ସର୍ଵଲକ୍ଷଣସଂପନ୍ନାଃ ପ୍ରତିମାଃ ସୁମନୋହରାଃ ଵିସ୍ମଯଂ ପରମଂ ଗତ୍ଵା ଇଦଂ ଵଚନମ୍ ଅବ୍ରଵୀତ୍
ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣ ଥିବା, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷଣୀୟ ପ୍ରତିମାମାନେ, ଚମତ୍କାରରେ ଭରିଯାଇ, ଏହି କଥା କହିଲେ—
କିଂ ଦେଵୌ ସମନୁପ୍ରାପ୍ତୌ ଦ୍ଵିଜରୂପଧରାଵ୍ ଉଭୌ ଉଭୌ ଚାଦ୍ଭୁତକର୍ମାଣୌ ଦେଵଵୃତ୍ତାଵ୍ ଅମାନୁଷୌ
କିଏ ତୁମେ ଦୁଇ ଦେବତା, ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛ, ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛ, ଦେବତାଙ୍କ ପରି ଆଚରଣ, ମାନବ ନୁହେଁ କି?
ଦେଵୌ ଵା ମାନୁଷୌ ଵାପି ଯକ୍ଷଵିଦ୍ଯାଧରୌ ଯୁଵାମ୍ କିଂ ନୁ ବ୍ରହ୍ମହୃଷୀକେଶୌ କିଂ ଵସୂ କିମ୍ ଉତାଶ୍ଵିନୌ
ତୁମେ ଦେବତା କି ମାନବ, କିମ୍ବା ଯକ୍ଷ କି ବିଦ୍ୟାଧର? ବ୍ରହ୍ମା ଓ ହୃଷୀକେଶ କି, ବାସୁ କି ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାର ତୁମେ?
ନ ଵେଦ୍ମି ସତ୍ଯସଦ୍ଭାଵୌ ମାଯାରୂପେଣ ସଂସ୍ଥିତୌ ଯୁଵାଂ ଗତୋ ଽସ୍ମି ଶରଣମ୍ ଆତ୍ମା ତୁ ମେ ପ୍ରକାଶ୍ଯତାମ୍
ମୁଁ ତୁମେ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ ଜାଣିନି, ମାୟାର ରୂପରେ ଦେଖାଯାଉଛ; ମୁଁ ତୁମ ପାଖକୁ ଶରଣ ନେଇଛି—ମୋତେ ତୁମ ସ୍ୱରୂପ ଦେଖାଅ।
ନାହଂ ଦେଵୋ ନ ଯକ୍ଷୋ ଵା ନ ଦୈତ୍ଯୋ ନ ଚ ଦେଵରାଟ୍ ନ ବ୍ରହ୍ମା ନ ଚ ରୁଦ୍ରୋ ଽହଂ ଵିଦ୍ଧି ମାଂ ପୁରୁଷୋତ୍ତମମ୍
ମୁଁ ଦେବତା ନୁହେଁ, ଯକ୍ଷ ନୁହେଁ, ଦାନବ ନୁହେଁ, ଦେବରାଜ ନୁହେଁ, ବ୍ରହ୍ମା କିମ୍ବା ରୁଦ୍ର ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ—ମୋତେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ପୁରୁଷ ବୋଲି ଜାଣ।
ଅର୍ତିହା ସର୍ଵଲୋକାନାମ୍ ଅନନ୍ତବଲପୌରୁଷଃ ଆରାଧନୀଯୋ ଭୂତାନାମ୍ ଅନ୍ତୋ ଯସ୍ଯ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ମୁଁ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଦୁଃଖ ଦୂର କରେ, ଅନନ୍ତ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବ ଥିବା, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପୂଜ୍ୟ, ଯାହାର ଶେଷ ନାହିଁ।
ପଠ୍ଯତେ ସର୍ଵଶାସ୍ତ୍ରେଷୁ ଵେଦାନ୍ତେଷୁ ନିଗଦ୍ଯତେ ଯମ୍ ଆହୁର୍ ଜ୍ଞାନଗମ୍ଯେତି ଵାସୁଦେଵେତି ଯୋଗିନଃ
ଯିଏ ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରରେ, ବେଦାନ୍ତରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ, ଯାହାକୁ ଯୋଗୀମାନେ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ କହନ୍ତି—ସେହି ବାସୁଦେବ।
ଅହମ୍ ଏଵ ସ୍ଵଯଂ ବ୍ରହ୍ମା ଅହଂ ଵିଷ୍ଣୁଃ ଶିଵୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅହମ୍ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଽହଂ ଦେଵରାଜଶ୍ ଚ ଜଗତ୍ସଂଯମନୋ ଯମଃ
ମୁଁ ନିଜେ ବ୍ରହ୍ମା, ମୁଁ ବିଷ୍ଣୁ, ମୁଁ ଶିବ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜା, ଏବଂ ଜଗତର ନିୟନ୍ତା ଯମ।
ପୃଥିଵ୍ଯାଦୀନି ଭୂତାନି ତ୍ରେତାଗ୍ନିର୍ ହୁତଭୁଙ୍ ନୃପ ଵରୁଣୋ ଽପାଂ ପତିଶ୍ ଚାହଂ ଧରିତ୍ରୀ ଚ ମହୀଧରଃ
ମୁଁ ପୃଥିବୀ ଆଦି ସମସ୍ତ ଭୂତ, ତ୍ରେତାଅଗ୍ନି, ହବିର ଭୋକ୍ତା ରାଜା, ମୁଁ ଜଳର ମାଲିକ ବରୁଣ, ପୃଥିବୀ ଓ ପାହାଡ଼।
ଯତ୍ କିଂଚିଦ୍ ଵାଙ୍ମଯଂ ଲୋକେ ଜଗତ୍ ସ୍ଥାଵରଜଙ୍ଗମମ୍ ଚରାଚରଂ ଚ ଯଦ୍ ଵିଶ୍ଵଂ ମଦନ୍ଯନ୍ ନାସ୍ତି କିଂଚନ
ଏହି ସଂସାରରେ ଯେଉଁଠି କିଛି କଥା, ଚଳାଅଚଳ ସମସ୍ତ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ—ମୋ ଛଡ଼ା ଆଉ କିଛି ନାହିଁ।
ପ୍ରୀତୋ ଽହଂ ତେ ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠ ଵରଂ ଵରଯ ସୁଵ୍ରତ ଯଦ୍ ଇଷ୍ଟଂ ତତ୍ ପ୍ରଯଚ୍ଛାମି ହୃଦି ଯତ୍ ତେ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତମ୍
ମୁଁ ତୁମେ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ, ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ମନରେ ଯାହା ଇଚ୍ଛା, ସେ ଦାନ ମାଗ; ମୁଁ ତୁମ ହୃଦୟର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବି।
ମଦ୍ଦର୍ଶନମ୍ ଅପୁଣ୍ଯାନାଂ ସ୍ଵପ୍ନାନ୍ତେ ଽପି ନ ଜାଯତେ ତ୍ଵଂ ପୁନର୍ ଦୃଢଭକ୍ତିତ୍ଵାତ୍ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷଂ ଦୃଷ୍ଟଵାନ୍ ଅସି
ଅପତ୍ର ଲୋକମାନେ ସ୍ୱପ୍ନରେ ମଧ୍ୟ ମୋ ଦର୍ଶନ ପାଉନାହାନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଦୃଢ଼ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସାକ୍ଷାତ୍ ମୋତେ ଦେଖିଛ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵୈଵଂ ଵାସୁଦେଵସ୍ଯ ଵଚନଂ ତସ୍ଯ ଭୋ ଦ୍ଵିଜାଃ ରୋମାଞ୍ଚିତତନୁର୍ ଭୂତ୍ଵା ଇଦଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଜଗୌ ନୃପଃ
ବାସୁଦେବଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ରାଜାଙ୍କ ଦେହ ରୋମାଞ୍ଚିତ ହେଲା, ସେ ଏହି ସ୍ତୁତି ଗାଇଲେ।
ଶ୍ରିଯଃ କାନ୍ତ ନମସ୍ ତେ ଽସ୍ତୁ ଶ୍ରୀପତେ ପୀତଵାସସେ ଶ୍ରୀଦ ଶ୍ରୀଶ ଶ୍ରୀନିଵାସ ନମସ୍ ତେ ଶ୍ରୀନିକେତନ
ଶ୍ରୀଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; ଶ୍ରୀପତି, ପିତାମ୍ବରଧାରୀ, ଶ୍ରୀଦାତା, ଶ୍ରୀଶ, ଶ୍ରୀନିବାସ, ଶ୍ରୀନିକେତନ, ତୁମକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଆଦ୍ଯଂ ପୁରୁଷମ୍ ଈଶାନଂ ସର୍ଵେଶଂ ସର୍ଵତୋମୁଖମ୍ ନିଷ୍କଲଂ ପରମଂ ଦେଵଂ ପ୍ରଣତୋ ଽସ୍ମି ସନାତନମ୍
ମୁଁ ଆଦି ପୁରୁଷ, ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଦେଖୁଥିବା, ଅଖଣ୍ଡ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବତା, ଚିରନ୍ତନଙ୍କୁ ଶିର ନମାଏ।
ଶବ୍ଦାତୀତଂ ଗୁଣାତୀତଂ ଭାଵାଭାଵଵିଵର୍ଜିତମ୍ ନିର୍ଲେପଂ ନିର୍ଗୁଣଂ ସୂକ୍ଷ୍ମଂ ସର୍ଵଜ୍ଞଂ ସର୍ଵଭାଵନମ୍
ଯିଏ ଶବ୍ଦ ଓ ଗୁଣ ସମସ୍ତୁଠାରୁ ପାରେ, ଅସ୍ତି ଓ ନାସ୍ତି ଭାବରୁ ଦୂରେ, ଅଲଗା, ନିର୍ମଳ, ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ, ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବା, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମୂଳ କାରଣ।
ପ୍ରାଵୃଣ୍ମେଘପ୍ରତୀକାଶଂ ଗୋବ୍ରାହ୍ମଣହିତେ ରତମ୍ ସର୍ଵେଷାମ୍ ଏଵ ଗୋପ୍ତାରଂ ଵ୍ଯାପିନଂ ସର୍ଵଭାଵିନମ୍
ଯାହା ମେଘର ନିମ୍ନ ରଙ୍ଗର, ଗାଈ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ସଦା ଲାଗିଥିବା, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା, ସମସ୍ତ ଜୀବରେ ବ୍ୟାପିଥିବା, ସମସ୍ତ ଜୀବକୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିବା।
ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଧରଂ ଦେଵଂ ଗଦାମୁଶଲଧାରିଣମ୍ ନମସ୍ଯେ ଵରଦଂ ଦେଵଂ ନୀଲୋତ୍ପଲଦଲଚ୍ଛଵିମ୍
ଯିଏ ଶଂଖ ଓ ଚକ୍ର ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ଗଦା ଓ ମୁଶଳ ଧରିଛନ୍ତି, ଦାନ କରିବାରେ ସଦା ପ୍ରସ୍ତୁତ, ନୀଳ ଉତ୍ପଳ ପତ୍ର ପରି ରଙ୍ଗର, ସେଇ ଦେବଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ନାଗପର୍ଯଙ୍କଶଯନଂ କ୍ଷୀରୋଦାର୍ଣଵଶାଯିନମ୍ ନମସ୍ଯେ ଽହଂ ହୃଷୀକେଶଂ ସର୍ଵପାପହରଂ ହରିମ୍
ଯିଏ ନାଗ ଶଯ୍ୟାରେ ଶୋଇଛନ୍ତି, କ୍ଷୀର ସାଗରରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଛନ୍ତି, ହୃଷୀକେଶ, ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରୁଥିବା ହରିଙ୍କୁ ମୁଁ ଶିର ନମାଏ।
ପୁନସ୍ ତ୍ଵାଂ ଦେଵଦେଵେଶଂ ନମସ୍ଯେ ଵରଦଂ ଵିଭୁମ୍ ସର୍ଵଲୋକେଶ୍ଵରଂ ଵିଷ୍ଣୁଂ ମୋକ୍ଷକାରଣମ୍ ଅଵ୍ଯଯମ୍
ପୁନିଥରେ, ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦାନଦାତା, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବ୍ୟାପିଥିବା, ସମସ୍ତ ଲୋକର ନାଥ, ମୋକ୍ଷର କାରଣ, ଅବିନାଶୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଏଵଂ ସ୍ତୁତ୍ଵା ତୁ ତଂ ଦେଵଂ ପ୍ରଣିପତ୍ଯ କୃତାଞ୍ଜଲିଃ ଉଵାଚ ପ୍ରଣତୋ ଭୂତ୍ଵା ନିପତ୍ଯ ଧରଣୀତଲେ
ଏଭଳି ପ୍ରଶଂସା କରି, ହାତ ଯୋଡି ଶିର ନମାଇ, ଭୂମିରେ ପଡି, ସେ ଦେବଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି କହିଲେ।
ପ୍ରୀତୋ ଽସି ଯଦି ମେ ନାଥ ଵୃଣୋମି ଵରମ୍ ଉତ୍ତମମ୍ ଦେଵାସୁରାଃ ସଗନ୍ଧର୍ଵା ଯକ୍ଷରକ୍ଷୋମହୋରଗାଃ
ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଯଦି ମୋପ୍ରତି ପ୍ରସନ୍ନ, ତେବେ ମୁଁ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନ ଚାହେଁ; ଦେବ, ଦାନବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ, ମହାନାଗମାନେ—
ସିଦ୍ଧଵିଦ୍ଯାଧରାଃ ସାଧ୍ଯାଃ କିଂନରା ଗୁହ୍ଯକାସ୍ ତଥା ଋଷଯୋ ଯେ ମହାଭାଗା ନାନାଶାସ୍ତ୍ରଵିଶାରଦାଃ
ସିଦ୍ଧ, ବିଦ୍ୟାଧର, ସାଧ୍ୟ, କିନ୍ନର, ଗୁହ୍ୟକ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ ମହାମୁନିମାନେ—
ପରିଵ୍ରାଡ୍ଯୋଗଯୁକ୍ତାଶ୍ ଚ ଵେଦତତ୍ତ୍ଵାର୍ଥଚିନ୍ତକାଃ ମୋକ୍ଷମାର୍ଗଵିଦୋ ଯେ ଽନ୍ଯେ ଧ୍ଯାଯନ୍ତି ପରମଂ ପଦମ୍
ଯେମାନେ ବିରକ୍ତି ଓ ଯୋଗରେ ଲଗ୍ନ, ବେଦର ତତ୍ତ୍ୱ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି, ମୋକ୍ଷର ପଥ ଜାଣନ୍ତି, ଏବଂ ଅନ୍ୟେ ଯେମାନେ ପରମ ପଦର ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି—
ନିର୍ଗୁଣଂ ନିର୍ମଲଂ ଶାନ୍ତଂ ଯତ୍ ପଶ୍ଯନ୍ତି ମନୀଷିନଃ ତତ୍ ପଦଂ ଗନ୍ତୁମ୍ ଇଚ୍ଛାମି ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦାତ୍ ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍
ଯେ ନିର୍ଗୁଣ, ନିର୍ମଳ, ଶାନ୍ତ ପଦକୁ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଦେଖନ୍ତି, ସେଇ ଦୁର୍ଲଭ ପଦକୁ ଆପଣଙ୍କ କୃପାରେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବାକୁ ମୁଁ ଇଚ୍ଛା କରେ।
ସର୍ଵଂ ଭଵତୁ ଭଦ୍ରଂ ତେ ଯଥେଷ୍ଟଂ ସର୍ଵମ୍ ଆପ୍ନୁହି ଭଵିଷ୍ଯତି ଯଥାକାମଂ ମତ୍ପ୍ରସାଦାନ୍ ନ ସଂଶଯଃ
ତୁମ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ହେଉ, ଯେଉଁ ଭଳି ଇଚ୍ଛା କର, ସେଉଁଠି ସବୁ ପାଇଁ। ମୋ କୃପାରେ, ତୁମ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ସବୁ ନିଶ୍ଚିତ ହେବ।
ଦଶ ଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ତଥା ନଵ ଶତାନି ଚ ଅଵିଚ୍ଛିନ୍ନଂ ମହାରାଜ୍ଯଂ କୁରୁ ତ୍ଵଂ ନୃପସତ୍ତମ
ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ଏବଂ ତା'ପରେ ନଉଶେ ଶତ ବର୍ଷ, ଅବିରତ ମହାରାଜ୍ୟ ଉପଭୋଗ କର, ରାଜାମାନ୍ୟ।
ପ୍ରଯାସ୍ଯସି ପଦଂ ଦିଵ୍ଯଂ ଦୁର୍ଲଭଂ ଯତ୍ ସୁରାସୁରୈଃ ପୂର୍ଣମନୋରଥଂ ଶାନ୍ତଂ ଗୁହ୍ଯମ୍ ଅଵ୍ଯକ୍ତମ୍ ଅଵ୍ଯଯମ୍
ଦେବ ଓ ଦାନବମାନେ ଯାହା ପାଇଁ ଅସମର୍ଥ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଶାନ୍ତ, ଗୁପ୍ତ, ଅଦୃଶ୍ୟ ଓ ଅବିନାଶୀ ଦିବ୍ୟ ପଦକୁ ତୁମେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବ।
ପରାତ୍ ପରତରଂ ସୂକ୍ଷ୍ମଂ ନିର୍ଲେପଂ ନିଷ୍କଲଂ ଧ୍ରୁଵମ୍ ଚିନ୍ତାଶୋକଵିନିର୍ମୁକ୍ତଂ କ୍ରିଯାକାରଣଵର୍ଜିତମ୍
ସମସ୍ତୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ, ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଅଲଗା, ଅଖଣ୍ଡ, ଚିରସ୍ଥାୟୀ, ଚିନ୍ତା ଓ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ, କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ଓ କାରଣ ନଥିବା।
ତଦ୍ ଅହଂ ଦର୍ଶଯିଷ୍ଯାମି ଜ୍ଞେଯାଖ୍ଯଂ ପରମଂ ପଦମ୍ ଯଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ପରମାନନ୍ଦଂ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯସି ପରମାଂ ଗତିମ୍
ମୁଁ ତୁମକୁ ସେଇ ପରମ ପଦ ଦେଖେଇବି, ଯାହାକୁ ଜାଣିବା ଦରକାର, ଯାହା ପାଇଁ ପରମ ଆନନ୍ଦ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗତି ମିଳିବ।