ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କୃତା ଯୈସ୍ ତୁ ନମସ୍କାରଶ୍ ଚ ଜନ୍ତୁଭିଃ ସର୍ଵେ ଵିଧୂତପାପ୍ମାନସ୍ ତେ ଗତାଃ କେଶଵାଲଯମ୍
ଯେଉଁ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଏହି ବଟବୃକ୍ଷକୁ ପରିକ୍ରମା କରନ୍ତି କିମ୍ବା ପ୍ରଣାମ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର ହୁଏ ଏବଂ ସେମାନେ କେଶବଙ୍କ ଧାମକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି।
ନ୍ଯଗ୍ରୋଧସ୍ଯୋତ୍ତରେ କିଂଚିଦ୍ ଦକ୍ଷିଣେ କେଶଵସ୍ଯ ତୁ ପ୍ରାସାଦସ୍ ତତ୍ର ତିଷ୍ଠେତ୍ ତୁ ପଦଂ ଧର୍ମମଯଂ ହି ତତ୍
ସେଇ ବଟବୃକ୍ଷର ଉତ୍ତରେ ଏବଂ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ କେଶବଙ୍କ ମନ୍ଦିର ଅଛି; ସେଠି ସର୍ବତ୍ର ଧର୍ମ ରହିଛି।
ପ୍ରତିମାଂ ତତ୍ର ଵୈ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ୍ଵଯଂ ଦେଵେନ ନିର୍ମିତାମ୍ ଅନାଯାସେନ ଵୈ ଯାନ୍ତି ଭୁଵନଂ ମେ ତତୋ ନରାଃ
ସେଠି ଦେବତାଙ୍କ ନିଜ ହାତରେ ତିଆରି ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ଦେଖି, ଲୋକମାନେ ସହଜରେ ମୋର ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଯାନ୍ତି।
ଗଚ୍ଛମାନାଂସ୍ ତୁ ତାନ୍ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ଏକଦା ଧର୍ମରାଟ୍ ପ୍ରିଯେ ମଦନ୍ତିକମ୍ ଅନୁପ୍ରାପ୍ଯ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଶିରସାବ୍ରଵୀତ୍
ଏମିତି ଲୋକମାନେ ଯାଉଥିବାକୁ ଦେଖି, ଏକଥର ଧର୍ମରାଜ ମୋ ପାଖକୁ ଆସି, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ କହିଲେ, ହେ ପ୍ରିୟ।
ନମସ୍ ତେ ଭଗଵନ୍ ଦେଵ ଲୋକନାଥ ଜଗତ୍ପତେ କ୍ଷୀରୋଦଵାସିନଂ ଦେଵଂ ଶେଷଭୋଗାନୁଶାଯିନମ୍
ନମସ୍କାର ଆପଣଙ୍କୁ, ହେ ଭଗବାନ, ଦେବ, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ନାଥ, ଜଗତର ନାୟକ, କ୍ଷୀରସାଗରରେ ବସିଥିବା ଦେବତା, ଶେଷ ନାଗ ଉପରେ ଶୟନ କରୁଥିବା।
ଵରଂ ଵରେଣ୍ଯଂ ଵରଦଂ କର୍ତାରମ୍ ଅକୃତଂ ପ୍ରଭୁମ୍ ଵିଶ୍ଵେଶ୍ଵରମ୍ ଅଜଂ ଵିଷ୍ଣୁଂ ସର୍ଵଜ୍ଞମ୍ ଅପରାଜିତମ୍
ବରଦାନ ଦେଇଥିବା, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ଆଶୀର୍ବାଦକାରୀ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଅଜନ୍ମା, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ, ଅଜନ୍ମା ବିଷ୍ଣୁ, ସବୁଜଣା, ଅଜୟ।
ନୀଲୋତ୍ପଲଦଲଶ୍ଯାମଂ ପୁଣ୍ଡରୀକନିଭେକ୍ଷଣମ୍ ସର୍ଵଜ୍ଞଂ ନିର୍ଗୁଣଂ ଶାନ୍ତଂ ଜଗଦ୍ଧାତାରମ୍ ଅଵ୍ଯଯମ୍
ନୀଳ କମଳ ପତ୍ର ପରି ଶ୍ୟାମ, କମଳ ଫୁଲ ପରି ଦୃଷ୍ଟି, ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବା, ଗୁଣରହିତ, ଶାନ୍ତ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଧାରକ, ଅବିନାଶୀ।
ସର୍ଵଲୋକଵିଧାତାରଂ ସର୍ଵଲୋକସୁଖାଵହମ୍ ପୁରାଣଂ ପୁରୁଷଂ ଵେଦ୍ଯଂ ଵ୍ଯକ୍ତାଵ୍ଯକ୍ତଂ ସନାତନମ୍
ସମସ୍ତ ଲୋକର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ସୁଖ ଦେଇଥିବା, ପୁରାତନ ପୁରୁଷ, ଯାହାକୁ ଜାଣିବା ଉଚିତ, ପ୍ରକଟ ଓ ଅପ୍ରକଟ, ଶାଶ୍ୱତ।
ପରାଵରାଣାଂ ସ୍ରଷ୍ଟାରଂ ଲୋକନାଥଂ ଜଗଦ୍ଗୁରୁମ୍ ଶ୍ରୀଵତ୍ସୋରସ୍କସଂଯୁକ୍ତଂ ଵନମାଲାଵିଭୂଷିତମ୍
ଉଚ୍ଚ ଓ ନିମ୍ନ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ସୃଷ୍ଟା, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ନାଥ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଗୁରୁ, ଛାତିରେ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଓ ବନମାଳାରେ ଶୋଭିତ ଭଗବାନଙ୍କୁ ମୁଁ ଶିର ନମାଏ।
ପୀତଵସ୍ତ୍ରଂ ଚତୁର୍ବାହୁଂ ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଗଦାଧରମ୍ ହାରକେଯୂରସଂଯୁକ୍ତଂ ମୁକୁଟାଙ୍ଗଦଧାରିଣମ୍
ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିବା, ଚାରିଟି ହାତ ଥିବା, ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦା ଧାରଣ କରୁଥିବା, ହାର ଓ ବାହୁବଳୟରେ ଶୋଭିତ, ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକୁଟ ଓ ହାତରେ କଙ୍ଗନ ପିନ୍ଧିଥିବା।
ସର୍ଵଲକ୍ଷଣସଂପୂର୍ଣଂ ସର୍ଵେନ୍ଦ୍ରିଯଵିଵର୍ଜିତମ୍ କୂଟସ୍ଥମ୍ ଅଚଲଂ ସୂକ୍ଷ୍ମଂ ଜ୍ଯୋତୀରୂପଂ ସନାତନମ୍
ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟରୁ ପାରେ, ଅଚଳ, ଅଚଳିତ, ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଆଲୋକର ଆକାର ଓ ଚିରନ୍ତନ।
ଭାଵାଭାଵଵିନିର୍ମୁକ୍ତଂ ଵ୍ଯାପିନଂ ପ୍ରକୃତେଃ ପରମ୍ ନମସ୍ଯାମି ଜଗନ୍ନାଥମ୍ ଈଶ୍ଵରଂ ସୁଖଦଂ ପ୍ରଭୁମ୍
ଭାବ ଓ ଅଭାବରୁ ମୁକ୍ତ, ସମସ୍ତ ଠାରେ ବ୍ୟାପି, ପ୍ରକୃତିରୁ ପାରେ, ବିଶ୍ୱନାଥ, ସୁଖଦାୟକ ଓ ସର୍ବଶକ୍ତିଶାଳୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଇତ୍ଯ୍ ଏଵଂ ଧର୍ମରାଜସ୍ ତୁ ପୁରା ନ୍ଯଗ୍ରୋଧସଂନିଧୌ ସ୍ତୁତ୍ଵା ନାନାଵିଧୈଃ ସ୍ତୋତ୍ରୈଃ ପ୍ରଣାମମ୍ ଅକରୋତ୍ ତଦା
ଏଭଳି ଧର୍ମରାଜ ପୁରାତନ କାଳରେ ବଟବୃକ୍ଷ ତଳେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ସ୍ତୁତି କରି ନମସ୍କାର କଲେ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୁ ମହାଭାଗେ ପ୍ରଣତଂ ପ୍ରାଞ୍ଜଲିସ୍ଥିତମ୍ ସ୍ତୋତ୍ରସ୍ଯ କାରଣଂ ଦେଵି ପୃଷ୍ଟଵାନ୍ ଅହମ୍ ଅନ୍ତକମ୍
ସେ ମହାଭାଗ୍ୟବାନଙ୍କୁ ହାତ ଜୋଡି ନମସ୍କାର କରୁଥିବା ଦେଖି, ହେ ଦେବୀ, ମୁଁ, ଯମ, ସେ ସ୍ତୁତିର କାରଣ ପଚାରିଲି।
ଵୈଵସ୍ଵତ ମହାବାହୋ ସର୍ଵଦେଵୋତ୍ତମୋ ହ୍ଯ୍ ଅସି କିମର୍ଥଂ ସ୍ତୁତଵାନ୍ ମାଂ ତ୍ଵଂ ସଂକ୍ଷେପାତ୍ ତଦ୍ ବ୍ରଵୀହି ମେ
ହେ ବୈବସ୍ବତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, କେଉଁ କାରଣରେ ତୁମେ ମୋତେ ସ୍ତୁତି କଲ? ଏହି କଥା ସଂକ୍ଷେପରେ ମୋତେ କୁହ।
ଅସ୍ମିନ୍ନ୍ ଆଯତନେ ପୁଣ୍ଯେ ଵିଖ୍ଯାତେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମେ ଇନ୍ଦ୍ରନୀଲମଯୀ ଶ୍ରେଷ୍ଠା ପ୍ରତିମା ସାର୍ଵକାମିକୀ
ଏହି ପବିତ୍ର ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ମନ୍ଦିରରେ ଇନ୍ଦ୍ରନୀଳ ମଣିରେ ତିଆରି ଏକ ଉତ୍ତମ ପ୍ରତିମା ଅଛି, ଯାହା ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରେ।
ତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷ ଭାଵେନୈକେନ ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ଶ୍ଵେତାଖ୍ଯଂ ଭଵନଂ ଯାନ୍ତି ନିଷ୍କାମାଶ୍ ଚୈଵ ମାନଵାଃ
ହେ କମଳନୟନ, ଏହି ପ୍ରତିମାକୁ ଏକାଗ୍ର ଭାବ ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଦେଖିଲେ, ନିର୍ଲୋଭ ମାନବମାନେ ଶ୍ୱେତ ନାମକ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।
ଅତଃ କର୍ତୁଂ ନ ଶକ୍ନୋମି ଵ୍ଯାପାରମ୍ ଅରିସୂଦନ ପ୍ରସୀଦ ସୁମହାଦେଵ ସଂହର ପ୍ରତିମାଂ ଵିଭୋ
ଏହି କାରଣରୁ, ହେ ଶତ୍ରୁନାଶକ, ମୁଁ ମୋ କାର୍ଯ୍ୟ କରିପାରୁନି। ଦୟା କର, ହେ ମହାଦେବ, ଏହି ପ୍ରତିମାକୁ ଅପସାରଣ କର।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵୈଵସ୍ଵତସ୍ଯୈତଦ୍ ଵାକ୍ଯମ୍ ଏତଦ୍ ଉଵାଚ ହ ଯମ ତାଂ ଗୋପଯିଷ୍ଯାମି ସିକତାଭିଃ ସମନ୍ତତଃ
ବୈବସ୍ବତଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଯମ କହିଲେ: "ମୁଁ ଏହାକୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ବାଳୁକାରେ ଢାକି ରଖିବି।"
ତତଃ ସା ପ୍ରତିମା ଦେଵି ଵଲ୍ଲିଭିର୍ ଗୋପିତା ମଯା ଯଥା ତତ୍ର ନ ପଶ୍ଯନ୍ତି ମନୁଜାଃ ସ୍ଵର୍ଗକାଙ୍କ୍ଷିଣଃ
ତାପରେ, ହେ ଦେବୀ, ମୁଁ ସେ ପ୍ରତିମାକୁ ବେଳ ଲତାରେ ଢାକିଦେଲି, ଯେଉଁଠାରେ ସ୍ୱର୍ଗ ଆଶା କରୁଥିବା ମାନବମାନେ ଏହାକୁ ଦେଖିପାରିବେ ନାହିଁ।
ପ୍ରଚ୍ଛାଦ୍ଯ ଵଲ୍ଲିକୈର୍ ଦେଵି ଜାତରୂପପରିଚ୍ଛଦୈଃ ଯମଂ ପ୍ରସ୍ଥାପଯାମ୍ ଆସ ସ୍ଵାଂ ପୁରୀଂ ଦକ୍ଷିଣାଂ ଦିଶମ୍
ଲତା ଓ ସୁନା ଆଭୂଷଣରେ ଢାକି, ଯମ ତାଙ୍କୁ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ନିଜ ସ୍ୱ ନଗରକୁ ପଠାଇଦେଲେ।
ଲୁପ୍ତାଯାଂ ପ୍ରତିମାଯାଂ ତୁ ଇନ୍ଦ୍ରନୀଲସ୍ଯ ଭୋ ଦ୍ଵିଜାଃ ତସ୍ମିନ୍ କ୍ଷେତ୍ରଵରେ ପୁଣ୍ଯେ ଵିଖ୍ଯାତେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମେ
ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ, ଯେତେବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ରନୀଳ ମଣିର ପ୍ରତିମା ଲୁଚିଗଲା, ସେହି ପବିତ୍ର ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ କ୍ଷେତ୍ରରେ—
ଯୋ ଭୂତସ୍ ତତ୍ର ଵୃତ୍ତାନ୍ତୋ ଦେଵଦେଵୋ ଜନାର୍ଦନଃ ତଂ ସର୍ଵଂ କଥଯାମ୍ ଆସ ସ ତସ୍ଯୈ ଭଗଵାନ୍ ପୁରା
ସେଠାରେ ଯେଉଁ ଘଟଣା ଘଟିଥିଲା, ସେ ସମସ୍ତ କଥା ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ତାଙ୍କୁ ପୁରାତନ କାଳରେ କହିଥିଲେ।
ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନସ୍ଯ ଗମନଂ କ୍ଷେତ୍ରସଂଦର୍ଶନଂ ତଥା କ୍ଷେତ୍ରସ୍ଯ ଵର୍ଣନଂ ଚୈଵ ପ୍ରାସାଦକରଣଂ ତଥା
ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କର ଯାତ୍ରା, କ୍ଷେତ୍ର ଦର୍ଶନ, କ୍ଷେତ୍ରର ବର୍ଣ୍ଣନା ଓ ମନ୍ଦିର ତିଆରି—
ହଯମେଧସ୍ଯ ଯଜନଂ ସ୍ଵପ୍ନଦର୍ଶନମ୍ ଏଵ ଚ ଲଵଣସ୍ଯୋଦଧେସ୍ ତୀରେ କାଷ୍ଠସ୍ଯ ଦର୍ଶନଂ ତଥା
ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ, ସ୍ୱପ୍ନ ଦର୍ଶନ ଓ ଲବଣ ସମୁଦ୍ର କୂଳରେ କାଠ ଦେଖିବା—
ଦର୍ଶନଂ ଵାସୁଦେଵସ୍ଯ ଶିଲ୍ପିରାଜସ୍ଯ ଚ ଦ୍ଵିଜାଃ ନିର୍ମାଣଂ ପ୍ରତିମାଯାସ୍ ତୁ ଯଥାଵର୍ଣଂ ଵିଶେଷତଃ
ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ, ବାସୁଦେବ ଓ ଶିଳ୍ପିରାଜଙ୍କ ଦର୍ଶନ, ପ୍ରତିମା ତିଆରି ଓ ତାହାର ବିସ୍ତୃତ ବର୍ଣ୍ଣନା।
ସ୍ଥାପନଂ ଚୈଵ ସର୍ଵେଷାଂ ପ୍ରାସାଦେ ଭୁଵନୋତ୍ତମେ ଯାତ୍ରାକାଲେ ଚ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ରାଃ କଲ୍ପସଂକୀର୍ତନଂ ତଥା
ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମନ୍ଦିରରେ ବିସ୍ଥାପନ କରିବା, ଏବଂ ଯାତ୍ରାବେଳେ କଳ୍ପ ପାଠ କରିବା— ଏହି ସବୁ କାମ କରାଯାଏ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ।
ମାର୍କଣ୍ଡେଯସ୍ଯ ଚରିତଂ ସ୍ଥାପନଂ ଶଂକରସ୍ଯ ଚ ପଞ୍ଚତୀର୍ଥସ୍ଯ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଦର୍ଶନଂ ଶୂଲପାଣିନଃ
ମାର୍କଣ୍ଡେୟଙ୍କର କଥା, ଶଙ୍କରଙ୍କ ବିସ୍ଥାପନ, ପଞ୍ଚତୀର୍ଥର ମହିମା, ଏବଂ ଶୂଳଧାରୀଙ୍କ ଦର୍ଶନ— ଏହି ସବୁ ଉଲ୍ଲେଖ ହୁଏ।
ଵଟସ୍ଯ ଦର୍ଶନଂ ଚୈଵ ଵ୍ଯୁଷ୍ଟିଂ ତସ୍ଯ ଚ ଭୋ ଦ୍ଵିଜାଃ ଦର୍ଶନଂ ବଲଦେଵସ୍ଯ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ଚ ଵିଶେଷତଃ
ବଟବୃକ୍ଷର ଦର୍ଶନ ଏବଂ ତାହାର ଫଳ, ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ, ବଳଦେବ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦର୍ଶନ ବିଶେଷ ମହତ୍ତ୍ୱର— ଏହି ସବୁ ଉପସ୍ଥିତ।
ସୁଭଦ୍ରାଯାଶ୍ ଚ ତତ୍ରୈଵ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଚୈଵ ସର୍ଵଶଃ ଦର୍ଶନଂ ନରସିଂହସ୍ଯ ଵ୍ଯୁଷ୍ଟିସଂକୀର୍ତନଂ ତଥା
ସେଠାରେ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମହିମା, ନରସିଂହଙ୍କ ଦର୍ଶନ ଏବଂ ପ୍ରଭାତ ସମୟର ଫଳର ବର୍ଣ୍ଣନା ମଧ୍ୟ ଅଛି।