ନ ଵିଜ୍ଞାତୋ ହି ତସ୍ଯାନ୍ତସ୍ ତେନାନନ୍ତ ଇତି ସ୍ମୃତଃ ଭଗିନୀଂ ଵାସୁଦେଵସ୍ଯ ରୁକ୍ମଵର୍ଣାଂ ସୁଶୋଭନାମ୍
ତାଙ୍କର ଶେଷ କେହି ଜାଣିନାହାନ୍ତି, ସେଇପାଇଁ ତାଙ୍କୁ 'ଅନନ୍ତ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ବସୁଦେବଙ୍କ ଭଉଣୀ, ରୁକ୍ମବର୍ଣ୍ଣା, ଅତି ଶୋଭାମୟ।
ତୃତୀଯାଂ ଵୈ ସୁଭଦ୍ରାଂ ଚ ସର୍ଵଲକ୍ଷଣଲକ୍ଷିତାମ୍
ତୃତୀୟ, ସୁଭଦ୍ରା, ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣରେ ଶୋଭିତ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵୈତଦ୍ ଵଚନଂ ତସ୍ଯ ଵିଶ୍ଵକର୍ମା ସୁକର୍ମକୃତ୍ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ କାରଯାମ୍ ଆସ ପ୍ରତିମାଃ ଶୁଭଲକ୍ଷଣାଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଭଲ କାମ କରୁଥିବା ବିଶ୍ବକର୍ମା ସେମାନଙ୍କୁ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣ ଥିବା ପ୍ରତିମା ତିଆରି କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ପ୍ରଥମଂ ଶୁକ୍ଲଵର୍ଣାଭଂ ଶାରଦେନ୍ଦୁସମପ୍ରଭମ୍ ଆରକ୍ତାକ୍ଷଂ ମହାକାଯଂ ସ୍ଫଟାଵିକଟମସ୍ତକମ୍
ପ୍ରଥମେ, ଏକ ଧଳା ରଙ୍ଗର, ଶରତ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଲାଲ ଆଖି, ବଡ଼ ଦେହ, ସ୍ଫଟିକ ପରି ବିଶାଳ ମୁଣ୍ଡ।
ନୀଲାମ୍ବରଧରଂ ଚୋଗ୍ରଂ ବଲଂ ବଲମଦୋଦ୍ଧତମ୍ କୁଣ୍ଡଲୈକଧରଂ ଦିଵ୍ଯଂ ଗଦାମୁଶଲଧାରିଣମ୍
ନୀଳ ଅମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିବା, ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଏ, ଶକ୍ତିରେ ଅତିରିକ୍ତ, ଗୋଟିଏ କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିବା, ଦିବ୍ୟ, ଗଦା ଓ ମୁଶଳ ଧାରଣ କରୁଥିବା।
ଦ୍ଵିତୀଯଂ ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷଂ ନୀଲଜୀମୂତସଂନିଭମ୍ ଅତସୀପୁଷ୍ପସଂକାଶଂ ପଦ୍ମପତ୍ତ୍ରାଯତେକ୍ଷଣମ୍
ଦ୍ୱିତୀୟ, ପଦ୍ମପତ୍ର ପରି ଆଖି, ଗାଢ଼ ମେଘ ପରି ରଙ୍ଗ, ଅତସୀ ଫୁଲ ପରି ଦେଖାଯାଏ, ପଦ୍ମପତ୍ର ପରି ବଡ଼ ଆଖି।
ପୀତଵାସସମ୍ ଅତ୍ଯୁଗ୍ରଂ ଶୁଭଂ ଶ୍ରୀଵତ୍ସଲକ୍ଷଣମ୍ ଚକ୍ରପୂର୍ଣକରଂ ଦିଵ୍ଯଂ ସର୍ଵପାପହରଂ ହରିମ୍
ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିବା, ଅତି ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ମଙ୍ଗଳମୟ, ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଥିବା, ହାତରେ ଚକ୍ର ଧରିଥିବା, ଦିବ୍ୟ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରୁଥିବା ହରିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ତୃତୀଯାଂ ସ୍ଵର୍ଣଵର୍ଣାଭାଂ ପଦ୍ମପତ୍ତ୍ରାଯତେକ୍ଷଣାମ୍ ଵିଚିତ୍ରଵସ୍ତ୍ରସଂଛନ୍ନାଂ ହାରକେଯୂରଭୂଷିତାମ୍
ତୃତୀୟ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରଙ୍ଗରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ପଦ୍ମପତ୍ର ପରି ଲମ୍ବା ଆଖି, ବିଚିତ୍ର ପୋଶାକ ପିନ୍ଧିଥିବା, ହାର ଓ କଙ୍କଣ ରେ ଶୋଭିତ।
ଵିଚିତ୍ରାଭରଣୋପେତାଂ ରତ୍ନହାରାଵଲମ୍ବିତାମ୍ ପୀନୋନ୍ନତକୁଚାଂ ରମ୍ଯାଂ ଵିଶ୍ଵକର୍ମା ଵିନିର୍ମମେ
ବିଭିନ୍ନ ଗହନା ପିନ୍ଧିଥିବା, ରତ୍ନମାଳା ଗଳାରେ ଲଟକୁଥିବା, ପୁଷ୍ଟ ଓ ଉତ୍ତୁଙ୍ଗ ସ୍ତନ ଥିବା, ସୁନ୍ଦର ତାଙ୍କୁ ବିଶ୍ୱକର୍ମା ତିଆରି କଲେ।
ସ ତୁ ରାଜାଦ୍ଭୁତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କ୍ଷଣେନୈକେନ ନିର୍ମିତାଃ ଦିଵ୍ଯଵସ୍ତ୍ରଯୁଗଚ୍ଛନ୍ନା ନାନାରତ୍ନୈର୍ ଅଲଂକୃତାଃ
ସେ ରାଜା ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ସୃଷ୍ଟିକୁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ହେବାକୁ ଦେଖି, ଦିବ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର ଯୁଗ ରେ ଢାକା, ବିଭିନ୍ନ ରତ୍ନ ରେ ଶୋଭିତ ପ୍ରତିମାମାନେକୁ ଦେଖିଲେ।
ସର୍ଵଲକ୍ଷଣସଂପନ୍ନାଃ ପ୍ରତିମାଃ ସୁମନୋହରାଃ ଵିସ୍ମଯଂ ପରମଂ ଗତ୍ଵା ଇଦଂ ଵଚନମ୍ ଅବ୍ରଵୀତ୍
ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣ ଥିବା, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷଣୀୟ ପ୍ରତିମାମାନେ, ଚମତ୍କାରରେ ଭରିଯାଇ, ଏହି କଥା କହିଲେ—
କିଂ ଦେଵୌ ସମନୁପ୍ରାପ୍ତୌ ଦ୍ଵିଜରୂପଧରାଵ୍ ଉଭୌ ଉଭୌ ଚାଦ୍ଭୁତକର୍ମାଣୌ ଦେଵଵୃତ୍ତାଵ୍ ଅମାନୁଷୌ
କିଏ ତୁମେ ଦୁଇ ଦେବତା, ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛ, ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛ, ଦେବତାଙ୍କ ପରି ଆଚରଣ, ମାନବ ନୁହେଁ କି?
ଦେଵୌ ଵା ମାନୁଷୌ ଵାପି ଯକ୍ଷଵିଦ୍ଯାଧରୌ ଯୁଵାମ୍ କିଂ ନୁ ବ୍ରହ୍ମହୃଷୀକେଶୌ କିଂ ଵସୂ କିମ୍ ଉତାଶ୍ଵିନୌ
ତୁମେ ଦେବତା କି ମାନବ, କିମ୍ବା ଯକ୍ଷ କି ବିଦ୍ୟାଧର? ବ୍ରହ୍ମା ଓ ହୃଷୀକେଶ କି, ବାସୁ କି ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାର ତୁମେ?
ନ ଵେଦ୍ମି ସତ୍ଯସଦ୍ଭାଵୌ ମାଯାରୂପେଣ ସଂସ୍ଥିତୌ ଯୁଵାଂ ଗତୋ ଽସ୍ମି ଶରଣମ୍ ଆତ୍ମା ତୁ ମେ ପ୍ରକାଶ୍ଯତାମ୍
ମୁଁ ତୁମେ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ ଜାଣିନି, ମାୟାର ରୂପରେ ଦେଖାଯାଉଛ; ମୁଁ ତୁମ ପାଖକୁ ଶରଣ ନେଇଛି—ମୋତେ ତୁମ ସ୍ୱରୂପ ଦେଖାଅ।
ନାହଂ ଦେଵୋ ନ ଯକ୍ଷୋ ଵା ନ ଦୈତ୍ଯୋ ନ ଚ ଦେଵରାଟ୍ ନ ବ୍ରହ୍ମା ନ ଚ ରୁଦ୍ରୋ ଽହଂ ଵିଦ୍ଧି ମାଂ ପୁରୁଷୋତ୍ତମମ୍
ମୁଁ ଦେବତା ନୁହେଁ, ଯକ୍ଷ ନୁହେଁ, ଦାନବ ନୁହେଁ, ଦେବରାଜ ନୁହେଁ, ବ୍ରହ୍ମା କିମ୍ବା ରୁଦ୍ର ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ—ମୋତେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ପୁରୁଷ ବୋଲି ଜାଣ।
ଅର୍ତିହା ସର୍ଵଲୋକାନାମ୍ ଅନନ୍ତବଲପୌରୁଷଃ ଆରାଧନୀଯୋ ଭୂତାନାମ୍ ଅନ୍ତୋ ଯସ୍ଯ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ମୁଁ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଦୁଃଖ ଦୂର କରେ, ଅନନ୍ତ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବ ଥିବା, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପୂଜ୍ୟ, ଯାହାର ଶେଷ ନାହିଁ।
ପଠ୍ଯତେ ସର୍ଵଶାସ୍ତ୍ରେଷୁ ଵେଦାନ୍ତେଷୁ ନିଗଦ୍ଯତେ ଯମ୍ ଆହୁର୍ ଜ୍ଞାନଗମ୍ଯେତି ଵାସୁଦେଵେତି ଯୋଗିନଃ
ଯିଏ ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରରେ, ବେଦାନ୍ତରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ, ଯାହାକୁ ଯୋଗୀମାନେ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ କହନ୍ତି—ସେହି ବାସୁଦେବ।
ଅହମ୍ ଏଵ ସ୍ଵଯଂ ବ୍ରହ୍ମା ଅହଂ ଵିଷ୍ଣୁଃ ଶିଵୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅହମ୍ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଽହଂ ଦେଵରାଜଶ୍ ଚ ଜଗତ୍ସଂଯମନୋ ଯମଃ
ମୁଁ ନିଜେ ବ୍ରହ୍ମା, ମୁଁ ବିଷ୍ଣୁ, ମୁଁ ଶିବ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜା, ଏବଂ ଜଗତର ନିୟନ୍ତା ଯମ।
ପୃଥିଵ୍ଯାଦୀନି ଭୂତାନି ତ୍ରେତାଗ୍ନିର୍ ହୁତଭୁଙ୍ ନୃପ ଵରୁଣୋ ଽପାଂ ପତିଶ୍ ଚାହଂ ଧରିତ୍ରୀ ଚ ମହୀଧରଃ
ମୁଁ ପୃଥିବୀ ଆଦି ସମସ୍ତ ଭୂତ, ତ୍ରେତାଅଗ୍ନି, ହବିର ଭୋକ୍ତା ରାଜା, ମୁଁ ଜଳର ମାଲିକ ବରୁଣ, ପୃଥିବୀ ଓ ପାହାଡ଼।
ଯତ୍ କିଂଚିଦ୍ ଵାଙ୍ମଯଂ ଲୋକେ ଜଗତ୍ ସ୍ଥାଵରଜଙ୍ଗମମ୍ ଚରାଚରଂ ଚ ଯଦ୍ ଵିଶ୍ଵଂ ମଦନ୍ଯନ୍ ନାସ୍ତି କିଂଚନ
ଏହି ସଂସାରରେ ଯେଉଁଠି କିଛି କଥା, ଚଳାଅଚଳ ସମସ୍ତ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ—ମୋ ଛଡ଼ା ଆଉ କିଛି ନାହିଁ।
ପ୍ରୀତୋ ଽହଂ ତେ ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠ ଵରଂ ଵରଯ ସୁଵ୍ରତ ଯଦ୍ ଇଷ୍ଟଂ ତତ୍ ପ୍ରଯଚ୍ଛାମି ହୃଦି ଯତ୍ ତେ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତମ୍
ମୁଁ ତୁମେ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ, ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ମନରେ ଯାହା ଇଚ୍ଛା, ସେ ଦାନ ମାଗ; ମୁଁ ତୁମ ହୃଦୟର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବି।
ମଦ୍ଦର୍ଶନମ୍ ଅପୁଣ୍ଯାନାଂ ସ୍ଵପ୍ନାନ୍ତେ ଽପି ନ ଜାଯତେ ତ୍ଵଂ ପୁନର୍ ଦୃଢଭକ୍ତିତ୍ଵାତ୍ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷଂ ଦୃଷ୍ଟଵାନ୍ ଅସି
ଅପତ୍ର ଲୋକମାନେ ସ୍ୱପ୍ନରେ ମଧ୍ୟ ମୋ ଦର୍ଶନ ପାଉନାହାନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଦୃଢ଼ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସାକ୍ଷାତ୍ ମୋତେ ଦେଖିଛ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵୈଵଂ ଵାସୁଦେଵସ୍ଯ ଵଚନଂ ତସ୍ଯ ଭୋ ଦ୍ଵିଜାଃ ରୋମାଞ୍ଚିତତନୁର୍ ଭୂତ୍ଵା ଇଦଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଜଗୌ ନୃପଃ
ବାସୁଦେବଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ରାଜାଙ୍କ ଦେହ ରୋମାଞ୍ଚିତ ହେଲା, ସେ ଏହି ସ୍ତୁତି ଗାଇଲେ।
ଶ୍ରିଯଃ କାନ୍ତ ନମସ୍ ତେ ଽସ୍ତୁ ଶ୍ରୀପତେ ପୀତଵାସସେ ଶ୍ରୀଦ ଶ୍ରୀଶ ଶ୍ରୀନିଵାସ ନମସ୍ ତେ ଶ୍ରୀନିକେତନ
ଶ୍ରୀଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; ଶ୍ରୀପତି, ପିତାମ୍ବରଧାରୀ, ଶ୍ରୀଦାତା, ଶ୍ରୀଶ, ଶ୍ରୀନିବାସ, ଶ୍ରୀନିକେତନ, ତୁମକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଆଦ୍ଯଂ ପୁରୁଷମ୍ ଈଶାନଂ ସର୍ଵେଶଂ ସର୍ଵତୋମୁଖମ୍ ନିଷ୍କଲଂ ପରମଂ ଦେଵଂ ପ୍ରଣତୋ ଽସ୍ମି ସନାତନମ୍
ମୁଁ ଆଦି ପୁରୁଷ, ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଦେଖୁଥିବା, ଅଖଣ୍ଡ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବତା, ଚିରନ୍ତନଙ୍କୁ ଶିର ନମାଏ।
ଶବ୍ଦାତୀତଂ ଗୁଣାତୀତଂ ଭାଵାଭାଵଵିଵର୍ଜିତମ୍ ନିର୍ଲେପଂ ନିର୍ଗୁଣଂ ସୂକ୍ଷ୍ମଂ ସର୍ଵଜ୍ଞଂ ସର୍ଵଭାଵନମ୍
ଯିଏ ଶବ୍ଦ ଓ ଗୁଣ ସମସ୍ତୁଠାରୁ ପାରେ, ଅସ୍ତି ଓ ନାସ୍ତି ଭାବରୁ ଦୂରେ, ଅଲଗା, ନିର୍ମଳ, ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ, ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବା, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମୂଳ କାରଣ।
ପ୍ରାଵୃଣ୍ମେଘପ୍ରତୀକାଶଂ ଗୋବ୍ରାହ୍ମଣହିତେ ରତମ୍ ସର୍ଵେଷାମ୍ ଏଵ ଗୋପ୍ତାରଂ ଵ୍ଯାପିନଂ ସର୍ଵଭାଵିନମ୍
ଯାହା ମେଘର ନିମ୍ନ ରଙ୍ଗର, ଗାଈ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ସଦା ଲାଗିଥିବା, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା, ସମସ୍ତ ଜୀବରେ ବ୍ୟାପିଥିବା, ସମସ୍ତ ଜୀବକୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିବା।
ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଧରଂ ଦେଵଂ ଗଦାମୁଶଲଧାରିଣମ୍ ନମସ୍ଯେ ଵରଦଂ ଦେଵଂ ନୀଲୋତ୍ପଲଦଲଚ୍ଛଵିମ୍
ଯିଏ ଶଂଖ ଓ ଚକ୍ର ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ଗଦା ଓ ମୁଶଳ ଧରିଛନ୍ତି, ଦାନ କରିବାରେ ସଦା ପ୍ରସ୍ତୁତ, ନୀଳ ଉତ୍ପଳ ପତ୍ର ପରି ରଙ୍ଗର, ସେଇ ଦେବଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ନାଗପର୍ଯଙ୍କଶଯନଂ କ୍ଷୀରୋଦାର୍ଣଵଶାଯିନମ୍ ନମସ୍ଯେ ଽହଂ ହୃଷୀକେଶଂ ସର୍ଵପାପହରଂ ହରିମ୍
ଯିଏ ନାଗ ଶଯ୍ୟାରେ ଶୋଇଛନ୍ତି, କ୍ଷୀର ସାଗରରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଛନ୍ତି, ହୃଷୀକେଶ, ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରୁଥିବା ହରିଙ୍କୁ ମୁଁ ଶିର ନମାଏ।
ପୁନସ୍ ତ୍ଵାଂ ଦେଵଦେଵେଶଂ ନମସ୍ଯେ ଵରଦଂ ଵିଭୁମ୍ ସର୍ଵଲୋକେଶ୍ଵରଂ ଵିଷ୍ଣୁଂ ମୋକ୍ଷକାରଣମ୍ ଅଵ୍ଯଯମ୍
ପୁନିଥରେ, ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦାନଦାତା, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବ୍ୟାପିଥିବା, ସମସ୍ତ ଲୋକର ନାଥ, ମୋକ୍ଷର କାରଣ, ଅବିନାଶୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।