ସମଭ୍ଯଗାତ୍ କଶ୍ଯପସୂନୁର୍ ଏକ ଆଦିତ୍ଯମଧ୍ଯାଦ୍ ଭଗନାମଧାରୀ ପୀନାଙ୍ଗଯଷ୍ଟିଃ ସୁକୃତାଙ୍ଗହାର ତେଜୋବଲାଜ୍ଞାସଦୃଶପ୍ରଭାଵଃ
କଶ୍ୟପଙ୍କ ପୁଅ ଭାଗ ନାମଧାରୀ, ଆଦିତ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଏକାକି ଆସିଲେ, ତାଙ୍କର ଶରୀର ମଜବୁତ, ଶୁଭ ଆଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ତେଜ, ଶକ୍ତି ଓ ଆଜ୍ଞାରେ ସମାନ ଉଜ୍ୱଳତା ଥିଲା।
ଦଣ୍ଡଂ ସମାଗୃହ୍ଯ କୃତାନ୍ତ ଆଗାଦ୍ ଆରୁହ୍ଯ ଭୀମଂ ମହିଷଂ ଜଵେନ ମହାମହୀଧ୍ରୋଚ୍ଛ୍ରଯପୀନଗାତ୍ରଃ ସ୍ଵର୍ଣାଦିରତ୍ନାଞ୍ଚିତଚାରୁଵେଶଃ
ଦଣ୍ଡ ଧରି, କୃତାନ୍ତ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଭୟଙ୍କର ମହିଷ ଉପରେ ଚଢ଼ି ଆସିଲେ; ତାଙ୍କର ଶରୀର ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ପରି ମୋଟା, ସୁନା ଓ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ରୂପ ଥିଲା।
ସମୀରଣଃ ସର୍ଵଜଗଦ୍ଵିଭର୍ତା ଵିମାନମ୍ ଆରୁହ୍ଯ ସମଭ୍ଯଗାଦ୍ ଧି ସଂତାପଯନ୍ ସର୍ଵସୁରାସୁରେଶାଂସ୍ ତେଜୋଧିକସ୍ ତେଜସି ସଂନିଵିଷ୍ଟଃ
ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା ସମୀରଣ, ତାଙ୍କର ମହଳ ଉପରେ ଚଢ଼ି ଆସିଲେ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ମୁଖ୍ୟମାନେ ଉପରେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦେଖାଇଲେ, ତାଙ୍କର ତେଜ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଉଜ୍ୱଳତାରେ ଅବସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ଵହ୍ନିଃ ସମଭ୍ଯେତ୍ଯ ସୁରେନ୍ଦ୍ରମଧ୍ଯେ ଜ୍ଵଲନ୍ ପ୍ରତସ୍ଥୌ ଵରଵେଶଧାରୀ ନାନାମଣିପ୍ରଜ୍ଵଲିତାଙ୍ଗଯଷ୍ଟିର୍ ଜଗଦ୍ଵରଂ ଦିଵ୍ଯଵିମାନମ୍ ଅଗ୍ର୍ଯମ୍
ଅଗ୍ନି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ଆସି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ବିଭିନ୍ନ ମଣିରେ ଚମକୁଥିବା ଅଙ୍ଗ ନେଇ, ଜଗତର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦିବ୍ୟ ମହଳ ଉପରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।
ଆରୁହ୍ଯ ସର୍ଵଦ୍ରଵିଣାଧିପେଶଃ ସ ରାଜରାଜସ୍ ତ୍ଵରିତୋ ଽଭ୍ଯଗାଚ୍ ଚ ଆପ୍ଯାଯଯନ୍ ସର୍ଵସୁରାସୁରେଶାନ୍ କାନ୍ତ୍ଯା ଚ ଵେଶେନ ଚ ଚାରୁରୂପଃ
ସମସ୍ତ ଧନର ମାଲିକ, ରାଜାଙ୍କ ରାଜା, ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଚଢ଼ି ଆସିଲେ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ମୁଖ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କର ଉଜ୍ୱଳତା ଓ ରୂପରେ ପ୍ରଭାବିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ରୂପ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଥିଲା।
ଜ୍ଵଲନ୍ ମହାରତ୍ନଵିଚିତ୍ରରୂପଂ ଵିମାନମ୍ ଆରୁହ୍ଯ ଶଶୀ ସମାଯାତ୍ ଶ୍ଯାମାଙ୍ଗଯଷ୍ଟିଃ ସୁଵିଚିତ୍ରଵେଶଃ ସର୍ଵାଙ୍ଗ ଆବଦ୍ଧସୁଗନ୍ଧିମାଲ୍ଯଃ
ଚନ୍ଦ୍ର, ଜ୍ୱଳମାନ ଅବସ୍ଥାରେ, ବିଚିତ୍ର ମହାରତ୍ନର ମହଳ ଉପରେ ଚଢ଼ି ଆସିଲେ, ତାଙ୍କର ଶରୀର ଶ୍ୟାମ ଏବଂ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ଶୋଭିତ, ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ସୁଗନ୍ଧିତ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ତାର୍କ୍ଷ୍ଯଂ ସମାରୁହ୍ଯ ମହୀଧ୍ରକଲ୍ପଂ ଗଦାଧରୋ ଽସୌ ତ୍ଵରିତଃ ସମେତଃ ଅଥାଶ୍ଵିନୌ ଚାପି ଭିଷଗ୍ଵରୌ ଦ୍ଵାଵ୍ ଏକଂ ଵିମାନଂ ତ୍ଵରଯାଧିରୁହ୍ଯ
ଗଦାଧର ତାର୍କ୍ଷ୍ୟ ନାମକ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ଦେବତାଙ୍କ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଦୁଇ ଜଣ ଅଶ୍ୱିନୀ କୁମାର, ଯେଉଁମାନେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚିକିତ୍ସକ, ସହିତ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଯାନରେ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ଭାବେ ଚଢ଼ିଲେ।
ମନୋହରୌ ପ୍ରଜ୍ଵଲଚାରୁଵେଶୌ ଆଜଗ୍ମତୁର୍ ଦେଵଵରୌ ସୁଵୀରୌ ସହସ୍ରନାଗଃ ସ୍ଫୁରଦଗ୍ନିଵର୍ଣଂ ବିଭ୍ରତ୍ ତଦାନୀଂ ଜ୍ଵଲନାର୍କତେଜାଃ
ସେଇ ଦୁଇ ଦେବତା, ଦେଖିବାକୁ ଅତି ଆକର୍ଷଣୀୟ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ବିର ଭାବରେ ଆସିଲେ। ସେମାନେ ହଜାର ନାଗ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଦେହ ଅଗ୍ନି ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତେଜରେ ଜଳମଳ କରୁଥିଲା।
ସାର୍ଧଂ ସ ନାଗୈର୍ ଅପରୈର୍ ମହାତ୍ମା ଵିମାନମ୍ ଆରୁହ୍ଯ ସମଭ୍ଯଗାଚ୍ ଚ ଦିତେଃ ସୁତାନାଂ ଚ ମହାସୁରାଣାଂ ଵହ୍ନ୍ଯର୍କଶକ୍ରାନିଲତୁଲ୍ଯଭାସାମ୍
ସେ ମହାତ୍ମା ଅନ୍ୟ ନାଗମାନେ ସହିତ ଦିବ୍ୟ ଯାନରେ ଚଢ଼ି, ଦିତିଙ୍କ ପୁଅ ଓ ମହାସୁରମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଅଗ୍ନି, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ପବନ ସମାନ ତେଜ ଧାରଣ କରୁଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ଵରାନୁରୂପଂ ପ୍ରଵିଧାଯ ଵେଶଂ ଵୃନ୍ଦଂ ସମାଗାତ୍ ପୁରତଃ ସୁରାଣାମ୍ ଗନ୍ଧର୍ଵରାଜଃ ସ ଚ ଚାରୁରୂପୀ ଦିଵ୍ଯାଙ୍ଗଦୋ ଦିଵ୍ଯଵିମାନଚାରୀ
ସେମାନେ ନିଜ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ଅନୁଯାୟୀ ଭୂଷା ପିନ୍ଧି, ଦେବମାନେ ପାଖରେ ଏକଠା ହେଲେ। ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କ ରାଜା, ଅତି ସୁନ୍ଦର ଦେହ ଓ ଦିବ୍ୟ ଗହଣା ପିନ୍ଧି, ଦିବ୍ୟ ଯାନରେ ଚଳିଉଥିଲେ।
ଗନ୍ଧର୍ଵସଂଘୈଃ ସହିତୋ ଽପ୍ସରୋଭିଃ ଶକ୍ରାଜ୍ଞଯା ତତ୍ର ସମାଜଗାମ ଅନ୍ଯେ ଚ ଦେଵାସ୍ ତ୍ରିଦିଵାତ୍ ତଦାନୀଂ ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ଚାରୁଗୃହୀତଵେଶାଃ
ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ସହିତ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ। ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଆସି, ପ୍ରତ୍ୟେକେ ଅଲଗା ଭାବରେ ସୁନ୍ଦର ଭୂଷା ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ଆଜଗ୍ମୁର୍ ଆରୁହ୍ଯ ଵିମାନପୃଷ୍ଠଂ ଗନ୍ଧର୍ଵଯକ୍ଷୋରଗକିଂନରାଶ୍ ଚ ଶଚୀପତିସ୍ ତତ୍ର ସୁରେନ୍ଦ୍ରମଧ୍ଯେ ରରାଜ ରାଜାଧିକଲକ୍ଷ୍ଯମୂର୍ତିଃ
ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ନାଗ ଓ କିମ୍ନରମାନେ ଦିବ୍ୟ ଯାନରେ ଚଢ଼ି ଆସିଲେ। ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶଚୀପତି ଇନ୍ଦ୍ର ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କ ଠାରୁ ବିଶିଷ୍ଟ ଦେହରେ ଉଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲେ।
ଆଜ୍ଞାବଲୈଶ୍ଵର୍ଯକୃତପ୍ରମୋଦଃ ସ୍ଵଯଂଵରଂ ତଂ ସମଲଂଚକାର ହେତୁସ୍ ତ୍ରିଲୋକସ୍ଯ ଜଗତ୍ପ୍ରସୂତେର୍ ମାତା ଚ ତେଷାଂ ସସୁରାସୁରାଣାମ୍
ଆଜ୍ଞା ଓ ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ହୋଇ, ସେ ଆନନ୍ଦରେ ସ୍ୱୟଂବର କରାଇଲେ। ସେ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମାତା, ଦେବ ଓ ଦାନବମାନେ ସହିତ, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର କାରଣ ଥିଲେ।
ପତ୍ନୀ ଚ ଶଂଭୋଃ ପୁରୁଷସ୍ଯ ଧୀମତୋ ଗୀତା ପୁରାଣେ ପ୍ରକୃତିଃ ପରା ଯା ଦକ୍ଷସ୍ଯ କୋପାଦ୍ ଧିମଵଦ୍ଗୃହଂ ସା କାର୍ଯାର୍ଥମାଯାତ୍ ତ୍ରିଦିଵୌକସାଂ ହି
ସେ ଶମ୍ଭୁଙ୍କର ଜଣେ ପତ୍ନୀ, ଧୀମାନ୍ ପୁରୁଷଙ୍କ, ପୁରାଣରେ ଯେଉଁଠି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରକୃତି ଭାବେ ଗୀତିତ, ଡକ୍ଷଙ୍କ ରୋଷରେ ଧୀମତି ଘର ଛାଡ଼ି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ସ୍ୱର୍ଗବାସୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଆସିଥିଲେ।
ଵିମାନପୃଷ୍ଠେ ମଣିହେମଜୁଷ୍ଟେ ସ୍ଥିତା ଵଲଚ୍ଚାମରଵୀଜିତାଙ୍ଗୀ ସର୍ଵର୍ତୁପୁଷ୍ପାଂ ସୁସୁଗନ୍ଧମାଲାଂ ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ଦେଵୀ ପ୍ରସଭଂ ପ୍ରତସ୍ଥେ
ମଣି ଓ ସୁନାରେ ଶୋଭିତ ଦିବ୍ୟ ଯାନ ଉପରେ ଦଢ଼ି, ତାଙ୍କ ଅଙ୍ଗ ଚାମର ଦ୍ୱାରା ବିଲେଇଯାଉଥିଲା। ସମସ୍ତ ଋତୁର ସୁଗନ୍ଧିତ ଓ ସୁନ୍ଦର ମାଳା ଧରି, ସେ ଦେବୀ ନିଷ୍ଠୁର ଭାବରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
ମାଲାଂ ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ଦେଵ୍ଯାଂ ତୁ ସ୍ଥିତାଯାଂ ଦେଵସଂସଦି ଶକ୍ରାଦ୍ଯୈର୍ ଆଗତୈର୍ ଦେଵୈଃ ସ୍ଵଯଂଵର ଉପାଗତେ
ଦେବୀ ମାଳା ଧରି, ଦେବମାନଙ୍କ ସଭାରେ ଦଢ଼ିଥିବାବେଳେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ, ସ୍ୱୟଂବର ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ଦେଵ୍ଯା ଜିଜ୍ଞାସଯା ଶଂଭୁର୍ ଭୂତ୍ଵା ପଞ୍ଚଶିଖଃ ଶିଶୁଃ ଉତ୍ସଙ୍ଗତଲସଂସୁପ୍ତୋ ବଭୂଵ ସହସା ଵିଭୁଃ
ଦେବୀଙ୍କ ଜିଜ୍ଞାସାରୁ, ଶମ୍ଭୁ ପାଞ୍ଚ ଚୁଲି ଥିବା ଏକ ଶିଶୁ ହେଇ, ହଠାତ୍ ତାଙ୍କ ଆଞ୍ଚଳରେ ଶୁଇଯାଇଲେ, ତାଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତି ପ୍ରକାଶ କଲେ।
ତତୋ ଦଦର୍ଶ ତଂ ଦେଵୀ ଶିଶୁଂ ପଞ୍ଚଶିଖଂ ସ୍ଥିତମ୍ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ତଂ ସମଵଧ୍ଯାନାଜ୍ ଜଗୃହେ ପ୍ରୀତିସଂଯୁତା
ତାପରେ ଦେବୀ ସେଇ ପାଞ୍ଚ ଚୁଲି ଥିବା ଶିଶୁକୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କୁ ଯୋଗ୍ୟ ବୁଝି, ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ଉଠାଇଲେ।
ଅଥ ସା ଶୁଦ୍ଧସଂକଲ୍ପା କାଙ୍କ୍ଷିତଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ସତ୍ପତିମ୍ ନିଵୃତ୍ତା ଚ ତଦା ତସ୍ଥୌ କୃତ୍ଵା ସା ହୃଦି ତଂ ଵିଭୁମ୍
ତାପରେ, ସୁଦ୍ଧ ନିଶ୍ଚୟ ଥିବା ଦେବୀ, ନିଜ ଇଚ୍ଛିତ ସ୍ୱାମୀକୁ ପାଇ, ସେ ଭଗବାନ୍କୁ ହୃଦୟରେ ଧରି ଶାନ୍ତ ହେଲେ।
ତତୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶିଶୁଂ ଦେଵା ଦେଵ୍ଯା ଉତ୍ସଙ୍ଗଵର୍ତିନମ୍ କୋ ଽଯମ୍ ଅତ୍ରେତି ସଂମନ୍ତ୍ର୍ଯ ଚୁକ୍ରୁଶୁର୍ ଭୃଶମୋହିତାଃ
ତାପରେ ଦେବମାନେ ଦେବୀଙ୍କ ଆଞ୍ଚଳରେ ଶିଶୁକୁ ଦେଖି, 'ଏହି କିଏ?' ବୋଲି ଚିନ୍ତା କରି, ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଚିତ୍କାର କଲେ।
ଵଜ୍ରମ୍ ଆହାରଯତ୍ ତସ୍ଯ ବାହୁମ୍ ଉତ୍କ୍ଷିପ୍ଯ ଵୃତ୍ରହା ସ ବାହୁର୍ ଉତ୍ଥିତସ୍ ତସ୍ଯ ତଥୈଵ ସମତିଷ୍ଠତ
ବୃତ୍ରହା ତାଙ୍କ ହାତ ଉଠାଇ, ତାଙ୍କ ଉପରେ ବଜ୍ର ଆଣିଲେ; କିନ୍ତୁ ଶିଶୁର ହାତ ମଧ୍ୟ ଉଠି ଏଭଳି ଅଡ଼ିଗ ରହିଲା।
ସ୍ତମ୍ଭିତଃ ଶିଶୁରୂପେଣ ଦେଵଦେଵେନ ଶଂଭୁନା ଵଜ୍ରଂ କ୍ଷେପ୍ତୁଂ ନ ଶଶାକ ଵୃତ୍ରହା ଚଲିତୁଂ ନ ଚ
ଶିଶୁ, ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିରେ ଅଡ଼ିଗ ରହିଲେ; ବୃତ୍ରହା ବଜ୍ର ଛାଡ଼ି ପାରିଲେ ନାହିଁ, ଚଳି ପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଭଗୋ ନାମ ତତୋ ଦେଵ ଆଦିତ୍ଯଃ କାଶ୍ଯପୋ ବଲୀ ଉତ୍କ୍ଷିପ୍ଯ ଆଯୁଧଂ ଦୀପ୍ତଂ ଛେତ୍ତୁମ୍ ଇଚ୍ଛନ୍ ଵିମୋହିତଃ
ତାପରେ ଭଗ ନାମକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବତା, କଶ୍ୟପଙ୍କ ପୁଅ, ତାଙ୍କ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଅସ୍ତ୍ର ଉଠାଇ, କାଟିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ଭ୍ରମିତ ହେଇଗଲେ।
ତସ୍ଯାପି ଭଗଵାନ୍ ବାହୁଂ ତଥୈଵାସ୍ତମ୍ଭଯତ୍ ତଦା ବଲଂ ତେଜଶ୍ ଚ ଯୋଗଶ୍ ଚ ତଥୈଵାସ୍ତମ୍ଭଯଦ୍ ଵିଭୁଃ
ସେଠି ଭଗବାନ୍ ତାଙ୍କ ହାତକୁ ମଧ୍ୟ ସେଇପରି ଅଡ଼ିଗ କରିଦେଲେ। ସେ ସମୟରେ, ଭଗବାନ୍ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି, ତେଜ ଓ ଯୋଗକୁ ମଧ୍ୟ ଅଡ଼ିଗ କରିଦେଲେ।
ଶିରଃ ପ୍ରକମ୍ପଯନ୍ ଵିଷ୍ଣୁଃ ଶଂକରଂ ସମଵୈକ୍ଷତ ଅଥ ତେଷୁ ସ୍ଥିତେଷ୍ଵ୍ ଏଵଂ ମନ୍ଯୁମତ୍ସୁ ସୁରେଷୁ ଚ
ବିଷ୍ଣୁ ମୁଣ୍ଡ ହିଲାଇ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ; ସେମାନେ ଏଭଳି ରୂଷ୍ଟ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଥିଲେ, ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କ୍ରୋଧିତ ହୋଇଥିଲେ।
ଅହଂ ପରମସଂଵିଗ୍ନୋ ଧ୍ଯାନମ୍ ଆସ୍ଥାଯ ସାଦରମ୍ ବୁଦ୍ଧଵାନ୍ ଦେଵଦେଵେଶମ୍ ଉମୋତ୍ସଙ୍ଗେ ସମାସ୍ଥିତମ୍
ମୁଁ ବହୁତ ଚିନ୍ତିତ ହୋଇ ଭକ୍ତି ସହିତ ଧ୍ୟାନ କଲି, ଏବଂ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯିଏ, ତାଙ୍କୁ ଉମାଙ୍କ ଅଂକରେ ବସିଥିବା ଦେଖିଲି।
ଜ୍ଞାତ୍ଵାହଂ ପରମେଶାନଂ ଶୀଘ୍ରମ୍ ଉତ୍ଥାଯ ସାଦରମ୍ ଵଵନ୍ଦେ ଚରଣଂ ଶଂଭୋଃ ସ୍ତୁତଵାଂସ୍ ତମ୍ ଅହଂ ଦ୍ଵିଜାଃ
ମୁଁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଚିହ୍ନି ବଡ଼ ଆଦର ସହିତ ତୁରନ୍ତ ଉଠି ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ପାଦକୁ ଶିର ନମାଇଲି ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲି, ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ।
ପୁରାଣୈଃ ସାମସଂଗୀତୈଃ ପୁଣ୍ଯାଖ୍ଯୈର୍ ଗୁହ୍ଯନାମଭିଃ ଅଜସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଅଜରୋ ଦେଵଃ ସ୍ରଷ୍ଟା ଵିଭୁଃ ପରାପରମ୍
ପୁରାତନ ସାମବେଦୀୟ ସ୍ତୁତି, ପବିତ୍ର ଏବଂ ଗୁପ୍ତ ନାମରେ ମୁଁ କହିଲି: ଆପଣ ଅଜନ୍ମା, ବୃଦ୍ଧିହୀନ, ହେ ଦେବ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପି, ପ୍ରକଟ ଓ ଅପ୍ରକଟ ଉଭୟକୁ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିବେ।
ପ୍ରଧାନଂ ପୁରୁଷୋ ଯସ୍ ତ୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମ ଧ୍ଯେଯଂ ତଦ୍ ଅକ୍ଷରମ୍ ଅମୃତଂ ପରମାତ୍ମା ଚ ଈଶ୍ଵରଃ କାରଣଂ ମହତ୍
ଆପଣ ପ୍ରଧାନ ପୁରୁଷ, ଧ୍ୟାନ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ଅକ୍ଷୟ ବ୍ରହ୍ମ, ଅମୃତ, ପରମ ଆତ୍ମା, ଇଶ୍ୱର ଏବଂ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ କାରଣ।
ବ୍ରହ୍ମସୃକ୍ ପ୍ରକୃତେଃ ସ୍ରଷ୍ଟା ସର୍ଵକୃତ୍ ପ୍ରକୃତେଃ ପରଃ ଇଯଂ ଚ ପ୍ରକୃତିର୍ ଦେଵୀ ସଦା ତେ ସୃଷ୍ଟିକାରଣମ୍
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପ୍ରକୃତିର ଉତ୍ପାଦକ, ସମସ୍ତଙ୍କର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ ପ୍ରକୃତିକୁ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିବା; ଏହି ପ୍ରକୃତି ଦେବୀ ସଦା ଆପଣଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିର କାରଣ।