ଗୋନେତା ଗୋପ୍ରଚାରଶ୍ ଚ ଗୋଵୃଷେଶ୍ଵରଵାହନଃ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଗୋପ୍ତା ଗୋଵିନ୍ଦୋ ଗୋପ୍ତା ଗୋଗର୍ଗ ଏଵ ଚ
ଗୋମାନଙ୍କ ନେତା, ଗୋମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚଳିଥିବା, ବୃଷଭ ଯାନର ନାଥ, ତିନି ଲୋକର ରକ୍ଷକ, ଗୋବିନ୍ଦ, ରକ୍ଷକ, ଏବଂ ଗୋମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗର୍ଗ।
ଅଖଣ୍ଡଚନ୍ଦ୍ରାଭିମୁଖଃ ସୁମୁଖୋ ଦୁର୍ମୁଖୋ ଽମୁଖଃ ଚତୁର୍ମୁଖୋ ବହୁମୁଖୋ ରଣେଷ୍ଵ୍ ଅଭିମୁଖଃ ସଦା
ଅଖଣ୍ଡ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ମୁହଁ କରିଥିବା, ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ, କଠିନ ମୁହଁ, ମୁହଁ ନଥିବା, ଚାରିମୁଁହ, ବହୁମୁଁହ, ସଦା ଯୁଦ୍ଧକୁ ମୁହଁ କରିଥିବା।
ହିରଣ୍ଯଗର୍ଭଃ ଶକୁନିର୍ ଧନଦୋ ଽର୍ଥପତିର୍ ଵିରାଟ୍ ଅଧର୍ମହା ମହାଦକ୍ଷୋ ଦଣ୍ଡଧାରୋ ରଣପ୍ରିଯଃ
ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଗର୍ଭ, ପକ୍ଷୀ, ଧନ ଦେଇଥିବା, ଧନର ନାଥ, ବିଶାଳ, ମହା ଅନ୍ୟାୟ, ବଡ଼ ଦକ୍ଷ, ଦଣ୍ଡ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଯୁଦ୍ଧକୁ ପ୍ରେମ କରୁଥିବା।
ତିଷ୍ଠନ୍ ସ୍ଥିରଶ୍ ଚ ସ୍ଥାଣୁଶ୍ ଚ ନିଷ୍କମ୍ପଶ୍ ଚ ସୁନିଶ୍ଚଲଃ ଦୁର୍ଵାରଣୋ ଦୁର୍ଵିଷହୋ ଦୁଃସହୋ ଦୁରତିକ୍ରମଃ
ଦଣ୍ଡାଇ ରହୁଥିବା, ଦୃଢ଼, ଅଚଳ, ଅନ୍ମୁଭିତ, ଭଲଭାବେ ରହିଥିବା, ଦମନ କରିବା କଷ୍ଟ, ସହିବା କଷ୍ଟ, ଅତି କଷ୍ଟ, ଅତିକ୍ରମ କରିବା ଦୁର୍ଲଭ।
ଦୁର୍ଧରୋ ଦୁର୍ଵଶୋ ନିତ୍ଯୋ ଦୁର୍ଦର୍ପୋ ଵିଜଯୋ ଜଯଃ ଶଶଃ ଶଶାଙ୍କନଯନଶୀତୋଷ୍ଣଃ କ୍ଷୁତ୍ ତୃଷା ଜରା
ଧରିବା କଷ୍ଟ, ପହଁଚିବା କଷ୍ଟ, ଚିରନ୍ତନ, ବଶ କରିବା କଷ୍ଟ, ବିଜୟୀ, ବିଜୟ ସ୍ୱୟଂ; ଶଶ, ଚନ୍ଦ୍ର ଚକ୍ଷୁ, ଶୀତ ଓ ଉଷ୍ଣ, ଭୋକ, ତ୍ରୁଷ୍ଣା, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା।
ଆଧଯୋ ଵ୍ଯାଧଯଶ୍ ଚୈଵ ଵ୍ଯାଧିହା ଵ୍ଯାଧିପଶ୍ ଚ ଯଃ ସହ୍ଯୋ ଯଜ୍ଞମୃଗଵ୍ଯାଧୋ ଵ୍ଯାଧୀନାମ୍ ଆକରୋ ଽକରଃ
ଦୁଃଖ ଓ ରୋଗ, ରୋଗ ନଶ୍ୱ କରିଥିବା, ରୋଗର ନାଥ, ସହିପାରିବା, ଯଜ୍ଞ ପଶୁ ଶିକାରୀ, ରୋଗର ଉତ୍ସ ଓ ଅନୁତ୍ସ।
ଶିଖଣ୍ଡୀ ପୁଣ୍ଡରୀକଶ୍ ଚ ପୁଣ୍ଡରୀକାଵଲୋକନଃ ଦଣ୍ଡଧୃକ୍ ଚକ୍ରଦଣ୍ଡଶ୍ ଚ ରୌଦ୍ରଭାଗଵିନାଶନଃ
ସେ ହେଉଛନ୍ତି ଶିଖଣ୍ଡୀ, ପୁଣ୍ଡରୀକ, ପଦ୍ମକୁ ଦେଖୁଥିବା, ଦଣ୍ଡଧାରୀ, ଚକ୍ର ଓ ଦଣ୍ଡ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଓ ରୌଦ୍ର ଭାଗକୁ ନଶ୍ୱ କରୁଥିବା।
ଵିଷପୋ ଽମୃତପଶ୍ ଚୈଵ ସୁରାପଃ କ୍ଷୀରସୋମପଃ ମଧୁପଶ୍ ଚାପପଶ୍ ଚୈଵ ସର୍ଵପଶ୍ ଚ ବଲାବଲଃ
ସେ ବିଷ ପିଇଥିବା, ଅମୃତ ପିଇଥିବା, ଦେବମଦ ପିଇଥିବା, ଖୀର ଓ ସୋମ ପିଇଥିବା, ମଧୁ ପିଇଥିବା, ପାଣି ପିଇଥିବା, ସବୁକିଛି ପିଇଥିବା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଦୁର୍ବଳ ଉଭୟ।
ଵୃଷାଙ୍ଗରାମ୍ଭୋ ଵୃଷଭସ୍ ତଥା ଵୃଷଭଲୋଚନଃ ଵୃଷଭଶ୍ ଚୈଵ ଵିଖ୍ଯାତୋ ଲୋକାନାଂ ଲୋକସଂସ୍କୃତଃ
ଯାହାଙ୍କ ଅଙ୍ଗ ବୃଷଭ ସଦୃଶ, ସେ ବୃଷଭ ନିଜେ, ବୃଷଭ ଦୃଷ୍ଟି, ଏବଂ ବିଶ୍ୱରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ବୃଷଭ, ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି।
ଚନ୍ଦ୍ରାଦିତ୍ଯୌ ଚକ୍ଷୁଷୀ ତେ ହୃଦଯଂ ଚ ପିତାମହଃ ଅଗ୍ନିଷ୍ଟୋମସ୍ ତଥା ଦେହୋ ଧର୍ମକର୍ମପ୍ରସାଧିତଃ
ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତୁମର ଦୁଇ ଚକ୍ଷୁ, ହୃଦୟ ହେଉଛି ପିତାମହ, ଅଗ୍ନିଷ୍ଟୋମ ତୁମର ଦେହ, ଧର୍ମକର୍ମ ଦ୍ୱାରା ସ୍ଥିର ହୋଇଛି।
ନ ବ୍ରହ୍ମା ନ ଚ ଗୋଵିନ୍ଦଃ ପୁରାଣ-ଋଷଯୋ ନ ଚ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଵେଦିତୁଂ ଶକ୍ତା ଯାଥାତଥ୍ଯେନ ତେ ଶିଵ
ହେ ଶିବ, ବ୍ରହ୍ମା, ଗୋବିନ୍ଦ, ପୁରାତନ ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମର ସତ୍ୟ ମହିମାକୁ ଯଥାର୍ଥ ଭାବେ ଜାଣିପାରିନାହାନ୍ତି।
ଶିଵା ଯା ମୂର୍ତଯଃ ସୂକ୍ଷ୍ମାସ୍ ତେ ମହ୍ଯଂ ଯାନ୍ତୁ ଦର୍ଶନମ୍ ତାଭିର୍ ମାଂ ସର୍ଵତୋ ରକ୍ଷ ପିତା ପୁତ୍ରମ୍ ଇଵୌରସମ୍
ଶିବଙ୍କ ଯେଉଁ ସୂକ୍ଷ୍ମ ରୂପଗୁଡ଼ିକ ଅଛି, ସେଗୁଡ଼ିକ ମୋ ପାଖରେ ଦେଖାଦିଅ, ସେମାନେ ମୋତେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ଯେପରିକି ବାପା ନିଜ ପୁଅକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।
ରକ୍ଷ ମାଂ ରକ୍ଷଣୀଯୋ ଽହଂ ତଵାନଘ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ ଭକ୍ତାନୁକମ୍ପୀ ଭଗଵାନ୍ ଭକ୍ତଶ୍ ଚାହଂ ସଦା ତ୍ଵଯି
ମୋତେ ରକ୍ଷା କର, କାରଣ ମୁଁ ତୁମର ରକ୍ଷା ଯୋଗ୍ୟ। ହେ ନିର୍ମଳ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଭଗବାନ ଭକ୍ତଙ୍କୁ କୃପା କରନ୍ତି, ମୁଁ ସଦା ତୁମରେ ଭକ୍ତ।
ଯଃ ସହସ୍ରାଣ୍ଯ୍ ଅନେକାନି ପୁଂସାମ୍ ଆଵୃତ୍ଯ ଦୁର୍ଦୃଶାମ୍ ତିଷ୍ଠତ୍ଯ୍ ଏକଃ ସମୁଦ୍ରାନ୍ତେ ସ ମେ ଗୋପ୍ତାସ୍ତୁ ନିତ୍ଯଶଃ
ଯିଏ ଏକାକି ସମୁଦ୍ର ପାରେ ଦଢ଼ିଆ ଅନେକ ଦୁର୍ଦ୍ରୁଶ୍ୟ ପୁରୁଷମାନେକୁ ଆବୃତ କରି ଦଢ଼ିଆ ଅଛନ୍ତି, ସେ ସଦା ମୋର ରକ୍ଷକ ହେଉନ୍ତୁ।
ଯଂ ଵିନିଦ୍ରା ଜିତଶ୍ଵାସାଃ ସତ୍ତ୍ଵସ୍ଥାଃ ସମଦର୍ଶିନଃ ଜ୍ଯୋତିଃ ପଶ୍ଯନ୍ତି ଯୁଞ୍ଜାନାସ୍ ତସ୍ମୈ ଯୋଗାତ୍ମନେ ନମଃ
ଯେଉଁଠାରେ ନିଦ୍ରାହୀନ, ଶ୍ୱାସ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିବା, ସତ୍ତ୍ୱରେ ଅବସ୍ଥିତ ଓ ସମଦୃଷ୍ଟି ଥିବା ଲୋକେ ଧ୍ୟାନ କରିବାବେଳେ ଆଲୋକ ଦେଖନ୍ତି, ସେ ଯୋଗୀଶ୍ୱରଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ସଂଭକ୍ଷ୍ଯ ସର୍ଵଭୂତାନି ଯୁଗାନ୍ତେ ସମୁପସ୍ଥିତେ ଯଃ ଶେତେ ଜଲମଧ୍ଯସ୍ଥସ୍ ତଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେ ଽମ୍ବୁଶାଯିନମ୍
ଯୁଗ ଶେଷରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଗ୍ରସଣ କରି, ଜଳ ମଧ୍ୟରେ ଶୟନ କରନ୍ତି, ସେ ଜଳଶାୟୀଙ୍କୁ ମୁଁ ଶରଣ ନେଉଛି।
ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ଵଦନଂ ରାହୋର୍ ଯଃ ସୋମଂ ପିବତେ ନିଶି ଗ୍ରସତ୍ଯ୍ ଅର୍କଂ ଚ ସ୍ଵର୍ଭାନୁର୍ ଭୂତ୍ଵା ସୋମାଗ୍ନିର୍ ଏଵ ଚ
ଯିଏ ରାହୁଙ୍କ ମୁଖରେ ପ୍ରବେଶ କରି ରାତିରେ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ପିଇଥାନ୍ତି, ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଗ୍ରସଣ କରନ୍ତି, ସ୍ୱର୍ଭାନୁ ହୋଇ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି ହେଉଛନ୍ତି।
ଅଙ୍ଗୁଷ୍ଠମାତ୍ରାଃ ପୁରୁଷା ଦେହସ୍ଥାଃ ସର୍ଵଦେହିନାମ୍ ରକ୍ଷନ୍ତୁ ତେ ଚ ମାଂ ନିତ୍ଯଂ ନିତ୍ଯଂ ଚାପ୍ଯାଯଯନ୍ତୁ ମାମ୍
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଦେହରେ ଅଙ୍ଗୁଠି ପରିମାଣ ଥିବା ଯେଉଁ ପୁରୁଷମାନେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସଦା ମୋତେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ ଓ ସଦା ମୋର ମଙ୍ଗଳ ବଢ଼ାନ୍ତୁ।
ଯେନାପ୍ଯ୍ ଉତ୍ପାଦିତା ଗର୍ଭା ଅପୋ ଭାଗଗତାଶ୍ ଚ ଯେ ତେଷାଂ ସ୍ଵାହା ସ୍ଵଧା ଚୈଵ ଆପ୍ନୁଵନ୍ତି ସ୍ଵଦନ୍ତି ଚ
ଯିଏ ଗର୍ଭ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି, ଜଳ ଓ ତାହାର ଅଂଶରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ସ୍ୱାହା ଓ ସ୍ୱଧା ଅର୍ପିତ ହେଉ, ସେମାନେ ତାହା ଉପଭୋଗ କରନ୍ତୁ।
ଯେନ ରୋହନ୍ତି ଦେହସ୍ଥାଃ ପ୍ରାଣିନୋ ରୋଦଯନ୍ତି ଚ ହର୍ଷଯନ୍ତି ନ କୃଷ୍ଯନ୍ତି ନମସ୍ ତେଭ୍ଯସ୍ ତୁ ନିତ୍ଯଶଃ
ଯିଏ ଦେହରେ ଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ ବଢ଼ନ୍ତି, କାନ୍ଦନ୍ତି, ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି ଓ କେବେ ଅପକାର ପାଉନାହାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ସଦା ମୋର ନମସ୍କାର।
ଯେ ସମୁଦ୍ରେ ନଦୀଦୁର୍ଗେ ପର୍ଵତେଷୁ ଗୁହାସୁ ଚ ଵୃକ୍ଷମୂଲେଷୁ ଗୋଷ୍ଠେଷୁ କାନ୍ତାରଗହନେଷୁ ଚ
ଯେଉଁମାନେ ସମୁଦ୍ରରେ, ନଦୀର ଦୁର୍ଗରେ, ପାହାଡ଼ରେ, ଗୁହାରେ, ଗଛ ମୂଳରେ, ଗୋଠରେ ଓ ଘନ ଅରଣ୍ୟରେ ଅଛନ୍ତି,
ଚତୁଷ୍ପଥେଷୁ ରଥ୍ଯାସୁ ଚତ୍ଵରେଷୁ ସଭାସୁ ଚ ହସ୍ତ୍ଯଶ୍ଵରଥଶାଲାସୁ ଜୀର୍ଣୋଦ୍ଯାନାଲଯେଷୁ ଚ
ଯେଉଁମାନେ ଚତୁର୍ପଥରେ, ରଥ୍ୟାରେ, ଚକରେ, ସଭାରେ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ ଶାଳାରେ, ଭଙ୍ଗୁର ବାଗିଚା ଓ ଘରରେ ଅଛନ୍ତି,
ଯେଷୁ ପଞ୍ଚସୁ ଭୂତେଷୁ ଦିଶାସୁ ଵିଦିଶାସୁ ଚ ଇନ୍ଦ୍ରାର୍କଯୋର୍ ମଧ୍ଯଗତା ଯେ ଚ ଚନ୍ଦ୍ରାର୍କରଶ୍ମିଷୁ
ଯେଉଁମାନେ ପଞ୍ଚ ଭୂତ, ଦିଗ ଓ ବିଦିଗରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ କିରଣରେ ଅଛନ୍ତି,
ରସାତଲଗତା ଯେ ଚ ଯେ ଚ ତସ୍ମାତ୍ ପରଂ ଗତାଃ ନମସ୍ ତେଭ୍ଯୋ ନମସ୍ ତେଭ୍ଯୋ ନମସ୍ ତେଭ୍ଯସ୍ ତୁ ସର୍ଵଶଃ
ଯେଉଁମାନେ ପାତାଳରେ ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ତାହାଠାରୁ ଆଗକୁ ଯାଇଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ନମସ୍କାର, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ସର୍ଵସ୍ ତ୍ଵଂ ସର୍ଵଗୋ ଦେଵଃ ସର୍ଵଭୂତପତିର୍ ଭଵଃ ସର୍ଵଭୂତାନ୍ତରାତ୍ମା ଚ ତେନ ତ୍ଵଂ ନ ନିମନ୍ତ୍ରିତଃ
ତୁମେ ସବୁ କିଛି, ହେ ଦେବ, ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ନାଥ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଭିତରେ ଅନ୍ତର୍ୟାମୀ ଅଛ, ଏହିକାରଣରୁ ତୁମକୁ ଆଲୋଚନା କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ।
ତ୍ଵମ୍ ଏଵ ଚେଜ୍ଯସେ ଦେଵ ଯଜ୍ଞୈର୍ ଵିଵିଧଦକ୍ଷିଣୈଃ ତ୍ଵମ୍ ଏଵ କର୍ତା ସର୍ଵସ୍ଯ ତେନ ତ୍ଵଂ ନ ନିମନ୍ତ୍ରିତଃ
ତୁମକୁ ଏକାକି ବିଭିନ୍ନ ବଳିଦାନ ସହିତ ଯଜ୍ଞରେ ପୂଜା କରାଯାଏ, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର କର୍ତ୍ତା ମଧ୍ୟ ତୁମେ, ଏହିକାରଣରୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରିନଥିଲି।
ଅଥଵା ମାଯଯା ଦେଵ ମୋହିତଃ ସୂକ୍ଷ୍ମଯା ତଵ ତସ୍ମାତ୍ ତୁ କାରଣାଦ୍ ଵାପି ତ୍ଵଂ ମଯା ନ ନିମନ୍ତ୍ରିତଃ
ନହିଁଲେ, ହେ ଦେବ, ତୁମର ସୂକ୍ଷ୍ମ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଭ୍ରମିତ ହୋଇଥିଲି ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାରଣରୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରିନଥିଲି।
ପ୍ରସୀଦ ମମ ଦେଵେଶ ତ୍ଵମ୍ ଏଵ ଶରଣଂ ମମ ତ୍ଵଂ ଗତିସ୍ ତ୍ଵଂ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଚ ନ ଚାନ୍ଯୋ ଽସ୍ତୀତି ମେ ମତିଃ
ମୋତେ କ୍ଷମା କର, ହେ ଦେବମାନ୍ୟ, ତୁମେ ମୋର ଏକମାତ୍ର ଆଶ୍ରୟ, ମୋର ଗତି ଓ ଭିତ୍ତି ମଧ୍ୟ ତୁମେ, ମୋର ମନରେ ଅନ୍ୟ କେହି ନାହିଁ।
ସ୍ତୁତ୍ଵୈଵଂ ସ ମହାଦେଵଂ ଵିରରାମ ମହାମତିଃ ଭଗଵାନ୍ ଅପି ସୁପ୍ରୀତଃ ପୁନର୍ ଦକ୍ଷମ୍ ଅଭାଷତ
ଏଭଳି ମହାଦେବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି, ସେ ଜ୍ଞାନୀ ନିରବ ହେଲେ; ଭଗବାନ୍ ମଧ୍ୟ ଖୁସି ହୋଇ ପୁନି ଡକ୍ଷଙ୍କୁ କହିଲେ।
ପରିତୁଷ୍ଟୋ ଽସ୍ମି ତେ ଦକ୍ଷ ସ୍ତଵେନାନେନ ସୁଵ୍ରତ ବହୁନା ତୁ କିମ୍ ଉକ୍ତେନ ମତ୍ସମୀପଂ ଗମିଷ୍ଯସି
ଡକ୍ଷ, ତୁମର ଏହି ସ୍ତୁତିରେ ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲି, ହେ ସଦ୍ବ୍ରତ, ବହୁ କଥାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ; ତୁମେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିପାରିବ।