରମ୍ ମୁଚ୍ଯନ୍ତେ ଚାଶୁଭୈର୍ ଦୁଃଖୈର୍ ଜନ୍ମକୋଟିସମୁଦ୍ଭଵୈଃ
ସିଂହ ଆକୃତିର ଦେବଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ଭକ୍ତିରେ ପୂଜା କରି, ଲକ୍ଷ-ଲକ୍ଷ ଜନ୍ମର ଅଶୁଭ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ସଂପୂଜ୍ଯ ତଂ ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ପ୍ରାପ୍ନୁଵନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଭିଵାଞ୍ଛିତମ୍ ଦେଵତ୍ଵମ୍ ଅମରେଶତ୍ଵଂ ଗନ୍ଧର୍ଵତ୍ଵଂ ଚ ଭୋ ଦ୍ଵିଜାଃ
ଏହି ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଲେ, ଦ୍ୱିଜମାନେ ନିଜ ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ପାଇଥାନ୍ତି—ଦେବତା ହେବା, ଅମରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ଓ ଗନ୍ଧର୍ବ ହେବାର ସ୍ଥାନ।
ଯକ୍ଷଵିଦ୍ଯାଧରତ୍ଵଂ ଚ ତଥାନ୍ଯଚ୍ ଚାଭିଵାଞ୍ଛିତମ୍ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ୍ତୁତ୍ଵା ନମସ୍କୃତ୍ଵା ସଂପୂଜ୍ଯ ନରକେସରୀମ୍
ଯକ୍ଷ ଓ ବିଦ୍ୟାଧର ହେବା, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଯେକୌଣସି ଇଚ୍ଛିତ ସ୍ଥିତି ମଧ୍ୟ ପାଇଯାଏ, ନରକେଶରୀଙ୍କୁ ଦେଖି, ଗାଇ, ନମସ୍କାର କରି ଓ ପୂଜା କରି।
ପ୍ରାପ୍ନୁଵନ୍ତି ନରା ରାଜ୍ଯଂ ସ୍ଵର୍ଗଂ ମୋକ୍ଷଂ ଚ ଦୁର୍ଲଭମ୍ ନରସିଂହଂ ନରୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଲଭେଦ୍ ଅଭିମତଂ ଫଲମ୍
ମନୁଷ୍ୟ ରାଜ୍ୟ, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ଦୁର୍ଲଭ ମୋକ୍ଷ ପାଇଥାନ୍ତି; ନରସିଂହଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ମନୁଷ୍ୟ ନିଜ ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ଲାଭ କରେ।
ନିର୍ମୁକ୍ତଃ ସର୍ଵପାପେଭ୍ଯୋ ଵିଷ୍ଣୁଲୋକଂ ସ ଗଚ୍ଛତି ସକୃଦ୍ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୁ ତଂ ଦେଵଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ସିଂହଵପୁର୍ଧରମ୍
ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସିଂହ ଆକୃତିଧାରୀ ଏହି ଦେବତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତିରେ ଦେଖିଲେ, ମନୁଷ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକକୁ ଯାଏ।
ମୁଚ୍ଯତେ ଚାଶୁଭୈର୍ ଦୁଃଖୈର୍ ଜନ୍ମକୋଟିସମୁଦ୍ଭଵୈଃ ସଂଗ୍ରାମେ ସଂକଟେ ଦୁର୍ଗେ ଚୋରଵ୍ଯାଘ୍ରାଦିପୀଡିତେ
ଅନେକ ଜନ୍ମରୁ ଆସିଥିବା ଅଶୁଭ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଥାନ୍ତି; ଯୁଦ୍ଧ, ବିପଦ, ଦୁର୍ଗ, ଚୋର, ବାଘ ଓ ଅନ୍ୟ ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ।
କାନ୍ତାରେ ପ୍ରାଣସଂଦେହେ ଵିଷଵହ୍ନିଜଲେଷୁ ଚ ରାଜାଦିଭ୍ଯଃ ସମୁଦ୍ରେଭ୍ଯୋ ଗ୍ରହରୋଗାଦିପୀଡିତେ
ଅରଣ୍ୟରେ, ଜୀବନ ନିକଟରେ, ବିଷ, ଅଗ୍ନି, ଜଳରେ, ରାଜା, ସାଗର, ଗ୍ରହ, ରୋଗ ଓ ଅନ୍ୟ ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ।
ସ୍ମୃତ୍ଵା ତଂ ପୁରୁଷଃ ସର୍ଵୈ ରାଜଗ୍ରାମୈର୍ ଵିମୁଚ୍ଯତେ ସୂର୍ଯୋଦଯେ ଯଥା ନାଶଂ ତମୋ ଽଭ୍ଯେତି ମହତ୍ତରମ୍
ତାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିଲେ, ମନୁଷ୍ୟ ସମସ୍ତ ରାଜା ଓ ଗ୍ରାମର ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଯାଏ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେଲେ ଯେପରି ଅନ୍ଧାର ଅପସାରିଯାଏ।
ତଥା ସଂଦର୍ଶନେ ତସ୍ଯ ଵିନାଶଂ ଯାନ୍ତ୍ଯ୍ ଉପଦ୍ରଵାଃ ଗୁଟିକାଞ୍ଜନପାତାଲପାଦୁକେ ଚ ରସାଯନମ୍
ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ, ବିପଦଗୁଡିକ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ—ଗୁଟିକା, ଅଞ୍ଜନ, ପାତାଳ ପାଦୁକା ଓ ରସାୟନ।
ନରସିଂହେ ପ୍ରସନ୍ନେ ତୁ ପ୍ରାପ୍ନୋତ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯାଂଶ୍ ଚ ଵାଞ୍ଛିତାନ୍ ଯାନ୍ ଯାନ୍ କାମାନ୍ ଅଭିଧ୍ଯାଯନ୍ ଭଜତେ ନରକେସରୀମ୍
ନରସିଂହ ଖୁସି ହେଲେ, ମନୁଷ୍ୟ ଅନ୍ୟ ଇଚ୍ଛିତ ବସ୍ତୁ ମଧ୍ୟ ପାଇଥାନ୍ତି; ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା ଭାବି, ନରକେଶରୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥାନ୍ତି।
ତାଂସ୍ ତାନ୍ କାମାନ୍ ଅଵାପ୍ନୋତି ନରୋ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଅତ୍ର ସଂଶଯଃ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଂ ଦେଵଦେଵେଶଂ ଭକ୍ତ୍ଯାପୂଜ୍ଯ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଚ
ମନୁଷ୍ୟ ସେଇ ଇଚ୍ଛିତ ବସ୍ତୁଗୁଡିକ ପାଇଥାନ୍ତି; ଏଠାରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ଦେଖି, ଭକ୍ତିରେ ପୂଜା କରି, ନମସ୍କାର କରି।
ଦଶାନାମ୍ ଅଶ୍ଵମେଧାନାଂ ଫଲଂ ଦଶଗୁଣଂ ଲଭେତ୍ ପାପୈଃ ସର୍ଵୈର୍ ଵିନିର୍ମୁକ୍ତୋ ଗୁଣୈଃ ସର୍ଵୈର୍ ଅଲଂକୃତଃ
ଦଶଟି ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଦଶଗୁଣ ଫଳ ଲାଭ କରେ, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ।
ସର୍ଵକାମସମୃଦ୍ଧାତ୍ମା ଜରାମରଣଵର୍ଜିତଃ ସୌଵର୍ଣେନ ଵିମାନେନ କିଙ୍କିଣୀଜାଲମାଲିନା
ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ବୃଦ୍ଧା ଓ ମୃତ୍ୟୁରୁ ମୁକ୍ତ, ସୁନାର ରଥରେ ତିନ୍କିଣି ଘଣ୍ଟାରେ ଶୋଭିତ।
ସର୍ଵକାମସମୃଦ୍ଧେନ କାମଗେନ ସୁଵର୍ଚସା ତରୁଣାଦିତ୍ଯଵର୍ଣେନ ମୁକ୍ତାହାରାଵଲମ୍ବିନା
ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ତରୁଣ ସୂର୍ଯ୍ୟ ରଙ୍ଗରେ, ମୁକ୍ତା ମାଳାରେ ଶୋଭିତ।
ଦିଵ୍ଯସ୍ତ୍ରୀଶତଯୁକ୍ତେନ ଦିଵ୍ଯଗନ୍ଧର୍ଵନାଦିନା କୁଲୈକଵିଂଶମ୍ ଉଦ୍ଧୃତ୍ଯ ଦେଵଵନ୍ ମୁଦିତଃ ସୁଖୀ
ଶତଶତ ଦିବ୍ୟା ନାରୀ ଓ ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ସହିତ, ସମସ୍ତ କୁଳକୁ ଉଦ୍ଧାର କରି, ଦେବବନରେ ଆନନ୍ଦ ଓ ସୁଖରେ ରହେ।
ସ୍ତୂଯମାନୋ ଽପ୍ସରୋଭିଶ୍ ଚ ଵିଷ୍ଣୁଲୋକଂ ଵ୍ରଜେନ୍ ନରଃ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ତତ୍ର ଵରାନ୍ ଭୋଗାନ୍ ଵିଷ୍ଣୁଲୋକେ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ଅପ୍ସରାମାନେ ଗାଇ ଥିବା, ମନୁଷ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକକୁ ଯାଏ; ସେଠାରେ ଉତ୍ତମ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରି, ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକରେ ଦ୍ୱିଜମାନେ।
ଗନ୍ଧର୍ଵୈର୍ ଅପ୍ସରୈର୍ ଯୁକ୍ତଃ କୃତ୍ଵା ରୂପଂ ଚତୁର୍ଭୁଜମ୍ ମନୋହ୍ଲାଦକରଂ ସୌଖ୍ଯଂ ଯାଵଦ୍ ଆଭୂତସଂପ୍ଲଵମ୍
ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ସହିତ, ଚାରିଭୁଜା ଆକୃତି ନେଇ, ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରେ, ସୃଷ୍ଟିର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ।
ପୁଣ୍ଯକ୍ଷଯାଦ୍ ଇହାଯାତଃ ପ୍ରଵରେ ଯୋଗିନାଂ କୁଲେ ଚତୁର୍ଵେଦୀ ଭଵେଦ୍ ଵିପ୍ରୋ ଵେଦଵେଦାଙ୍ଗପାରଗଃ ଵୈଷ୍ଣଵଂ ଯୋଗମ୍ ଆସ୍ଥାଯ ତତୋ ମୋକ୍ଷମ୍ ଅଵାପ୍ନୁଯାତ୍
ପୁଣ୍ୟ ଶେଷ ହେଲେ, ସେ ଏଠାରେ ଆସି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୋଗୀମାନଙ୍କ କୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ଚାରିଟି ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗରେ ପାରଙ୍ଗତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହୋଇ, ବୈଷ୍ଣବ ଯୋଗ ଅଂଶୀକରି, ପରେ ମୋକ୍ଷ ପାଏ।
ଅନନ୍ତାଖ୍ଯଂ ଵାସୁଦେଵଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭକ୍ତ୍ଯା ପ୍ରଣମ୍ଯ ଚ ସର୍ଵପାପଵିନିର୍ମୁକ୍ତୋ ନରୋ ଯାତି ପରଂ ପଦମ୍
ଅନନ୍ତ ନାମକ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ଭକ୍ତିରେ ଦେଖି, ନମସ୍କାର କରି, ମନୁଷ୍ୟ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ।
ମଯା ଚାରାଧିତଶ୍ ଚାସୌ ଶକ୍ରେଣ ତଦନନ୍ତରମ୍ ଵିଭୀଷଣେନ ରାମେଣ କସ୍ ତଂ ନାରାଧଯେତ୍ ପୁମାନ୍
ମୁଁ, ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବିଭୀଷଣ ଏବଂ ରାମ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲି। ଏମିତି ଏକ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ କିଏ ପୂଜା କରିବେ ନାହିଁ?
ଶ୍ଵେତଗଙ୍ଗାଂ ନରଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ଯଃ ପଶ୍ଯେଚ୍ ଛ୍ଵେତମାଧଵମ୍ ମତ୍ସ୍ଯାଖ୍ଯଂ ମାଧଵଂ ଚୈଵ ଶ୍ଵେତଦ୍ଵୀପଂ ସ ଗଚ୍ଛତି
ଯିଏ ଶ୍ୱେତଗଙ୍ଗାରେ ସ୍ନାନ କରି, ଶ୍ୱେତମାଧବ, ଯାହାକୁ ମତ୍ସ୍ୟମାଧବ କୁହାଯାଏ, ତାଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ।
ଶ୍ଵେତମାଧଵମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଵକ୍ତୁମ୍ ଅର୍ହସ୍ଯ୍ ଅଶେଷତଃ ଵିସ୍ତରେଣ ଜଗନ୍ନାଥ ପ୍ରତିମାଂ ତସ୍ଯ ଵୈ ହରେଃ
ହେ ଜଗନ୍ନାଥ, ଆପଣ ଦୟାକରି ଶ୍ୱେତମାଧବଙ୍କର ମହିମା ଏବଂ ହରିଙ୍କର ମୂର୍ତ୍ତି ବିଷୟରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ କହନ୍ତୁ।
ତସ୍ମିନ୍ କ୍ଷେତ୍ରଵରେ ପୁଣ୍ଯେ ଵିଖ୍ଯାତେ ଜଗତୀତଲେ ଶ୍ଵେତାଖ୍ଯଂ ମାଧଵଂ ଦେଵଂ କସ୍ ତଂ ସ୍ଥାପିତଵାନ୍ ପୁରା
ପୃଥିବୀରେ ଏହି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଏବଂ ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରରେ ପୁରୁଣା କାଳରେ ଶ୍ୱେତ ନାମକ ମାଧବ ଦେବଙ୍କୁ କିଏ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଥିଲେ?
ଅଭୂତ୍ କୃତଯୁଗେ ଵିପ୍ରାଃ ଶ୍ଵେତୋ ନାମ ନୃପୋ ବଲୀ ମତିମାନ୍ ଧର୍ମଵିଚ୍ ଛୂରଃ ସତ୍ଯସଂଧୋ ଦୃଢଵ୍ରତଃ
କୃତୟୁଗରେ ଶ୍ୱେତ ନାମର ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଧର୍ମଜ୍ଞ, ସୂରବୀର, ସତ୍ୟବାନ ଏବଂ ଦୃଢ଼ବ୍ରତ ରାଜା ଥିଲେ।
ଯସ୍ଯ ରାଜ୍ଯେ ତୁ ଵର୍ଷାଣାଂ ସହସ୍ରଂ ଦଶ ମାନଵାଃ ଭଵନ୍ତ୍ଯ୍ ଆଯୁଷ୍ମନ୍ତୋ ଲୋକା ବାଲସ୍ ତସ୍ମିନ୍ ନ ସୀଦତି
ଯାହାଙ୍କ ରାଜ୍ୟରେ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ଯାଏଁ ଲୋକମାନେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଥିଲେ, ଏବଂ ସେଠାରେ କେହି ଶିଶୁ ଦୁଃଖ ପାଉନଥିଲେ।
ଵର୍ତମାନେ ତଦା ରାଜ୍ଯେ କିଂଚିତ୍ କାଲେ ଗତେ ଦ୍ଵିଜାଃ କପାଲଗୌତମୋ ନାମ ଋଷିଃ ପରମଧାର୍ମିକଃ
ସେଇ ରାଜ୍ୟରେ କିଛି ସମୟ ପରେ କପାଳଗୌତମ ନାମକ ଏକ ଅତି ଧାର୍ମିକ ଋଷି ଥିଲେ।
ସୁତୋ ଽସ୍ଯାଜାତଦନ୍ତଶ୍ ଚ ମୃତଃ କାଲଵଶାଦ୍ ଦ୍ଵିଜାଃ ତମ୍ ଆଦାଯ ଋଷିର୍ ଧୀମାନ୍ ନୃପସ୍ଯାନ୍ତିକମ୍ ଆନଯତ୍
ତାଙ୍କର ଦାନ୍ତ ନ ଥିବା ପୁଅ କାଳର ପ୍ରଭାବରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲା। ସେ ଧୀର ଋଷି ଏହି ଶିଶୁକୁ ନେଇ ରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆଣିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୈଵଂ ନୃପତିଃ ସୁପ୍ତଂ କୁମାରଂ ଗତଚେତସମ୍ ପ୍ରତିଜ୍ଞାମ୍ ଅକରୋଦ୍ ଵିପ୍ରା ଜୀଵନାର୍ଥଂ ଶିଶୋସ୍ ତଦା
ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ ଶିଶୁଟିଏ ଅଚେତନ ହୋଇ ଶୁଇଥିବାକୁ ଦେଖି ରାଜା ଶିଶୁର ଜୀବନ ପାଇଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କଲେ।
ଯାଵଦ୍ ବାଲମ୍ ଅହଂ ତ୍ଵ୍ ଏନଂ ଯମସ୍ଯ ସଦନେ ଗତମ୍ ନାନଯେ ସପ୍ତରାତ୍ରେଣ ଚିତାଂ ଦୀପ୍ତାଂ ସମାରୁହେ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ଏହି ଯମଲୋକକୁ ଯାଇଥିବା ଶିଶୁଟିଏକୁ ସାତ ରାତି ମଧ୍ୟରେ ଫେରାଇ ଆଣିପାରିବି ନାହିଁ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ଜଳନ୍ତା ଚିତାରେ ଚଢ଼ିବି।