କାଲଚକ୍ରଂ ନଯାମ୍ଯ୍ ଏକୋ ବ୍ରହ୍ମରୂପଂ ମମୈଵ ତତ୍ ଶମନଂ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ସର୍ଵଭୂତକୃତୋଦ୍ଯମମ୍
ମୁଁ ଏକାକି ସମୟର ଚକ୍ରକୁ ଚଳାଏ। ଏହି ମୋର ରୂପ ହେଉଛି ବ୍ରହ୍ମା, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟର କାରଣ।
ଏଵଂ ପ୍ରଣିହିତଃ ସମ୍ଯଙ୍ ମମାତ୍ମା ମୁନିସତ୍ତମ ସର୍ଵଭୂତେଷୁ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ର ନ ଚ ମାଂ ଵେତ୍ତି କଶ୍ଚନ
ଏଭଳି ଭାବରେ ମୋର ଆତ୍ମା ସଠିକ୍ ଭାବେ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, କେହି ମୋତେ ଜାଣିପାରେନି।
ସର୍ଵଲୋକେ ଚ ମାଂ ଭକ୍ତାଃ ପୂଜଯନ୍ତି ଚ ସର୍ଵଶଃ ଯଚ୍ ଚ କିଂଚିତ୍ ତ୍ଵଯା ପ୍ରାପ୍ତଂ ମଯି କ୍ଲେଶାତ୍ମକଂ ଦ୍ଵିଜ
ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ମୋର ଭକ୍ତମାନେ ସମସ୍ତଠାରେ ମୋତେ ପୂଜନ୍ତି। ତୁମେ ଯେଉଁ କଷ୍ଟ ମୋରେ ଅନୁଭବ କରିଛ, ହେ ଦ୍ୱିଜ, ସେ—
ସୁଖୋଦଯାଯ ତତ୍ ସର୍ଵଂ ଶ୍ରେଯସେ ଚ ତଵାନଘ ଯଚ୍ ଚ କିଂଚିତ୍ ତ୍ଵଯା ଲୋକେ ଦୃଷ୍ଟଂ ସ୍ଥାଵରଜଙ୍ଗମମ୍
ସମସ୍ତ ତୁମ ପାଇଁ ସୁଖ ଓ ମଙ୍ଗଳ ଆଣିବା ପାଇଁ। ଏହି ଲୋକରେ ତୁମେ ଯେଉଁ କିଛି ଚଳ-ଅଚଳ ଦେଖିଛ—
ଵିହିତଃ ସର୍ଵ ଏଵାସୌ ମଯାତ୍ମା ଭୂତଭାଵନଃ ଅହଂ ନାରାଯଣୋ ନାମ ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଗଦାଧରଃ
ସେ ସମସ୍ତ କିଛି ମୋତେ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ପୋଷଣ କରେ। ମୁଁ ନାରାୟଣ ନାମରେ ପରିଚିତ, ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀ।
ଯାଵଦ୍ ଯୁଗାନାଂ ଵିପ୍ରର୍ଷେ ସହସ୍ରଂ ପରିଵର୍ତତେ ତାଵତ୍ ସ୍ଵପିମି ଵିଶ୍ଵାତ୍ମା ସର୍ଵଵିଶ୍ଵାନି ମୋହଯନ୍
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ହଜାର ଯୁଗ ଚଳିଯାଏ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମଧ୍ୟରେ ଋଷି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ଜଗତର ଆତ୍ମା ଭାବେ ଶୟନ କରେ, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ମୋହିତ କରେ।
ଏଵଂ ସର୍ଵମ୍ ଅହଂ କାଲମ୍ ଇହାସେ ମୁନିସତ୍ତମ ଅଶିଶୁଃ ଶିଶୁରୂପେଣ ଯାଵଦ୍ ବ୍ରହ୍ମା ନ ବୁଧ୍ଯତେ
ଏଭଳି ଭାବରେ, ମୁଁ ସମସ୍ତ ଜିନିଷରେ ସମୟ ଭାବେ ଅଛି, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଶିଶୁ ରୂପରେ ଥାଏ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବ୍ରହ୍ମା ଜାଗେନି।
ମଯା ଚ ଦତ୍ତୋ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ର ଵରସ୍ ତେ ବ୍ରହ୍ମରୂପିଣା ଅସକୃତ୍ ପରିତୁଷ୍ଟେନ ଵିପ୍ରର୍ଷିଗଣପୂଜିତ
ମୁଁ ତୁମକୁ ବ୍ରହ୍ମା ରୂପରେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଛି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ। ପୁନଃପୁନ ତୃପ୍ତ ହୋଇ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଋଷିମାନେ ପୂଜିତ।
ସର୍ଵମ୍ ଏକାର୍ଣଵଂ କୃତ୍ଵା ନଷ୍ଟେ ସ୍ଥାଵରଜଙ୍ଗମେ ନିର୍ଗତୋ ଽସି ମଯାଜ୍ଞାତସ୍ ତତସ୍ ତେ ଦର୍ଶିତଂ ଜଗତ୍
ସମସ୍ତ ଚଳାଚଳ ଜଗତ ଏକ ମହାସମୁଦ୍ରରେ ଲୟ ହୋଇଯିବା ପରେ, ତୁମେ ଅଜଣା ଭାବେ ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ; ତାପରେ ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ତୁମ ପାଖରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା।
ଅଭ୍ଯନ୍ତରଂ ଶରୀରସ୍ଯ ପ୍ରଵିଷ୍ଟୋ ଽସି ଯଦା ମମ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଲୋକଂ ସମସ୍ତଂ ହି ଵିସ୍ମିତୋ ନାଵବୁଧ୍ଯସେ
ମୋ ଦେହ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଦେଖିଲାପରେ, ତୁମେ ବିସ୍ମିତ ହେଲେ ଏବଂ ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ତତୋ ଽସି ଵକ୍ତ୍ରାଦ୍ ଵିପ୍ରର୍ଷେ ଦ୍ରୁତଂ ନିଃସାରିତୋ ମଯା ଆଖ୍ଯାତସ୍ ତେ ମଯା ଚାତ୍ମା ଦୁର୍ଜ୍ଞେଯୋ ହି ସୁରାସୁରୈଃ
ତାପରେ, ମୁଁ ତୁମକୁ ମୋ ମୁଁହରୁ ତୁରନ୍ତ ବାହାର କରିଦେଲି; ଏହି କଥା ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଛି, ମୋର ସ୍ୱରୂପ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟ ଜଣାପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଯାଵତ୍ ସ ଭଗଵାନ୍ ବ୍ରହ୍ମା ନ ବୁଧ୍ଯେତ ମହାତପାଃ ତାଵତ୍ ତ୍ଵମ୍ ଇହ ଵିପ୍ରର୍ଷେ ଵିଶ୍ରବ୍ଧଶ୍ ଚର ଵୈ ସୁଖମ୍
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭଗବାନ ବ୍ରହ୍ମା, ଯିଏ ମହାତପସ୍ୱୀ, ସଚେତନ ହେଉନାହାନ୍ତି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ଏଠାରେ ନିର୍ଭୟ ଓ ସୁଖରେ ବସିଥିବ।
ତତୋ ଵିବୁଦ୍ଧେ ତସ୍ମିଂସ୍ ତୁ ସର୍ଵଲୋକପିତାମହେ ଏକୋ ଭୂତାନି ସ୍ରକ୍ଷ୍ଯାମି ଶରୀରାଣି ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ
ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମା ସଚେତନ ହେଲେ, ମୁଁ ଏକାକି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଓ ଦେହ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିବି, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ।
ଆକାଶଂ ପୃଥିଵୀଂ ଜ୍ଯୋତିର୍ ଵାଯୁଃ ସଲିଲମ୍ ଏଵ ଚ ଲୋକେ ଯଚ୍ ଚ ଭଵେତ୍ କିଂଚିଦ୍ ଇହ ସ୍ଥାଵରଜଙ୍ଗମମ୍
ଆକାଶ, ପୃଥିବୀ, ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ, ଓ ଜଳ, ଏବଂ ଏଠାରେ ଯେଉଁଠି ଯାହା କିଛି ଅଚଳ କିମ୍ବା ଚଳିତ ଅଛି, ସେସବୁ ଏଠି ସୃଷ୍ଟି ହେବ।
ଏଵମ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ତଦା ଵିପ୍ରାଃ ପୁନସ୍ ତଂ ପ୍ରାହ ମାଧଵଃ ପୂର୍ଣେ ଯୁଗସହସ୍ରେ ତୁ ମେଘଗମ୍ଭୀରନିସ୍ଵନଃ
ଏପରି କଥା କହି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଏକ ହଜାର ଯୁଗ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ, ମାଧବ ଗମ୍ଭୀର ମେଘର ଧ୍ୱନି ପରି କଥା କହିଲେ।
ମୁନେ ବ୍ରୂହି ଯଦର୍ଥଂ ମାଂ ସ୍ତୁତଵାନ୍ ପରମାର୍ଥତଃ ଵରଂ ଵୃଣୀଷ୍ଵ ଯଚ୍ ଛ୍ରେଷ୍ଠଂ ଦଦାମି ନଚିରାଦ୍ ଅହମ୍
ହେ ମୁନି, ସତ୍ୟସତ୍ୟ କହ, କେଉଁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ତୁମେ ମୋତେ ସ୍ତୁତି କଲ; ତୁମେ ଯାହା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚାହୁଁଛ, ତାହା ଆଶୀର୍ବାଦ ଭାବେ ଚାହ, ମୁଁ ଶୀଘ୍ର ଦେଇଦେବି।
ଆଯୁଷ୍ମାନ୍ ଅସି ଦେଵାନାଂ ମଦ୍ଭକ୍ତୋ ଽସି ଦୃଢଵ୍ରତଃ ତେନ ତ୍ଵମ୍ ଅସି ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ର ପୁନର୍ ଦୀର୍ଘାଯୁର୍ ଆପ୍ନୁହି
ତୁମେ ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୀର୍ଘାୟୁ, ମୋ ପ୍ରତି ଭକ୍ତ, ଦୃଢ଼ ନିୟମରେ ଅଟୁଟ; ଏହି କାରଣରୁ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ପୁଣି ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ପାଇବ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵାଣୀଂ ଶୁଭାଂ ତସ୍ଯ ଵିଲୋକ୍ଯ ସ ତଦା ପୁନଃ ମୂର୍ଧ୍ନା ନିପତ୍ଯ ସହସା ପ୍ରଣମ୍ଯ ପୁନର୍ ଅବ୍ରଵୀତ୍
ତାଙ୍କର ଶୁଭ ବାଣୀ ଶୁଣି ଓ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ତୁରନ୍ତ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କଲେ ଏବଂ ପୁଣି କଥା କହିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟଂ ପରଂ ହି ଦେଵେଶ ତଵ ରୂପଂ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ ମୋହୋ ଽଯଂ ଵିଗତଃ ସତ୍ଯଂ ତ୍ଵଯି ଦୃଷ୍ଟେ ତୁ ମେ ହରେ
ହେ ଦେବେଶ, ମୁଁ ତୁମର ପରମ ରୂପ ଦେଖିଛି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ; ହେ ହରି, ତୁମକୁ ଦେଖିବା ସହିତ ମୋର ମୋହ ନିଶ୍ଚୟ ଦୂର ହୋଇଗଲା।
ଏଵମ୍ ଏଵମ୍ ଅହଂ ନାଥ ଇଚ୍ଛେଯଂ ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦତଃ ଲୋକାନାଂ ଚ ହିତାର୍ଥାଯ ନାନାଭାଵପ୍ରଶାନ୍ତଯେ
ଏହିପରି, ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ତୁମର କୃପାରେ କେବଳ ଏହି ଇଚ୍ଛା କରେ—ସମସ୍ତ ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ଓ ବିଭିନ୍ନ ବିରୋଧ ଶାନ୍ତି ପାଇବା ପାଇଁ।
ଶୈଵଭାଗଵତାନାଂ ଚ ଵାଦାର୍ଥପ୍ରତିଷେଧକମ୍ ଅସ୍ମିନ୍ କ୍ଷେତ୍ରଵରେ ପୁଣ୍ଯେ ନିର୍ମଲେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମେ
ଏବଂ ଶୈବ ଓ ଭାଗବତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ବିବାଦ ଅଛି, ତାହାକୁ ନିବାରଣ କରିବା ପାଇଁ, ଏହି ପବିତ୍ର, ନିର୍ମଳ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କ୍ଷେତ୍ରରେ, ହେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ।
ଶିଵସ୍ଯାଯତନଂ ଦେଵ କରୋମି ପରମଂ ମହତ୍ ପ୍ରତିଷ୍ଠେଯ ତଥା ତତ୍ର ତଵ ସ୍ଥାନେ ଚ ଶଂକରମ୍
ହେ ଦେବ, ମୁଁ ଏଠାରେ ଏକ ମହାନ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶିବ ମନ୍ଦିର ନିର୍ମାଣ କରିବି, ଏବଂ ତୁମ ସ୍ଥାନରେ ମଧ୍ୟ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିବି।
ତତୋ ଜ୍ଞାସ୍ଯନ୍ତି ଲୋକେ ଽସ୍ମିନ୍ନ୍ ଏକମୂର୍ତୀ ହରୀଶ୍ଵରୌ ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ଜଗନ୍ନାଥଃ ସ ପୁନସ୍ ତଂ ମହାମୁନିମ୍
ତାପରେ, ଏହି ଜଗତରେ ଲୋକମାନେ ହରି ଓ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଏକ ରୂପ ଭାବେ ଜାଣିବେ; ଏପରି କହି, ଜଗନ୍ନାଥ ପୁଣି ସେ ମହାମୁନିଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଯଦ୍ ଏତତ୍ ପରମଂ ଦେଵଂ କାରଣଂ ଭୁଵନେଶ୍ଵରମ୍ ଲିଙ୍ଗମ୍ ଆରାଧନାର୍ଥାଯ ନାନାଭାଵପ୍ରଶାନ୍ତଯେ
ଏହି ପରମ ଦେବ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜଗତର କାରଣ ଓ ନାୟକ, ଏହି ଲିଙ୍ଗ ଉପାସନା ପାଇଁ, ବିଭିନ୍ନ ବିରୋଧ ଶାନ୍ତି ପାଇବା ପାଇଁ।
ମମାଦିଷ୍ଟେନ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ର କୁରୁ ଶୀଘ୍ରଂ ଶିଵାଲଯମ୍ ତତ୍ପ୍ରଭାଵାଚ୍ ଛିଵଲୋକେ ତିଷ୍ଠ ତ୍ଵଂ ଚ ତଥାକ୍ଷଯମ୍
ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶୀଘ୍ର ଏଠାରେ ଏକ ଶିବ ମନ୍ଦିର ନିର୍ମାଣ କର; ଏହାର ପ୍ରଭାବରେ ତୁମେ ଶିବଲୋକରେ ଅବିନାଶୀ ରହିପାରିବ।
ଶିଵେ ସଂସ୍ଥାପିତେ ଵିପ୍ର ମମ ସଂସ୍ଥାପନଂ ଭଵେତ୍ ନାଵଯୋର୍ ଅନ୍ତରଂ କିଂଚିଦ୍ ଏକଭାଵୌ ଦ୍ଵିଧା କୃତୌ
ଶିବଙ୍କୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କଲେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୋର ପ୍ରତିଷ୍ଠା ମଧ୍ୟ ହେଇଯିବ; ଆମ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କିଛି ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ—ଏକ ଭାବ ଦୁଇ ରୂପରେ ପ୍ରକାଶିତ।
ଯୋ ରୁଦ୍ରଃ ସ ସ୍ଵଯଂ ଵିଷ୍ଣୁର୍ ଯୋ ଵିଷ୍ଣୁଃ ସ ମହେଶ୍ଵରଃ ଉଭଯୋର୍ ଅନ୍ତରଂ ନାସ୍ତି ପଵନାକାଶଯୋର୍ ଇଵ
ଯିଏ ରୁଦ୍ର, ସେଇ ସ୍ୱୟଂ ବିଷ୍ଣୁ; ଯିଏ ବିଷ୍ଣୁ, ସେ ମହେଶ୍ୱର। ଏହି ଦୁଇଁଠି ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ, ଯେପରି ବାୟୁ ଓ ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ।
ମୋହିତୋ ନାଭିଜାନାତି ଯ ଏଵ ଗରୁଡଧ୍ଵଜଃ ଵୃଷଧ୍ଵଜଃ ସ ଏଵେତି ତ୍ରିପୁରଘ୍ନଂ ତ୍ରିଲୋଚନମ୍
ମୋହରେ ପଡିଥିବା ଲୋକ ଜାଣିପାରେନାହିଁ—ଯିଏ ଗରୁଡ଼ ଚିହ୍ନ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେଇ ବୃଷ ଚିହ୍ନ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ତ୍ରିପୁରାସୁରଙ୍କୁ ବଧ କରିଥିବା, ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଭଗବାନ।
ତଵ ନାମାଙ୍କିତଂ ତସ୍ମାତ୍ କୁରୁ ଵିପ୍ର ଶିଵାଲଯମ୍ ଉତ୍ତରେ ଦେଵଦେଵସ୍ଯ କୁରୁ ତୀର୍ଥଂ ସୁଶୋଭନମ୍
ତେଣୁ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମ ନାମ ଦେଇ ଏଠାରେ ଏକ ଶିବ ମନ୍ଦିର ତିଆରି କର। ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭଗବାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଶୁଭ୍ର ତୀର୍ଥ ସ୍ଥଳୀ ତିଆରି କର।
ମାର୍କଣ୍ଡେଯହ୍ରଦୋ ନାମ ନରଲୋକେଷୁ ଵିଶ୍ରୁତଃ ଭଵିଷ୍ଯତି ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ସର୍ଵପାପପ୍ରଣାଶନଃ
ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ନାମକ ଏହି ପୋଖରୀ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବ, ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏହା ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନଷ୍ଟ କରିଦେବ।