ଗନ୍ଧର୍ଵସଂଘୈଃ ସହିତୋ ଽପ୍ସରୋଭିଃ ଶକ୍ରାଜ୍ଞଯା ତତ୍ର ସମାଜଗାମ ଅନ୍ଯେ ଚ ଦେଵାସ୍ ତ୍ରିଦିଵାତ୍ ତଦାନୀଂ ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ଚାରୁଗୃହୀତଵେଶାଃ
ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ସହିତ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ। ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଆସି, ପ୍ରତ୍ୟେକେ ଅଲଗା ଭାବରେ ସୁନ୍ଦର ଭୂଷା ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ଆଜଗ୍ମୁର୍ ଆରୁହ୍ଯ ଵିମାନପୃଷ୍ଠଂ ଗନ୍ଧର୍ଵଯକ୍ଷୋରଗକିଂନରାଶ୍ ଚ ଶଚୀପତିସ୍ ତତ୍ର ସୁରେନ୍ଦ୍ରମଧ୍ଯେ ରରାଜ ରାଜାଧିକଲକ୍ଷ୍ଯମୂର୍ତିଃ
ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ନାଗ ଓ କିମ୍ନରମାନେ ଦିବ୍ୟ ଯାନରେ ଚଢ଼ି ଆସିଲେ। ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶଚୀପତି ଇନ୍ଦ୍ର ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କ ଠାରୁ ବିଶିଷ୍ଟ ଦେହରେ ଉଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲେ।
ଆଜ୍ଞାବଲୈଶ୍ଵର୍ଯକୃତପ୍ରମୋଦଃ ସ୍ଵଯଂଵରଂ ତଂ ସମଲଂଚକାର ହେତୁସ୍ ତ୍ରିଲୋକସ୍ଯ ଜଗତ୍ପ୍ରସୂତେର୍ ମାତା ଚ ତେଷାଂ ସସୁରାସୁରାଣାମ୍
ଆଜ୍ଞା ଓ ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ହୋଇ, ସେ ଆନନ୍ଦରେ ସ୍ୱୟଂବର କରାଇଲେ। ସେ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମାତା, ଦେବ ଓ ଦାନବମାନେ ସହିତ, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର କାରଣ ଥିଲେ।
ପତ୍ନୀ ଚ ଶଂଭୋଃ ପୁରୁଷସ୍ଯ ଧୀମତୋ ଗୀତା ପୁରାଣେ ପ୍ରକୃତିଃ ପରା ଯା ଦକ୍ଷସ୍ଯ କୋପାଦ୍ ଧିମଵଦ୍ଗୃହଂ ସା କାର୍ଯାର୍ଥମାଯାତ୍ ତ୍ରିଦିଵୌକସାଂ ହି
ସେ ଶମ୍ଭୁଙ୍କର ଜଣେ ପତ୍ନୀ, ଧୀମାନ୍ ପୁରୁଷଙ୍କ, ପୁରାଣରେ ଯେଉଁଠି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରକୃତି ଭାବେ ଗୀତିତ, ଡକ୍ଷଙ୍କ ରୋଷରେ ଧୀମତି ଘର ଛାଡ଼ି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ସ୍ୱର୍ଗବାସୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଆସିଥିଲେ।
ଵିମାନପୃଷ୍ଠେ ମଣିହେମଜୁଷ୍ଟେ ସ୍ଥିତା ଵଲଚ୍ଚାମରଵୀଜିତାଙ୍ଗୀ ସର୍ଵର୍ତୁପୁଷ୍ପାଂ ସୁସୁଗନ୍ଧମାଲାଂ ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ଦେଵୀ ପ୍ରସଭଂ ପ୍ରତସ୍ଥେ
ମଣି ଓ ସୁନାରେ ଶୋଭିତ ଦିବ୍ୟ ଯାନ ଉପରେ ଦଢ଼ି, ତାଙ୍କ ଅଙ୍ଗ ଚାମର ଦ୍ୱାରା ବିଲେଇଯାଉଥିଲା। ସମସ୍ତ ଋତୁର ସୁଗନ୍ଧିତ ଓ ସୁନ୍ଦର ମାଳା ଧରି, ସେ ଦେବୀ ନିଷ୍ଠୁର ଭାବରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
ମାଲାଂ ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ଦେଵ୍ଯାଂ ତୁ ସ୍ଥିତାଯାଂ ଦେଵସଂସଦି ଶକ୍ରାଦ୍ଯୈର୍ ଆଗତୈର୍ ଦେଵୈଃ ସ୍ଵଯଂଵର ଉପାଗତେ
ଦେବୀ ମାଳା ଧରି, ଦେବମାନଙ୍କ ସଭାରେ ଦଢ଼ିଥିବାବେଳେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ, ସ୍ୱୟଂବର ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ଦେଵ୍ଯା ଜିଜ୍ଞାସଯା ଶଂଭୁର୍ ଭୂତ୍ଵା ପଞ୍ଚଶିଖଃ ଶିଶୁଃ ଉତ୍ସଙ୍ଗତଲସଂସୁପ୍ତୋ ବଭୂଵ ସହସା ଵିଭୁଃ
ଦେବୀଙ୍କ ଜିଜ୍ଞାସାରୁ, ଶମ୍ଭୁ ପାଞ୍ଚ ଚୁଲି ଥିବା ଏକ ଶିଶୁ ହେଇ, ହଠାତ୍ ତାଙ୍କ ଆଞ୍ଚଳରେ ଶୁଇଯାଇଲେ, ତାଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତି ପ୍ରକାଶ କଲେ।
ତତୋ ଦଦର୍ଶ ତଂ ଦେଵୀ ଶିଶୁଂ ପଞ୍ଚଶିଖଂ ସ୍ଥିତମ୍ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ତଂ ସମଵଧ୍ଯାନାଜ୍ ଜଗୃହେ ପ୍ରୀତିସଂଯୁତା
ତାପରେ ଦେବୀ ସେଇ ପାଞ୍ଚ ଚୁଲି ଥିବା ଶିଶୁକୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କୁ ଯୋଗ୍ୟ ବୁଝି, ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ଉଠାଇଲେ।
ଅଥ ସା ଶୁଦ୍ଧସଂକଲ୍ପା କାଙ୍କ୍ଷିତଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ସତ୍ପତିମ୍ ନିଵୃତ୍ତା ଚ ତଦା ତସ୍ଥୌ କୃତ୍ଵା ସା ହୃଦି ତଂ ଵିଭୁମ୍
ତାପରେ, ସୁଦ୍ଧ ନିଶ୍ଚୟ ଥିବା ଦେବୀ, ନିଜ ଇଚ୍ଛିତ ସ୍ୱାମୀକୁ ପାଇ, ସେ ଭଗବାନ୍କୁ ହୃଦୟରେ ଧରି ଶାନ୍ତ ହେଲେ।
ତତୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶିଶୁଂ ଦେଵା ଦେଵ୍ଯା ଉତ୍ସଙ୍ଗଵର୍ତିନମ୍ କୋ ଽଯମ୍ ଅତ୍ରେତି ସଂମନ୍ତ୍ର୍ଯ ଚୁକ୍ରୁଶୁର୍ ଭୃଶମୋହିତାଃ
ତାପରେ ଦେବମାନେ ଦେବୀଙ୍କ ଆଞ୍ଚଳରେ ଶିଶୁକୁ ଦେଖି, 'ଏହି କିଏ?' ବୋଲି ଚିନ୍ତା କରି, ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଚିତ୍କାର କଲେ।
ଵଜ୍ରମ୍ ଆହାରଯତ୍ ତସ୍ଯ ବାହୁମ୍ ଉତ୍କ୍ଷିପ୍ଯ ଵୃତ୍ରହା ସ ବାହୁର୍ ଉତ୍ଥିତସ୍ ତସ୍ଯ ତଥୈଵ ସମତିଷ୍ଠତ
ବୃତ୍ରହା ତାଙ୍କ ହାତ ଉଠାଇ, ତାଙ୍କ ଉପରେ ବଜ୍ର ଆଣିଲେ; କିନ୍ତୁ ଶିଶୁର ହାତ ମଧ୍ୟ ଉଠି ଏଭଳି ଅଡ଼ିଗ ରହିଲା।
ସ୍ତମ୍ଭିତଃ ଶିଶୁରୂପେଣ ଦେଵଦେଵେନ ଶଂଭୁନା ଵଜ୍ରଂ କ୍ଷେପ୍ତୁଂ ନ ଶଶାକ ଵୃତ୍ରହା ଚଲିତୁଂ ନ ଚ
ଶିଶୁ, ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିରେ ଅଡ଼ିଗ ରହିଲେ; ବୃତ୍ରହା ବଜ୍ର ଛାଡ଼ି ପାରିଲେ ନାହିଁ, ଚଳି ପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଭଗୋ ନାମ ତତୋ ଦେଵ ଆଦିତ୍ଯଃ କାଶ୍ଯପୋ ବଲୀ ଉତ୍କ୍ଷିପ୍ଯ ଆଯୁଧଂ ଦୀପ୍ତଂ ଛେତ୍ତୁମ୍ ଇଚ୍ଛନ୍ ଵିମୋହିତଃ
ତାପରେ ଭଗ ନାମକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବତା, କଶ୍ୟପଙ୍କ ପୁଅ, ତାଙ୍କ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଅସ୍ତ୍ର ଉଠାଇ, କାଟିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ଭ୍ରମିତ ହେଇଗଲେ।
ତସ୍ଯାପି ଭଗଵାନ୍ ବାହୁଂ ତଥୈଵାସ୍ତମ୍ଭଯତ୍ ତଦା ବଲଂ ତେଜଶ୍ ଚ ଯୋଗଶ୍ ଚ ତଥୈଵାସ୍ତମ୍ଭଯଦ୍ ଵିଭୁଃ
ସେଠି ଭଗବାନ୍ ତାଙ୍କ ହାତକୁ ମଧ୍ୟ ସେଇପରି ଅଡ଼ିଗ କରିଦେଲେ। ସେ ସମୟରେ, ଭଗବାନ୍ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି, ତେଜ ଓ ଯୋଗକୁ ମଧ୍ୟ ଅଡ଼ିଗ କରିଦେଲେ।
ଶିରଃ ପ୍ରକମ୍ପଯନ୍ ଵିଷ୍ଣୁଃ ଶଂକରଂ ସମଵୈକ୍ଷତ ଅଥ ତେଷୁ ସ୍ଥିତେଷ୍ଵ୍ ଏଵଂ ମନ୍ଯୁମତ୍ସୁ ସୁରେଷୁ ଚ
ବିଷ୍ଣୁ ମୁଣ୍ଡ ହିଲାଇ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ; ସେମାନେ ଏଭଳି ରୂଷ୍ଟ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଥିଲେ, ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କ୍ରୋଧିତ ହୋଇଥିଲେ।
ଅହଂ ପରମସଂଵିଗ୍ନୋ ଧ୍ଯାନମ୍ ଆସ୍ଥାଯ ସାଦରମ୍ ବୁଦ୍ଧଵାନ୍ ଦେଵଦେଵେଶମ୍ ଉମୋତ୍ସଙ୍ଗେ ସମାସ୍ଥିତମ୍
ମୁଁ ବହୁତ ଚିନ୍ତିତ ହୋଇ ଭକ୍ତି ସହିତ ଧ୍ୟାନ କଲି, ଏବଂ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯିଏ, ତାଙ୍କୁ ଉମାଙ୍କ ଅଂକରେ ବସିଥିବା ଦେଖିଲି।
ଜ୍ଞାତ୍ଵାହଂ ପରମେଶାନଂ ଶୀଘ୍ରମ୍ ଉତ୍ଥାଯ ସାଦରମ୍ ଵଵନ୍ଦେ ଚରଣଂ ଶଂଭୋଃ ସ୍ତୁତଵାଂସ୍ ତମ୍ ଅହଂ ଦ୍ଵିଜାଃ
ମୁଁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଚିହ୍ନି ବଡ଼ ଆଦର ସହିତ ତୁରନ୍ତ ଉଠି ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ପାଦକୁ ଶିର ନମାଇଲି ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲି, ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ।
ପୁରାଣୈଃ ସାମସଂଗୀତୈଃ ପୁଣ୍ଯାଖ୍ଯୈର୍ ଗୁହ୍ଯନାମଭିଃ ଅଜସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଅଜରୋ ଦେଵଃ ସ୍ରଷ୍ଟା ଵିଭୁଃ ପରାପରମ୍
ପୁରାତନ ସାମବେଦୀୟ ସ୍ତୁତି, ପବିତ୍ର ଏବଂ ଗୁପ୍ତ ନାମରେ ମୁଁ କହିଲି: ଆପଣ ଅଜନ୍ମା, ବୃଦ୍ଧିହୀନ, ହେ ଦେବ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପି, ପ୍ରକଟ ଓ ଅପ୍ରକଟ ଉଭୟକୁ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିବେ।
ପ୍ରଧାନଂ ପୁରୁଷୋ ଯସ୍ ତ୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମ ଧ୍ଯେଯଂ ତଦ୍ ଅକ୍ଷରମ୍ ଅମୃତଂ ପରମାତ୍ମା ଚ ଈଶ୍ଵରଃ କାରଣଂ ମହତ୍
ଆପଣ ପ୍ରଧାନ ପୁରୁଷ, ଧ୍ୟାନ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ଅକ୍ଷୟ ବ୍ରହ୍ମ, ଅମୃତ, ପରମ ଆତ୍ମା, ଇଶ୍ୱର ଏବଂ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ କାରଣ।
ବ୍ରହ୍ମସୃକ୍ ପ୍ରକୃତେଃ ସ୍ରଷ୍ଟା ସର୍ଵକୃତ୍ ପ୍ରକୃତେଃ ପରଃ ଇଯଂ ଚ ପ୍ରକୃତିର୍ ଦେଵୀ ସଦା ତେ ସୃଷ୍ଟିକାରଣମ୍
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପ୍ରକୃତିର ଉତ୍ପାଦକ, ସମସ୍ତଙ୍କର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ ପ୍ରକୃତିକୁ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିବା; ଏହି ପ୍ରକୃତି ଦେବୀ ସଦା ଆପଣଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିର କାରଣ।
ପତ୍ନୀରୂପଂ ସମାସ୍ଥାଯ ଜଗତ୍କାରଣମ୍ ଆଗତା ନମସ୍ ତୁଭ୍ଯଂ ମହାଦେଵ ଦେଵ୍ଯା ଵୈ ସହିତାଯ ଚ
ସେ ସ୍ତ୍ରୀର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର କାରଣ ଭାବେ ଆସିଛନ୍ତି; ଆପଣଙ୍କୁ ଏବଂ ଦେବୀଙ୍କ ସହିତ ମହାଦେବଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।
ପ୍ରସାଦାତ୍ ତଵ ଦେଵେଶ ନିଯୋଗାଚ୍ ଚ ମଯା ପ୍ରଜାଃ ଦେଵାଦ୍ଯାସ୍ ତୁ ଇମାଃ ସୃଷ୍ଟା ମୂଢାସ୍ ତ୍ଵଦ୍ଯୋଗମାଯଯା
ହେ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆପଣଙ୍କ କୃପା ଓ ଆଜ୍ଞାରେ, ମୁଁ ଏହି ସମସ୍ତ ପ୍ରଜା, ଦେବତା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ସୃଷ୍ଟି କରିଛି; କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଆପଣଙ୍କ ଯୋଗମାୟାରେ ମୁହଁ ହୋଇଛନ୍ତି।
କୁରୁ ପ୍ରସାଦମ୍ ଏତେଷାଂ ଯଥାପୂର୍ଵଂ ଭଵନ୍ତ୍ଵ୍ ଇମେ ତତ ଏଵମ୍ ଅହଂ ଵିପ୍ରା ଵିଜ୍ଞାପ୍ଯ ପରମେଶ୍ଵରମ୍
ସେମାନଙ୍କୁ କୃପା କରନ୍ତୁ, ଯାହାଫଳରେ ସେମାନେ ପୂର୍ବବତ୍ ହେଉନ୍ତୁ; ଏଭଳି ମୁଁ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଅବଗତ କରାଇଲି।
ସ୍ତମ୍ଭିତାନ୍ ସର୍ଵଦେଵାଂସ୍ ତାନ୍ ଇଦଂ ଚାହଂ ତଦୋକ୍ତଵାନ୍ ମୂଢାଶ୍ ଚ ଦେଵତାଃ ସର୍ଵା ନୈନଂ ବୁଧ୍ଯତ ଶଂକରମ୍
ମୁଁ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ, ଯେଉଁମାନେ ଅଚଳ ହୋଇ ରହିଥିଲେ, ସମ୍ବୋଧନ କରି ଏହି କଥା କହିଲି; ସମସ୍ତ ଦେବତା ଭ୍ରମିତ ଥିଲେ ଏବଂ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଗଚ୍ଛଧ୍ଵଂ ଶରଣଂ ଶୀଘ୍ରମ୍ ଏନମ୍ ଏଵ ମହେଶ୍ଵରମ୍ ସାର୍ଧଂ ମଯୈଵ ଦେଵେଶଂ ପରମାତ୍ମାନମ୍ ଅଵ୍ଯଯମ୍
ତୁମେମାନେ ମୋ ସହିତ ଏହି ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଶରଣକୁ ତୁରନ୍ତ ଯାଅ, ଯିଏ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପରମ ଏବଂ ଅବିନାଶୀ ଆତ୍ମା।
ତତସ୍ ତେ ସ୍ତମ୍ଭିତାଃ ସର୍ଵେ ତଥୈଵ ତ୍ରିଦିଵୌକସଃ ପ୍ରଣେମୁର୍ ମନସା ଶର୍ଵଂ ଭାଵଶୁଦ୍ଧେନ ଚେତସା
ତାପରେ ସେଇ ଅଚଳ ହୋଇଥିବା ସମସ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗବାସୀ ମନରେ ଭାବଶୁଦ୍ଧି ସହିତ ଶର୍ବଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ଅଥ ତେଷାଂ ପ୍ରସନ୍ନୋ ଽଭୂଦ୍ ଦେଵଦେଵୋ ମହେଶ୍ଵରଃ ଯଥାପୂର୍ଵଂ ଚକାରାଶୁ ଦେଵତାନାଂ ତନୂସ୍ ତଦା
ତାପରେ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହେଶ୍ୱର ସେମାନେ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦେହକୁ ପୂର୍ବବତ୍ ତୁରନ୍ତ ଫେରାଇଦେଲେ।
ତତ ଏଵଂ ପ୍ରଵୃତ୍ତେ ତୁ ସର୍ଵଦେଵନିଵାରଣେ ଵପୁଶ୍ ଚକାର ଦେଵେଶସ୍ ତ୍ର୍ଯକ୍ଷଂ ପରମମ୍ ଅଦ୍ଭୁତମ୍
ଏଭଳି ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଚାଲିଥିବାବେଳେ, ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ତିନି ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ।
ତେଜସା ତସ୍ଯ ତେ ଧ୍ଵସ୍ତାଶ୍ ଚକ୍ଷୁଃ ସର୍ଵେ ନ୍ଯମୀଲଯନ୍ ତେଭ୍ଯଃ ସ ପରମଂ ଚକ୍ଷୁଃ ସ୍ଵଵପୁର୍ଦୃଷ୍ଟିଶକ୍ତିମତ୍
ତାଙ୍କର ତେଜରେ ସମସ୍ତେ ଅତିବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇ ଚକ୍ଷୁ ବନ୍ଦ କଲେ; ସେମାନଙ୍କୁ ସେ ନିଜ ଦେହ ଦେଖିବା ଶକ୍ତି ସହିତ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଲେ।
ପ୍ରାଦାତ୍ ପରମଦେଵେଶମ୍ ଅପଶ୍ଯଂସ୍ ତେ ତଦା ଵିଭୁମ୍ ତେ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପରମେଶାନଂ ତୃତୀଯେକ୍ଷଣଧାରିଣମ୍
ସେ ସମୟରେ ସେମାନେ ପରମ ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ; ସେମାନେ ତୃତୀୟ ନୟନ ଧାରଣ କରୁଥିବା ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ।