ତତୋ ରସାଯନଂ ଦିଵ୍ଯଂ ପାଯଯନ୍ତି ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ ପୀତମାତ୍ରେ ଦିଵ୍ଯଦେହୋ ଜାଯତେ ସୁମହାବଲଃ
ତାପରେ, ଦ୍ୱିଜମାନେ, ସେମାନେ ସାଧକଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ରସାୟନ ପିଇବାକୁ ଦେନ୍ତି; ପିଇଲେ ଦିବ୍ୟ ଶରୀର ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ ବଡ଼ ଶକ୍ତି ଆସେ।
କ୍ରୀଡତେ ସହ କନ୍ଯାଭିର୍ ଯାଵଦ୍ ଆଭୂତସଂପ୍ଲଵମ୍ ଭିନ୍ନଦେହୋ ଵାସୁଦେଵେ ଲୀଯତେ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ସେ କନ୍ୟାମାନେ ସହ କ୍ରୀଡା କରନ୍ତି, ସୃଷ୍ଟିର ନାଶ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ; ତାଙ୍କ ଅଲଗା ଶରୀର ବାସୁଦେବରେ ଲୀନ ହୋଇଯାଏ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଯଦା ନ ରୋଚତେ ଵାସସ୍ ତସ୍ମାନ୍ ନିର୍ଗଚ୍ଛତେ ପୁନଃ ପଟ୍ଟଂ ଶୂଲଂ ଚ ଖଡ୍ଗଂ ଚ ରୋଚନାଂ ଚ ମଣିଂ ତଥା
ଯେତେବେଳେ ଘର ଭଲ ଲାଗେନାହିଁ, ସେ ପୁଣି ବାହାରିଯାନ୍ତି; ସେ ସହିତ ପଟ, ଶୂଳ, ଖଡ଼ଗ, ରୋଚନା ଓ ମଣି ନେଇଯାନ୍ତି।
ରସଂ ରସାଯନଂ ଚୈଵ ପାଦୁକାଞ୍ଜନମ୍ ଏଵ ଚ କୃଷ୍ଣାଜିନଂ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠା ଗୁଟିକାଂ ଚ ମନୋହରାମ୍
ସେ ରସ, ରସାୟନ, ପାଦୁକା, ଅଞ୍ଜନ, କୃଷ୍ଣାଜିନ, ମୁନିମାନେ, ଓ ମନୋହର ଗୁଟିକା ନେଇଯାନ୍ତି।
କମଣ୍ଡଲୁଂ ଚାକ୍ଷସୂତ୍ରଂ ଯଷ୍ଟିଂ ସଂଜୀଵନୀଂ ତଥା ସିଦ୍ଧଵିଦ୍ଯାଂ ଚ ଶାସ୍ତ୍ରାଣି ଗୃହୀତ୍ଵା ସାଧକେଶ୍ଵରଃ
ସାଧକେଶ୍ୱର ଜଳପାତ୍ର, ମାଳା, ଦଣ୍ଡ, ସଞ୍ଜୀବନୀ ଔଷଧ, ସିଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରଗୁଡିକୁ ନେଇଥିବା ପ୍ରଭୁ।
ଜ୍ଵଲଦ୍ଵହ୍ନିସ୍ଫୁଲିଙ୍ଗୋର୍ମିଵେଷ୍ଟିତଂ ତ୍ରିଶିଖଂ ହୃଦି ସକୃନ୍ ନ୍ଯସ୍ତଂ ଦହେତ୍ ସର୍ଵଂ ଵୃଜିନଂ ଜନ୍ମକୋଟିଜମ୍
ଯଦି ସେ ତିନି ଶିଖା ମନ୍ତ୍ରକୁ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିର ତିନି ପ୍ରଭାରେ ଘେରା ହୃଦୟରେ ଏକଥର ରଖିବେ, ତେବେ ଏହା ଲକ୍ଷ-ଲକ୍ଷ ଜନ୍ମର ସମସ୍ତ ପାପକୁ ଦଗ୍ଧ କରିଦେଇଥାଏ।
ଵିଷେ ନ୍ଯସ୍ତଂ ଵିଷଂ ହନ୍ଯାତ୍ କୁଷ୍ଠଂ ହନ୍ଯାତ୍ ତନୌ ସ୍ଥିତମ୍ ସ୍ଵଦେହେ ଭ୍ରୂଣହତ୍ଯାଦି କୃତ୍ଵା ଦିଵ୍ଯେନ ଶୁଧ୍ଯତି
ବିଷ ଉପରେ ବିଷ ରଖିଲେ ବିଷକୁ ନଷ୍ଟ କରେ; ଶରୀରରେ ଥିବା କୁଷ୍ଠ ନଷ୍ଟ କରେ; ନିଜ ଦେହରେ ଭ୍ରୁଣହତ୍ୟା ଭଳି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ ମଧ୍ୟ ଦିବ୍ୟ ପ୍ରକ୍ରିୟାରେ ଶୁଦ୍ଧି ହୁଏ।
ମହାଗ୍ରହଗୃହୀତେଷୁ ଜ୍ଵଲମାନଂ ଵିଚିନ୍ତଯେତ୍ ହୃଦନ୍ତେ ଵୈ ତତଃ ଶୀଘ୍ରଂ ନଶ୍ଯେଯୁର୍ ଦାରୁଣା ଗ୍ରହାଃ
ବଡ଼ ଦୁଷ୍ଟ ଗ୍ରହର ପ୍ରଭାବରେ ଆସିଲେ, ହୃଦୟର ଶେଷରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ମନ୍ତ୍ରକୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ; ତାପରେ ସେହି ଭୟଙ୍କର ଗ୍ରହଗୁଡିକ ଶୀଘ୍ର ନଷ୍ଟ ହେଇଯିବ।
ବାଲାନାଂ କଣ୍ଠକେ ବଦ୍ଧଂ ରକ୍ଷା ଭଵତି ନିତ୍ଯଶଃ ଗଣ୍ଡପିଣ୍ଡକଲୂତାନାଂ ନାଶନଂ କୁରୁତେ ଧ୍ରୁଵମ୍
ଶିଶୁମାନଙ୍କର ଗଳାରେ ଏହା ବାନ୍ଧିଲେ ସଦା ସୁରକ୍ଷା ଦେଇଥାଏ; ଫୁଲା, ଗଠା, ଫୋଡ଼ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ନଷ୍ଟ କରେ।
ଵ୍ଯାଧିଜାତେ ସମିଦ୍ଭିଶ୍ ଚ ଘୃତକ୍ଷୀରେଣ ହୋମଯେତ୍ ତ୍ରିସଂଧ୍ଯଂ ମାସମ୍ ଏକଂ ତୁ ସର୍ଵରୋଗାନ୍ ଵିନାଶଯେତ୍
ରୋଗ ଆସିଲେ, ଶୁଦ୍ଧ କାଠ ଓ ଗଉ ଦୁଧ ଘିଏ ସହିତ ତିନି ସମୟରେ ଏକ ମାସ ହୋମ କରିବା ଉଚିତ; ଏହା ସମସ୍ତ ରୋଗକୁ ନଷ୍ଟ କରିଦେଇଥାଏ।
ଅସାଧ୍ଯଂ ତୁ ନ ପଶ୍ଯାମି ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯେ ସଚରାଚରେ ଯାଂ ଯାଂ କାମଯତେ ସିଦ୍ଧିଂ ତାଂ ତାଂ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ସ ଧ୍ରୁଵମ୍
ତିନି ଲୋକରେ ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ ଯାହାକୁ ଅସାଧ୍ୟ ଭାବିବି ନାହିଁ; ସେ ଯେଉଁ ସିଦ୍ଧି ଚାହେ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପାଇଥାଏ।
ଅଷ୍ଟୋତ୍ତରଶତଂ ତ୍ଵ୍ ଏକେ ପୂଜଯିତ୍ଵା ମୃଗାଧିପମ୍ ମୃତ୍ତିକାଃ ସପ୍ତ ଵଲ୍ମୀକେ ଶ୍ମଶାନେ ଚ ଚତୁଷ୍ପଥେ
କିଛି ଲୋକ ମୃଗରାଜକୁ ଏକଶଏ ଆଠ ଥର ପୂଜା କରି, ପିପିଲିକା ଗୁହା, ଶ୍ମଶାନ ଓ ଚଉଁ ରସ୍ତାରୁ ସାତ ମାଟି ନେଇଥାନ୍ତି।
ରକ୍ତଚନ୍ଦନସଂମିଶ୍ରା ଗଵାଂ କ୍ଷୀରେଣ ଲୋଡଯେତ୍ ସିଂହସ୍ଯ ପ୍ରତିମାଂ କୃତ୍ଵା ପ୍ରମାଣେନ ଷଡଙ୍ଗୁଲାମ୍
ସେଗୁଡିକୁ ଲାଲ ଚନ୍ଦନ ଓ ଗଉ ଦୁଧ ସହିତ ମିଶାଇ, ଛଅ ଆଙ୍ଗୁଳ ଲମ୍ବ Lion ର ପ୍ରତିମା ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ।
ଲିମ୍ପେତ୍ ତଥା ଭୂର୍ଜପତ୍ତ୍ରେ ରୋଚନଯା ସମାଲିଖେତ୍ ନରସିଂହସ୍ଯ କଣ୍ଠେ ତୁ ବଦ୍ଧ୍ଵା ଚୈଵ ହି ମନ୍ତ୍ରଵିତ୍
ଭୂର୍ଜପତ୍ରରେ ହଳଦୀ ରଙ୍ଗରେ ମନ୍ତ୍ର ଲେଖିବା ଉଚିତ; ମନ୍ତ୍ରଜ୍ଞ ଏହାକୁ ନରସିଂହଙ୍କର ଗଳାରେ ବାନ୍ଧିବା ଉଚିତ।
ଜପେତ୍ ସଂଖ୍ଯାଵିହୀନଂ ତୁ ପୂଜଯିତ୍ଵା ଜଲାଶଯେ ଯାଵତ୍ ସପ୍ତାହମାତ୍ରଂ ତୁ ଜପେତ୍ ସଂଯମିତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ
ଜଳାଶୟରେ ପୂଜା କରି, ଗଣନା ବିନା ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରିବା ଉଚିତ; ସାତ ଦିନ ଯାଏଁ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି ଜପ କରିବା ଉଚିତ।
ଜଲାକୀର୍ଣା ମୁହୂର୍ତେନ ଜାଯତେ ସର୍ଵମେଦିନୀ ଅଥଵା ଶୁଷ୍କଵୃକ୍ଷାଗ୍ରେ ନରସିଂହଂ ତୁ ପୂଜଯେତ୍
ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ଜଳରେ ଭରିଯାଏ; କିମ୍ବା ଶୁଷ୍କ ଗଛର ଶିରେ ନରସିଂହଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ଜପ୍ତ୍ଵା ଚାଷ୍ଟଶତଂ ତତ୍ତ୍ଵଂ ଵର୍ଷନ୍ତଂ ଵିନିଵାରଯେତ୍ ତମ୍ ଏଵଂ ପିଞ୍ଜକେ ବଦ୍ଧ୍ଵା ଭ୍ରାମଯେତ୍ ସାଧକୋତ୍ତମଃ
ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଏକଶଏ ଆଠ ଥର ଜପ କରି, ବର୍ଷାକୁ ବନ୍ଦ କରିପାରିବେ; ଏହାକୁ ପିଞ୍ଜିକାରେ ବାନ୍ଧି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସାଧକ ଘୁମାଇବା ଉଚିତ।
ମହାଵାତୋ ମୁହୂର୍ତେନ ଆଗଚ୍ଛେନ୍ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ ପୁନଶ୍ ଚ ଧାରଯେତ୍ କ୍ଷିପ୍ରଂ ସପ୍ତସପ୍ତେନ ଵାରିଣା
ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ବଡ଼ ପବନ ଆସିବ—ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ; ପୁନଃ ଏହାକୁ ଶୀଘ୍ର ସାତ କିମ୍ବା ସତରେ ଜଳ ସହିତ ଧାରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଅଥ ତାଂ ପ୍ରତିମାଂ ଦ୍ଵାରି ନିଖନେଦ୍ ଯସ୍ଯ ସାଧକଃ ଗୋତ୍ରୋତ୍ସାଦୋ ଭଵେତ୍ ତସ୍ଯ ଉଦ୍ଧୃତେ ଚୈଵ ଶାନ୍ତିଦଃ
ଏହି ପ୍ରତିମାକୁ ଯାହାର ଦ୍ୱାରରେ ସାଧକ ଚାହେ, ସେଠାରେ ପୋତିବା ଉଚିତ; ତାହାର କୁଳ ନଷ୍ଟ ହେବ, ପ୍ରତିମା ଉଠାଇଲେ ଶାନ୍ତି ଫେରିଯିବ।
ତସ୍ମାତ୍ ତଂ ମୁନିଶାର୍ଦୂଲା ଭକ୍ତ୍ଯା ସଂପୂଜଯେତ୍ ସଦା ମୃଗରାଜଂ ମହାଵୀର୍ଯଂ ସର୍ଵକାମଫଲପ୍ରଦମ୍
ତେଣୁ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସଦା ଭକ୍ତିରେ ମହାବୀର ମୃଗରାଜଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛାର ଫଳ ଦେଇଥାଏ।
ଵିମୁକ୍ତଃ ସର୍ଵପାପେଭ୍ଯୋ ଵିଷ୍ଣୁଲୋକଂ ସ ଗଚ୍ଛତି ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ କ୍ଷତ୍ରିଯା ଵୈଶ୍ଯାଃ ସ୍ତ୍ରିଯଃ ଶୂଦ୍ରାନ୍ତ୍ଯଜାତଯଃ
ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେ ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକକୁ ଯାଏ—ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ, ନାରୀ, ଶୂଦ୍ର ଓ ଅତି ନିମ୍ନ ଜନ୍ମର ଲୋକମାନେ।
ସଂପୂଜ୍ଯ ତଂ ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ସିଂହଵପୁର୍ଧରମ୍ ମୁଚ୍ଯନ୍ତେ ଚାଶୁଭୈର୍ ଦୁଃଖୈର୍ ଜନ୍ମକୋଟିସମୁଦ୍ଭଵୈଃ
ସିଂହ ଆକୃତିର ଦେବଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ଭକ୍ତିରେ ପୂଜା କରି, ଲକ୍ଷ-ଲକ୍ଷ ଜନ୍ମର ଅଶୁଭ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ସଂପୂଜ୍ଯ ତଂ ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ପ୍ରାପ୍ନୁଵନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଭିଵାଞ୍ଛିତମ୍ ଦେଵତ୍ଵମ୍ ଅମରେଶତ୍ଵଂ ଗନ୍ଧର୍ଵତ୍ଵଂ ଚ ଭୋ ଦ୍ଵିଜାଃ
ଏହି ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଲେ, ଦ୍ୱିଜମାନେ ନିଜ ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ପାଇଥାନ୍ତି—ଦେବତା ହେବା, ଅମରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ଓ ଗନ୍ଧର୍ବ ହେବାର ସ୍ଥାନ।
ଯକ୍ଷଵିଦ୍ଯାଧରତ୍ଵଂ ଚ ତଥାନ୍ଯଚ୍ ଚାଭିଵାଞ୍ଛିତମ୍ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ୍ତୁତ୍ଵା ନମସ୍କୃତ୍ଵା ସଂପୂଜ୍ଯ ନରକେସରୀମ୍
ଯକ୍ଷ ଓ ବିଦ୍ୟାଧର ହେବା, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଯେକୌଣସି ଇଚ୍ଛିତ ସ୍ଥିତି ମଧ୍ୟ ପାଇଯାଏ, ନରକେଶରୀଙ୍କୁ ଦେଖି, ଗାଇ, ନମସ୍କାର କରି ଓ ପୂଜା କରି।
ପ୍ରାପ୍ନୁଵନ୍ତି ନରା ରାଜ୍ଯଂ ସ୍ଵର୍ଗଂ ମୋକ୍ଷଂ ଚ ଦୁର୍ଲଭମ୍ ନରସିଂହଂ ନରୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଲଭେଦ୍ ଅଭିମତଂ ଫଲମ୍
ମନୁଷ୍ୟ ରାଜ୍ୟ, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ଦୁର୍ଲଭ ମୋକ୍ଷ ପାଇଥାନ୍ତି; ନରସିଂହଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ମନୁଷ୍ୟ ନିଜ ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ଲାଭ କରେ।
ନିର୍ମୁକ୍ତଃ ସର୍ଵପାପେଭ୍ଯୋ ଵିଷ୍ଣୁଲୋକଂ ସ ଗଚ୍ଛତି ସକୃଦ୍ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୁ ତଂ ଦେଵଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ସିଂହଵପୁର୍ଧରମ୍
ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସିଂହ ଆକୃତିଧାରୀ ଏହି ଦେବତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତିରେ ଦେଖିଲେ, ମନୁଷ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକକୁ ଯାଏ।
ମୁଚ୍ଯତେ ଚାଶୁଭୈର୍ ଦୁଃଖୈର୍ ଜନ୍ମକୋଟିସମୁଦ୍ଭଵୈଃ ସଂଗ୍ରାମେ ସଂକଟେ ଦୁର୍ଗେ ଚୋରଵ୍ଯାଘ୍ରାଦିପୀଡିତେ
ଅନେକ ଜନ୍ମରୁ ଆସିଥିବା ଅଶୁଭ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଥାନ୍ତି; ଯୁଦ୍ଧ, ବିପଦ, ଦୁର୍ଗ, ଚୋର, ବାଘ ଓ ଅନ୍ୟ ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ।
କାନ୍ତାରେ ପ୍ରାଣସଂଦେହେ ଵିଷଵହ୍ନିଜଲେଷୁ ଚ ରାଜାଦିଭ୍ଯଃ ସମୁଦ୍ରେଭ୍ଯୋ ଗ୍ରହରୋଗାଦିପୀଡିତେ
ଅରଣ୍ୟରେ, ଜୀବନ ନିକଟରେ, ବିଷ, ଅଗ୍ନି, ଜଳରେ, ରାଜା, ସାଗର, ଗ୍ରହ, ରୋଗ ଓ ଅନ୍ୟ ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ।
ସ୍ମୃତ୍ଵା ତଂ ପୁରୁଷଃ ସର୍ଵୈ ରାଜଗ୍ରାମୈର୍ ଵିମୁଚ୍ଯତେ ସୂର୍ଯୋଦଯେ ଯଥା ନାଶଂ ତମୋ ଽଭ୍ଯେତି ମହତ୍ତରମ୍
ତାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିଲେ, ମନୁଷ୍ୟ ସମସ୍ତ ରାଜା ଓ ଗ୍ରାମର ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଯାଏ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେଲେ ଯେପରି ଅନ୍ଧାର ଅପସାରିଯାଏ।
ତଥା ସଂଦର୍ଶନେ ତସ୍ଯ ଵିନାଶଂ ଯାନ୍ତ୍ଯ୍ ଉପଦ୍ରଵାଃ ଗୁଟିକାଞ୍ଜନପାତାଲପାଦୁକେ ଚ ରସାଯନମ୍
ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ, ବିପଦଗୁଡିକ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ—ଗୁଟିକା, ଅଞ୍ଜନ, ପାତାଳ ପାଦୁକା ଓ ରସାୟନ।