ଲୋଭାଭିଭୂତୈଃ କୃପଣୈର୍ ଅନାର୍ଯୈର୍ ଅକୃତାତ୍ମଭିଃ ତନ୍ ମାଂ ମହାଫଲଂ ଵିଦ୍ଧି ନରାଣାଂ ଭାଵିତାତ୍ମନାମ୍
ଲୋଭରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ, ଦୟାହୀନ, ଅନାଚାରୀ ଏବଂ ଅପରିପକ୍ୱ ମନ୍ତି ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ମୁଁ ନୁହେଁ; ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଉତ୍ତମ ଚିତ୍ତ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମୁଁ ବଡ଼ ଫଳ ଭାବେ ଅଛି ବୋଲି ଜାଣ।
ସୁଦୁଷ୍ପ୍ରାପଂ ଵିମୂଢାନାଂ ମାଂ କୁଯୋଗନିଷେଵିଣାମ୍ ଯଦା ଯଦା ହି ଧର୍ମସ୍ଯ ଗ୍ଲାନିର୍ ଭଵତି ସତ୍ତମ
ଯେଉଁ ମୂଢ଼ ଲୋକମାନେ ଭ୍ରାନ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଆଚରଣରେ ଲିନ, ସେମାନେ ପାଇଁ ମୋତେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବା ବହୁତ କଷ୍ଟକର। ହେ ଉତ୍ତମ, ଯେତେବେଳେ ଧର୍ମର ଅବନତି ହୁଏ—
ଅଭ୍ଯୁତ୍ଥାନମ୍ ଅଧର୍ମସ୍ଯ ତଦାତ୍ମାନଂ ସୃଜାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍ ଦୈତ୍ଯା ହିଂସାନୁରକ୍ତାଶ୍ ଚ ଅଵଧ୍ଯାଃ ସୁରସତ୍ତମୈଃ
ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ଅଧର୍ମର ବୃଦ୍ଧି ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ମୁଁ ନିଜେ ଜନ୍ମ ନେଉଛି। ଦାନବମାନେ ହିଂସାରେ ଆସକ୍ତ ଥାନ୍ତି ଏବଂ ସେମାନେ ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ଅଜୟ।
ରାକ୍ଷସାଶ୍ ଚାପି ଲୋକେ ଽସ୍ମିନ୍ ଯଦୋତ୍ପତ୍ସ୍ଯନ୍ତି ଦାରୁଣାଃ ତଦାହଂ ସଂପ୍ରସୂଯାମି ଗୃହେଷୁ ପୁଣ୍ଯକର୍ମଣାମ୍
ଏହି ଲୋକରେ ଯେତେବେଳେ ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ମୁଁ ପୁଣ୍ୟ କର୍ମ କରୁଥିବା ଘରେ ଜନ୍ମ ନେଉଛି।
ପ୍ରଵିଷ୍ଟୋ ମାନୁଷଂ ଦେହଂ ସର୍ଵଂ ପ୍ରଶମଯାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍ ସୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦେଵମନୁଷ୍ଯାଂଶ୍ ଚ ଗନ୍ଧର୍ଵୋରଗରାକ୍ଷସାନ୍
ମୁଁ ମାନବ ଦେହରେ ପ୍ରବେଶ କରି ସମସ୍ତ କିଛିକୁ ଶାନ୍ତ କରେ। ଦେବତା, ମନୁଷ୍ୟ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ସର୍ପ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ସୃଷ୍ଟି କରି—
ସ୍ଥାଵରାଣି ଚ ଭୂତାନି ସଂହରାମ୍ଯ୍ ଆତ୍ମମାଯଯା କର୍ମକାଲେ ପୁନର୍ ଦେହମ୍ ଅନୁଚିନ୍ତ୍ଯ ସୃଜାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍
ସ୍ଥାବର ପ୍ରାଣୀମାନେ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୁଁ ନିଜ ମାୟାରେ ହଟାଏ। କର୍ମର ସମୟରେ ଚିନ୍ତା କରି, ପୁଣି ଦେହ ସୃଷ୍ଟି କରେ।
ଆଵିଶ୍ଯ ମାନୁଷଂ ଦେହଂ ମର୍ଯାଦାବନ୍ଧକାରଣାତ୍ ଶ୍ଵେତଃ କୃତଯୁଗେ ଧର୍ମଃ ଶ୍ଯାମସ୍ ତ୍ରେତାଯୁଗେ ମମ
ସୀମା ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ ପାଇଁ ମୁଁ ମାନବ ଦେହରେ ପ୍ରବେଶ କରେ। କୃତ ଯୁଗରେ ଧର୍ମ ଧଳା, ତ୍ରେତା ଯୁଗରେ ମୋର ଧର୍ମ କଳା।
ରକ୍ତୋ ଦ୍ଵାପରମ୍ ଆସାଦ୍ଯ କୃଷ୍ଣଃ କଲିଯୁଗେ ତଥା ତ୍ରଯୋ ଭାଗା ହ୍ଯ୍ ଅଧର୍ମସ୍ଯ ତସ୍ମିନ୍ କାଲେ ଭଵନ୍ତି ଚ
ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ ଏହା ଲାଲ, କଳିଯୁଗରେ ଏହା କଳା। ସେ ସମୟରେ ତିନି ଅଂଶ ଅଧର୍ମ ଦେଖାଯାଏ।
ଅନ୍ତକାଲେ ଚ ସଂପ୍ରାପ୍ତେ କାଲୋ ଭୂତ୍ଵାତିଦାରୁଣଃ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ନାଶଯାମ୍ଯ୍ ଏକଃ ସର୍ଵଂ ସ୍ଥାଵରଜଙ୍ଗମମ୍
ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ଶେଷ ସମୟ ଆସେ, ମୁଁ ସମୟ ଭାବେ ବହୁତ ଭୟଙ୍କର ହୋଇ, ତିନି ଲୋକ ଓ ସମସ୍ତ ଚଳ-ଅଚଳକୁ ନଶ୍ଟ କରେ।
ଅହଂ ତ୍ରିଧର୍ମା ଵିଶ୍ଵାତ୍ମା ସର୍ଵଲୋକସୁଖାଵହଃ ଅଭିନ୍ନଃ ସର୍ଵଗୋ ଽନନ୍ତୋ ହୃଷୀକେଶ ଉରୁକ୍ରମଃ
ମୁଁ ତିନି ପ୍ରକାର ଧର୍ମ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ ଲୋକର ସୁଖ ଦାତା; ଅଖଣ୍ଡ, ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ଅନନ୍ତ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କର ନାୟକ ଓ ବିଶାଳ ପଦବିହାରୀ।
କାଲଚକ୍ରଂ ନଯାମ୍ଯ୍ ଏକୋ ବ୍ରହ୍ମରୂପଂ ମମୈଵ ତତ୍ ଶମନଂ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ସର୍ଵଭୂତକୃତୋଦ୍ଯମମ୍
ମୁଁ ଏକାକି ସମୟର ଚକ୍ରକୁ ଚଳାଏ। ଏହି ମୋର ରୂପ ହେଉଛି ବ୍ରହ୍ମା, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟର କାରଣ।
ଏଵଂ ପ୍ରଣିହିତଃ ସମ୍ଯଙ୍ ମମାତ୍ମା ମୁନିସତ୍ତମ ସର୍ଵଭୂତେଷୁ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ର ନ ଚ ମାଂ ଵେତ୍ତି କଶ୍ଚନ
ଏଭଳି ଭାବରେ ମୋର ଆତ୍ମା ସଠିକ୍ ଭାବେ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, କେହି ମୋତେ ଜାଣିପାରେନି।
ସର୍ଵଲୋକେ ଚ ମାଂ ଭକ୍ତାଃ ପୂଜଯନ୍ତି ଚ ସର୍ଵଶଃ ଯଚ୍ ଚ କିଂଚିତ୍ ତ୍ଵଯା ପ୍ରାପ୍ତଂ ମଯି କ୍ଲେଶାତ୍ମକଂ ଦ୍ଵିଜ
ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ମୋର ଭକ୍ତମାନେ ସମସ୍ତଠାରେ ମୋତେ ପୂଜନ୍ତି। ତୁମେ ଯେଉଁ କଷ୍ଟ ମୋରେ ଅନୁଭବ କରିଛ, ହେ ଦ୍ୱିଜ, ସେ—
ସୁଖୋଦଯାଯ ତତ୍ ସର୍ଵଂ ଶ୍ରେଯସେ ଚ ତଵାନଘ ଯଚ୍ ଚ କିଂଚିତ୍ ତ୍ଵଯା ଲୋକେ ଦୃଷ୍ଟଂ ସ୍ଥାଵରଜଙ୍ଗମମ୍
ସମସ୍ତ ତୁମ ପାଇଁ ସୁଖ ଓ ମଙ୍ଗଳ ଆଣିବା ପାଇଁ। ଏହି ଲୋକରେ ତୁମେ ଯେଉଁ କିଛି ଚଳ-ଅଚଳ ଦେଖିଛ—
ଵିହିତଃ ସର୍ଵ ଏଵାସୌ ମଯାତ୍ମା ଭୂତଭାଵନଃ ଅହଂ ନାରାଯଣୋ ନାମ ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଗଦାଧରଃ
ସେ ସମସ୍ତ କିଛି ମୋତେ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ପୋଷଣ କରେ। ମୁଁ ନାରାୟଣ ନାମରେ ପରିଚିତ, ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀ।
ଯାଵଦ୍ ଯୁଗାନାଂ ଵିପ୍ରର୍ଷେ ସହସ୍ରଂ ପରିଵର୍ତତେ ତାଵତ୍ ସ୍ଵପିମି ଵିଶ୍ଵାତ୍ମା ସର୍ଵଵିଶ୍ଵାନି ମୋହଯନ୍
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ହଜାର ଯୁଗ ଚଳିଯାଏ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମଧ୍ୟରେ ଋଷି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ଜଗତର ଆତ୍ମା ଭାବେ ଶୟନ କରେ, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ମୋହିତ କରେ।
ଏଵଂ ସର୍ଵମ୍ ଅହଂ କାଲମ୍ ଇହାସେ ମୁନିସତ୍ତମ ଅଶିଶୁଃ ଶିଶୁରୂପେଣ ଯାଵଦ୍ ବ୍ରହ୍ମା ନ ବୁଧ୍ଯତେ
ଏଭଳି ଭାବରେ, ମୁଁ ସମସ୍ତ ଜିନିଷରେ ସମୟ ଭାବେ ଅଛି, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଶିଶୁ ରୂପରେ ଥାଏ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବ୍ରହ୍ମା ଜାଗେନି।
ମଯା ଚ ଦତ୍ତୋ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ର ଵରସ୍ ତେ ବ୍ରହ୍ମରୂପିଣା ଅସକୃତ୍ ପରିତୁଷ୍ଟେନ ଵିପ୍ରର୍ଷିଗଣପୂଜିତ
ମୁଁ ତୁମକୁ ବ୍ରହ୍ମା ରୂପରେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଛି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ। ପୁନଃପୁନ ତୃପ୍ତ ହୋଇ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଋଷିମାନେ ପୂଜିତ।
ସର୍ଵମ୍ ଏକାର୍ଣଵଂ କୃତ୍ଵା ନଷ୍ଟେ ସ୍ଥାଵରଜଙ୍ଗମେ ନିର୍ଗତୋ ଽସି ମଯାଜ୍ଞାତସ୍ ତତସ୍ ତେ ଦର୍ଶିତଂ ଜଗତ୍
ସମସ୍ତ ଚଳାଚଳ ଜଗତ ଏକ ମହାସମୁଦ୍ରରେ ଲୟ ହୋଇଯିବା ପରେ, ତୁମେ ଅଜଣା ଭାବେ ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ; ତାପରେ ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ତୁମ ପାଖରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା।
ଅଭ୍ଯନ୍ତରଂ ଶରୀରସ୍ଯ ପ୍ରଵିଷ୍ଟୋ ଽସି ଯଦା ମମ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଲୋକଂ ସମସ୍ତଂ ହି ଵିସ୍ମିତୋ ନାଵବୁଧ୍ଯସେ
ମୋ ଦେହ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଦେଖିଲାପରେ, ତୁମେ ବିସ୍ମିତ ହେଲେ ଏବଂ ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ତତୋ ଽସି ଵକ୍ତ୍ରାଦ୍ ଵିପ୍ରର୍ଷେ ଦ୍ରୁତଂ ନିଃସାରିତୋ ମଯା ଆଖ୍ଯାତସ୍ ତେ ମଯା ଚାତ୍ମା ଦୁର୍ଜ୍ଞେଯୋ ହି ସୁରାସୁରୈଃ
ତାପରେ, ମୁଁ ତୁମକୁ ମୋ ମୁଁହରୁ ତୁରନ୍ତ ବାହାର କରିଦେଲି; ଏହି କଥା ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଛି, ମୋର ସ୍ୱରୂପ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟ ଜଣାପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଯାଵତ୍ ସ ଭଗଵାନ୍ ବ୍ରହ୍ମା ନ ବୁଧ୍ଯେତ ମହାତପାଃ ତାଵତ୍ ତ୍ଵମ୍ ଇହ ଵିପ୍ରର୍ଷେ ଵିଶ୍ରବ୍ଧଶ୍ ଚର ଵୈ ସୁଖମ୍
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭଗବାନ ବ୍ରହ୍ମା, ଯିଏ ମହାତପସ୍ୱୀ, ସଚେତନ ହେଉନାହାନ୍ତି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ଏଠାରେ ନିର୍ଭୟ ଓ ସୁଖରେ ବସିଥିବ।
ତତୋ ଵିବୁଦ୍ଧେ ତସ୍ମିଂସ୍ ତୁ ସର୍ଵଲୋକପିତାମହେ ଏକୋ ଭୂତାନି ସ୍ରକ୍ଷ୍ଯାମି ଶରୀରାଣି ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ
ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମା ସଚେତନ ହେଲେ, ମୁଁ ଏକାକି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଓ ଦେହ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିବି, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ।
ଆକାଶଂ ପୃଥିଵୀଂ ଜ୍ଯୋତିର୍ ଵାଯୁଃ ସଲିଲମ୍ ଏଵ ଚ ଲୋକେ ଯଚ୍ ଚ ଭଵେତ୍ କିଂଚିଦ୍ ଇହ ସ୍ଥାଵରଜଙ୍ଗମମ୍
ଆକାଶ, ପୃଥିବୀ, ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ, ଓ ଜଳ, ଏବଂ ଏଠାରେ ଯେଉଁଠି ଯାହା କିଛି ଅଚଳ କିମ୍ବା ଚଳିତ ଅଛି, ସେସବୁ ଏଠି ସୃଷ୍ଟି ହେବ।
ଏଵମ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ତଦା ଵିପ୍ରାଃ ପୁନସ୍ ତଂ ପ୍ରାହ ମାଧଵଃ ପୂର୍ଣେ ଯୁଗସହସ୍ରେ ତୁ ମେଘଗମ୍ଭୀରନିସ୍ଵନଃ
ଏପରି କଥା କହି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଏକ ହଜାର ଯୁଗ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ, ମାଧବ ଗମ୍ଭୀର ମେଘର ଧ୍ୱନି ପରି କଥା କହିଲେ।
ମୁନେ ବ୍ରୂହି ଯଦର୍ଥଂ ମାଂ ସ୍ତୁତଵାନ୍ ପରମାର୍ଥତଃ ଵରଂ ଵୃଣୀଷ୍ଵ ଯଚ୍ ଛ୍ରେଷ୍ଠଂ ଦଦାମି ନଚିରାଦ୍ ଅହମ୍
ହେ ମୁନି, ସତ୍ୟସତ୍ୟ କହ, କେଉଁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ତୁମେ ମୋତେ ସ୍ତୁତି କଲ; ତୁମେ ଯାହା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚାହୁଁଛ, ତାହା ଆଶୀର୍ବାଦ ଭାବେ ଚାହ, ମୁଁ ଶୀଘ୍ର ଦେଇଦେବି।
ଆଯୁଷ୍ମାନ୍ ଅସି ଦେଵାନାଂ ମଦ୍ଭକ୍ତୋ ଽସି ଦୃଢଵ୍ରତଃ ତେନ ତ୍ଵମ୍ ଅସି ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ର ପୁନର୍ ଦୀର୍ଘାଯୁର୍ ଆପ୍ନୁହି
ତୁମେ ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୀର୍ଘାୟୁ, ମୋ ପ୍ରତି ଭକ୍ତ, ଦୃଢ଼ ନିୟମରେ ଅଟୁଟ; ଏହି କାରଣରୁ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ପୁଣି ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ପାଇବ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵାଣୀଂ ଶୁଭାଂ ତସ୍ଯ ଵିଲୋକ୍ଯ ସ ତଦା ପୁନଃ ମୂର୍ଧ୍ନା ନିପତ୍ଯ ସହସା ପ୍ରଣମ୍ଯ ପୁନର୍ ଅବ୍ରଵୀତ୍
ତାଙ୍କର ଶୁଭ ବାଣୀ ଶୁଣି ଓ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ତୁରନ୍ତ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କଲେ ଏବଂ ପୁଣି କଥା କହିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟଂ ପରଂ ହି ଦେଵେଶ ତଵ ରୂପଂ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ ମୋହୋ ଽଯଂ ଵିଗତଃ ସତ୍ଯଂ ତ୍ଵଯି ଦୃଷ୍ଟେ ତୁ ମେ ହରେ
ହେ ଦେବେଶ, ମୁଁ ତୁମର ପରମ ରୂପ ଦେଖିଛି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ; ହେ ହରି, ତୁମକୁ ଦେଖିବା ସହିତ ମୋର ମୋହ ନିଶ୍ଚୟ ଦୂର ହୋଇଗଲା।
ଏଵମ୍ ଏଵମ୍ ଅହଂ ନାଥ ଇଚ୍ଛେଯଂ ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦତଃ ଲୋକାନାଂ ଚ ହିତାର୍ଥାଯ ନାନାଭାଵପ୍ରଶାନ୍ତଯେ
ଏହିପରି, ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ତୁମର କୃପାରେ କେବଳ ଏହି ଇଚ୍ଛା କରେ—ସମସ୍ତ ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ଓ ବିଭିନ୍ନ ବିରୋଧ ଶାନ୍ତି ପାଇବା ପାଇଁ।