ସ୍ଥାନଂ ଜଗତ୍ପତେ ମହ୍ଯାମ୍ ଉତ୍କୃଷ୍ଟଂ ଚ ଯଦ୍ ଉଚ୍ଯତେ ସର୍ଵେଷାମ୍ ଉତ୍ତମଂ ସ୍ଥାନଂ ବ୍ରୂହି ମେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ
ହେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ, ସମସ୍ତ ଜନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଏବଂ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯେଉଁ ଥାନ ବୋଲାଯାଏ, ସେଇ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ବିଷୟରେ ମୋତେ କହ, ହେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ।
ଵିଧାତୁର୍ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତତୋ ଽହଂ ପ୍ରୋକ୍ତଵାନ୍ ପ୍ରିଯେ ଶୃଣୁ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ନିର୍ମଲଂ ଭୁଵି ଦୁର୍ଲଭମ୍
ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ତାପରେ ମୁଁ କହିଲି, ହେ ପ୍ରିୟ, ଶୁଣ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୁଁ ଏଠି ଏହି ପବିତ୍ର ଏବଂ ଦୁର୍ଲଭ ସ୍ଥାନ ବିଷୟରେ କହିବି।
ଉତ୍ତମଂ ସର୍ଵକ୍ଷେତ୍ରାଣାଂ ଧନ୍ଯଂ ସଂସାରତାରଣମ୍ ଗୋବ୍ରାହ୍ମଣହିତଂ ପୁଣ୍ଯଂ ଚାତୁର୍ଵର୍ଣ୍ଯସୁଖୋଦଯମ୍
ଏହା ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ଧନ୍ୟ, ସଂସାର ଦୁଃଖ ଦୁର କରିବାର ଉପାୟ, ଗୋମାତା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଇଁ ଉପକାରୀ ଏବଂ ଚାରି ବର୍ଣ୍ଣର ଲୋକଙ୍କୁ ସୁଖ ଦେଇଥାଏ।
ଭୁକ୍ତିମୁକ୍ତିପ୍ରଦଂ ନୄଣାଂ କ୍ଷେତ୍ରଂ ପରମଦୁର୍ଲଭମ୍ ମହାପୁଣ୍ଯଂ ତୁ ସର୍ଵେଷାଂ ସିଦ୍ଧିଦଂ ଵୈ ପିତାମହେ
ଏହି କ୍ଷେତ୍ର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ, ମଣିଷମାନେ ଏଠାରେ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଉଭୟ ପାଆନ୍ତି, ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ମହାପୁଣ୍ୟ ଏବଂ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ, ହେ ପିତାମହ।
ତସ୍ମାଦ୍ ଆସୀତ୍ ସମୁତ୍ପନ୍ନଂ ତୀର୍ଥରାଜଂ ସନାତନମ୍ ଵିଖ୍ଯାତଂ ପରମଂ କ୍ଷେତ୍ରଂ ଚତୁର୍ଯୁଗନିଷେଵିତମ୍
ସେଠାରୁ ଜନ୍ମ ନେଲା ଏହି ଶାଶ୍ୱତ ତୀର୍ଥରାଜ, ଯାହା ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ କ୍ଷେତ୍ର ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଏବଂ ଚାରିଯୁଗ ଧରି ପୂଜିତ।
ସର୍ଵେଷାମ୍ ଏଵ ଦେଵାନାମ୍ ଋଷୀଣାଂ ବ୍ରହ୍ମଚାରିଣାମ୍ ଦୈତ୍ଯଦାନଵସିଦ୍ଧାନାଂ ଗନ୍ଧର୍ଵୋରଗରକ୍ଷସାମ୍
ଏହି କ୍ଷେତ୍ରକୁ ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଋଷି, ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ, ଦାନବ, ଦାନାବ, ସିଦ୍ଧ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ନାଗ, ରାକ୍ଷସ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପୂଜନ୍ତି।
ନାଗଵିଦ୍ଯାଧରାଣାଂ ଚ ସ୍ଥାଵରସ୍ଯ ଚରସ୍ଯ ଚ ଉତ୍ତମଃ ପୁରୁଷୋ ଯସ୍ମାତ୍ ତସ୍ମାତ୍ ସ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଃ
ନାଗ, ବିଦ୍ୟାଧର ଓ ସମସ୍ତ ଚର ଓ ଅଚର ପ୍ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ପୂଜନ୍ତି; କାରଣ, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ପୁରୁଷ ଏଠି ବସିଛନ୍ତି, ସେଇଥିପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ କୁହାଯାଏ।
ଦକ୍ଷିଣସ୍ଯୋଦଧେସ୍ ତୀରେ ନ୍ଯଗ୍ରୋଧୋ ଯତ୍ର ତିଷ୍ଠତି ଦଶଯୋଜନଵିସ୍ତୀର୍ଣଂ କ୍ଷେତ୍ରଂ ପରମଦୁର୍ଲଭମ୍
ଦକ୍ଷିଣ ସାଗର କୂଳରେ ଯେଉଁଠାରେ ବଟବୃକ୍ଷ ଅଛି, ସେଠି ଦଶ ଯୋଜନ ଚଉଡ଼ା ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ କ୍ଷେତ୍ର ଅଛି।
ଯସ୍ ତୁ କଲ୍ପେ ସମୁତ୍ପନ୍ନେ ମହଦୁଲ୍କାନିବର୍ହଣେ ଵିନାଶଂ ନୈଵମ୍ ଅଭ୍ଯେତି ସ୍ଵଯଂ ତତ୍ରୈଵମ୍ ଆସ୍ଥିତଃ
ଯେଉଁଠି କଳ୍ପ ଆରମ୍ଭରେ ଯିଏ ନିଜେ ଏଠି ଅବସ୍ଥିତ ରହେ, ବଡ଼ ବିନାଶ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସେ କ୍ଷୟ ହୁଏ ନାହିଁ।
ଦୃଷ୍ଟମାତ୍ରେ ଵଟେ ତସ୍ମିଂଶ୍ ଛାଯାମ୍ ଆକ୍ରମ୍ଯ ଚାସକୃତ୍ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାତ୍ ପ୍ରମୁଚ୍ଯେତ ପାପେଷ୍ଵ୍ ଅନ୍ଯେଷୁ କା କଥା
ସେଇ ବଟବୃକ୍ଷକୁ କେବଳ ଦେଖିବା କିମ୍ବା ତାହାର ଛାୟାରେ ପୁନିପୁନି ଦଢ଼ିଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ; ଅନ୍ୟ ପାପର କଥା ଅତିରିକ୍ତ।
ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କୃତା ଯୈସ୍ ତୁ ନମସ୍କାରଶ୍ ଚ ଜନ୍ତୁଭିଃ ସର୍ଵେ ଵିଧୂତପାପ୍ମାନସ୍ ତେ ଗତାଃ କେଶଵାଲଯମ୍
ଯେଉଁ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଏହି ବଟବୃକ୍ଷକୁ ପରିକ୍ରମା କରନ୍ତି କିମ୍ବା ପ୍ରଣାମ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର ହୁଏ ଏବଂ ସେମାନେ କେଶବଙ୍କ ଧାମକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି।
ନ୍ଯଗ୍ରୋଧସ୍ଯୋତ୍ତରେ କିଂଚିଦ୍ ଦକ୍ଷିଣେ କେଶଵସ୍ଯ ତୁ ପ୍ରାସାଦସ୍ ତତ୍ର ତିଷ୍ଠେତ୍ ତୁ ପଦଂ ଧର୍ମମଯଂ ହି ତତ୍
ସେଇ ବଟବୃକ୍ଷର ଉତ୍ତରେ ଏବଂ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ କେଶବଙ୍କ ମନ୍ଦିର ଅଛି; ସେଠି ସର୍ବତ୍ର ଧର୍ମ ରହିଛି।
ପ୍ରତିମାଂ ତତ୍ର ଵୈ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ୍ଵଯଂ ଦେଵେନ ନିର୍ମିତାମ୍ ଅନାଯାସେନ ଵୈ ଯାନ୍ତି ଭୁଵନଂ ମେ ତତୋ ନରାଃ
ସେଠି ଦେବତାଙ୍କ ନିଜ ହାତରେ ତିଆରି ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ଦେଖି, ଲୋକମାନେ ସହଜରେ ମୋର ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଯାନ୍ତି।
ଗଚ୍ଛମାନାଂସ୍ ତୁ ତାନ୍ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ଏକଦା ଧର୍ମରାଟ୍ ପ୍ରିଯେ ମଦନ୍ତିକମ୍ ଅନୁପ୍ରାପ୍ଯ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଶିରସାବ୍ରଵୀତ୍
ଏମିତି ଲୋକମାନେ ଯାଉଥିବାକୁ ଦେଖି, ଏକଥର ଧର୍ମରାଜ ମୋ ପାଖକୁ ଆସି, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ କହିଲେ, ହେ ପ୍ରିୟ।
ନମସ୍ ତେ ଭଗଵନ୍ ଦେଵ ଲୋକନାଥ ଜଗତ୍ପତେ କ୍ଷୀରୋଦଵାସିନଂ ଦେଵଂ ଶେଷଭୋଗାନୁଶାଯିନମ୍
ନମସ୍କାର ଆପଣଙ୍କୁ, ହେ ଭଗବାନ, ଦେବ, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ନାଥ, ଜଗତର ନାୟକ, କ୍ଷୀରସାଗରରେ ବସିଥିବା ଦେବତା, ଶେଷ ନାଗ ଉପରେ ଶୟନ କରୁଥିବା।
ଵରଂ ଵରେଣ୍ଯଂ ଵରଦଂ କର୍ତାରମ୍ ଅକୃତଂ ପ୍ରଭୁମ୍ ଵିଶ୍ଵେଶ୍ଵରମ୍ ଅଜଂ ଵିଷ୍ଣୁଂ ସର୍ଵଜ୍ଞମ୍ ଅପରାଜିତମ୍
ବରଦାନ ଦେଇଥିବା, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ଆଶୀର୍ବାଦକାରୀ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଅଜନ୍ମା, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ, ଅଜନ୍ମା ବିଷ୍ଣୁ, ସବୁଜଣା, ଅଜୟ।
ନୀଲୋତ୍ପଲଦଲଶ୍ଯାମଂ ପୁଣ୍ଡରୀକନିଭେକ୍ଷଣମ୍ ସର୍ଵଜ୍ଞଂ ନିର୍ଗୁଣଂ ଶାନ୍ତଂ ଜଗଦ୍ଧାତାରମ୍ ଅଵ୍ଯଯମ୍
ନୀଳ କମଳ ପତ୍ର ପରି ଶ୍ୟାମ, କମଳ ଫୁଲ ପରି ଦୃଷ୍ଟି, ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବା, ଗୁଣରହିତ, ଶାନ୍ତ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଧାରକ, ଅବିନାଶୀ।
ସର୍ଵଲୋକଵିଧାତାରଂ ସର୍ଵଲୋକସୁଖାଵହମ୍ ପୁରାଣଂ ପୁରୁଷଂ ଵେଦ୍ଯଂ ଵ୍ଯକ୍ତାଵ୍ଯକ୍ତଂ ସନାତନମ୍
ସମସ୍ତ ଲୋକର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ସୁଖ ଦେଇଥିବା, ପୁରାତନ ପୁରୁଷ, ଯାହାକୁ ଜାଣିବା ଉଚିତ, ପ୍ରକଟ ଓ ଅପ୍ରକଟ, ଶାଶ୍ୱତ।
ପରାଵରାଣାଂ ସ୍ରଷ୍ଟାରଂ ଲୋକନାଥଂ ଜଗଦ୍ଗୁରୁମ୍ ଶ୍ରୀଵତ୍ସୋରସ୍କସଂଯୁକ୍ତଂ ଵନମାଲାଵିଭୂଷିତମ୍
ଉଚ୍ଚ ଓ ନିମ୍ନ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ସୃଷ୍ଟା, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ନାଥ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଗୁରୁ, ଛାତିରେ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଓ ବନମାଳାରେ ଶୋଭିତ ଭଗବାନଙ୍କୁ ମୁଁ ଶିର ନମାଏ।
ପୀତଵସ୍ତ୍ରଂ ଚତୁର୍ବାହୁଂ ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଗଦାଧରମ୍ ହାରକେଯୂରସଂଯୁକ୍ତଂ ମୁକୁଟାଙ୍ଗଦଧାରିଣମ୍
ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିବା, ଚାରିଟି ହାତ ଥିବା, ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦା ଧାରଣ କରୁଥିବା, ହାର ଓ ବାହୁବଳୟରେ ଶୋଭିତ, ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକୁଟ ଓ ହାତରେ କଙ୍ଗନ ପିନ୍ଧିଥିବା।
ସର୍ଵଲକ୍ଷଣସଂପୂର୍ଣଂ ସର୍ଵେନ୍ଦ୍ରିଯଵିଵର୍ଜିତମ୍ କୂଟସ୍ଥମ୍ ଅଚଲଂ ସୂକ୍ଷ୍ମଂ ଜ୍ଯୋତୀରୂପଂ ସନାତନମ୍
ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟରୁ ପାରେ, ଅଚଳ, ଅଚଳିତ, ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଆଲୋକର ଆକାର ଓ ଚିରନ୍ତନ।
ଭାଵାଭାଵଵିନିର୍ମୁକ୍ତଂ ଵ୍ଯାପିନଂ ପ୍ରକୃତେଃ ପରମ୍ ନମସ୍ଯାମି ଜଗନ୍ନାଥମ୍ ଈଶ୍ଵରଂ ସୁଖଦଂ ପ୍ରଭୁମ୍
ଭାବ ଓ ଅଭାବରୁ ମୁକ୍ତ, ସମସ୍ତ ଠାରେ ବ୍ୟାପି, ପ୍ରକୃତିରୁ ପାରେ, ବିଶ୍ୱନାଥ, ସୁଖଦାୟକ ଓ ସର୍ବଶକ୍ତିଶାଳୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଇତ୍ଯ୍ ଏଵଂ ଧର୍ମରାଜସ୍ ତୁ ପୁରା ନ୍ଯଗ୍ରୋଧସଂନିଧୌ ସ୍ତୁତ୍ଵା ନାନାଵିଧୈଃ ସ୍ତୋତ୍ରୈଃ ପ୍ରଣାମମ୍ ଅକରୋତ୍ ତଦା
ଏଭଳି ଧର୍ମରାଜ ପୁରାତନ କାଳରେ ବଟବୃକ୍ଷ ତଳେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ସ୍ତୁତି କରି ନମସ୍କାର କଲେ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୁ ମହାଭାଗେ ପ୍ରଣତଂ ପ୍ରାଞ୍ଜଲିସ୍ଥିତମ୍ ସ୍ତୋତ୍ରସ୍ଯ କାରଣଂ ଦେଵି ପୃଷ୍ଟଵାନ୍ ଅହମ୍ ଅନ୍ତକମ୍
ସେ ମହାଭାଗ୍ୟବାନଙ୍କୁ ହାତ ଜୋଡି ନମସ୍କାର କରୁଥିବା ଦେଖି, ହେ ଦେବୀ, ମୁଁ, ଯମ, ସେ ସ୍ତୁତିର କାରଣ ପଚାରିଲି।
ଵୈଵସ୍ଵତ ମହାବାହୋ ସର୍ଵଦେଵୋତ୍ତମୋ ହ୍ଯ୍ ଅସି କିମର୍ଥଂ ସ୍ତୁତଵାନ୍ ମାଂ ତ୍ଵଂ ସଂକ୍ଷେପାତ୍ ତଦ୍ ବ୍ରଵୀହି ମେ
ହେ ବୈବସ୍ବତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, କେଉଁ କାରଣରେ ତୁମେ ମୋତେ ସ୍ତୁତି କଲ? ଏହି କଥା ସଂକ୍ଷେପରେ ମୋତେ କୁହ।
ଅସ୍ମିନ୍ନ୍ ଆଯତନେ ପୁଣ୍ଯେ ଵିଖ୍ଯାତେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମେ ଇନ୍ଦ୍ରନୀଲମଯୀ ଶ୍ରେଷ୍ଠା ପ୍ରତିମା ସାର୍ଵକାମିକୀ
ଏହି ପବିତ୍ର ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ମନ୍ଦିରରେ ଇନ୍ଦ୍ରନୀଳ ମଣିରେ ତିଆରି ଏକ ଉତ୍ତମ ପ୍ରତିମା ଅଛି, ଯାହା ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରେ।
ତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷ ଭାଵେନୈକେନ ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ଶ୍ଵେତାଖ୍ଯଂ ଭଵନଂ ଯାନ୍ତି ନିଷ୍କାମାଶ୍ ଚୈଵ ମାନଵାଃ
ହେ କମଳନୟନ, ଏହି ପ୍ରତିମାକୁ ଏକାଗ୍ର ଭାବ ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଦେଖିଲେ, ନିର୍ଲୋଭ ମାନବମାନେ ଶ୍ୱେତ ନାମକ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।
ଅତଃ କର୍ତୁଂ ନ ଶକ୍ନୋମି ଵ୍ଯାପାରମ୍ ଅରିସୂଦନ ପ୍ରସୀଦ ସୁମହାଦେଵ ସଂହର ପ୍ରତିମାଂ ଵିଭୋ
ଏହି କାରଣରୁ, ହେ ଶତ୍ରୁନାଶକ, ମୁଁ ମୋ କାର୍ଯ୍ୟ କରିପାରୁନି। ଦୟା କର, ହେ ମହାଦେବ, ଏହି ପ୍ରତିମାକୁ ଅପସାରଣ କର।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵୈଵସ୍ଵତସ୍ଯୈତଦ୍ ଵାକ୍ଯମ୍ ଏତଦ୍ ଉଵାଚ ହ ଯମ ତାଂ ଗୋପଯିଷ୍ଯାମି ସିକତାଭିଃ ସମନ୍ତତଃ
ବୈବସ୍ବତଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଯମ କହିଲେ: "ମୁଁ ଏହାକୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ବାଳୁକାରେ ଢାକି ରଖିବି।"
ତତଃ ସା ପ୍ରତିମା ଦେଵି ଵଲ୍ଲିଭିର୍ ଗୋପିତା ମଯା ଯଥା ତତ୍ର ନ ପଶ୍ଯନ୍ତି ମନୁଜାଃ ସ୍ଵର୍ଗକାଙ୍କ୍ଷିଣଃ
ତାପରେ, ହେ ଦେବୀ, ମୁଁ ସେ ପ୍ରତିମାକୁ ବେଳ ଲତାରେ ଢାକିଦେଲି, ଯେଉଁଠାରେ ସ୍ୱର୍ଗ ଆଶା କରୁଥିବା ମାନବମାନେ ଏହାକୁ ଦେଖିପାରିବେ ନାହିଁ।