ଋତୁପାର୍ଯଯସଂପ୍ରାପ୍ତୋ ବଭୂଵ ସ ମହାଗିରିଃ ସାଧୂପଚାରାତ୍ ସହସା କୃତାର୍ଥ ଇଵ ଦୁର୍ଜନଃ
ଋତୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ ସହିତ, ସେ ମହାପାହାଡ଼ ଉତ୍ତମ ବ୍ୟବହାରରେ ହଠାତ୍ ସଫଳ ହୋଇଗଲା, ଯେପରି ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକ ନିଜ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପାଇଁ ପୂରଣ ହୋଇଯାଏ।
ପ୍ରାଲେଯପଟଲଚ୍ଛନ୍ନୈଃ ଶୃଙ୍ଗୈସ୍ ତୁ ଶୁଶୁଭେ ନଗଃ ଛତ୍ତ୍ରୈର୍ ଇଵ ମହାଭାଗୈଃ ପାଣ୍ଡରୈଃ ପୃଥିଵୀପତିଃ
ହିମର ପତଳ ଦ୍ୱାରା ଢାକା ଶିଖରଗୁଡ଼ିକୁ ନେଇ ପାହାଡ଼ ଏମିତି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯେପରି ଭୂମିର ରାଜା ଧଳା ମହାଛତ୍ର ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି।
ମନୋଭଵୋଦ୍ରେକକରାଃ ସୁରାଣାଂ ସୁରାଙ୍ଗନାନାଂ ଚ ମୁହୁଃ ସମୀରାଃ ସ୍ଵଚ୍ଛାମ୍ବୁପୂର୍ଣାଶ୍ ଚ ତଥା ନଲିନ୍ଯଃ ପଦ୍ମୋତ୍ପଲାନାଂ କୁସୁମୈର୍ ଉପେତାଃ
ଦେବତା ଓ ଦେବୀମାନଙ୍କର ମନରେ ଆକାଂକ୍ଷା ଜଗାଇଥିବା ପବନ ବାରମ୍ବାର ବହୁଥିଲା, ଏବଂ ସ୍ପଷ୍ଟ ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହିଲା ପୋଖରୀଗୁଡ଼ିକ ମଧୁର ପଦ୍ମ ଓ ଉତ୍ପଳ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା।
ଵିଵାହେ ଗୁରୁକନ୍ଯାଯା ଵସନ୍ତଃ ସମଗାଦ୍ ଋତୁଃ
ଗୁରୁଙ୍କର କନ୍ୟାଙ୍କ ବିବାହରେ ବସନ୍ତ ଋତୁ ଆସିଥିଲା।
ଈଷତ୍ସମୁଦ୍ଭିନ୍ନପଯୋଧରାଗ୍ରା ନାର୍ଯୋ ଯଥା ରମ୍ଯତରା ବଭୂଵୁଃ ନାତ୍ଯୁଷ୍ଣଶୀତାନି ପଯଃସରାଂସି କିଞ୍ଜଲ୍କଚୂର୍ଣୈଃ କପିଲୀକୃତାନି
ସାନା ଉତ୍ତଳ ଅଂଶ ଥିବା ନାରୀମାନେ ଆଉ ଅଧିକ ସୁନ୍ଦର ହୋଇଯାଇଥିଲେ; ପୋଖରୀଗୁଡ଼ିକ ନ ଅତି ଗରମ ନ ଅତି ଠଣ୍ଡା, ପଦ୍ମର ରେଣୁରେ ସୁନାଳି ରଙ୍ଗରେ ରଙ୍ଗାଇଯାଇଥିଲା।
ପ୍ରିଯଙ୍ଗୂଶ୍ ଚୂତତରଵଶ୍ ଚୂତାଂଶ୍ ଚାପି ପ୍ରିଯଙ୍ଗଵଃ ତର୍ଜଯନ୍ତ ଇଵାନ୍ଯୋନ୍ଯଂ ମଞ୍ଜରୀଭିଶ୍ ଚକାଶିରେ
ପ୍ରିୟଙ୍ଗୁ ଝାଡ଼ ଓ ଆମ୍ବ ଗଛ, ଏବଂ ପ୍ରିୟଙ୍ଗୁ ସହ ଆମ୍ବ ଫୁଲ, ତାଙ୍କର ମଞ୍ଜରୀରେ ଏମିତି ଚମକୁଥିଲେ, ଯେପରି ଏକାଅପରକୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛନ୍ତି।
ହିମଶୃଙ୍ଗେଷୁ ଶୁକ୍ଲେଷୁ ତିଲକାଃ କୁସୁମୋତ୍କରାଃ ଶୁଶୁଭୁଃ କାର୍ଯମ୍ ଉଦ୍ଦିଶ୍ଯ ଵୃଦ୍ଧା ଇଵ ସମାଗତାଃ
ଧଳା ହିମର ଶିଖରରେ ତିଳକ ଫୁଲର ଗୁଛ ଏମିତି ଚମକୁଥିଲା, ଯେପରି କିଛି ବୃଦ୍ଧ ଲୋକ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଏକଠା ହୋଇଛନ୍ତି।
ଫୁଲ୍ଲାଶୋକଲତାସ୍ ତତ୍ର ରେଜିରେ ଶାଲସଂଶ୍ରିତାଃ କାମିନ୍ଯ ଇଵ କାନ୍ତାନାଂ କଣ୍ଠାଲମ୍ବିତବାହଵଃ
ସେଠାରେ ଫୁଲିଥିବା ଅଶୋକ ଲତା ଶାଳ ଗଛକୁ ଜଡି ଧରି ଏମିତି ଚମକୁଥିଲା, ଯେପରି ଅଭିଲାଷୀ ନାରୀମାନେ ନିଜ ପ୍ରିୟଙ୍କ ଗଳାରେ ବାହୁ ଝୁଲାଇଛନ୍ତି।
ଅଶୋକସର୍ଜାର୍ଜୁନକୋଵିଦାରାଃ ପୁଂନାଗନାଗେଶ୍ଵରକର୍ଣିକାରାଃ ଲଵଙ୍ଗତାଲାଗୁରୁସପ୍ତପର୍ଣା ନ୍ଯଗ୍ରୋଧଶୋଭାଞ୍ଜନନାରିକେଲାଃ
ଅଶୋକ, ସର୍ଜ, ଅର୍ଜୁନ, କୋବିଦାର, ପୁମ୍ନାଗ, ନାଗେଶ୍ୱର, କର୍ଣ୍ଣିକାର, ଲବଙ୍ଗ, ତାଳ, ଅଗୁରୁ, ସପ୍ତପର୍ଣ୍ଣ, ବଟ, ଶୋଭାଞ୍ଜନ ଓ ନଡିଆ ଗଛ ଥିଲେ।
ଵୃକ୍ଷାସ୍ ତଥାନ୍ଯେ ଫଲପୁଷ୍ପଵନ୍ତୋ ଦୃଶ୍ଯା ବଭୂଵୁଃ ସୁମନୋହରାଙ୍ଗାଃ ଜଲାଶଯାଶ୍ ଚୈଵ ସୁଵର୍ଣତୋଯାଶ୍ ଚକ୍ରାଙ୍ଗକାରଣ୍ଡଵହଂସଜୁଷ୍ଟାଃ
ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଫଳ ଓ ଫୁଲ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଗଛମାନେ ମଧୁର ଆକୃତିରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ; ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୋଖରୀଗୁଡ଼ିକୁ ଚକ୍ରବାକ, କାରଣ୍ଡବ ଓ ହଂସ ପକ୍ଷୀମାନେ ଭରି ରହିଥିଲେ।
କୋଯଷ୍ଟିଦାତ୍ଯୂହବଲାକଯୁକ୍ତା ଦୃଶ୍ଯାସ୍ ତୁ ପଦ୍ମୋତ୍ପଲମୀନପୂର୍ଣାଃ ଖଗାଶ୍ ଚ ନାନାଵିଧଭୂଷିତାଙ୍ଗା ଦୃଶ୍ଯାସ୍ ତୁ ଵୃକ୍ଷେଷୁ ସୁଚିତ୍ରପକ୍ଷାଃ
କୋଯଷ୍ଟି, ଦାତ୍ୟୁହ, ବଲାକା ଥିବା ପୋଖରୀଗୁଡ଼ିକ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ପଦ୍ମ, ଉତ୍ପଳ ଓ ମାଛ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା; ଏବଂ ଗଛମାନେ ଉପରେ ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର ଚମତ୍କାର ପକ୍ଷ ଥିବା ପକ୍ଷୀମାନେ ଶୋଭା ପାଉଥିଲେ।
କ୍ରୀଡାସୁ ଯୁକ୍ତାନ୍ ଅଥ ତର୍ଜଯନ୍ତଃ କୁର୍ଵନ୍ତି ଶବ୍ଦଂ ମଦନେରିତାଙ୍ଗାଃ ତସ୍ମିନ୍ ଗିରାଵ୍ ଅଦ୍ରିସୁତାଵିଵାହେ ଵଵୁଶ୍ ଚ ଵାତାଃ ସୁଖଶୀତଲାଙ୍ଗାଃ
ଖେଳ କରୁଥିବା ସମୟରେ ସେମାନେ ପରସ୍ପରକୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଥିଲେ, ମଧୁର ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଦେହ ପ୍ରେମରେ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇଥିଲା; ସେଇ ପାହାଡ଼ରେ, ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟାଙ୍କ ବିବାହ ସମୟରେ, ସୁଖଦ ଏବଂ ଶୀତଳ ପବନ ବହୁଥିଲା।
ପୁଷ୍ପାଣି ଶୁଭ୍ରାଣ୍ଯ୍ ଅପି ପାତଯନ୍ତଃ ଶନୈର୍ ନଗେଭ୍ଯୋ ମଲଯାଦ୍ରିଜାତାଃ ତଥୈଵ ସର୍ଵେ ଋତଵଶ୍ ଚ ପୁଣ୍ଯାଶ୍ ଚକାଶିରେ ଽନ୍ଯୋନ୍ଯଵିମିଶ୍ରିତାଙ୍ଗାଃ
ମଲୟାଚଳରୁ ଆସିଥିବା ପବନ ଗଛମାନେରୁ ଧୀରେ ଧୀରେ ଧଳା ଫୁଲ ଝଡ଼ାଉଥିଲା; ଏବଂ ସମସ୍ତ ପୁଣ୍ୟ ଋତୁ ଏକାଅପର ସହ ମିଶି ଚମକୁଥିଲେ।
ସମଦାଲିକୁଲୋଦ୍ଗୀତଶିଲାକୁସୁମସଂଚଯୈଃ ପରସ୍ପରଂ ହି ମାଲତ୍ଯୋ ଭାଵଯନ୍ତ୍ଯୋ ଵିରେଜିରେ
ମଦମସ୍ତ ମଧୁମକ୍ଷିକାର ଗୀତ ଓ ପାହାଡ଼ ଫୁଲର ଗୁଛରେ ମାଲତୀ ଲତାମାନେ ପରସ୍ପରକୁ ଧରି ଶୋଭା ପାଉଥିଲେ।
ନୀଲାନି ନୀଲାମ୍ବୁରୁହୈଃ ପଯାଂସି ଗୌରାଣି ଗୌରୈଶ୍ ଚ ମୃଣାଲଦଣ୍ଡୈଃ ରକ୍ତୈଶ୍ ଚ ରକ୍ତାନି ଭୃଶଂ କୃତାନି ମତ୍ତଦ୍ଵିରେଫାଵଲିଜୁଷ୍ଟପତ୍ତ୍ରୈଃ
ନୀଳ ପଦ୍ମରେ ପୋଖରୀ ନୀଳ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଧଳା କମଳ ଡଣ୍ଡାରେ ଜଳ ଧଳା ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଲାଲ ପଦ୍ମରେ ଜଳ ଲାଲ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ମଦମସ୍ତ ମଧୁମକ୍ଷିକା ତାହାର ପତ୍ରରେ ଘୁରୁଥିଲେ।
ହୈମାନି ଵିସ୍ତୀର୍ଣଜଲେଷୁ କେଷୁଚିନ୍ ନିରନ୍ତରଂ ଚାରୁତରାଣି କେଷୁଚିତ୍ ଵୈଦୂର୍ଯନାଲାନି ସରଃସୁ କେଷୁଚିତ୍ ପ୍ରଜଜ୍ଞିରେ ପଦ୍ମଵନାନି ସର୍ଵତଃ
କିଛି ବିସ୍ତୃତ ପୋଖରୀରେ ସର୍ବତ୍ର ସୁନାଳି ପଦ୍ମ ଫୁଟିଥିଲା; କିଛିଠାରେ ଅତି ସୁନ୍ଦର ବୈଦୂର୍ୟ ଡଣ୍ଡା ଦେଖାଯାଉଥିଲା; ଆଉ କିଛି ପୋଖରୀରେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପଦ୍ମବନ ଉପଜିଯାଇଥିଲା।
ଵାପ୍ଯସ୍ ତତ୍ରାଭଵନ୍ ରମ୍ଯାଃ କମଲୋତ୍ପଲପୁଷ୍ପିତାଃ ନାନାଵିହଂଗସଂଜୁଷ୍ଟା ହୈମସୋପାନପଙ୍କ୍ତଯଃ
ସେଠାରେ ରମଣୀୟ ପୋଖରୀମାନେ ଥିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ପଦ୍ମ ଓ ବେଣୁ ଫୁଲିଥିଲା, ବିଭିନ୍ନ ପକ୍ଷୀମାନେ ତାହାକୁ ଆନନ୍ଦ ଭରିଥିଲେ, ସୁନାର ସିଢ଼ି ଧାରି ଏହି ପୋଖରୀଗୁଡ଼ିକ ଶୋଭା ପାଉଥିଲା।
ଶୃଙ୍ଗାଣି ତସ୍ଯ ତୁ ଗିରେଃ କର୍ଣିକାରୈଃ ସୁପୁଷ୍ପିତୈଃ ସମୁଚ୍ଛ୍ରିତାନ୍ଯ୍ ଅଵିରଲୈର୍ ହେମାନୀଵ ବଭୁର୍ ଦ୍ଵିଜାଃ
ସେ ପାହାଡ଼ର ଶିଖରମାନେ ଦେଖିବାକୁ ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା, ଯେପରି ଅନେକ କର୍ଣ୍ଣିକାର ଗଛ ଫୁଲିଫୁଲି ଶିଖରକୁ ଉଁଚାଇ ଦେଉଛି, ସେଗୁଡ଼ିକ ଅଟୁଟ ଧାରାରେ ସୁନା ପରି ଚମକୁଥିଲେ, ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ।
ଈଷଦ୍ଵିଭିନ୍ନକୁସୁମୈଃ ପାଟଲୈଶ୍ ଚାପି ପାଟଲାଃ ସଂବଭୂଵୁର୍ ଦିଶଃ ସର୍ଵାଃ ପଵନାକମ୍ପିମୂର୍ତିଭିଃ
ପାଟଳ ଗଛର ହାଲୁକା ଫାଟିଥିବା ଫୁଲ ଓ ଲାଲ ରଙ୍ଗର ପତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ବାୟୁରେ ହଲୁଚିଲା, ସେଇପରି ସମସ୍ତ ଦିଗ ଏହି ପାଟଳ ଫୁଲର ରଙ୍ଗରେ ରଙ୍ଗିଗଲା।
କୃଷ୍ଣାର୍ଜୁନା ଦଶଗୁଣା ନୀଲାଶୋକମହୀରୁହାଃ ଗିରୌ ଵଵୃଧିରେ ଫୁଲ୍ଲାଃ ସ୍ପର୍ଧଯନ୍ତଃ ପରସ୍ପରମ୍
ସେ ପାହାଡ଼ରେ କୃଷ୍ଣ, ଅର୍ଜୁନ, ଦଶଗୁଣ ନୀଳ ଅଶୋକ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବଡ଼ ଗଛମାନେ ପ୍ରଚୁର ଫୁଲରେ ଫୁଲିଉଠିଥିଲେ, ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା ଯେ, ସେମାନେ ପରସ୍ପର ସହିତ ଶୋଭାରେ ପ୍ରତିଯୋଗିତା କରୁଛନ୍ତି।
ଚାରୁରାଵଵିଜୁଷ୍ଟାନି କିଂଶୁକାନାଂ ଵନାନି ଚ ପର୍ଵତସ୍ଯ ନିତମ୍ବେଷୁ ସର୍ଵେଷୁ ଚ ଵିରେଜିରେ
ପାହାଡ଼ର ସମସ୍ତ ଢଳାଣରେ କିଂଶୁକ ଗଛର ରମଣୀୟ ଜଙ୍ଗଲମାନେ, ତାଙ୍କର ମଧୁର ଡାକରେ ଭରିଥିଲେ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭା ପାଉଥିଲା।
ତମାଲଗୁଲ୍ମୈସ୍ ତସ୍ଯାସୀଚ୍ ଛୋଭା ହିମଵତସ୍ ତଦା ନୀଲଜୀମୂତସଂଘାତୈର୍ ନିଲୀନୈର୍ ଇଵ ସଂଧିଷୁ
ସେ ସମୟରେ ହିମବତ୍ ପାହାଡ଼ର ଶୋଭା ତମାଳ ଓ ଗୁଲ୍ମ ଗଛରେ ବଢ଼ିଗଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଗାଢ଼ ନୀଳ ମେଘମାଳା ପାହାଡ଼ର ଫାଟରେ ଲୁଚିଯାଇଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ନିକାମପୁଷ୍ପୈଃ ସୁଵିଶାଲଶାଖୈଃ ସମୁଚ୍ଛ୍ରିତୈଶ୍ ଚନ୍ଦନଚମ୍ପକୈଶ୍ ଚ ପ୍ରମତ୍ତପୁଂସ୍କୋକିଲସଂପ୍ରଲାପୈର୍ ହିମାଚଲୋ ଽତୀଵ ତଦା ରରାଜ
ଅତ୍ୟଧିକ ଫୁଲିଥିବା, ଚଉଡ଼ା ଡାଳ ଓ ଉଁଚା ସନ୍ଦଳ ଓ ଚମ୍ପକ ଗଛ, ଏବଂ ମଦମସ୍ତ କୋଇଲିର ମଧୁର ଡାକରେ, ହିମାଳୟ ସେତେବେଳେ ବିଶେଷ ଭାବେ ଚମକୁଥିଲା।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଶବ୍ଦଂ ମୃଦୁମଦକଲଂ ସର୍ଵତଃ କୋକିଲାନାଂ ଚଞ୍ଚତ୍ପକ୍ଷାଃ ସମଧୁରତରଂ ନୀଲକଣ୍ଠା ଵିନେଦୁଃ ତେଷାଂ ଶବ୍ଦୈର୍ ଉପଚିତବଲଃ ପୁଷ୍ପଚାପେଷୁହସ୍ତଃ ସଜ୍ଜୀଭୂତସ୍ ତ୍ରିଦଶଵନିତା ଵେଦ୍ଧୁମ୍ ଅଙ୍ଗେଷ୍ଵ୍ ଅନଙ୍ଗଃ
ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ କୋଇଲିମାନେ ମୃଦୁ ଓ ମଧୁର ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲେ, ତାହା ଶୁଣି ନୀଳକଣ୍ଠ ପକ୍ଷୀମାନେ ତାଙ୍କର ପାଖ ଫଡ଼ି ଆଉ ମଧୁର ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ; ସେମାନଙ୍କର ଡାକରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ପୁଷ୍ପବାଣ ଧାରଣ କରିଥିବା କାମଦେବ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଅଙ୍ଗକୁ ବିଦ୍ଧ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
ପଟୁଃ ସୂର୍ଯାତପଶ୍ ଚାପି ପ୍ରାଯଶୋ ଽଲ୍ପଜଲାଶଯଃ ଦେଵୀଵିଵାହସମଯେ ଗ୍ରୀଷ୍ମ ଆଗାଦ୍ ଧିମାଚଲମ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟର ତାପ ବେଶି ହେଲା, ପାଣି ଅପେକ୍ଷାକୃତ କମ୍ ହେଲା; ଏହିପରି ସମୟରେ ଦେବୀଙ୍କର ବିବାହ ସମୟରେ ଗ୍ରୀଷ୍ମ ଋତୁ ହିମାଳୟକୁ ଆସିଗଲା।
ସ ଚାପି ତରୁଭିସ୍ ତତ୍ର ବହୁଭିଃ କୁସୁମୋତ୍କରୈଃ ଶୋଭଯାମ୍ ଆସ ଶୃଙ୍ଗାଣି ପ୍ରାଲେଯାଦ୍ରେଃ ସମନ୍ତତଃ
ସେଠାରେ ଅନେକ ଗଛ ତାଙ୍କର ଫୁଲର ଗୁଛା ନେଇ ପାହାଡ଼ର ସମସ୍ତ ଶିଖରକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭାମୟ କରିଦେଲେ।
ତଥାପି ଚ ଗିରୌ ତତ୍ର ଵାଯଵଃ ସୁମନୋହରାଃ ଵଵୁଃ ପାଟଲଵିସ୍ତୀର୍ଣକଦମ୍ବାର୍ଜୁନଗନ୍ଧିନଃ
ତଥାପି, ସେ ପାହାଡ଼ରେ ଅତି ମନୋହର ପବନ ବହୁଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ପାଟଳ, କଦମ୍ବ ଓ ଅର୍ଜୁନ ଗଛର ସୁଗନ୍ଧ ଦୂରଦୂରନ୍ତୁ ଆସୁଥିଲା।
ଵାପ୍ଯଃ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲପଦ୍ମୌଘକେସରାରୁଣମୂର୍ତଯଃ ଅଭଵଂସ୍ ତଟସଂଘୁଷ୍ଟଫଲହଂସକଦମ୍ବକାଃ
ପୋଖରୀମାନେ ପଦ୍ମର ଗୁଛା ଫୁଲ ଓ ତାହାର କେଶରରେ ଲାଲ ରଙ୍ଗରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ତାଙ୍କର କୂଳରେ ଫଳ ଖାଉଥିବା ହଂସ ଓ ଜଳପକ୍ଷୀମାନେ ରବ କରୁଥିଲେ।
ତଥା କୁରବକାଶ୍ ଚାପି କୁସୁମାପାଣ୍ଡୁମୂର୍ତଯଃ ସର୍ଵେଷୁ ନଗଶୃଙ୍ଗେଷୁ ଭ୍ରମରାଵଲିସେଵିତାଃ
ସେପରି, କୁରବକ ଗଛମାନେ ତାଙ୍କର ଫୁଲର ଫିକା ରଙ୍ଗରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ପାହାଡ଼ ଶିଖରରେ ଥିଲେ, ଏବଂ ଭୃଙ୍ଗମାଳା ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲା।
ବକୁଲାଶ୍ ଚ ନିତମ୍ବେଷୁ ଵିଶାଲେଷୁ ମହୀଭୃତଃ ଉତ୍ସସର୍ଜ ମନୋଜ୍ଞାନି କୁସୁମାନି ସମନ୍ତତଃ
ପାହାଡ଼ର ବିସ୍ତୃତ ଢଳାଣରେ ବକୁଳ ଗଛମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ତାଙ୍କର ମନୋହର ଫୁଲ ଛଡ଼ାଇ ଦେଉଥିଲେ।