ନ ବ୍ରହ୍ମା ନ ଚ ଗୋଵିନ୍ଦଃ ପୁରାଣ-ଋଷଯୋ ନ ଚ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଵେଦିତୁଂ ଶକ୍ତା ଯାଥାତଥ୍ଯେନ ତେ ଶିଵ
ହେ ଶିବ, ବ୍ରହ୍ମା, ଗୋବିନ୍ଦ, ପୁରାତନ ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମର ସତ୍ୟ ମହିମାକୁ ଯଥାର୍ଥ ଭାବେ ଜାଣିପାରିନାହାନ୍ତି।
ଶିଵା ଯା ମୂର୍ତଯଃ ସୂକ୍ଷ୍ମାସ୍ ତେ ମହ୍ଯଂ ଯାନ୍ତୁ ଦର୍ଶନମ୍ ତାଭିର୍ ମାଂ ସର୍ଵତୋ ରକ୍ଷ ପିତା ପୁତ୍ରମ୍ ଇଵୌରସମ୍
ଶିବଙ୍କ ଯେଉଁ ସୂକ୍ଷ୍ମ ରୂପଗୁଡ଼ିକ ଅଛି, ସେଗୁଡ଼ିକ ମୋ ପାଖରେ ଦେଖାଦିଅ, ସେମାନେ ମୋତେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ଯେପରିକି ବାପା ନିଜ ପୁଅକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।
ରକ୍ଷ ମାଂ ରକ୍ଷଣୀଯୋ ଽହଂ ତଵାନଘ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ ଭକ୍ତାନୁକମ୍ପୀ ଭଗଵାନ୍ ଭକ୍ତଶ୍ ଚାହଂ ସଦା ତ୍ଵଯି
ମୋତେ ରକ୍ଷା କର, କାରଣ ମୁଁ ତୁମର ରକ୍ଷା ଯୋଗ୍ୟ। ହେ ନିର୍ମଳ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଭଗବାନ ଭକ୍ତଙ୍କୁ କୃପା କରନ୍ତି, ମୁଁ ସଦା ତୁମରେ ଭକ୍ତ।
ଯଃ ସହସ୍ରାଣ୍ଯ୍ ଅନେକାନି ପୁଂସାମ୍ ଆଵୃତ୍ଯ ଦୁର୍ଦୃଶାମ୍ ତିଷ୍ଠତ୍ଯ୍ ଏକଃ ସମୁଦ୍ରାନ୍ତେ ସ ମେ ଗୋପ୍ତାସ୍ତୁ ନିତ୍ଯଶଃ
ଯିଏ ଏକାକି ସମୁଦ୍ର ପାରେ ଦଢ଼ିଆ ଅନେକ ଦୁର୍ଦ୍ରୁଶ୍ୟ ପୁରୁଷମାନେକୁ ଆବୃତ କରି ଦଢ଼ିଆ ଅଛନ୍ତି, ସେ ସଦା ମୋର ରକ୍ଷକ ହେଉନ୍ତୁ।
ଯଂ ଵିନିଦ୍ରା ଜିତଶ୍ଵାସାଃ ସତ୍ତ୍ଵସ୍ଥାଃ ସମଦର୍ଶିନଃ ଜ୍ଯୋତିଃ ପଶ୍ଯନ୍ତି ଯୁଞ୍ଜାନାସ୍ ତସ୍ମୈ ଯୋଗାତ୍ମନେ ନମଃ
ଯେଉଁଠାରେ ନିଦ୍ରାହୀନ, ଶ୍ୱାସ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିବା, ସତ୍ତ୍ୱରେ ଅବସ୍ଥିତ ଓ ସମଦୃଷ୍ଟି ଥିବା ଲୋକେ ଧ୍ୟାନ କରିବାବେଳେ ଆଲୋକ ଦେଖନ୍ତି, ସେ ଯୋଗୀଶ୍ୱରଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ସଂଭକ୍ଷ୍ଯ ସର୍ଵଭୂତାନି ଯୁଗାନ୍ତେ ସମୁପସ୍ଥିତେ ଯଃ ଶେତେ ଜଲମଧ୍ଯସ୍ଥସ୍ ତଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେ ଽମ୍ବୁଶାଯିନମ୍
ଯୁଗ ଶେଷରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଗ୍ରସଣ କରି, ଜଳ ମଧ୍ୟରେ ଶୟନ କରନ୍ତି, ସେ ଜଳଶାୟୀଙ୍କୁ ମୁଁ ଶରଣ ନେଉଛି।
ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ଵଦନଂ ରାହୋର୍ ଯଃ ସୋମଂ ପିବତେ ନିଶି ଗ୍ରସତ୍ଯ୍ ଅର୍କଂ ଚ ସ୍ଵର୍ଭାନୁର୍ ଭୂତ୍ଵା ସୋମାଗ୍ନିର୍ ଏଵ ଚ
ଯିଏ ରାହୁଙ୍କ ମୁଖରେ ପ୍ରବେଶ କରି ରାତିରେ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ପିଇଥାନ୍ତି, ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଗ୍ରସଣ କରନ୍ତି, ସ୍ୱର୍ଭାନୁ ହୋଇ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି ହେଉଛନ୍ତି।
ଅଙ୍ଗୁଷ୍ଠମାତ୍ରାଃ ପୁରୁଷା ଦେହସ୍ଥାଃ ସର୍ଵଦେହିନାମ୍ ରକ୍ଷନ୍ତୁ ତେ ଚ ମାଂ ନିତ୍ଯଂ ନିତ୍ଯଂ ଚାପ୍ଯାଯଯନ୍ତୁ ମାମ୍
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଦେହରେ ଅଙ୍ଗୁଠି ପରିମାଣ ଥିବା ଯେଉଁ ପୁରୁଷମାନେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସଦା ମୋତେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ ଓ ସଦା ମୋର ମଙ୍ଗଳ ବଢ଼ାନ୍ତୁ।
ଯେନାପ୍ଯ୍ ଉତ୍ପାଦିତା ଗର୍ଭା ଅପୋ ଭାଗଗତାଶ୍ ଚ ଯେ ତେଷାଂ ସ୍ଵାହା ସ୍ଵଧା ଚୈଵ ଆପ୍ନୁଵନ୍ତି ସ୍ଵଦନ୍ତି ଚ
ଯିଏ ଗର୍ଭ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି, ଜଳ ଓ ତାହାର ଅଂଶରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ସ୍ୱାହା ଓ ସ୍ୱଧା ଅର୍ପିତ ହେଉ, ସେମାନେ ତାହା ଉପଭୋଗ କରନ୍ତୁ।
ଯେନ ରୋହନ୍ତି ଦେହସ୍ଥାଃ ପ୍ରାଣିନୋ ରୋଦଯନ୍ତି ଚ ହର୍ଷଯନ୍ତି ନ କୃଷ୍ଯନ୍ତି ନମସ୍ ତେଭ୍ଯସ୍ ତୁ ନିତ୍ଯଶଃ
ଯିଏ ଦେହରେ ଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ ବଢ଼ନ୍ତି, କାନ୍ଦନ୍ତି, ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି ଓ କେବେ ଅପକାର ପାଉନାହାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ସଦା ମୋର ନମସ୍କାର।
ଯେ ସମୁଦ୍ରେ ନଦୀଦୁର୍ଗେ ପର୍ଵତେଷୁ ଗୁହାସୁ ଚ ଵୃକ୍ଷମୂଲେଷୁ ଗୋଷ୍ଠେଷୁ କାନ୍ତାରଗହନେଷୁ ଚ
ଯେଉଁମାନେ ସମୁଦ୍ରରେ, ନଦୀର ଦୁର୍ଗରେ, ପାହାଡ଼ରେ, ଗୁହାରେ, ଗଛ ମୂଳରେ, ଗୋଠରେ ଓ ଘନ ଅରଣ୍ୟରେ ଅଛନ୍ତି,
ଚତୁଷ୍ପଥେଷୁ ରଥ୍ଯାସୁ ଚତ୍ଵରେଷୁ ସଭାସୁ ଚ ହସ୍ତ୍ଯଶ୍ଵରଥଶାଲାସୁ ଜୀର୍ଣୋଦ୍ଯାନାଲଯେଷୁ ଚ
ଯେଉଁମାନେ ଚତୁର୍ପଥରେ, ରଥ୍ୟାରେ, ଚକରେ, ସଭାରେ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ ଶାଳାରେ, ଭଙ୍ଗୁର ବାଗିଚା ଓ ଘରରେ ଅଛନ୍ତି,
ଯେଷୁ ପଞ୍ଚସୁ ଭୂତେଷୁ ଦିଶାସୁ ଵିଦିଶାସୁ ଚ ଇନ୍ଦ୍ରାର୍କଯୋର୍ ମଧ୍ଯଗତା ଯେ ଚ ଚନ୍ଦ୍ରାର୍କରଶ୍ମିଷୁ
ଯେଉଁମାନେ ପଞ୍ଚ ଭୂତ, ଦିଗ ଓ ବିଦିଗରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ କିରଣରେ ଅଛନ୍ତି,
ରସାତଲଗତା ଯେ ଚ ଯେ ଚ ତସ୍ମାତ୍ ପରଂ ଗତାଃ ନମସ୍ ତେଭ୍ଯୋ ନମସ୍ ତେଭ୍ଯୋ ନମସ୍ ତେଭ୍ଯସ୍ ତୁ ସର୍ଵଶଃ
ଯେଉଁମାନେ ପାତାଳରେ ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ତାହାଠାରୁ ଆଗକୁ ଯାଇଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ନମସ୍କାର, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ସର୍ଵସ୍ ତ୍ଵଂ ସର୍ଵଗୋ ଦେଵଃ ସର୍ଵଭୂତପତିର୍ ଭଵଃ ସର୍ଵଭୂତାନ୍ତରାତ୍ମା ଚ ତେନ ତ୍ଵଂ ନ ନିମନ୍ତ୍ରିତଃ
ତୁମେ ସବୁ କିଛି, ହେ ଦେବ, ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ନାଥ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଭିତରେ ଅନ୍ତର୍ୟାମୀ ଅଛ, ଏହିକାରଣରୁ ତୁମକୁ ଆଲୋଚନା କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ।
ତ୍ଵମ୍ ଏଵ ଚେଜ୍ଯସେ ଦେଵ ଯଜ୍ଞୈର୍ ଵିଵିଧଦକ୍ଷିଣୈଃ ତ୍ଵମ୍ ଏଵ କର୍ତା ସର୍ଵସ୍ଯ ତେନ ତ୍ଵଂ ନ ନିମନ୍ତ୍ରିତଃ
ତୁମକୁ ଏକାକି ବିଭିନ୍ନ ବଳିଦାନ ସହିତ ଯଜ୍ଞରେ ପୂଜା କରାଯାଏ, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର କର୍ତ୍ତା ମଧ୍ୟ ତୁମେ, ଏହିକାରଣରୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରିନଥିଲି।
ଅଥଵା ମାଯଯା ଦେଵ ମୋହିତଃ ସୂକ୍ଷ୍ମଯା ତଵ ତସ୍ମାତ୍ ତୁ କାରଣାଦ୍ ଵାପି ତ୍ଵଂ ମଯା ନ ନିମନ୍ତ୍ରିତଃ
ନହିଁଲେ, ହେ ଦେବ, ତୁମର ସୂକ୍ଷ୍ମ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଭ୍ରମିତ ହୋଇଥିଲି ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାରଣରୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରିନଥିଲି।
ପ୍ରସୀଦ ମମ ଦେଵେଶ ତ୍ଵମ୍ ଏଵ ଶରଣଂ ମମ ତ୍ଵଂ ଗତିସ୍ ତ୍ଵଂ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଚ ନ ଚାନ୍ଯୋ ଽସ୍ତୀତି ମେ ମତିଃ
ମୋତେ କ୍ଷମା କର, ହେ ଦେବମାନ୍ୟ, ତୁମେ ମୋର ଏକମାତ୍ର ଆଶ୍ରୟ, ମୋର ଗତି ଓ ଭିତ୍ତି ମଧ୍ୟ ତୁମେ, ମୋର ମନରେ ଅନ୍ୟ କେହି ନାହିଁ।
ସ୍ତୁତ୍ଵୈଵଂ ସ ମହାଦେଵଂ ଵିରରାମ ମହାମତିଃ ଭଗଵାନ୍ ଅପି ସୁପ୍ରୀତଃ ପୁନର୍ ଦକ୍ଷମ୍ ଅଭାଷତ
ଏଭଳି ମହାଦେବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି, ସେ ଜ୍ଞାନୀ ନିରବ ହେଲେ; ଭଗବାନ୍ ମଧ୍ୟ ଖୁସି ହୋଇ ପୁନି ଡକ୍ଷଙ୍କୁ କହିଲେ।
ପରିତୁଷ୍ଟୋ ଽସ୍ମି ତେ ଦକ୍ଷ ସ୍ତଵେନାନେନ ସୁଵ୍ରତ ବହୁନା ତୁ କିମ୍ ଉକ୍ତେନ ମତ୍ସମୀପଂ ଗମିଷ୍ଯସି
ଡକ୍ଷ, ତୁମର ଏହି ସ୍ତୁତିରେ ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲି, ହେ ସଦ୍ବ୍ରତ, ବହୁ କଥାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ; ତୁମେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିପାରିବ।
ତଥୈଵମ୍ ଅବ୍ରଵୀଦ୍ ଵାକ୍ଯଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯାଧିପତିର୍ ଭଵଃ କୃତ୍ଵାଶ୍ଵାସକରଂ ଵାକ୍ଯଂ ସର୍ଵଜ୍ଞୋ ଵାକ୍ଯସଂହିତମ୍
ତିନି ଲୋକର ନାଥ ଭବ ଏଭଳି ଶାନ୍ତିଦାୟକ ଓ ଜ୍ଞାନମୟ କଥା କହିଥିଲେ।
ଦକ୍ଷ ଦୁଃଖଂ ନ କର୍ତଵ୍ଯଂ ଯଜ୍ଞଵିଧ୍ଵଂସନଂ ପ୍ରତି ଅହଂ ଯଜ୍ଞହନସ୍ ତୁଭ୍ଯଂ ଦୃଷ୍ଟମ୍ ଏତତ୍ ପୁରାନଘ
ଡକ୍ଷ, ଯଜ୍ଞ ବିନାଶ ନେଇ ଦୁଃଖ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ମୁଁ ଯଜ୍ଞ ବିନାଶକାରୀ, ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ପୂର୍ବରୁ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଦେଖିଛ।
ଭୂଯଶ୍ ଚ ତ୍ଵଂ ଵରମ୍ ଇମଂ ମତ୍ତୋ ଗୃହ୍ଣୀଷ୍ଵ ସୁଵ୍ରତ ପ୍ରସନ୍ନସୁମୁଖୋ ଭୂତ୍ଵା ମମୈକାଗ୍ରମନାଃ ଶୃଣୁ
ପୁନିଥରେ, ହେ ସଦ୍ବ୍ରତ, ମୋଠାରୁ ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଗ୍ରହଣ କର; ମୋତେ ପ୍ରସନ୍ନ ଓ ହସୁଥିବା ମୁହଁରେ, ଏକାଗ୍ର ମନେ ମୋ କଥା ଶୁଣ।
ଅଶ୍ଵମେଧସହସ୍ରସ୍ଯ ଵାଜପେଯଶତସ୍ଯ ଵୈ ପ୍ରଜାପତେ ମତ୍ପ୍ରସାଦାତ୍ ଫଲଭାଗୀ ଭଵିଷ୍ଯସି
ମୋର କୃପାରେ, ହେ ପ୍ରଜାପତି, ତୁମେ ହଜାର ଅଶ୍ୱମେଧ ଓ ଶତ ଭାଗ୍ୟପେୟ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ପାଇବ।
ଵେଦାନ୍ ଷଡଙ୍ଗାନ୍ ବୁଧ୍ଯସ୍ଵ ସାଂଖ୍ଯଯୋଗାଂଶ୍ ଚ କୃତ୍ସ୍ନଶଃ ତପଶ୍ ଚ ଵିପୁଲଂ ତପ୍ତ୍ଵା ଦୁଶ୍ଚରଂ ଦେଵଦାନଵୈଃ
ବେଦ ଓ ତାହାର ଛଅ ଅଙ୍ଗ, ସାଙ୍ଖ୍ୟ ଓ ଯୋଗର ସମସ୍ତ ଶାଖା ଜାଣ; ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ଯେଉଁ ତପସ୍ୟା କରିପାରିନଥିଲେ, ସେହି ଦୁର୍ଲଭ ତପସ୍ୟା କର।
ଅବ୍ଦୈର୍ ଦ୍ଵାଦଶଭିର୍ ଯୁକ୍ତଂ ଗୂଢମ୍ ଅପ୍ରଜ୍ଞନିନ୍ଦିତମ୍ ଵର୍ଣାଶ୍ରମକୃତୈର୍ ଧର୍ମୈର୍ ଵିନୀତଂ ନ କ୍ଵଚିତ୍ କ୍ଵଚିତ୍
ବାରଷ ବର୍ଷ ଧରି, ଅଜ୍ଞାନୀମାନେ ଯାହାକୁ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି, ଗୁପ୍ତ ଭାବରେ, ବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଆଶ୍ରମର ନିୟମରେ ଚାଲିଥିବା, ଶିଷ୍ଟ ଓ ନିୟମିତ, କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟଥା ନୁହେଁ।
ସମାଗତଂ ଵ୍ଯଵସିତଂ ପଶୁପାଶଵିମୋକ୍ଷଣମ୍ ସର୍ଵେଷାମ୍ ଆଶ୍ରମାଣାଂ ଚ ମଯା ପାଶୁପତଂ ଵ୍ରତମ୍
ପଶୁବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବା ପାଇଁ, ସମସ୍ତ ଆଶ୍ରମରେ, ମୁଁ ପାଶୁପତ ବ୍ରତ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିଛି।
ଉତ୍ପାଦିତଂ ଦକ୍ଷ ଶୁଭଂ ସର୍ଵପାପଵିମୋଚନମ୍ ଅସ୍ଯ ଚୀର୍ଣସ୍ଯ ଯତ୍ ସମ୍ଯକ୍ ଫଲଂ ଭଵତି ପୁଷ୍କଲମ୍ ତଚ୍ ଚାସ୍ତୁ ସୁମହାଭାଗ ମାନସସ୍ ତ୍ଯଜ୍ଯତାଂ ଜ୍ଵରଃ
ଡକ୍ଷ, ଏହି ଶୁଭ ବ୍ରତ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଉଛି; ଏହାକୁ ଯଥାଯଥ ଭାବେ କରିଲେ ଯେଉଁ ବଡ଼ ଫଳ ମିଳେ, ସେହି ତୁମ ପାଇଁ ହେଉ; ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠଭାଗ୍ୟବାନ୍, ମନରୁ ଦୁଃଖ ଛାଡ଼।
ଏଵମ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ତୁ ଦେଵେଶଃ ସପତ୍ନୀକଃ ସହାନୁଗଃ ଅଦର୍ଶନମ୍ ଅନୁପ୍ରାପ୍ତୋ ଦକ୍ଷସ୍ଯାମିତତେଜସଃ
ଏଭଳି କହି, ଦେବମାନ୍ୟ ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ସହଚରମାନେ ସହିତ ଡକ୍ଷଙ୍କୁ ଦୃଶ୍ୟ ହେଉନାହିଁ।
ଅଵାପ୍ଯ ଚ ତଥା ଭାଗଂ ଯଥୋକ୍ତଂ ଚୋମଯା ଭଵଃ ଜ୍ଵରଂ ଚ ସର୍ଵଧର୍ମଜ୍ଞୋ ବହୁଧା ଵ୍ଯଭଜତ୍ ତଦା
ମୋ ଦ୍ୱାରା ଯେପରି ଭାଗ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ଭବ ତାହା ପାଇଲେ; ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନୀ ସେତେବେଳେ ଜ୍ୱରକୁ ବିଭିନ୍ନ ଭାଗରେ ବଣ୍ଟନ କଲେ।