ଶୋକତୃଷ୍ଣାଭିଭୂତୋ ଽହଂ କାଂଦିଶୀକୋ ଵିଚେତନଃ ଇଦାନୀଂ ତ୍ଵାମ୍ ଅହଂ ଦେଵ ଵିହ୍ଵଲଃ ଶରଣଂ ଗତଃ
ମୁଁ ଶୋକ ଓ ତୃଷ୍ଣାରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ, ମୁଁ ଭ୍ରମିତ ଓ ଅବାକ୍; ଏବେ, ହେ ଦେବ, ମୁଁ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ତୁମ ଶରଣ ନେଇଛି।
ତ୍ରାହି ମାଂ ଦୁଃଖିତଂ କୃଷ୍ଣ ମଗ୍ନଂ ସଂସାରସାଗରେ କୃପାଂ କୁରୁ ଜଗନ୍ନାଥ ଭକ୍ତଂ ମାଂ ଯଦି ମନ୍ଯସେ
ମୁଁ ଦୁଃଖିତ ଓ ସଂସାର ସାଗରରେ ଡୁବିଯାଇଛି, ମୋତେ ବଞ୍ଚାଅ, ହେ କୃଷ୍ଣ; ହେ ଜଗନ୍ନାଥ, ଯଦି ମୋତେ ଭକ୍ତ ବୋଲି ମନେ କର, ଦୟା କର।
ତ୍ଵଦୃତେ ନାସ୍ତି ମେ ବନ୍ଧୁର୍ ଯୋ ଽସୌ ଚିନ୍ତାଂ କରିଷ୍ଯତି ଦେଵ ତ୍ଵାଂ ନାଥମ୍ ଆସାଦ୍ଯ ନ ଭଯଂ ମେ ଽସ୍ତି କୁତ୍ରଚିତ୍
ତୁମ୍ଭିନା ମୋର କୌଣସି ବନ୍ଧୁ ନାହିଁ ଯିଏ ମୋ ପାଇଁ ଚିନ୍ତା କରିବ; ହେ ଦେବ, ତୁମକୁ ନାଥ ଭାବେ ପାଇ, ମୋତେ କେଉଁଠି ଭୟ ନାହିଁ।
ଜୀଵିତେ ମରଣେ ଚୈଵ ଯୋଗକ୍ଷେମେ ଽଥଵା ପ୍ରଭୋ ଯେ ତୁ ତ୍ଵାଂ ଵିଧିଵଦ୍ ଦେଵ ନାର୍ଚଯନ୍ତି ନରାଧମାଃ
ଜୀବନ ଓ ମୃତ୍ୟୁରେ, ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖରେ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ନିୟମ ମାନି ତୁମକୁ ପୂଜା ନକରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଚ୍ଛ।
ସୁଗତିସ୍ ତୁ କଥଂ ତେଷାଂ ଭଵେତ୍ ସଂସାରବନ୍ଧନାତ୍ କିଂ ତେଷାଂ କୁଲଶୀଲେନ ଵିଦ୍ଯଯା ଜୀଵିତେନ ଚ
ଏହି ସଂସାରରେ ବନ୍ଧା ଥିବା ଲୋକମାନେ କେମିତି ଭଲ ଗତି ପାଇପାରିବେ? ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବଢ଼ିଆ ବଂଶ, ଭଲ ଆଚରଣ, ଶିକ୍ଷା କିମ୍ବା ଜୀବନ କ’ଣ କାମର?
ଯେଷାଂ ନ ଜାଯତେ ଭକ୍ତିର୍ ଜଗଦ୍ଧାତରି କେଶଵେ ପ୍ରକୃତିଂ ତ୍ଵ୍ ଆସୁରୀଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଯେ ତ୍ଵାଂ ନିନ୍ଦନ୍ତି ମୋହିତାଃ
ଯେଉଁମାନଙ୍କର ହୃଦୟରେ ଜଗତ୍ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା କେଶବଙ୍କୁ ନେଇ ଭକ୍ତି ଉପଜେନାହିଁ, ଯେଉଁମାନେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ ଆପଣଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଆସୁରୀ ସ୍ୱଭାବ ପାଇଛନ୍ତି।
ପତନ୍ତି ନରକେ ଘୋରେ ଜାଯମାନାଃ ପୁନଃ ପୁନଃ ନ ତେଷାଂ ନିଷ୍କୃତିସ୍ ତସ୍ମାଦ୍ ଵିଦ୍ଯତେ ନରକାର୍ଣଵାତ୍
ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ନରକରେ ପୁନିପୁନି ଜନ୍ମ ନେଇ ଛାଡ଼ିଦିଅନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ନରକ ସମୁଦ୍ରରୁ ମୁକ୍ତି କେବେ ମିଳେନାହିଁ।
ଯେ ଦୂଷଯନ୍ତି ଦୁର୍ଵୃତ୍ତାସ୍ ତ୍ଵାଂ ଦେଵ ପୁରୁଷାଧମାଃ ଯତ୍ର ଯତ୍ର ଭଵେଜ୍ ଜନ୍ମ ମମ କର୍ମନିବନ୍ଧନାତ୍
ଯେଉଁ ଦୁଷ୍ଟ ଓ ଦୁର୍ବ୍ୟବହାରୀ ଲୋକମାନେ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସବୁଠାରୁ ନିମ୍ନ, ଆପଣଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି—ମୋ କର୍ମର ଫଳରେ ଯେଉଁଠି ମୁଁ ଜନ୍ମ ନେଉଛି—
ତତ୍ର ତତ୍ର ହରେ ଭକ୍ତିସ୍ ତ୍ଵଯି ଚାସ୍ତୁ ଦୃଢା ସଦା ଆରାଧ୍ଯ ତ୍ଵାଂ ସୁରା ଦୈତ୍ଯା ନରାଶ୍ ଚାନ୍ଯେ ଽପି ସଂଯତାଃ
ହେ ହରି, ସେଉଁଠି ସେଉଁଠି ଆପଣଙ୍କୁ ନେଇ ମୋର ଭକ୍ତି ସଦା ଦୃଢ଼ ରହୁ। ଦେବତା, ଦାନବ, ମନୁଷ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ଶାନ୍ତିରେ ପୂଜି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସିଦ୍ଧି ପାଇଛନ୍ତି।
ଅଵାପୁଃ ପରମାଂ ସିଦ୍ଧିଂ କସ୍ ତ୍ଵାଂ ଦେଵ ନ ପୂଜଯେତ୍ ନ ଶକ୍ନୁଵନ୍ତି ବ୍ରହ୍ମାଦ୍ଯାଃ ସ୍ତୋତୁଂ ତ୍ଵାଂ ତ୍ରିଦଶା ହରେ
ଏମିତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସିଦ୍ଧି ପାଇଥିବା ଆପଣଙ୍କୁ କିଏ ପୂଜିବେନାହିଁ? ହେ ହରି, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ଷ୍ଟୁତି କରିପାରନ୍ତିନାହିଁ।
କଥଂ ମାନୁଷବୁଦ୍ଧ୍ଯାହଂ ସ୍ତୌମି ତ୍ଵାଂ ପ୍ରକୃତେଃ ପରମ୍ ତଥା ଚାଜ୍ଞାନଭାଵେନ ସଂସ୍ତୁତୋ ଽସି ମଯା ପ୍ରଭୋ
ମୁଁ ଏହି ମନୁଷ୍ୟ ମନରେ ଆପଣଙ୍କୁ, ଯିଏ ପ୍ରକୃତିରୁ ଉପରେ, କିପରି ଷ୍ଟୁତି କରିପାରିବି? ତଥାପି ଅଜ୍ଞାନରେ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଷ୍ଟୁତି କରିଛି, ହେ ପ୍ରଭୁ।
ତତ୍ କ୍ଷମସ୍ଵାପରାଧଂ ମେ ଯଦି ତେ ଽସ୍ତି ଦଯା ମଯି କୃତାପରାଧେ ଽପି ହରେ କ୍ଷମାଂ କୁର୍ଵନ୍ତି ସାଧଵଃ
ଏହିପରି, ଯଦି ଆପଣଙ୍କର ଦୟା ମୋପରି ଅଛି, ତେବେ ମୋ ଅପରାଧକୁ ଖ୍ଷମା କରନ୍ତୁ। ହେ ହରି, ନିଷ୍ପାପ ଲୋକମାନେ ଅପରାଧ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଖ୍ଷମା କରନ୍ତି।
ତସ୍ମାତ୍ ପ୍ରସୀଦ ଦେଵେଶ ଭକ୍ତସ୍ନେହଂ ସମାଶ୍ରିତଃ ସ୍ତୁତୋ ଽସି ଯନ୍ ମଯା ଦେଵ ଭକ୍ତିଭାଵେନ ଚେତସା ସାଙ୍ଗଂ ଭଵତୁ ତତ୍ ସର୍ଵଂ ଵାସୁଦେଵ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ
ତେଣୁ, ହେ ଦେବେଶ, ମୁଁ ଭକ୍ତି ଓ ସ୍ନେହରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛି, ଦୟା କରନ୍ତୁ। ମୁଁ ଯେଉଁ ଭାବରେ ଆପଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ଭାବରେ ଷ୍ଟୁତି କରିଛି, ସେସବୁ ସଫଳ ହେଉ। ହେ ବାସୁଦେବ, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।
ଇତ୍ଥଂ ସ୍ତୁତସ୍ ତଦା ତେନ ପ୍ରସନ୍ନୋ ଗରୁଡଧ୍ଵଜଃ ଦଦୌ ତସ୍ମୈ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠାଃ ସକଲଂ ମନସେପ୍ସିତମ୍
ଏପରି ଭାବେ ଷ୍ଟୁତି ପାଇ ବେଳେ, ଗରୁଡ଼ଧ୍ୱଜ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେଉଁଠି ସେଉଁଠି ତାଙ୍କ ମନର ଇଚ୍ଛା ସବୁ ପୂରଣ କରିଦେଲେ।
ଯଃ ସଂପୂଜ୍ଯ ଜଗନ୍ନାଥଂ ପ୍ରତ୍ଯହଂ ସ୍ତୌତି ମାନଵଃ ସ୍ତୋତ୍ରେଣାନେନ ମତିମାନ୍ ସ ମୋକ୍ଷଂ ଲଭତେ ଧ୍ରୁଵମ୍
ଯେଉଁ ଜଣେ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ଦୈନିକ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ରରେ ଷ୍ଟୁତି କରନ୍ତି, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି।
ତ୍ରିସଂଧ୍ଯଂ ଯୋ ଜପେଦ୍ ଵିଦ୍ଵାନ୍ ଇଦଂ ସ୍ତୋତ୍ରଵରଂ ଶୁଚିଃ ଧର୍ମଂ ଚାର୍ଥଂ ଚ କାମଂ ଚ ମୋକ୍ଷଂ ଚ ଲଭତେ ନରଃ
ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ତୋତ୍ରକୁ ଏକ ଶୁଦ୍ଧ ଓ ପାଣ୍ଡିତ୍ୟମାନ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତି ଦିନର ତିନି ସମୟରେ ଜପ କଲେ ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ଓ ମୋକ୍ଷ ପାଇଥାଏ।
ଯଃ ପଠେଚ୍ ଛୃଣୁଯାଦ୍ ଵାପି ଶ୍ରାଵଯେଦ୍ ଵା ସମାହିତଃ ସ ଲୋକଂ ଶାଶ୍ଵତଂ ଵିଷ୍ଣୋର୍ ଯାତି ନିର୍ଧୂତକଲ୍ମଷଃ
ଯେଉଁଜଣେ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ରକୁ ପଢ଼ନ୍ତି, ଶୁଣନ୍ତି କିମ୍ବା ଅନ୍ୟମାନେ ଶୁଣାନ୍ତି, ସେମାନେ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶାଶ୍ୱତ ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି।
ଧନ୍ଯଂ ପାପହରଂ ଚେଦଂ ଭୁକ୍ତିମୁକ୍ତିପ୍ରଦଂ ଶିଵମ୍ ଗୁହ୍ଯଂ ସୁଦୁର୍ଲଭଂ ପୁଣ୍ଯଂ ନ ଦେଯଂ ଯସ୍ଯ କସ୍ଯଚିତ୍
ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ଧନ୍ୟ, ପାପ ନାଶକ, ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦାୟକ, ମଙ୍ଗଳମୟ, ଗୁପ୍ତ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ଓ ପୁଣ୍ୟମୟ; ଏହିଠାରେ ଯାହାକୁ ତାହାକୁ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ନ ନାସ୍ତିକାଯ ମୂର୍ଖାଯ ନ କୃତଘ୍ନାଯ ମାନିନେ ନ ଦୁଷ୍ଟମତଯେ ଦଦ୍ଯାନ୍ ନାଭକ୍ତାଯ କଦାଚନ
ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର କେବେ ନାସ୍ତିକ, ମୂର୍ଖ, ଅକୃତଜ୍ଞ, ଅହଂକାରୀ, ଦୁଷ୍ଟମନ, କିମ୍ବା ଅଭକ୍ତଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଦାତଵ୍ଯଂ ଭକ୍ତିଯୁକ୍ତାଯ ଗୁଣଶୀଲାନ୍ଵିତାଯ ଚ ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତାଯ ଶାନ୍ତାଯ ଶ୍ରଦ୍ଧାନୁଷ୍ଠାନଶାଲିନେ
ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ଭକ୍ତିଶୀଳ, ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର, ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତ, ଶାନ୍ତ ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ଣ୍ଣ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ।
ଇଦଂ ସମସ୍ତାଘଵିନାଶହେତୁଃ କାରୁଣ୍ଯସଂଜ୍ଞଂ ସୁଖମୋକ୍ଷଦଂ ଚ ଅଶେଷଵାଞ୍ଛାଫଲଦଂ ଵରିଷ୍ଠଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ମଯୋକ୍ତଂ ପୁରୁଷୋତ୍ତମସ୍ଯ
ଏହି ପୁରୁଷୋତ୍ତମଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ତୋତ୍ର ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ କରେ, ଦୟାମୟ, ସୁଖ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରେ—ମୁଁ ଏହିଥିରେ କହିଛି।
ଯେ ତଂ ସୁସୂକ୍ଷ୍ମଂ ଵିମଲା ମୁରାରିଂ ଧ୍ଯାଯନ୍ତି ନିତ୍ଯଂ ପୁରୁଷଂ ପୁରାଣମ୍ ତେ ମୁକ୍ତିଭାଜଃ ପ୍ରଵିଶନ୍ତି ଵିଷ୍ଣୁଂ ମନ୍ତ୍ରୈର୍ ଯଥାଜ୍ଯଂ ହୁତମ୍ ଅଧ୍ଵରାଗ୍ନୌ
ଯେଉଁ ନିର୍ମଳ ଲୋକମାନେ ସେଇ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ପବିତ୍ର, ପୁରାତନ ପୁରୁଷ, ମୁରାରିଙ୍କୁ ସଦା ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି, ଯେପରି ମନ୍ତ୍ରପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋମ ଅଗ୍ନିରେ ଏକତ୍ରିତ ହୁଏ।
ଏକଃ ସ ଦେଵୋ ଭଵଦୁଃଖହନ୍ତା ପରଃ ପରେଷାଂ ନ ତତୋ ଽସ୍ତି ଚାନ୍ଯତ୍ ଦ୍ରଷ୍ଟା ସ ପାତା ସ ତୁ ନାଶକର୍ତା ଵିଷ୍ଣୁଃ ସମସ୍ତାଖିଲସାରଭୂତଃ
ସେଇ ଏକମାତ୍ର ଦେବତା, ଯିଏ ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁର ଦୁଃଖ ଦୂର କରନ୍ତି। ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଆଉ କେହି ନାହାନ୍ତି। ସେ ଦେଖନ୍ତି, ସେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସେ ନାଶ କରନ୍ତି। ବିଷ୍ଣୁ ସମସ୍ତ ଜଗତର ମୂଳ ସାର।
କିଂ ଵିଦ୍ଯଯା କିଂ ସ୍ଵଗୁଣୈଶ୍ ଚ ତେଷାଂ ଯଜ୍ଞୈଶ୍ ଚ ଦାନୈଶ୍ ଚ ତପୋଭିର୍ ଉଗ୍ରୈଃ ଯେଷାଂ ନ ଭକ୍ତିର୍ ଭଵତୀହ କୃଷ୍ଣେ ଜଗଦ୍ଗୁରୌ ମୋକ୍ଷସୁଖପ୍ରଦେ ଚ
ଏଠାରେ ଯେଉଁମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ, ଯିଏ ସମସ୍ତଙ୍କ ଗୁରୁ ଓ ମୋକ୍ଷ ଓ ସୁଖ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଜ୍ଞାନ, ନିଜ ଗୁଣ, ଯଜ୍ଞ, ଦାନ କିମ୍ବା କଠିନ ତପସ୍ୟା କଣ କାମର?
ଲୋକେ ସ ଧନ୍ଯଃ ସ ଶୁଚିଃ ସ ଵିଦ୍ଵାନ୍ ମଖୈସ୍ ତପୋଭିଃ ସ ଗୁଣୈର୍ ଵରିଷ୍ଠଃ ଜ୍ଞାତା ସ ଦାତା ସ ତୁ ସତ୍ଯଵକ୍ତା ଯସ୍ଯାସ୍ତି ଭକ୍ତିଃ ପୁରୁଷୋତ୍ତମାଖ୍ଯେ
ଏହି ଜଗତରେ ଯାହାଙ୍କର ପୁରୁଷୋତ୍ତମଙ୍କ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଅଛି, ସେ ଧନ୍ୟ, ସେ ପବିତ୍ର, ସେ ଜ୍ଞାନୀ, ସେ ଯଜ୍ଞ, ତପସ୍ୟା ଓ ଗୁଣରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ। ସେ ଜାଣିଥିବା, ସେ ଦାନ କରୁଥିବା, ସେ ସତ୍ୟ କହୁଥିବା।
ସ୍ତୁତ୍ଵୈଵଂ ମୁନିଶାର୍ଦୂଲାଃ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଚ ସନାତନମ୍ ଵାସୁଦେଵଂ ଜଗନ୍ନାଥଂ ସର୍ଵକାମଫଲପ୍ରଦମ୍
ଏଭଳି ପ୍ରଶଂସା କରି ଏବଂ ଶାଶ୍ୱତଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ମୁନିମାନେ ବାସୁଦେବ, ସମସ୍ତ ଆଶା ପୂରଣ କରୁଥିବା ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କୁ ଉପାସନା କଲେ।
ଚିନ୍ତାଵିଷ୍ଟୋ ମହୀପାଲଃ କୁଶାନ୍ ଆସ୍ତୀର୍ଯ ଭୂତଲେ ଵସ୍ତ୍ରଂ ଚ ତନ୍ମନା ଭୂତ୍ଵା ସୁଷ୍ଵାପ ଧରଣୀତଲେ
ଚିନ୍ତାରେ ଡୁବିଥିବା ରାଜା ଭୂମିରେ କୁଶ ଛାଡ଼ି, ମନ ଏହାରେ ଲଗାଇ, ଧରଣୀ ଉପରେ ଶୋଇଲେ।
କଥଂ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷମ୍ ଅଭ୍ଯେତି ଦେଵଦେଵୋ ଜନାର୍ଦନଃ ମମ ଚାର୍ତିହରୋ ଦେଵସ୍ ତଦାସାଵ୍ ଇତି ଚିନ୍ତଯନ୍
ସେ ଭାବିଲେ, 'ଦେବଦେବ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ କିପରି ମୋ ସାମ୍ନାରେ ପ୍ରକଟ ହେବେ? ମୋର ଦୁଃଖ ଦୂର କରୁଥିବା ସେଇ ଦେବତା ଏବେ କିପରି ଦେଖାଦେବେ?'
ସୁପ୍ତସ୍ଯ ତସ୍ଯ ନୃପତେର୍ ଵାସୁଦେଵୋ ଜଗଦ୍ଗୁରୁଃ ଆତ୍ମାନଂ ଦର୍ଶଯାମ୍ ଆସ ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଗଦାଭୃତମ୍
ରାଜା ଶୋଇଥିବାବେଳେ, ବାସୁଦେବ, ଜଗତର ଗୁରୁ, ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦା ଧାରଣ କରି, ନିଜକୁ ପ୍ରକଟ କଲେ।
ସ ଦଦର୍ଶ ତୁ ସପ୍ରେମ ଦେଵଦେଵଂ ଜଗଦ୍ଗୁରୁମ୍ ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଧରଂ ଦେଵଂ ଗଦାଚକ୍ରୋଗ୍ରପାଣିନମ୍
ସେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ଦେଖିଲେ—ଦେବଦେବ, ଜଗତଗୁରୁ, ଶଂଖ ଓ ଚକ୍ର ଧାରଣ କରୁଥିବା, ହାତରେ ଭୟଙ୍କର ଗଦା ଓ ଚକ୍ର ଧରିଥିବା ଦେବତାଙ୍କୁ।