ନୃପାଣାଂ ନୃପଭୃତ୍ଯାନାଂ ତଥାନ୍ଯେଷାଂ ଚ ଦେହିନାମ୍ ଗୃହେଷୁ ତେଷାମ୍ ଉତ୍ପନ୍ନୋ ଦେଵ ଚାହଂ ପୁନଃ ପୁନଃ
ମୁଁ ରାଜା, ରାଜାଙ୍କ ଚାକର, ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜୀବମାନଙ୍କ ଘରେ ବାରମ୍ବାର ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ହେ ପ୍ରଭୁ।
ଗତୋ ଽସ୍ମି ଦାସତାଂ ନାଥ ଭୃତ୍ଯାନାଂ ବହୁଶୋ ନୃଣାମ୍ ଦରିଦ୍ରତ୍ଵଂ ଚେଶ୍ଵରତ୍ଵଂ ସ୍ଵାମିତ୍ଵଂ ଚ ତଥା ଗତଃ
ହେ ନାଥ, ମୁଁ ବହୁ ଲୋକଙ୍କ ଦାସ ହୋଇଛି, ଗରିବତା, ମାଲିକିଆ, ଓ ସ୍ୱାମିତ୍ୱ ମଧ୍ୟ ଅନୁଭବ କରିଛି।
ହତୋ ମଯା ହତାଶ୍ ଚାନ୍ଯେ ଘାତିତୋ ଘାତିତାସ୍ ତଥା ଦତ୍ତଂ ମମାନ୍ଯୈର୍ ଅନ୍ଯେଭ୍ଯୋ ମଯା ଦତ୍ତମ୍ ଅନେକଶଃ
ମୁଁ ଅନ୍ୟମାନେ ହତ୍ୟା କରିଛି, ମୋତେ ମଧ୍ୟ ହତ୍ୟା କରାଯାଇଛି; ମୁଁ ଅନ୍ୟମାନେ ଦେଇଛି, ଅନ୍ୟମାନେ ମୋତେ ଦେଇଛନ୍ତି—ଏଭଳି ଅନେକ ଥର ଘଟିଛି।
ପିତୃମାତୃସୁହୃଦ୍ଭ୍ରାତୃକଲତ୍ରାଣାଂ କୃତେନ ଚ ଧନିନାଂ ଶ୍ରୋତ୍ରିଯାଣାଂ ଚ ଦରିଦ୍ରାଣାଂ ତପସ୍ଵିନାମ୍
ପିତା, ମାଆ, ବନ୍ଧୁ, ଭାଇ, ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀ, ଧନୀ, ଶ୍ରୋତ୍ରିୟ, ଗରିବ ଓ ତପସ୍ବୀଙ୍କ ସହ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା—
ଉକ୍ତଂ ଦୈନ୍ଯଂ ଚ ଵିଵିଧଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଲଜ୍ଜାଂ ଜନାର୍ଦନ ଦେଵତିର୍ଯଙ୍ମନୁଷ୍ଯେଷୁ ସ୍ଥାଵରେଷୁ ଚରେଷୁ ଚ
ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ମୁଁ ଲଜ୍ଜା ଛାଡ଼ି ଦେବତା, ପଶୁ, ମନୁଷ୍ୟ, ଚଳିତ ଓ ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଦୁଃଖ କଥା କହିଛି।
ନ ଵିଦ୍ଯତେ ତଥା ସ୍ଥାନଂ ଯତ୍ରାହଂ ନ ଗତଃ ପ୍ରଭୋ କଦା ମେ ନରକେ ଵାସଃ କଦା ସ୍ଵର୍ଗେ ଜଗତ୍ପତେ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏମିତି କୌଣସି ସ୍ଥାନ ନାହିଁ ଯେଉଁଠାରେ ମୁଁ ଯାଇନଥିଲି; କେବେ ମୁଁ ନରକରେ ରହିଛି, କେବେ ସ୍ୱର୍ଗରେ, ହେ ଜଗତ୍ପତି?
କଦା ମନୁଷ୍ଯଲୋକେଷୁ କଦା ତିର୍ଯଗ୍ଗତେଷୁ ଚ ଜଲଯନ୍ତ୍ରେ ଯଥା ଚକ୍ରେ ଘଟୀ ରଜ୍ଜୁନିବନ୍ଧନା
କେବେ ମୁଁ ମନୁଷ୍ୟ ଲୋକରେ, କେବେ ପଶୁପକ୍ଷୀ ମଧ୍ୟରେ, ଜଳ ଚକ୍ରରେ, ରସ୍ସୀରେ ବାନ୍ଧା ଘଟି ଭଳି ଘୁରୁଛି।
ଯାତି ଚୋର୍ଧ୍ଵମ୍ ଅଧଶ୍ ଚୈଵ କଦା ମଧ୍ଯେ ଚ ତିଷ୍ଠତି ତଥା ଚାହଂ ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠ କର୍ମରଜ୍ଜୁସମାଵୃତଃ
ଏହି ଚକ୍ର ଉପରକୁ, ତଳକୁ, କେବେ ମଧ୍ୟରେ ରହେ; ସେପରି, ହେ ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ କର୍ମର ରସ୍ସୀରେ ବନ୍ଧା ହୋଇ ଘୁରୁଛି।
ଅଧଶ୍ ଚୋର୍ଧ୍ଵଂ ତଥା ମଧ୍ଯେ ଭ୍ରମନ୍ ଗଚ୍ଛାମି ଯୋଗତଃ ଏଵଂ ସଂସାରଚକ୍ରେ ଽସ୍ମିନ୍ ଭୈରଵେ ରୋମହର୍ଷଣେ
ମୁଁ ତଳ, ଉପର ଓ ମଧ୍ୟରେ ଘୁରୁଛି, ଯୋଗଶକ୍ତିରେ ଚଳିତ; ଏହି ଭୟଙ୍କର ସଂସାର ଚକ୍ରରେ, ହେ ରୋମହର୍ଷଣ।
ଭ୍ରମାମି ସୁଚିରଂ କାଲଂ ନାନ୍ତଂ ପଶ୍ଯାମି କର୍ହିଚିତ୍ ନ ଜାନେ କିଂ କରୋମ୍ଯ୍ ଅଦ୍ଯ ହରେ ଵ୍ଯାକୁଲିତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ
ମୁଁ ବହୁଦିନ ଧରି ଘୁରୁଛି, କେବେ ଶେଷ ଦେଖିପାରୁନି; ଆଜି କଣ କରିବି ଜାଣେନି, ହେ ହରି, ମୋ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଅଶାନ୍ତ।
ଶୋକତୃଷ୍ଣାଭିଭୂତୋ ଽହଂ କାଂଦିଶୀକୋ ଵିଚେତନଃ ଇଦାନୀଂ ତ୍ଵାମ୍ ଅହଂ ଦେଵ ଵିହ୍ଵଲଃ ଶରଣଂ ଗତଃ
ମୁଁ ଶୋକ ଓ ତୃଷ୍ଣାରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ, ମୁଁ ଭ୍ରମିତ ଓ ଅବାକ୍; ଏବେ, ହେ ଦେବ, ମୁଁ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ତୁମ ଶରଣ ନେଇଛି।
ତ୍ରାହି ମାଂ ଦୁଃଖିତଂ କୃଷ୍ଣ ମଗ୍ନଂ ସଂସାରସାଗରେ କୃପାଂ କୁରୁ ଜଗନ୍ନାଥ ଭକ୍ତଂ ମାଂ ଯଦି ମନ୍ଯସେ
ମୁଁ ଦୁଃଖିତ ଓ ସଂସାର ସାଗରରେ ଡୁବିଯାଇଛି, ମୋତେ ବଞ୍ଚାଅ, ହେ କୃଷ୍ଣ; ହେ ଜଗନ୍ନାଥ, ଯଦି ମୋତେ ଭକ୍ତ ବୋଲି ମନେ କର, ଦୟା କର।
ତ୍ଵଦୃତେ ନାସ୍ତି ମେ ବନ୍ଧୁର୍ ଯୋ ଽସୌ ଚିନ୍ତାଂ କରିଷ୍ଯତି ଦେଵ ତ୍ଵାଂ ନାଥମ୍ ଆସାଦ୍ଯ ନ ଭଯଂ ମେ ଽସ୍ତି କୁତ୍ରଚିତ୍
ତୁମ୍ଭିନା ମୋର କୌଣସି ବନ୍ଧୁ ନାହିଁ ଯିଏ ମୋ ପାଇଁ ଚିନ୍ତା କରିବ; ହେ ଦେବ, ତୁମକୁ ନାଥ ଭାବେ ପାଇ, ମୋତେ କେଉଁଠି ଭୟ ନାହିଁ।
ଜୀଵିତେ ମରଣେ ଚୈଵ ଯୋଗକ୍ଷେମେ ଽଥଵା ପ୍ରଭୋ ଯେ ତୁ ତ୍ଵାଂ ଵିଧିଵଦ୍ ଦେଵ ନାର୍ଚଯନ୍ତି ନରାଧମାଃ
ଜୀବନ ଓ ମୃତ୍ୟୁରେ, ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖରେ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ନିୟମ ମାନି ତୁମକୁ ପୂଜା ନକରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଚ୍ଛ।
ସୁଗତିସ୍ ତୁ କଥଂ ତେଷାଂ ଭଵେତ୍ ସଂସାରବନ୍ଧନାତ୍ କିଂ ତେଷାଂ କୁଲଶୀଲେନ ଵିଦ୍ଯଯା ଜୀଵିତେନ ଚ
ଏହି ସଂସାରରେ ବନ୍ଧା ଥିବା ଲୋକମାନେ କେମିତି ଭଲ ଗତି ପାଇପାରିବେ? ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବଢ଼ିଆ ବଂଶ, ଭଲ ଆଚରଣ, ଶିକ୍ଷା କିମ୍ବା ଜୀବନ କ’ଣ କାମର?
ଯେଷାଂ ନ ଜାଯତେ ଭକ୍ତିର୍ ଜଗଦ୍ଧାତରି କେଶଵେ ପ୍ରକୃତିଂ ତ୍ଵ୍ ଆସୁରୀଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଯେ ତ୍ଵାଂ ନିନ୍ଦନ୍ତି ମୋହିତାଃ
ଯେଉଁମାନଙ୍କର ହୃଦୟରେ ଜଗତ୍ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା କେଶବଙ୍କୁ ନେଇ ଭକ୍ତି ଉପଜେନାହିଁ, ଯେଉଁମାନେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ ଆପଣଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଆସୁରୀ ସ୍ୱଭାବ ପାଇଛନ୍ତି।
ପତନ୍ତି ନରକେ ଘୋରେ ଜାଯମାନାଃ ପୁନଃ ପୁନଃ ନ ତେଷାଂ ନିଷ୍କୃତିସ୍ ତସ୍ମାଦ୍ ଵିଦ୍ଯତେ ନରକାର୍ଣଵାତ୍
ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ନରକରେ ପୁନିପୁନି ଜନ୍ମ ନେଇ ଛାଡ଼ିଦିଅନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ନରକ ସମୁଦ୍ରରୁ ମୁକ୍ତି କେବେ ମିଳେନାହିଁ।
ଯେ ଦୂଷଯନ୍ତି ଦୁର୍ଵୃତ୍ତାସ୍ ତ୍ଵାଂ ଦେଵ ପୁରୁଷାଧମାଃ ଯତ୍ର ଯତ୍ର ଭଵେଜ୍ ଜନ୍ମ ମମ କର୍ମନିବନ୍ଧନାତ୍
ଯେଉଁ ଦୁଷ୍ଟ ଓ ଦୁର୍ବ୍ୟବହାରୀ ଲୋକମାନେ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସବୁଠାରୁ ନିମ୍ନ, ଆପଣଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି—ମୋ କର୍ମର ଫଳରେ ଯେଉଁଠି ମୁଁ ଜନ୍ମ ନେଉଛି—
ତତ୍ର ତତ୍ର ହରେ ଭକ୍ତିସ୍ ତ୍ଵଯି ଚାସ୍ତୁ ଦୃଢା ସଦା ଆରାଧ୍ଯ ତ୍ଵାଂ ସୁରା ଦୈତ୍ଯା ନରାଶ୍ ଚାନ୍ଯେ ଽପି ସଂଯତାଃ
ହେ ହରି, ସେଉଁଠି ସେଉଁଠି ଆପଣଙ୍କୁ ନେଇ ମୋର ଭକ୍ତି ସଦା ଦୃଢ଼ ରହୁ। ଦେବତା, ଦାନବ, ମନୁଷ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ଶାନ୍ତିରେ ପୂଜି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସିଦ୍ଧି ପାଇଛନ୍ତି।
ଅଵାପୁଃ ପରମାଂ ସିଦ୍ଧିଂ କସ୍ ତ୍ଵାଂ ଦେଵ ନ ପୂଜଯେତ୍ ନ ଶକ୍ନୁଵନ୍ତି ବ୍ରହ୍ମାଦ୍ଯାଃ ସ୍ତୋତୁଂ ତ୍ଵାଂ ତ୍ରିଦଶା ହରେ
ଏମିତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସିଦ୍ଧି ପାଇଥିବା ଆପଣଙ୍କୁ କିଏ ପୂଜିବେନାହିଁ? ହେ ହରି, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ଷ୍ଟୁତି କରିପାରନ୍ତିନାହିଁ।
କଥଂ ମାନୁଷବୁଦ୍ଧ୍ଯାହଂ ସ୍ତୌମି ତ୍ଵାଂ ପ୍ରକୃତେଃ ପରମ୍ ତଥା ଚାଜ୍ଞାନଭାଵେନ ସଂସ୍ତୁତୋ ଽସି ମଯା ପ୍ରଭୋ
ମୁଁ ଏହି ମନୁଷ୍ୟ ମନରେ ଆପଣଙ୍କୁ, ଯିଏ ପ୍ରକୃତିରୁ ଉପରେ, କିପରି ଷ୍ଟୁତି କରିପାରିବି? ତଥାପି ଅଜ୍ଞାନରେ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଷ୍ଟୁତି କରିଛି, ହେ ପ୍ରଭୁ।
ତତ୍ କ୍ଷମସ୍ଵାପରାଧଂ ମେ ଯଦି ତେ ଽସ୍ତି ଦଯା ମଯି କୃତାପରାଧେ ଽପି ହରେ କ୍ଷମାଂ କୁର୍ଵନ୍ତି ସାଧଵଃ
ଏହିପରି, ଯଦି ଆପଣଙ୍କର ଦୟା ମୋପରି ଅଛି, ତେବେ ମୋ ଅପରାଧକୁ ଖ୍ଷମା କରନ୍ତୁ। ହେ ହରି, ନିଷ୍ପାପ ଲୋକମାନେ ଅପରାଧ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଖ୍ଷମା କରନ୍ତି।
ତସ୍ମାତ୍ ପ୍ରସୀଦ ଦେଵେଶ ଭକ୍ତସ୍ନେହଂ ସମାଶ୍ରିତଃ ସ୍ତୁତୋ ଽସି ଯନ୍ ମଯା ଦେଵ ଭକ୍ତିଭାଵେନ ଚେତସା ସାଙ୍ଗଂ ଭଵତୁ ତତ୍ ସର୍ଵଂ ଵାସୁଦେଵ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ
ତେଣୁ, ହେ ଦେବେଶ, ମୁଁ ଭକ୍ତି ଓ ସ୍ନେହରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛି, ଦୟା କରନ୍ତୁ। ମୁଁ ଯେଉଁ ଭାବରେ ଆପଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ଭାବରେ ଷ୍ଟୁତି କରିଛି, ସେସବୁ ସଫଳ ହେଉ। ହେ ବାସୁଦେବ, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।
ଇତ୍ଥଂ ସ୍ତୁତସ୍ ତଦା ତେନ ପ୍ରସନ୍ନୋ ଗରୁଡଧ୍ଵଜଃ ଦଦୌ ତସ୍ମୈ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠାଃ ସକଲଂ ମନସେପ୍ସିତମ୍
ଏପରି ଭାବେ ଷ୍ଟୁତି ପାଇ ବେଳେ, ଗରୁଡ଼ଧ୍ୱଜ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେଉଁଠି ସେଉଁଠି ତାଙ୍କ ମନର ଇଚ୍ଛା ସବୁ ପୂରଣ କରିଦେଲେ।
ଯଃ ସଂପୂଜ୍ଯ ଜଗନ୍ନାଥଂ ପ୍ରତ୍ଯହଂ ସ୍ତୌତି ମାନଵଃ ସ୍ତୋତ୍ରେଣାନେନ ମତିମାନ୍ ସ ମୋକ୍ଷଂ ଲଭତେ ଧ୍ରୁଵମ୍
ଯେଉଁ ଜଣେ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ଦୈନିକ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ରରେ ଷ୍ଟୁତି କରନ୍ତି, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି।
ତ୍ରିସଂଧ୍ଯଂ ଯୋ ଜପେଦ୍ ଵିଦ୍ଵାନ୍ ଇଦଂ ସ୍ତୋତ୍ରଵରଂ ଶୁଚିଃ ଧର୍ମଂ ଚାର୍ଥଂ ଚ କାମଂ ଚ ମୋକ୍ଷଂ ଚ ଲଭତେ ନରଃ
ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ତୋତ୍ରକୁ ଏକ ଶୁଦ୍ଧ ଓ ପାଣ୍ଡିତ୍ୟମାନ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତି ଦିନର ତିନି ସମୟରେ ଜପ କଲେ ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ଓ ମୋକ୍ଷ ପାଇଥାଏ।
ଯଃ ପଠେଚ୍ ଛୃଣୁଯାଦ୍ ଵାପି ଶ୍ରାଵଯେଦ୍ ଵା ସମାହିତଃ ସ ଲୋକଂ ଶାଶ୍ଵତଂ ଵିଷ୍ଣୋର୍ ଯାତି ନିର୍ଧୂତକଲ୍ମଷଃ
ଯେଉଁଜଣେ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ରକୁ ପଢ଼ନ୍ତି, ଶୁଣନ୍ତି କିମ୍ବା ଅନ୍ୟମାନେ ଶୁଣାନ୍ତି, ସେମାନେ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶାଶ୍ୱତ ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି।
ଧନ୍ଯଂ ପାପହରଂ ଚେଦଂ ଭୁକ୍ତିମୁକ୍ତିପ୍ରଦଂ ଶିଵମ୍ ଗୁହ୍ଯଂ ସୁଦୁର୍ଲଭଂ ପୁଣ୍ଯଂ ନ ଦେଯଂ ଯସ୍ଯ କସ୍ଯଚିତ୍
ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ଧନ୍ୟ, ପାପ ନାଶକ, ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦାୟକ, ମଙ୍ଗଳମୟ, ଗୁପ୍ତ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ଓ ପୁଣ୍ୟମୟ; ଏହିଠାରେ ଯାହାକୁ ତାହାକୁ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ନ ନାସ୍ତିକାଯ ମୂର୍ଖାଯ ନ କୃତଘ୍ନାଯ ମାନିନେ ନ ଦୁଷ୍ଟମତଯେ ଦଦ୍ଯାନ୍ ନାଭକ୍ତାଯ କଦାଚନ
ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର କେବେ ନାସ୍ତିକ, ମୂର୍ଖ, ଅକୃତଜ୍ଞ, ଅହଂକାରୀ, ଦୁଷ୍ଟମନ, କିମ୍ବା ଅଭକ୍ତଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଦାତଵ୍ଯଂ ଭକ୍ତିଯୁକ୍ତାଯ ଗୁଣଶୀଲାନ୍ଵିତାଯ ଚ ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତାଯ ଶାନ୍ତାଯ ଶ୍ରଦ୍ଧାନୁଷ୍ଠାନଶାଲିନେ
ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ଭକ୍ତିଶୀଳ, ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର, ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତ, ଶାନ୍ତ ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ଣ୍ଣ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ।