ରକ୍ତାଙ୍ଗୁଲିତଲୌ ପାଦୌ ତତସ୍ ତସ୍ଯ ସୁରାର୍ଚିତୌ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଶିରସା ଵିପ୍ରା ହର୍ଷଗଦ୍ଗଦଯା ଗିରା
ତାପରେ, ସେ ଦେବତାଙ୍କର ପାଦ ତଳ, ଯାହା ଆଙ୍ଗୁଳି ଟିପରେ ଲାଲ ଏବଂ ଦେବମାନେ ପୂଜିତ, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ପ୍ରଣାମ କଲେ ଏବଂ ଆନନ୍ଦରେ ଭରି ମୁଁହ ଅଟକି ଥିବା କଥା କହିଲେ।
କୃତାଞ୍ଜଲିସ୍ ତଦା ହୃଷ୍ଟୋ ଵିସ୍ମିତଶ୍ ଚ ପୁନଃ ପୁନଃ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଂ ପରମାତ୍ମାନଂ ସଂସ୍ତୋତୁମ୍ ଉପଚକ୍ରମେ
ସେ ହାତ ଜୋଡି ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ, ପୁନିପୁନି ଆନନ୍ଦ ଏବଂ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ, ସେ ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଖି ବନ୍ଦନା କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଦେଵଦେଵ ଜଗନ୍ନାଥ ମାଯାବାଲଵପୁର୍ଧର ତ୍ରାହି ମାଂ ଚାରୁପଦ୍ମାକ୍ଷ ଦୁଃଖିତଂ ଶରଣାଗତମ୍
ଦେବଦେବ, ଜଗନ୍ନାଥ, ମାୟାଶିଶୁ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା, ଚାରୁ ପଦ୍ମାକ୍ଷ, ଦୁଃଖିତ ଏବଂ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥିବା ମୋତେ ରକ୍ଷା କର।
ସଂତପ୍ତୋ ଽସ୍ମି ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠ ସଂଵର୍ତାଖ୍ଯେନ ଵହ୍ନିନା ଅଙ୍ଗାରଵର୍ଷଭୀତଂ ଚ ତ୍ରାହି ମାଂ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ
ମୁଁ ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସଂବର୍ତକ ନାମକ ଅଗ୍ନିରେ ତପିଯାଇଛି, ଅଙ୍ଗାର ବର୍ଷାର ଭୟରେ ଉତ୍ତିଜିତ; ପୁରୁଷୋତ୍ତମ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର।
ଶୋଷିତଶ୍ ଚ ପ୍ରଚଣ୍ଡେନ ଵାଯୁନା ଜଗଦାଯୁନା ଵିହ୍ଵଲୋ ଽହଂ ତଥା ଶ୍ରାନ୍ତସ୍ ତ୍ରାହି ମାଂ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ
ମୁଁ ପ୍ରଚଣ୍ଡ ବାୟୁ, ଯାହା ବିଶ୍ୱର ଜୀବନ, ଦ୍ୱାରା ଶୋଷିତ ହୋଇଛି; ମୁଁ ଅସ୍ଥିର ଏବଂ ଥକିଯାଇଛି—ପୁରୁଷୋତ୍ତମ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର।
ତାପିତଶ୍ ଚ ତଶାମାତ୍ଯୈଃ ପ୍ରଲଯାଵର୍ତକାଦିଭିଃ ନ ଶାନ୍ତିମ୍ ଅଧିଗଚ୍ଛାମି ତ୍ରାହି ମାଂ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ
ମୁଁ ପ୍ରଳୟର ବାତ୍ୟା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନାଶକ ଶକ୍ତିମାନେ ଦ୍ୱାରା ତପିଯାଇଛି; ମୁଁ ଶାନ୍ତି ପାଇପାରୁନି—ପୁରୁଷୋତ୍ତମ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର।
ତୃଷିତଶ୍ ଚ କ୍ଷୁଧାଵିଷ୍ଟୋ ଦୁଃଖିତଶ୍ ଚ ଜଗତ୍ପତେ ତ୍ରାତାରଂ ନାତ୍ର ପଶ୍ଯାମି ତ୍ରାହି ମାଂ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ
ମୁଁ ତିବ୍ର ତିଆରି ଓ ଭୋକରେ ପୀଡିତ, ଦୁଃଖରେ ଅଛି, ହେ ଜଗତ୍ପତି, ଏଠାରେ କେହି ରକ୍ଷାକାରୀ ଦେଖିବିନାହିଁ; ମୋତେ ରକ୍ଷା କର, ହେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ।
ଅସ୍ମିନ୍ନ୍ ଏକାର୍ଣଵେ ଘୋରେ ଵିନଷ୍ଟେ ସଚରାଚରେ ନ ଚାନ୍ତମ୍ ଅଧିଗଚ୍ଛାମି ତ୍ରାହି ମାଂ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ
ଏହି ଭୟଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ସମୁଦ୍ରରେ, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀ ନଷ୍ଟ ହୋଇଛନ୍ତି, ମୁଁ କେଉଁ ଶେଷ ଦେଖିବିନାହିଁ; ମୋତେ ରକ୍ଷା କର, ହେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ।
ତଵୋଦରେ ଚ ଦେଵେଶ ମଯା ଦୃଷ୍ଟଂ ଚରାଚରମ୍ ଵିସ୍ମିତୋ ଽହଂ ଵିଷଣ୍ଣଶ୍ ଚ ତ୍ରାହି ମାଂ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ
ତୁମର ଉଦରରେ, ହେ ଦେବେଶ, ମୁଁ ସମସ୍ତ ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀକୁ ଦେଖିଛି; ମୁଁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ବିଷଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଛି—ମୋତେ ରକ୍ଷା କର, ହେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ।
ସଂସାରେ ଽସ୍ମିନ୍ ନିରାଲମ୍ବେ ପ୍ରସୀଦ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ପ୍ରସୀଦ ଵିବୁଧଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରସୀଦ ଵିବୁଧପ୍ରିଯ
ଏହି ନିରାଶ୍ରୟ ସଂସାରରେ, ଦୟା କର, ହେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ; ଦୟା କର, ହେ ଦେବମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ଦୟା କର, ହେ ଦେବମାନଙ୍କର ପ୍ରିୟ।
ପ୍ରସୀଦ ଵିବୁଧାଂ ନାଥ ପ୍ରସୀଦ ଵିବୁଧାଲଯ ପ୍ରସୀଦ ସର୍ଵଲୋକେଶ ଜଗତ୍କାରଣକାରଣ
ଦୟା କର, ହେ ଦେବମାନଙ୍କର ନାଥ; ଦୟା କର, ହେ ଦେବମାନଙ୍କର ନିବାସ; ଦୟା କର, ହେ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ଈଶ୍ୱର, ହେ ଜଗତ୍ର କାରଣର କାରଣ।
ପ୍ରସୀଦ ସର୍ଵକୃଦ୍ ଦେଵ ପ୍ରସୀଦ ମମ ଭୂଧର ପ୍ରସୀଦ ସଲିଲାଵାସ ପ୍ରସୀଦ ମଧୁସୂଦନ
ଦୟା କର, ହେ ସମସ୍ତ ରଚନାକାରୀ ଦେବ; ଦୟା କର, ମୋର ଧାରକ; ଦୟା କର, ହେ ଜଳରେ ବସିଥିବା; ଦୟା କର, ହେ ମଧୁସୂଦନ।
ପ୍ରସୀଦ କମଲାକାନ୍ତ ପ୍ରସୀଦ ତ୍ରିଦଶେଶ୍ଵର ପ୍ରସୀଦ କଂସକେଶୀଘ୍ନ ପ୍ରସୀଦାରିଷ୍ଟନାଶନ
ଦୟା କର, ହେ କମଳାଙ୍କର ପ୍ରିୟ; ଦୟା କର, ହେ ତ୍ରିଦଶଙ୍କର ଈଶ୍ୱର; ଦୟା କର, ହେ କଂସ ଓ କେଶୀଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିଥିବା; ଦୟା କର, ହେ ଅରିଷ୍ଟ ନାଶକ।
ପ୍ରସୀଦ କୃଷ୍ଣ ଦୈତ୍ଯଘ୍ନ ପ୍ରସୀଦ ଦନୁଜାନ୍ତକ ପ୍ରସୀଦ ମଥୁରାଵାସ ପ୍ରସୀଦ ଯଦୁନନ୍ଦନ
ଦୟା କର, ହେ କୃଷ୍ଣ, ଦେତ୍ୟ ନାଶକ; ଦୟା କର, ହେ ଦାନବ ଶେଷକାରୀ; ଦୟା କର, ହେ ମଥୁରାରେ ବସିଥିବା; ଦୟା କର, ହେ ଯଦୁମାନଙ୍କର ଆନନ୍ଦ।
ପ୍ରସୀଦ ଶକ୍ରାଵରଜ ପ୍ରସୀଦ ଵରଦାଵ୍ଯଯ ତ୍ଵଂ ମହୀ ତ୍ଵଂ ଜଲଂ ଦେଵ ତ୍ଵମ୍ ଅଗ୍ନିସ୍ ତ୍ଵଂ ସମୀରଣଃ
ଦୟା କର, ହେ ଶକ୍ରଙ୍କର ଅନୁଜ; ଦୟା କର, ହେ ଦାନ ଦେଇଥିବା ଅବିନାଶୀ; ତୁମେ ମହି, ତୁମେ ଜଳ, ହେ ଦେବ; ତୁମେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ପବନ।
ତ୍ଵଂ ନଭସ୍ ତ୍ଵଂ ମନଶ୍ ଚୈଵ ତ୍ଵମ୍ ଅହଂକାର ଏଵ ଚ ତ୍ଵଂ ବୁଦ୍ଧିଃ ପ୍ରକୃତିଶ୍ ଚୈଵ ସତ୍ତ୍ଵାଦ୍ଯାସ୍ ତ୍ଵଂ ଜଗତ୍ପତେ
ତୁମେ ଆକାଶ, ତୁମେ ମନ, ତୁମେ ଅହଂକାର; ତୁମେ ବୁଦ୍ଧି ଓ ପ୍ରକୃତି; ତୁମେ ସତ୍ତ୍ୱ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗୁଣ, ହେ ଜଗତ୍ପତି।
ପୁରୁଷସ୍ ତ୍ଵଂ ଜଗଦ୍ଵ୍ଯାପୀ ପୁରୁଷାଦ୍ ଅପି ଚୋତ୍ତମଃ ତ୍ଵମ୍ ଇନ୍ଦ୍ରିଯାଣି ସର୍ଵାଣି ଶବ୍ଦାଦ୍ଯା ଵିଷଯାଃ ପ୍ରଭୋ
ତୁମେ ପୁରୁଷ, ଜଗତ୍ରେ ବ୍ୟାପିତ; ପୁରୁଷରୁ ଉତ୍ତମ; ତୁମେ ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଓ ଶବ୍ଦ ଆଦି ବିଷୟ।
ତ୍ଵଂ ଦିକ୍ପାଲାଶ୍ ଚ ଧର୍ମାଶ୍ ଚ ଵେଦା ଯଜ୍ଞାଃ ସଦକ୍ଷିଣାଃ ତ୍ଵମ୍ ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ ତ୍ଵଂ ଶିଵୋ ଦେଵସ୍ ତ୍ଵଂ ହଵିସ୍ ତ୍ଵଂ ହୁତାଶନଃ
ତୁମେ ଦିଗ୍ପାଳ, ଧର୍ମ, ବେଦ, ଯଜ୍ଞ ସହିତ ଯଥାଯଥିକ ଦକ୍ଷିଣା; ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଶିବ, ହେ ଦେବ; ତୁମେ ହବି, ତୁମେ ଅଗ୍ନି।
ତ୍ଵଂ ଯମଃ ପିତୃରାଟ୍ ଦେଵ ତ୍ଵଂ ରକ୍ଷୋଧିପତିଃ ସ୍ଵଯମ୍ ଵରୁଣସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଅପାଂ ନାଥ ତ୍ଵଂ ଵାଯୁସ୍ ତ୍ଵଂ ଧନେଶ୍ଵରଃ
ତୁମେ ଯମ, ପିତୃରାଜ୍, ହେ ଦେବ; ତୁମେ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ; ତୁମେ ବରୁଣ, ଜଳର ନାଥ; ତୁମେ ପବନ, ତୁମେ ଧନର ନାଥ।
ତ୍ଵମ୍ ଈଶାନସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଅନନ୍ତସ୍ ତ୍ଵଂ ଗଣେଶଶ୍ ଚ ଷଣ୍ମୁଖଃ ଵସଵସ୍ ତ୍ଵଂ ତଥା ରୁଦ୍ରାସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଆଦିତ୍ଯାଶ୍ ଚ ଖେଚରାଃ
ତୁମେ ଈଶାନ, ତୁମେ ଅନନ୍ତ, ତୁମେ ଗଣେଶ ଓ ଷଣ୍ମୁଖ; ତୁମେ ବସୁ, ତଥା ରୁଦ୍ର, ଆଦିତ୍ୟ ଓ ଖେଚର।
ଦାନଵାସ୍ ତ୍ଵଂ ତଥା ଯକ୍ଷାସ୍ ତ୍ଵଂ ଦୈତ୍ଯାଃ ସମରୁଦ୍ଗଣାଃ ସିଦ୍ଧାଶ୍ ଚାପ୍ସରସୋ ନାଗା ଗନ୍ଧର୍ଵାସ୍ ତ୍ଵଂ ସଚାରଣାଃ
ତୁମେ ଦାନବ, ତଥା ଯକ୍ଷ; ତୁମେ ଦେତ୍ୟ ଓ ମରୁତ୍ଗଣ; ତୁମେ ସିଦ୍ଧ, ଅପ୍ସରା, ନାଗ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଚାରଣ।
ପିତରୋ ଵାଲଖିଲ୍ଯାଶ୍ ଚ ପ୍ରଜାନାଂ ପତଯୋ ଽଚ୍ଯୁତ ମୁନଯସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଋଷିଗଣାସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଅଶ୍ଵିନୌ ନିଶାଚରାଃ
ତୁମେ ପିତୃ, ବାଲଖିଲ୍ୟ, ପ୍ରଜାମାନଙ୍କର ପତି, ହେ ଅଚ୍ୟୁତ; ତୁମେ ମୁନି, ଋଷିମାନଙ୍କର ଗଣ, ଅଶ୍ୱିନୀ ଓ ନିଶାଚର।
ଅନ୍ଯାଶ୍ ଚ ଜାତଯସ୍ ତ୍ଵଂ ହି ଯତ୍ କିଂଚିଜ୍ ଜୀଵସଂଜ୍ଞିତମ୍ କିଂ ଚାତ୍ର ବହୁନୋକ୍ତେନ ବ୍ରହ୍ମାଦିସ୍ତମ୍ବଗୋଚରମ୍
ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜାତି ମଧ୍ୟ ତୁମେ; ଯେଉଁଠାରେ ଯେ କିଛି ଜୀବ ନାମରେ ଅଛି; ଏଠାରେ ବହୁ କଥା କହିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ, ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମାରୁ ଗ୍ରାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତକୁ ବ୍ୟାପିଛ।
ଭୂତଂ ଭଵ୍ଯଂ ଭଵିଷ୍ଯଂ ଚ ତ୍ଵଂ ଜଗତ୍ ସଚରାଚରମ୍ ଯତ୍ ତେ ରୂପଂ ପରଂ ଦେଵ କୂଟସ୍ଥମ୍ ଅଚଲଂ ଧ୍ରୁଵମ୍
ତୁମେ ଭୂତ, ଭବ୍ୟ, ଭବିଷ୍ୟତ; ତୁମେ ଜଗତ୍ ସଚରାଚର; ତୁମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୂପ, ହେ ଦେବ, ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ, ଅଚଳ ଓ ଧ୍ରୁବ।
ବ୍ରହ୍ମାଦ୍ଯାସ୍ ତନ୍ ନ ଜାନନ୍ତି କଥମ୍ ଅନ୍ଯେ ଽଲ୍ପମେଧସଃ ଦେଵ ଶୁଦ୍ଧସ୍ଵଭାଵୋ ଽସି ନିତ୍ଯସ୍ ତ୍ଵଂ ପ୍ରକୃତେଃ ପରଃ
ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଏହି ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଜାଣିପାରିନାହାନ୍ତି; ତେଣୁ ଅନ୍ୟ ଅଳ୍ପ ବୁଦ୍ଧି ଥିବା ଲୋକମାନେ କିପରି ଜାଣିପାରିବେ? ହେ ଦେବ, ତୁମେ ଶୁଦ୍ଧ ସ୍ୱଭାବର, ଚିରକାଳୀନ, ପ୍ରକୃତିରୁ ଅତିକ୍ରମିତ।
ଅଵ୍ଯକ୍ତଃ ଶାଶ୍ଵତୋ ଽନନ୍ତଃ ସର୍ଵଵ୍ଯାପୀ ମହେଶ୍ଵରଃ ତ୍ଵମ୍ ଆକାଶଃ ପରଃ ଶାନ୍ତୋ ଅଜସ୍ ତ୍ଵଂ ଵିଭୁର୍ ଅଵ୍ଯଯଃ
ତୁମେ ଅଦୃଶ୍ୟ, ଚିରସ୍ଥାୟୀ, ଅନନ୍ତ, ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପି, ମହାଶ୍ୱର। ତୁମେ ଆକାଶ ଠାରୁ ଉଚ୍ଚ, ଶାନ୍ତ, ଅଜନ୍ମା, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିର ମାଳିକ, ଅବିନାଶୀ।
ଏଵଂ ତ୍ଵାଂ ନିର୍ଗୁଣଂ ସ୍ତୋତୁଂ କଃ ଶକ୍ନୋତି ନିରଞ୍ଜନମ୍ ସ୍ତୁତୋ ଽସି ଯନ୍ ମଯା ଦେଵ ଵିକଲେନାଲ୍ପଚେତସା ତତ୍ ସର୍ଵଂ ଦେଵଦେଵେଶ କ୍ଷନ୍ତୁମ୍ ଅର୍ହସି ଚାଵ୍ଯଯ
ଏପରି ନିର୍ଗୁଣ ଓ ନିର୍ମଳ ଦେବତାଙ୍କୁ କିଏ ପ୍ରଶଂସା କରିପାରିବ? ମୁଁ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଅଳ୍ପ ବୁଦ୍ଧି ଥିବା ମନରେ ଯେତେ ଦୂର ପ୍ରଶଂସା କରିଛି, ହେ ଦେବଦେବ, ଅବିନାଶୀ, ତୁମେ ସେସବୁକୁ ମାନ୍ୟ କର।
ଇତ୍ଥଂ ସ୍ତୁତସ୍ ତଦା ତେନ ମାର୍କଣ୍ଡେଯେନ ଭୋ ଦ୍ଵିଜାଃ ପ୍ରୀତଃ ପ୍ରୋଵାଚ ଭଗଵାନ୍ ମେଘଗମ୍ଭୀରଯା ଗିରା
ଏପରି ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ ହେବା ପରେ, ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ, ଭଗବାନ ଖୁସି ହୋଇ, ବଜ୍ର ମେଘର ଗଭୀର ସ୍ୱରରେ କଥା କହିଲେ।
ବ୍ରୂହି କାମଂ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯତ୍ ତେ ମନସି ଵର୍ତତେ ଦଦାମି ସର୍ଵଂ ଵିପ୍ରର୍ଷେ ମତ୍ତୋ ଯଦ୍ ଅଭିଵାଞ୍ଛସି
ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମର ମନରେ ଯାହା ଇଛା ଅଛି, ସେଥିରେ କହ। ମୁଁ ତୁମେ ଯେଉଁ ଇଛା କରିଛ, ସେସବୁ ଦେଇବି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ ଵଚନଂ ଵିପ୍ରାଃ ଶିଶୋସ୍ ତସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ ଉଵାଚ ପରମପ୍ରୀତୋ ମୁନିସ୍ ତଦ୍ଗତମାନସଃ
ମହାତ୍ମା ଶିଶୁଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମୁନି ତାଙ୍କରେ ମନ ଲଗାଇ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।